Opinions

Zonder al te veel verwachtingen ben ik dit zoetzure (vooral het laatste) en ingetogen drama gaan bekijken en het is best aardig meegevallen. Over het acteerwerk ben ik niet zo laaiend enthousiast als anderen maar slecht was het niet. De film neemt de tijd en het duurt even voor het op gang komt, maar daarna wist het me wel te grijpen en op den duur vliegt de tijd voorbij. Dramaliefhebbers kunnen hier het beste blanco instappen, zonder van tevoren veel erover te lezen.

Het verhaal draait rond Lee Chandler, die als gevolg van een traumatische gebeurtenis chronisch depressief is geworden. De tekst (niet de titel) van het liedje van Queen "Too much love will kill you" is op hem behoorlijk van toepassing. In de film loopt heden en verleden parallel waardoor langzaam naar voren komt waarom Lee alleen maar een schaduw is van wie hij ooit was en het moeilijk heeft met het zorgen voor de zoon van zijn onlangs overleden broer. De film is best hard, niet alleen vergeeft hij zichzelf niet, maar ook zijn omgeving heeft het hem onmogelijk gemaakt en accepteert hem niet, waardoor hij in zijn vroegere woonplaats geen leven meer kan opbouwen. Eigenlijk is het niet eens een kwestie van zichzelf vergeven, want het lijkt erop dat hij emotioneel op de betreffende dag zelf ook in rook is opgegaan. Knap ook hoe de film clichésituaties weet te ontwijken, met al die ritten langs het kerkhof zou je denken dat vroeg of laat daar drie graven in beeld zouden komen, maar dat wordt netjes ontweken. Een film die mooi en wrang is tegelijk. Ruim 3,5*

Bijzondere film die een vrij realistische kijk biedt op de onzin en zinloosheid van een oorlog. Vooral het dramadeel waarbij de twee gewonde vijanden in het huis van de oude man moeten samenleven is sterk, daar moet de film het vooral van hebben. De ontknoping vond ik veel te gemakkelijk en niet aansluiten op de rest van de film, zonde, desondanks toch wel een verdiende 3,5*.

Beetje een tegenvaller. De titel spreekt aan, en ook de beelden en het begin zijn zeer fraai en mysterieus. Maar op den duur merk je dat er onder die mysterieuze mantel weinig inhoud of poëzie schuilgaat. Het script heeft niet veel om het lijf, een mooie jonge vrouw werkt in een visfabriek en verdient in haar vrije uurtjes bij als huurmoordenares, eenmaal dat ze haar doelwit (een wijnverkoper) heeft gevonden valt ze keurig zoals in films hoort voor hem als een blok. Teveel clichés voor mijn gevoel, einde inbegrepen.

Begint heel veelbelovend en genietbaar, visueel fraai en mysterieus, maar daar moet je niet doorheen prikken want qua inhoud en dialogen schiet het nogal tekort. Prima script voor een veel kortere film maar veel te mager om een normale speelduur mee te vullen, een half uurtje kan er makkelijk af waarmee je volgens mij een veel betere film krijgt. 2*

Tegenvallende klassieker. Met name de lange introductie van het verhaal is erg verwarrend, zeker wanneer je zoals ik blanco instapt, je weet dan eigenlijk niet waar je naar zit te kijken of waar het naartoe gaat. Het verhaal is bovendien nogal vergezocht, in het tweede deel krijgen we dan (eindelijk) een vrij aardige thriller wat die introductie helemaal niet nodig had. Toch sloeg de verveling erin en haakte ik af toen het einde al duidelijk was, net voor die hier vaak tussen spoilertags bekritiseerde eindscene, ik had het toen wel gehad. De film is vermoed ik vooral bekend geworden en gebleven door de scene bij de tandarts maar als geheel vond ik het weinig noemenswaardig, al helemaal gezien het erg rommelige begin. Mager, 2*.

Een warme Spaanse klassieker, het is de verfilming van een sprookje, en het schijnt de eerste Spaanse film te zijn die de hoofdrol aan een kind durfde te geven. De jaren erna werd dat een van de populairste categorieën tijdens de dictatuur. Dankzij het religieuze thema en het tonen van voorbeeldige priesters kreeg het ongetwijfeld ook een streepje voor bij de censuurcommissie. De film werd een groot commercieel succes, en het werd ook in Berlijn en Cannes vertoond.

Tijdens de rustig verlopende eerste helft ligt de focus, zonder merkbaar moralistisch te worden, op menselijke waarden zoals hard werken, zorgen voor elkaar, e.d. Filmisch bevat het genoeg kwaliteit, bijvoorbeeld in de knappe kinderlijke dialogen tussen Marcelino en Jezus, de fraaie beelden met licht en schaduw, en ook in de prachtige eindscenes. In de tijd van een katholiek Spanje die in wonderen geloofde moet deze film al helemaal indruk hebben gemaakt. Het is een film die onlosmakelijk verbonden is aan die tijd. De regie maakt met deze film ook weer duidelijk dat je helemaal geen groot budget of bekende acteurs nodig hebt voor een krachtige film, inventiviteit volstaat. Een solide 3,5*

Marchlands speelt zich af rondom een huis en vertelt het verhaal van de verschillende inwoners die dit huis door de jaren heen betrekken. De verhaallijn zit goed in elkaar en ook het acteerwerk is uitstekend.

De eerste inwoners betreffen een gezin met hun dochter Alice en haar grootouders. Alice verdrinkt op onverklaarbare wijze in een meer nabij het huis.

Jaren later komt er een ander gezin, met twee kinderen, in het huis te wonen. Dan doen zich vreemde gebeurtenissen in het huis voor, die vooral de dochter van dit gezin, Amy, beïnvloeden.

De laatste inwoners betreft een jonge koppel die op het punt staat om een kind te krijgen, ook zij merken dat er in het huis iets vreems aan de hand is.

Hoewel het "bezeten huis" argument zeker niet nieuw is, is het verfrissende van deze miniserie de manier waarop het wordt verteld. De verhalen van de drie gezinnen worden niet chronologisch achter elkaar verteld, maar telkens met elkaar afgewisseld. Dit draagt behoorlijk bij aan de spanning, maar vereist vooral aan het begin wel enige concentratie.

Goede en onderhoudende productie, zeker waard om te zien.

Ah, dus het is pas later gemonteerd? Nu begrijp ik waarom de film af en toe zo onsamenhangend overkomt. Nee, ik had redelijk hoge verwachtingen ervan, maar dat ze met grote rode letters "indie" op de DVD schrijven deed me al een beetje vermoeden dat de film niet zo goed is. Niet vanwege het woord indie, maar omdat men het kennelijk nodig vond om dat erop te zetten om de film te verkopen...

Haar eigen schuldgevoel komt vanaf het begin op geen moment naar voren, sterker nog, ze probeert iemand anders de schuld in de schoenen te schuiven. Dat botst nogal met, eindelijk, maar helaas het enige moment dat ze schreeuwt "het is mijn schuld!". Terwijl ze in feite dus goed geweten heeft dat ze een verdachte is gaat ze slapende honden wakker maken. Dan de emotionele uitbarstingen bij alle personages (en niet alleen van de tiener), die begrijp ik wel een beetje, maar het is allemaal zo gespeeld. Maar zelden is er een duidelijke aanleiding voor zulke spontane uitbarstingen. In een film van 2,5 uur zou je toch denken dat men best naar die uitbarstingen toe zou kunnen werken.

Ook de willekeur, en overbodigheid, van de scenes voegt toe aan het onsamenhangende. Zoals de scene waarin ze haar leraar over haar "abortus" (tienercliché...) vertelt, of de masturberende moeder voegen niets toe. Achteraf hoorde ik pas dat het eerste alleen in de extended versie is opgenomen, wat de overbodigheid bevestigt. Dat is (denk ik dus) de versie die ik gezien heb, en toch blijkt de volledige versie 3 uur te duren.

Ook de vader, die betrokkenheid toont, speelt vervolgens alleen maar een nietszeggende bijrol. Een onsamenhangend en onlogisch geheel, met enkele geslaagde stukken, maar ook behoorlijk wat waar iets mis mee is. Misschien in de versie van 3 uur dat het beter is, en dat men gewoon verkeerd geknipt heeft, maar ik weet niet of die op de markt is gebracht. In ieder geval viel het mij tegen.

Hele aardige film. Ik was bang voor een soort "Wall Street: Money Never Sleeps", vol met onzinnig pseudo-jargon om indruk te maken op de kijker. Gelukkig is Margin Call een heel ander soort film.

Het focust op eigen wijze op het moment dat een bubbel/pyramidespel spat: een produkt dat iedereen wou hebben is opeens niet meer in trek en het zaakje stort in elkaar. Oftewel: het omslagpunt van vertrouwen naar wantrouwen. Wie als laatste er nog in zat verliest.

Los van de geloofwaardige inhoud is het ook als film uitstekend, met prima acteerwerk en sfeer. 3,5*

Goede en meeslepende film over een meisje uit Bogotá die bolletjesslikker wordt. De duur van de film is redelijk kort voor zo'n onderwerp, toch komt alles (snel) aan bod, van hoe de bolletjesslikkers 'geronseld' worden, waarom ze het doen, hoe ze het doen, en wat de gevolgen ervan zijn. Ook ik begrijp de commentaren over ongeloofwaardigheid niet, deze film komt behoorlijk realistisch op me over, in alle opzichten.

Prima film over een onderwerp die ik niet eerder zo in een film gezien heb. 3,5 dikke sterren.

Van de scriptschrijver van o.a. El Orfanato (2007) en Lo Imposible (2012) die hiermee als regisseur debuteert, op het grote doek wel te verstaan want hij heeft al een TV-film op zijn naam staan. Visueel en qua stijl en sfeer is het niet verwonderlijk dat er veel raakvlakken zijn met El Orfanato (2007), daar lijkt hij wel de meeste ervaring te hebben opgedaan om zich nu in het regisseursberoep te storten. De film werd aanvankelijk met gemengde gevoelens ontvangen, hierdoor waren mijn verwachtingen zowel hooggespannen als voorzichtig.

De film volgt een gezin bestaande uit tieners die terugvlucht naar het al 30 jaar verlaten huis van hun moeder. Daar willen ze het verleden, en de monsters uit hun verleden, achter zich laten. Iets wat uiteraard niet gaat lukken. Al snel merken we dat in het huis met afgedekte gebroken spiegels, dichtgemetselde deuren en krakende vloeren en plafonds iets niet pluis is. Een mysterie dat, in de woorden van de regisseur, als een ui laagje voor laagje wordt ontrafeld. Dit heeft twee nadelen: we weten aanvankelijk te weinig af van de personages om echt met ze mee te leven, en als tweede: je krijgt een spoilergevoelige film.

Het zal vooral die mensen goed bevallen die nog niet heel veel horrorfilms hebben gezien en van een subtiele horror houden die zich zonder gore of jump scares rustig opbouwt. De regisseur lijkt met deze film te willen proberen om op hetzelfde niveau te beginnen als wat de gevestigde Spaanse horrorregisseurs na een carriere van vele jaren hebben opgebouwd, en dan loop je als beginnend regisseur veel te hard van stapel. De film is in het prachtige bergachtige Asturias in het noorden van Spanje opgenomen, een mooie omgeving die met o.a. mistige valleiën genoeg ruimte biedt voor mysterie maar die deze regisseur helaas niet heeft weten uit te buiten. Al snel miste ik iets in de film wat lastig te benoemen was en uit meerdere kleine gebreken bestaat, naast de al genoemde gebreken heeft het teveel weg van een TV-film, ook ontbreekt er een dreiging die onder de huid kruipt. Het lijkt wel of de regisseur zich teveel in het script heeft verloren met minder oog voor andere details, al is het qua omgeving en decors wel heel fraai. Een beetje teleurgesteld maar ik heb zeker geen spijt dat ik deze subtiele Spaanse horror heb gezien. 2,5* a 3*.

Een belangrijke waarschuwing voor wie deze film wil zien, hou het op het bekijken van de trailer en ga geen recensies lezen. Helaas las ik diverse professionele recensies van mensen die het op festivals hadden gezien en die recensies hebben het kijkplezier zwaar verpest. Die recensenten hebben het niet kunnen laten om deze spoilergevoelige film, zij het heel subtiel, bijna volledig te verpesten.

Aardige film, maar niet de topper die ik had verwacht. Daarvoor vond ik de personages veel te vlak, onvoldoende uitgewerkt. Hoofdrolspeelster blijft in de rol van mentaal afwezige slachtoffer, en de hulp van haar familie blijft maar oppervlakkig. Er is geen chemie. We kennen hun dagelijkse bezigheden wel, maar weten helemaal niet wat hen nu werkelijk bezielt.

Daarmee is niet gezegd dat dit niet een beeld is dat trouw is aan de waarheid rondom sekteslachtoffers. Ik kan me goed voorstellen dat zich zulke voorwaarden moeten voordoen wil iemand in een sekte belanden.

De film had voor mij te veel weg van een TV-film, waardoor ik al met al het op 3 sterren hou (net boven gemiddeld). Ik denk dat er met dit materiaal een betere film uit had kunnen komen. Ook de laatste scene (de "achtervolging") vond ik behoorlijk overbodig en sloot niet echt aan bij alles wat er voorheen gebeurde.

K-PAX junior, maar wel leuk. Was het in K-PAX een man die van een andere planeet meende te komen, in deze film zien we een kind in die rol. De film doet wat mij betreft ook niet onder voor K-PAX, het heeft genoeg noemenswaardige scènes en ook het adoptieverhaal voegt wat toe. Hoewel die elementen los van elkaar weinig origineel zijn vormen ze samen wel een hele leuke en frisse film. Leuk om een keer gezien te hebben. 3,5*

Erg meegevallen. Mijn verwachtingen waren wel laag, maar dit was toch wel een onderhoudende film, ondanks de lengte. Prima scifi-film, en geen MacGyver. Dit is toch wel iets subtieler en gaat over het overleven, en is geen riedel van kunstjes wat MacGyver wel is. Soms is het wel onrealistisch, zoals een storm die een shuttle kan doen omwaaien maar niet opgewassen is tegen een plastic zeil, het lanceren in de storm, of dat de neus van een ruimteschip even door een zeil wordt vervangen, maar dat stoort verder niet heel erg. Ook het terugslingeren van het schip vond ik een beetje flauw.

Een onderhoudende film dus zonder teveel dingen waar je je volgens mij aan kunt storen. Voor liefhebbers van scifi lijkt me dit wel een aardige wegkijker. Richting 3,5*.

Een film die prijzen heeft binnengesleept voor beste actrice (een Goya, voor Cecilia als Alicia) en voor beste acteur (filmfestival San Sebastian, voor Luppi, die de rol van de vader speelt). Dit verraste me zeer, want de acteerprestaties van beiden zijn behoorlijk matig, zoniet slecht. Niet één minuut overtuigden ze me, ik had constant het gevoel dat ik naar een theaterstuk zat te kijken, de lange overladen en onnatuurlijke dialogen hielpen ook niet om de film als geloofwaardig te doen overkomen.

Een (te) pretentieuze film met een redelijk script, die meer geschikt is voor het theater dan voor het grote doek. De kracht, en de zwakte, zit in die eindeloze dialogen, de rest lijkt bijzaak. Camerawerk, acteerprestaties, regie, is allemaal onder de maat.

Pas in de tweede helft probeert de film om je met de personages mee te laten leven en mee te laten voelen, maar tegen die tijd was het mijn aandacht al kwijtgeraakt.

Leuk voor diegenen die van theater en films houden die overbeladen zijn met dialogen, maar voor anderen wordt het geduld op de proef gesteld.

Een sterke horrorfilm die wat mij betreft het gore, en dan vooral naar het einde toe, tegen zich heeft. Het verhaal zit goed in elkaar, de montage is uitstekend, de spanning is voelbaar, en de horror/mysterie doet wat het moet doen. Doe daar nog wat drama en psychologie bij en ik zat al snel aan een score van boven de 4* te denken.

Maar naar het einde toe (de laatste fase van de martelgang) ging daar dus helaas 1 vol sterretje van af, tot dat moment zit het allemaal goed in elkaar en past het bij de film, maar op het einde slaat het toch behoorlijk door, ook qua verhaal. Na een ijzersterke opbouw is het jammer dat het zo wordt afgeraffeld, deze film had anders bij de toppers van de horrorgenre kunnen horen.

Geen 4,5* dus, maar wel 3,5* voor deze bijna-topper.

Niet geheel wat ik verwacht had. Prima dat een film een aandoening onder de aandacht brengt, maar pas tegen het eind begon ik enige feeling met de personages te krijgen. Tot die tijd was het maar over en weer switchen tussen Mary en Max onder begeleiding van een overdreven aanwezige voice-over.

Ik wist ook niet goed wat ik moest verwachten,

we hebben hier te maken met een donkere stop-motion klei-animatie over autisme. En toegegeven, origineel is het wel, maar wat ik van een animatie verwacht dat op de 4e plaats staat op de animatietoplijst kan ik in één woord samenvatten: meer. Op de lijst topfilms uit Australie staat deze zelfs op 1. Ik kan niet geloven dat dit de beste Australische film aller tijden is, het begrip overgewaardeerd vind ik hier toch wel op zijn plaats

Wellicht moet ik het een keer herkijken nu ik wel weet wat ik kan verwachten, maar dat zal nog even moeten wachten. Het laatste stuk vond ik wel 3,5 sterren waard, maar voor mij onvoldoende om de rest van de film goed te maken.

Aardig om een keer gezien te hebben, maar hoger dan 2,5 ster kom ik voorlopig niet.

Vermakelijk. Ondanks de lange duur en het aanvankelijk voorspelbaar ogende plot wist het dankzij wat subplotjes boeiend te blijven. Kwalitatief is het een hele degelijke film, deels te danken aan het epische budget. Vooral de zeeslagen leveren hele fraaie beelden op. 3,5*

Aardige actie/misdaadkomedie over twee ontvoeringen die elkaar kruisen en mislopen, waardoor de twee bendes per ongeluk elkaars ontvoerde in hun macht hebben in plaats van de persoon die ze zelf wilden ontvoeren. Tempo is vlot en ook de grappen volgen elkaar snel op, aanvankelijk was het voor me wel wat wennen aan dit type humor maar eenmaal gewend is het zeker vermakelijk en bevat het enkele memorabele scenes. Er gebeurt zoveel dat het best knap is om dat allemaal in een film van amper 90 minuten te stoppen. Een prima Latijns-Amerikaanse komedie, deed me in de verte een beetje denken aan Relatos Salvajes (2014), al vertelt deze film maar één verhaal. Ruim 3*

Luchtig filmpje over een paar crimineeltjes die anderen oplichten, en een van de betere waarin Nicolas Cage speelt. Over het algemeen is het acteerwerk goed en het script is uitstekend en boeiend. Ook heeft het iets origineels wat het onderscheidt van andere meer serieuze films over oplichters. Het wordt erg leuk gebracht, maar ik zou het qua genre eerder een luchtig drama dan een komedie noemen.

Soort van Franse variant op Look Who's Talking, alleen praat de baby niet echt maar horen we die de hele tijd hardop denken in de vorm van een voice-over. Helaas is dat niet echt goed uitgewerkt, want op den duur ben je die pratende baby zo beu dat de stukken uit de film waarin hij zijn mond houdt een stuk genietbaarder worden.

Ander probleem van de film is dat je van een komedie mag verwachten dat ie grappig is. Hier mislukken helaas minstens 8 op de 10 grappen, er zitten wel een aantal geslaagde momenten in maar die zijn duidelijk in de minderheid.

Daardoor blijft er een heel matig filmpje over. 2*

Interessante drama die zich laat bekijken. Het plot is interessant genoeg, maar de uitwerking laat helaas te wensen over. Op alle fronten ontbreken de puntjes op de i, waardoor je telkens het "net niet" gevoel hebt. Het gebruik van flashbacks, het acteerwerk, het verhaal, kon allemaal net een beetje beter.

Desondanks is het zeker geen slechte film, ik had er alleen wel meer van verwacht.

Behoorlijke tegenvaller. In de reeks "Hunger Games"-achtige films vond ik Divergent (2014) nog best aardig, en ik had dan ook hoop dat dit ook voor The Maze Runner zou gelden. Het verhaal van deze film is echter zo plat als een dubbeltje, en zelfs de actiescènes zijn op een hand te tellen. De regie schroomt er ook niet voor om met plotgaten of missers te pronken. Hoe en waarom ze in zo'n kolossaal labyrint zijn beland wordt keurig opgelost met "geheugenverlies", en de ene speler die door de 'monsters' wordt gebeten wordt met stokken terug het labyrint in geduwd, terwijl even later 2 spelers hun leven op het spel zetten om iemand die gebeten is uit het labyrint te halen (om die vervolgens weer met stokken het labyrint weer in terug te duwen als ze consequent willen zijn).

Er gebeurt vrij weinig in de film, terwijl dit soort films het juist, zeker bij zo'n gebrek aan verhaal als hier, van het spektakel moeten hebben. De scènes in het labyrint, met wat rennende jongens, stellen niet veel voor. Weinig actie, flinterdun verhaal, clichématig, geen originaliteit en voorspelbaar. Een film die veel vragen oproept, maar niet mijn interesse weet te wekken om achter de antwoorden te willen komen. De film is in een zin samen te vatten en dat is geen teken van kwaliteit.

Dat de kassa laten rinkelen voorop staat is heel duidelijk, niet alleen wijst alles op een sequel, ook hebben ze alle ruimte opengelaten voor een prequel waarin we kunnen zien hoe die jongens in die kooilift terecht zijn gekomen waarmee de film begint.

Heel zwak. Hooguit 2 magere sterretjes van mij.

Het eerste deel vond ik weinig aan, een paar jongens die door een doolhof heen en weer rennen. In dit tweede deel is het doolhof uit beeld verdwenen, vreemd eigenlijk voor een film die The Maze Runner heet, maar wat mij betreft is dat de film wel ten goede gekomen. De film kent meer spektakel, het eerste uur vond ik heel vermakelijk en van een prima niveau. Maar daarna doen ook hier zombies hun intrede. Het is kennelijk verboden om tegenwoordig een film zonder zombies te maken. Hoewel dat op zich wel geslaagd is voelt dat aan als een gebrek aan originaliteit. Die fijne sfeer en aardige spanning van het eerste uur verdwijnt dan geleidelijk en komt het weer neer op hard wegrennen. Vervolgens deed de volstrekt onbegrijpelijke actie van Teresa de film geen goed. De makers zullen wel gedacht hebben dat je geen films zonder zombies, of zonder twist, kunt maken. Halve ster aftrek daarvoor, zonde! 2,5*

Best aardig. Op momenten heeft het zeker wel wat, maar ik moet zeggen dat de zeer banale humor de film evengoed omlaag haalt. Dat kon beter. Soms werkt het, maar minstens even vaak ook niet. De keuze van de regie valt op een grote grapdichtheid, waarvan een aantal dus heel geslaagd zijn.

Erg leuk is de knipoog naar bekende films en de artistieke insteek van de film, dat is behoorlijk geslaagd. Verder lijkt het een minder serieuze versie te zijn van The Fault in Our Stars (2014). De nadruk hier ligt meer op komedie, en het trekken van tranen is ook een stuk bescheidener dan in die film. Dat laatste is een pluspunt voor deze film, al staat het qua script en kwaliteit in het algemeen toch wel een treetje lager dan The Fault in Our Stars (2014). Heb beide films in de bioscoop gezien, bij The Fault in Our Stars waren de zakdoekjes werkelijk niet aan te slepen, en dat valt bij deze film reuze mee.

Een film dat niet verveelt, fris aanvoelt en vrij vermakelijk is. 3*

Niet voor iedereen weggelegd, sterker nog, 95% van het publiek kan hier het beste niet aan beginnen en zal het als 'walgelijk' samenvatten. De film gaat over vier vrouwen die een wilde nacht willen en alle remmen loslaten, hun moraal opzijschuiven, een man verleiden, ontvoeren en viagra voeren om zich vervolgens misdadig en meedogenloos op hem uit te leven. Een soort van hedendaagse Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975) maar dan in het kleine verband van vier wilde dronken vriendinnen. Films als Under the Skin of Fifty Shades of Grey zijn kinderspel in vergelijking hiermee. Under the Skin was de film waardoor ik uiteindelijk hierop uitkwam, vanwege het soortgelijke uitgangspunt (een vrouw die mannen verleidt waardoor ze ten prooi vallen), al zijn het twee totaal verschillende films.

Qua genres klassificeren andere sites deze film ook als misdaad (terecht) en horror (twijfelgeval), de minst passende genre is wel komedie omdat de 'humor' hier toch vooral op leedvermaak neerkomt.

De regie doorbreekt veel normen en taboes en kiest met haast satanische trekjes de zijde van de tegenpool van de ethiek door hier zacht uitgedrukt het leedvermaak van de vier vrouwen te tonen, en weet dat ook nog na een vrij doorsnee begin op een intrigerende wijze te brengen. Het toont de slechte kant van de mens, eentje die gedreven wordt door lust en walging oproept maar desalnietemin wel bestaat. Onsmakelijk, gewaagd, ziek en dapper tegelijk. 3,5*.

Redelijke Franse actiethriller die het (hoge) gemiddelde van wat we van de Fransen in dit genre gewend zijn niet ontstijgt, daarvoor wordt er teveel op de automatische piloot geacteerd. Maar het vermaakt, is redelijk boeiend en er is een goed evenwicht tussen actie en drama. Op zich dus prima te bekijken, en als je even afgeleid bent pak je zo de draad weer op. Zonder verwachtingen is dit een hele aardige meevaller. 2,5*

Een fijne film die meteen op gang komt en de speelduur goed benut. Hoewel het een rustig verlopend drama is heeft het qua ontwikkeling ook wat weg van een thriller, qua scenario had het zelfs de horrorkant op gekund, al heeft de regie daar niet voor gekozen. Het is combinatie waar ik wel van hou, en ook met de sfeer zit het in deze film wel goed. Een groepje jongeren besluit wraak te nemen op een pestkop, daarbij belanden ze echter onbedoeld letterlijk en figuurlijk in rustig vaarwater, alhoewel rustig...

De film oogt heel naturel, mede dankzij het acteerspel, en gaat ongemerkt dieper in op de menselijke handelingen en gevoelens, zoals woede, wraak, medeleven, vriendschap, spijt, schuld, enz. Dat levert een hele fraaie film op, een ruime 3,5*.

Beter dan verwacht. Bij dit type film denk je snel aan een simpele tienerkomedie, die krijg je ook wel te zien maar het zit best goed in elkaar. Over het algemeen bevat het weinig cliché personages en cliché grappen. De personages zijn goed doordacht, geen typisch slechte of typisch goede personen maar meer echte tieners met bepaalde trekken. Ook de humor is best aardig, met een vrij hoge grapdichtheid. Een van de betere binnen het genre, prima luchtig vermaak. 3,5*

Apart en minimalistische onthaastingsfilm. Geen typische western, al komt deze misschien wel een stuk dichter bij de realiteit van de kolonisten dan welke andere western ook. We zien een groep mensen die door een voor hen onbekend woestijngebied van A naar B trekken. Dat is in deze film de hoofdactiviteit van hun dagelijks bestaan, naast een constante zoektocht naar water. In die zee van tijd gebeurt er, op enkele incidentjes na, niet veel in de woestijn.

De poster doet een film vermoeden die een stuk spannender is. Spanning is er wel te vinden, maar dan in de onderlinge relaties waar de film de nadruk op legt. Het zit ook vol met fraaie camerashots. De film weet dankzij die fraaie beelden en ondanks het minimalistische plot wel redelijk goed te boeien. Het einde stelde me wel teleur, de film nodigt je uit om naar de ontknoping te smachten, en die blijft uit.

Onshaastingswestern. 3*