Opinions

Een kruising tussen een hounted house horror en Black Mirror, verreweg de minste tot nu toe. Een lange off topic-aanloop naar het daadwerkelijke verhaal, een matig acterende hoofdpersoon met een cliché en onleuk personage, een laatste scene die we al eerder binnen de reeks hebben gezien, en een hoofdverhaal die er helemaal niet in past en geforceerd aanvoelt (oftewel hoe persen we een horror het Black Mirror-universum in). Het beste was het stukje met de mol (still). Misser. 1,5*

Een film vrijwel zonder geluid en in gebarentaal, weer eens wat anders. De stijl heeft wat contemplatiefs, maar qua verhaal is het wat aan de zwakke kant. Ook jammer dat men ervoor kiest om de film niet te ondertitelen, een bewuste keuze, maar wel flauw aangezien films wel voor doven worden ondertiteld, maar een film in gebarentaal voor horenden ondertitelen, dat gebeurt niet. 2,5*

Mindere Disney. Het verhaal is veel te zwaar, volwassen, saai en serieus voor een leuke Disney-animatie. De grappige diertjes die eraan zijn toegevoegd ter compensatie kunnen daar weinig aan veranderen. Dit had beter als romantisch live-action-drama voor volwassenen gewerkt in plaats van als animatie. Qua liedjes springt alleen Colors Of The Wind er uit, de rest zijn ook minder. Technisch is het heel degelijk, wat niet wil zeggen dat het ook heel mooi is, maar zoals het verhaal wordt gebracht (serieus en volwassen) botst het ontzettend met de verwachting die men van een Disney-animatie heeft. En ondanks de korte duur voelde het langdradig aan. 2*

Heel matig. Leuk voor kinderen misschien maar voor volwassenen vond ik het een stuk minder. Met de animatiestijl heb ik hetzelfde probleem als met A Christmas Carol (2009). Het zit ergens halverwege tussen film en animatie, en dat is niet mijn ding. Prima voor computerspelletjes maar een stuk minder voor films wat mij betreft. 2*

Deze docuachtige drama was toch wel een tegenvaller. Door het onrealistische werd ik om de zoveel minuten helemaal uit de film gehaald. Dit is vrij ernstig bij deze film aangezien het qua stijl realistisch probeert over te komen. Het op waarheid gebaseerde deel van de film beperkt zich zo te zien tot de zaken over kinderen die (vaak als nauwelijks iets meer dan een anecdote) voorbij komen. Maar het verhaal rond het politieteam lijkt me allesbehalve realistisch. Zo gaan ze lekker feesten met elkaar (topsfeer, wie zou zulke collega's niet willen), dan gaan ze (bijna) met elkaar op de vuist, slaan de verdachten, lachen gezellig met z'n allen de jonge slachtoffers uit recht in hun gezicht, betrekken zich overal emotioneel bij, ruziën met andere politiediensten, willen na diensttijd niet naar huis, en ga zo maar door, en ondertussen scheiden/trouwen, gaan ze vreemd, spelen ze spelletjes, doen dansjes en praten ze om de haverklap over seks. Misschien dat in Frankrijk deze dienst als soort van kinderbescherming functioneert en ze daarom als brandweerteam optreden (veel tijd niets doen, spelletjes spelen, en wachten tot er iets speelt, en zodra er wat te beleven valt, zoals een ondervraging, gaat de hele groep erbij zitten en zich ermee bemoeien, dus dat laat ik terzijde, al overtuigt mij ook dat niet. Ik vond het verhaal rond het team meer weghebben van een soap dan van een serieuze kijk op zo'n afdeling.

De film is op zich wel bekijkbaar, onderhoudend, en de (misplaatste) humor werkt soms wel, zoals het meisje wiens mobieltje wordt afgepakt maar realistisch lijkt het me zeker niet. Enig brok in de keel-moment voor mij was het verhaal over de abortus. Daar staat weer tegenover een belachelijk en overbodig slot. 2*

Poltergeist light. Ondanks de lage waardering hoopte ik dat deze mee zou vallen. Het is een geactualiseerde versie van Poltergeist geworden, geactualiseerd naar nu, met allerlei electronica (smartphones, iPads...) waardoor het nu actueel is, economische crisis inbegrepen (zó actueel dat het binnen een jaar alweer verouderd zal zijn, geen tijdloze film die dus lang herinnerd zal worden).

In de VS is deze voor 13 jaar en ouder bedoeld, en dat geeft precies aan van wat je van deze film kunt verwachten en op welk publiek het is gericht. Het begint allemaal vrij aardig maar op den duur (als de "actie" begint) kun je het moeilijk serieus nemen (voorzover je überhaupt een horror serieus kunt nemen). Tegen het einde komen sommige enge scènes meer grappig dan eng over, het heeft soms wat weg van een horrorattractiepark. CGI is vrij standaard, veel scènes zijn duidelijk vanwege het 3D-beeld zo gemaakt.

Acteerwerk laat te wensen over, alleen het jongetje speelde (meestal) goed, voor de rest vond ik het acteerniveau meer passen bij een kinderfilm dan bij een horror. Ook de dialogen stellen niet veel voor. Maar het ergste van alles, en vooral daarom krijgt het een onvoldoende, is dat je als kijker nauwelijks iets van een enge sfeer meekrijgt, wel wat schrikeffectjes, maar géén sfeer.

De leeftijdsrating bij deze film hoort 12 jaar en ouder te zijn, niet 16. Voor 12 jaar en ouder lijkt het me een geinige en enge film, maar voor volwassenen... mwa. 1,5*

En op naar de volgende remake, sequel, prequel, reboot... of hoe ze het ook maar willen noemen. Originaliteit en Hollywood gaan tegenwoordig niet samen.

Interessante film over een waargebeurde schietpartij op een Canadese school, in dit geval was het een mannelijke student die uit vrouwenhaat diverse studentes wou doodschieten. De film heeft een fraaie zwartwitstijl, en inhoudelijk komt ook het verhaal voldoende naar voren, al had ik wel graag wat meer verhaal gezien. Wat dit type films betreft ('high school shootings') gaat mijn voorkeur uit naar 2:37 (2006). Ruim 3*

Zonder verwachtingen bekeken, en niet teleurgesteld. De details waarmee de stad Pompeii wordt getoond zijn redelijk herkenbaar voor wie daar ooit is geweest, het is zeker niet zo schaamteloos nep als in andere films soms steden worden nagemaakt. Het (liefdes)verhaal zelf, uit de tijd van de gladiatoren, heeft verder weinig raakvlakken met Pompeii, afgezien dus van de locatie en de vulkaan.

De manier waarop de vulkaansuitbarsting wordt getoond, met zeg maar rondvliegende meteorieten, levert veel spektakel op maar wist me niet te overtuigen, het zag er ontzettend nep uit.

Onderhoudende film die je het beste zonder hoge verwachtingen kunt bekijken. 2,5 a 3*

Na begin deze maand het prachtige (waargebeurde) A Night to Remember (1958) (4*, aanrader!) te hebben gezien had ik weer zin in een rampenfilm op zee, en dat werd deze dus. De remake Poseidon (2006) (3,5*) heb ik destijds in de bioscoop gezien en vond het wel prima in elkaar steken, zowel qua spanning als special effects. Dit origineel vond ik een tandje minder, vooral omdat het nogal eenzijdig wordt gebracht. De focus ligt op een klein deel van de passagiers die een vluchtroute uit het zinkende schip proberen te vinden. Onderweg komen ze een andere groep tegen die een andere route volgen, het is een gemiste kans dat de film daar verder niets mee doet. Het zou een verrijking zijn geweest om de verhalen van beide groepen parallel te vertellen, en niet alleen dat van deze kleine groep. Qua acteerwerk valt er niets te klagen, maar qua script zie ik dus wel gemiste kansen. Desondanks een prima film, die weliswaar het niveau van de andere twee die ik eerder noemde niet haalt, maar toch wel 3* van mij krijgt.

Exorcisme anno 2010. Het opvallende van deze film is dat het zich in het hedendaagse Engeland afspeelt. In een doorsnee Engels gezin krijgt tiener Emma last van aanvallen, zonder een duidelijke medische oorzaak. De hulp van een psychiater, en vervolgens ook een priester, wordt ingeroepen.

Het hedendaagse Engeland als element komt goed naar voren. Op momenten wist de film mij ook te overtuigen, maar helaas was dat niet al te vaak. Wellicht probeerde de filmmaker met de duiveluitdrijvingen bij daglicht de film enger te laten overkomen, maar daardoor valt juist het matige acteerwerk nogal op. Ook kon het meisje mij niet overtuigen van haar duivelse innerlijk, daarvoor heeft ze een te onschuldige look.

Aardig als TV-film, maar matig voor een bioscoopfilm. Voor liefhebbers van exorcisme-films is het wel het zien waard. Ten opzichte van andere films over dit thema heeft het nieuwe elementen zoals het modern jasje waarin het is gegoten, en ook een aardige plotwending zit erin.

Films die zich voor een groot deel op de redactie van een krant afspelen zijn niet mijn ding, althans, dat dacht ik. Zo vond ik Spotlight niet veel aan, daar zat weinig durf in bij de makers, die film is met veel teveel respect voor de 'daders' gemaakt. Maar dat kan ik niet van The Post zeggen, of beter gezegd van het verhaal wat hierin wordt verfilmd, durf genoeg. Zo hoort journalistiek wat mij betreft te werken, en niet louter als de doorgeefluik van persberichten die het in ieder geval tot een paar jaar terug was geworden. En nog steeds kan ik niet bepaald zeggen dat kranten voor kwaliteit kiezen i.p.v. voor populariteit. Menig journalist kan hier van leren.

Hoewel het vast gedramatiseerd is (die hele beursgang?) werkt de spanningsopbouw bijzonder goed. En de handvol uitstapjes uit de redactie vormen het aangename tegenwicht voor de dufheid die zo'n redactie anders zou kunnen uitstralen. Hoewel de redactie centraal staat, is er ook veel aandacht voor wat er zich op de wereld buiten de redactie afspeelt en de impact ervan op de samenleving. Op deze wijze wordt een doofpotaffaire op zeer interessante wijze ontrafeld. 4*

Saaie, duffe en langdradige sf-thriller. De film komt maar niet op gang, en weet te scoren op één punt: een twist, die vervolgens wel jammer genoeg wordt uitgemolken waarbij het allemaal nogal voorspelbaar wordt. Slap. 1,5*

Bovendien zit er volgens mij een plotgat in (spoiler:) Het was me in ieder geval niet duidelijk hoe de omgebouwde vrouw haar gezicht verbrandt. Waar kwam die explosie vandaan, en hoe raakte ze daarin verzeild? Wat had ze daar te zoeken? Het lijkt alsof ze daar de terrorist is waartegen de barman het opneemt, maar dat kan niet want de barman wordt veel later pas terrorist (met het nieuwe gezicht) nadat hij het eerst tegen de terrorist op gaat nemen en hem neerschiet, dus als omgebouwde vrouw was ze nog lang geen terrorist, terwijl ze zich in de film op dat moment wel zonder aanleiding zo lijkt te gedragen.

Héél slecht. Ik zou eigenlijk niet eens één ding kunnen opnoemen dat goed is aan deze film, behalve dan de fragmenten die uit natuurfilms lijken te zijn gejat en in deze film zijn gemonteerd.

Er zit volgens mijn geen grammetje realisme in, het verloop is volstrekt ongeloofwaardig en absurd. Niemand is zo dom als de personages uit deze film.

Verder dan inhoudelijk is het ook qua beelden, special effects, dialogen, acteerprestaties en dergelijke vér onder de maat.

Deze Zuid-Afrikaanse regisseur heeft behoorlijk wat films gemaakt, inclusief andere "juweeltjes" zoals Dracula 3000, die nóg slechter scoren dan deze.

Misschien heb ik wel teveel films gezien om echt van deze film te kunnen genieten. Het kwam bij mij over alsof iemand de mixer had losgelaten op stukjes uit Mad Max, Zorro, Kill Bill en Alien. Beetje western erbij, stempel "vampier" erop en daar is Priest.

De dialogen vielen me erg tegen, evenals de verhaallijn en het trage verloop ervan. Ook de special effects vond ik vrij eenvoudig, en het geluid van de soundtrack stond vrij hoog.

Anderhalf uur actievermaak biedt het wel, maar wat mij betreft is het zeker geen topper.

Mooie en bijzondere film, het is de laatste uit Saura's trilogie over de macht van de burgerij gedurende de dictatuur. De twee voorgaande films uit die trilogie, El Jardín de las Delicias (1970) en Ana y los Lobos (1973), heb ik nog niet gezien (Ana y los Lobos staat in de planning), wel weet ik dat ze alledrie surrealistische elementen hebben. In La Prima Angélica zien we het surrealisme o.a. door de hoofdpersoon die terugkijkend naar zijn jeugd zichzelf in zijn kindertijd speelt, daardoor krijg je dus scenes waar een wat oudere man een kind speelt.

Ook spelen dezelfde acteurs meerdere personages. Dat deed me aan het nog surrealistischere Vacas (1992) denken, al zijn de personages in deze film wel makkelijker van elkaar te onderscheiden. Verder lijkt het een soortgelijke boodschap te hebben, dat er door de tijd heen niets lijkt te veranderen. Dat zien we al wanneer hij zijn oude kamer betreedt, dat in dezelfde staat bewaard is gebleven. De onmogelijke kinderliefde tussen hem en Angélica doet me weer aan Valentina (1982) denken, dat zich bijna 30 jaar eerder afspeelt. In de film zien we o.a. hoe de vader van Luis, een falangist (gespeeld door Fernando Delgado), zijn ontsnapping met Angélica torpedeert, en daarmee ook zijn toekomst met haar. Vervolgens als ze eenmaal volwassen zijn ligt opnieuw Fernando Delgado dwars, ditmaal als echtgenoot van Angélica. De geschiedenis herhaalt zich. 3,5*

De film is geregisseerd door Saura, met Geraldine Chaplin als assistente, en opgedragen aan haar ouders. In die tijd was men niet gewend om falangisten in boze rollen te zien spelen, dat was voor de censuur taboe. De film moest met allerlei scriptwijzigingen opgenomen worden, maar Saura deed dat niet. Vervolgens werd het in Cannes vertoond en de censuurcommissie durfde niet om daarna alsnog erin te knippen. Toen het in Spanje vertoond ging worden werden bioscopen beklad en werd op een ervan zelfs een bomaanslag gepleegd. Dit leidde tot veel publiciteit waardoor de vertoningen juist massaal werden bezocht.

Oef. Een film boordevol met saaie hocuspocusdialogen en verder... niets. Ik hoopte dat alleen het begin doodsaai was en dat de film later bij zo trekken, maar nee hoor. Prima dat het low budget is, maar dat is niet per definitie een reden waarom ik het een hoge score zou moeten geven. Een film hoort op een of andere manier te entertainen en te boeien, en dat doet deze niet, integendeel. Het zal misschien wel een love it or hate it-film zijn, maar dan hoor ik bij de laatste groep. De charme of kracht van deze film heb ik helaas niet kunnen ontdekken. Camerawerk was aardig, maar voor de rest... Vooral script en dialogen waren zeer slecht. En al zouden die tijdlijnen zo verschrikkelijk geniaal zijn (wat ik ten zeerste betwijfel aangezien dat standaard is in tijdreisfilms) dan nog interesseert het me niet als het zo wordt gebracht. Een keer kijken was al een hele opgave, laat staan dat ik het 3 keer zou moeten zien om het te "begrijpen". 1*

Lastig te beoordelen. Op zich als verfilming van het bijbelse verhaal van Moses krijgt het nog een voldoende, maar het heeft heel veel tegen. Niet alleen op filmisch / artistiek gebied (zowel de animatiestijl als de liedjes zijn ronduit lelijk) maar ook inhoudelijk, het oude testament is nu eenmaal geen stripboek, het gaat er niet bepaald mensvriendelijk aan toe en kindvriendelijk is het al helemaal niet. Een film met thema's als (seks)slavernij en waarbij baby's bij bosjes worden gedood om vervolgens uit wraak andere baby's weer bij bosjes te doden is niet echt wat je noemt een prettige animatiefilm voor kinderen. Volgens het oude testament is slavernij, kindermoord en genocide best oké, en dat zie je terug in deze animatie. De lui van Kijkwijzer zal ik ook nooit begrijpen, er zit volgens mij ergens een draadje los als je een zesjarige naar deze tekenfilm laat kijken. Ook omdat de reliboodschap véél te nadrukkelijk aanwezig is waardoor het haast iets indoctrinerends heeft. 1*

Moderne Disney in een klassieke stijl, maar klassiek betekent niet oubollig, en dat lijken de makers hier niet door te hebben gehad. Verder is het een keurig en braaf sprookje, maar het mist net de durf en humor die andere animaties van deze tijd wel hebben, zoals Brave, Tangled, etc. In die zin spreekt deze film me wat minder aan, al vond ik het wel naarmate het vordert steeds beter worden. Het laatste deel van de film verdient nog wel 3*, maar als geheel vind ik het een stuk matiger.

Het lijkt wel alsof de makers het wel genoeg vonden om een film met een zwarte princes in New Orleans te maken, alsof dat voldoende vernieuwing was en indruk maakt om de film te dragen. Voor mij is dat slappe hap. Misschien ga ik te ver met deze stelling, misschien ook niet, maar het voelt aan als een film over 'zwarten' die door 'blanken' is gemaakt. Arme zwarte serveerster droomt van een beter leven, en haar uiterlijk doet me teveel denken aan de 'negertjes' uit de jaren 50 (rode lippen, vooruitstekend gezicht, alleen het botje door het haarknot ontbreekt). Je kunt aan de poster zien dat ze het imago van "negertje" heeft uit de jaren 50, ik ken geen witte Disneyprincessen met zulke silhoutten.

Nee, dit is niet de manier waarop Disney kan laten zien dat het geen onderscheid tussen wit en zwart maakt, integendeel, het laat zien dat Disney kennelijk niet onder de knie heeft hoe geen onderscheid maken wel moet. Dat Disney onder druk van de kritiek de titel veranderde (aanvankelijk zou het "The Frog Princess" heten), en ook het beroep van Tiana (ze zou in het oorspronkelijke script kamermeisje zijn, nu is ze serveerster, een hele promotie...) sterkt me in de gedachte dat de makers een bepaald imago van 'zwarten' hebben die niet van deze tijd is maar wel de film heeft beïnvloed.

Dat even terzijde, als doorsnee sprookje is het een redelijke film maar zeker niet bijzonder. 2,5*

Aardig als je tijd over hebt en niets anders op kunt zetten. Zo had ik het gezien en het was in die zin wel te doen. Jammer dat Disney soms in tienerfilms met hele flauwe grappen aan komt zetten die al talloze keren zijn vertoond. Het is zeker niet de slechtste Disney die ik gezien heb (Frenemies (2012) blijft wat dat betreft onovertroffen) maar ook zeker niet de beste.

Het niveau van The Princess Diaries schommelt steeds op en neer, soms is het (vooral qua grappen) ronduit slecht maar soms ook heel aardig. Qua verhaal is het eenvoudig, rechtlijnig en mager, terwijl men best wel wat meer uit het onderwerp had kunnen halen. Een magere 2,5*

Zeker een goede film met een goed verhaal, maar voor mij niet de topper die ik wel verwacht had.

De beginscene (waarbij ze een hert in het bos doodschieten) heb ik al in andere films gezien, niet echt een origineel begin, en voegde ook niets toe. Met de survivalhobby wordt ook niets mee gedaan. Maar het ergste vond ik toch hoe makkelijk de hoofdrolspeler zich liet inpakken door de oude dame (door steeds mee te werken, en door in dat gat te gaan) , zoiets zou je niet verwachten gezien hoe hij zich de rest van de film zich gedraagt. Dat stukje vond ik een beetje ongeloofwaardig.

De film vond ik blijft ook nogal hangen op het martelen van Alex. Het probeert met geweld te scoren, maar na een tijdje was de boodschap al overgekomen en hoefde dat wat mij betreft niet keer op keer op keer terug te komen in de film.

Zoals ik zei, zeker een goede film, maar wat mij betreft niet de topper die ik had verwacht.

Kan ermee door. Russische alien young adult movie in hollywoodstijl, met romance die aan Warm Bodies doet denken inbegrepen. Ruim 2*

Aardige film. Wel weer in deprimerende achterstandsbuurtjes waar het zowel letterlijk als figuurlijk altijd bewolkt is. Deed me qua setting wel denken aan Rosetta (1999). De film vond ik op zich interessant, niets nieuws weliswaar, maar ik vond de personage van de vader wel héél erg dik aangezet, er zijn maar weinigen die als randfiguur zo volmaakt zijn als hij. Iets meer nuance was de film wel ten goede gekomen. 3*

Aardige film voor de SF/ruimtereis-fans, waaronder ikzelf val, die in die genre wel boven het gemiddelde uitkomt wat mij betreft. Het originele van de film vond ik in het script zitten: het doel van de reis, en de ontknoping ervan (het antwoord op hun vraag). Maar helaas was dat het enige originele aan de film, de rest volgt een veel te voorspelbaar patroon, en het is voorspelbaar omdat we het veel te vaak in andere films hebben gezien. Er zijn zoveel mogelijkheden met buitenaardse werelden te bedenken, parasieten, bevruchtingen, en reizigers die een voor een het loodje leggen hebben we al vaak genoeg gezien.

Ook vond ik de rol van de robot volstrekt onbegrijpelijk, als hij geprogrammeerd was om zijn maker naar de "ingenieurs" te brengen, dan heeft het geen enkele logica dat hij een van de reizigers opzettelijk besmet, daarmee het doel van zijn maker in gevaar brengt, en vervolgens de zwangere vrouw in die toestand weer naar de aarde wilt brengen.

Vermakelijk en onderhoudend hou ik het op 3,5 sterren.

Aardige film over schaliegas en fracking. Hoewel de film me niet echt aantrok had ik het wel al een tijdje op de lijst van films die ik wel een keer zou willen zien. En het stelde niet teleur.

De film kijkt lekker weg. Geen hoogvlieger, maar toch wel het kijken waard, en beter dan de meeste films die de laatste tijd gemaakt worden.

Begint heel aardig en veelbelovend, maar weet dat niveau niet vast te houden. Op den duur maakt het inhoudelijk interessant verhaal plaats voor een doorsnee misdaadfilmpje. Realistisch lijkt me de film zeker niet, tenzij we geloven dat elke bewaringsambtenaar tot op het bot corrupt is en dat gevangenen lekker door de gevangenis kunnen zwerven zonder dat er enig toezicht op is. Het voelt een beetje aan alsof de makers na een tijdje niet meer wisten hoe ze het verhaal moesten laten verlopen, waardoor het in vrij standaard clichés verzandt en langdradig wordt. Aardige poging. 3*

Fijne film zonder dat ik weggeblazen werd. De wereldberoemde douchescene is uiteraard heel herkenbaar, maar riep tegelijk ook een gevoel op van 'was dat alles?'. Psycho kent een heerlijke spanningsopbouw, ik was er blanco aan begonnen en wist dus totaal niet welke kant het op zou gaan, of wie nou de psycho is. Het kent veel geslaagde vondsten zoals (spoilers!) de aanvankelijke mysterieuze focus op de vrouw en haar verhaal terwijl ze eigenlijk maar een bijrol heeft, en de rol die de zus dan speelt. Voor mij was dat wel het hoogtepunt en niet zozeer de ontknoping. Beslist het bekijken waard. 3,5*

Aardige film. De mythische hoogte van de film heb ik niet herkend, maar het was wel aardig om een keertje gezien te hebben. Tegen de lange duur keek ik wel op, maar de tijd vliegt met deze film zo voorbij. Uma Thurman zie ik graag acteren, en van Tarantino heb ik al een aantal goede films gezien (Kill Bill 1, Sin City, Inglourious Basterds...). Qua stijl is dit toch wel een voorloper op die films. De vertelstijl in hoofdstukken deed me erg aan Sin City denken, die film vind ik wel (zowel inhoudelijk als visueel) een stuk sterker dan deze.

Voor mij was het deel met Thurman en Travolta toch wel het leukste en het beste. Ook het einde was leuk, de rest van de film vond ik toch wel redelijk doorsnee binnen het genre, deed soms qua humor ook aan Snatch denken. Vind het trouwens vreemd dat deze film niet ook als komedie aangemerkt wordt, want het zit vol met droge en zwarte humor. 3*

Door de hoge score ben ik deze film gaan bekijken en ik moet eerlijk zeggen dat ik op basis daarvan iets heel anders had verwacht. De stijl deed me wat denken aan Moonrise Kingdom, waar ik geen fan van ben. Ik neem aan dat die stijl in combinatie met de naam Paul Thomas Anderson de hoge score verklaart. Maar ook van PTA ben ik helaas geen fan, alleen met Magnolia (1999) wist hij me te overtuigen.

In Punch-Drunk Love vond ik humor en dialogen helaas kurkdroog, maar eigenlijk geldt dat wel voor alles in de film, slap acteerwerk, eentonig plot, een romance die verre van geloofwaardig is en humor die constant in herhaling valt en meestal niet verder komt dan het uitlachen van iemand met een 'afwijking' (?). Ik snap wel dat niet duidelijk wordt wat de hoofdpersonage mankeert, anders zou de film niet door de beugel kunnen.

Het lof wat Adam Sandler voor zijn acteerprestatie krijgt snap ik ook niet, vergelijk zijn rol met bijvoorbeeld Sean Penn in I Am Sam (2001) en dan blijft van Adam Sandler helemaal niets over. Uiteraard helpt het niet als je niet weet wat je aan het spelen bent, maar daar wordt zijn acteerprestatie niet beter van. Regie en cinematografie houden de film bekijkbaar, en heel soms genietbaar. Maar hoger dan 2* kom ik niet. Niet mijn type (zwarte) humor.

Heerlijk, zo'n waargebeurde american dream waar een dakloze zwarte man slecht gekleed en in vuile kleren net na het verlaten van de politiecel en zonder opleiding of enige ervaring een baan als beurshandelaar krijgt aangeboden bij een gerenommeerd handelshuis waarin hij vervolgens ontzettend succesvol in is! Je zou het bijna geloven! Maar... niet dus.

En dat beurshandelaren pensioenverzekeringen verkopen zou je ook bijna geloven na het zien van deze film, maar voorzover ik weet zijn dat twee verschillende beroepen, behalve in Hollywood natuurlijk. Dit soort "waargebeurde" verhalen en vreemde beroepen kunnen daar kennelijk wel.

De emoties liggen er te dik bovenop, en het verhaal is te ongeloofwaardig, alles oogt te gemaakt, en daar hou ik niet van. Will-Prince-of-Bel-Air-Smith overtuigde me helaas niet als zielige armoedzaaier.

Op zich geen slechte film, maar cliché op cliché, en het heeft ook weinig nieuws te bieden, volstrekt voorspelbaar. Misschien bedoeld als oppepper voor de arme Amerikaan die hierna hoort te denken dat rijkdom (of was het geluk?) voor elke dakloze binnen handbereik ligt, maar je wordt als kijker dus totaal gefopt. Komische noot moest er in en men kon niets beters bedenken dan een verkoper van "x-ray" apparaten die ze telkens weet te verliezen.

Mooi gemaakt, maar flinterdun ongeloofwaardig verhaal. En dan het moraal van het verhaal: vind je geluk: verdien veel geld! Of is het moraal: leve het kapitalisme! Tsja, zelfs daklozen kunnen veel geld verdienen, dus als het jou niet lukt ligt het natuurlijk aan jou.... Mooie boodschap (niet dus).

Toppunt was als Will Smith voor de beurs loopt en roept: "ze zien er allemaal zo gelukkig uit, waarom kan ik niet zo zijn?" Blegh...

Tegenvallertje, Puss in Boots was toch een mooi personage in de Shrek-films, maar deze film doet ´m geen eer aan. Ik vond het allemaal heel saai; te flauw voor volwassenen en te saai voor kinderen. Gemiste kans.

Toch 2 * vanwege de mooi gemaakte animaties.