Opinions

Onvoorspelbare film met twee gezichten, thrillerdrama, en volbloedhorror, en dat laatste had ik zeker niet verwacht. Vreemd, soms over de top, ongemakkelijk, bijzonder en verrassend. Toch wel een aanrader voor de horrorliefhebber die geen moeite heeft met bizarre doorgeslagen situaties. 3,5* Ik vraag me alleen af of ze iets hebben overgehouden voor een director's cut

Gezien de hoge score is dit op een behoorlijke teleurstelling uitgelopen. Het begin is opzettelijk warrig, qua stijl is het een vlotte film met een behoorlijke vaart. Met die snelle vaart, de warrige opzet en aardig wat plotgaten wordt steeds geprobeerd om de kijker op het verkeerde been te zetten om zo tot een uitsmijter te komen. Bij mij werkte dat niet zo omdat je in feite de kijker in de maling aan het nemen bent. Dit lijkt me meer een film voor fans van vlotte misdaadfilms, waar ik niet onder val.

De Amerikaanse remake The Departed (2006) vond ik beter (3,5*), al is het wel erg lang geleden dat ik die zag en weet ik niet of tegenwoordig die score nog zou blijven staan. Er bestaat overigens ook een Japanse remake: Double Face: Sen'nyû Sôsa Hen (2012) - IMDb. Mou Gaan Dou krijgt van mij een kleine 2*.

Gemengde gevoelens over deze deprimerende film van korte duur die echter wel lang aanvoelt. Enerzijds is de fotografie en het camerawerk natuurlijk heel fraai, anderzijds ligt de afstandelijke kijk op een ondoordringbare personage mij wat minder. Dat ondoordringbare wordt wat verder geforceerd door scènes die niet met een logische reactie van personages komen, zoals meisjes die het grappig vinden dat ze elke dag modder naar ze toegegooid krijgen en daar niet op reageren. Ze zullen wel hele lieve moeders hebben die hun dochters aanmoedigen om elke dag met smerige kleren thuis te komen denk ik dan. Dat geeft de film en de personages iets mysterieus mee, maar ook iets volstrekt onnatuurlijks.

Door de schaarse dialogen lijkt het wat op een stille film, waarbij de regie het artistieke duidelijk voorrang geeft op het realisme. Dat realisme hapert vooral door een hoofdpersonage die maar al te vaak onlogisch reageert. Als kijker kun je dan misschien denken dat dit door haar situatie komt, maar het blijft onlogisch en onnatuurlijk. Mouchette wordt letterlijk en figuurlijk louter als lijdend voorwerp gebruikt en de regie doet haar personage daarmee wat mij betreft tekort. Ze is weerloos (tegen haar vader) of weerbaar (gaat moddergooien), normaal of krankzinnig en lief of boosaardig wanneer het uitkomt. Ze zoekt liefde en het dankt het af (de vrouw die haar een jurk schenkt). Haar verwilderde personage is slechts een middel voor de regie om het artistieke te brengen (de vernedering voor de klas door haar lerares, het rollen over het gras), waarbij het goed uitkomt als haar gedragingen en gevoelens niet te doorgronden zijn. Daar hapert de film. 3*

Ooit in de sneak preview gezien en in de pauze maar de zaal verlaten, ik was niet de enige. Musicals vond ik toen niets. Maar Les Misérables (2012) bracht daar verandering in, dus werd het tijd om me nogmaals aan deze film te wagen.

Helaas, na een uur weer afgezet, alleen ditmaal wel de dag erop verder gegaan. Het eerste uur heeft de film ernstig last van ADHD, waarbij na de intro het verhaal buitengewoon simpel, eentonig en ontzettend voorspelbaar wordt (de bebloede zakdoekscene komt véél te vroeg voor in de film). Dat eerste uur duurt veel te lang. Ook wordt de boodschap ("the greatest thing you'll ever learn is just to love and be loved in return") onnodig vaak herhaald, tot vervelens toe, en zijn de personages ontzettend karikaturaal en ontwikkelen zich vrijwel niet.

Qua muziek zitten er een (klein) aantal aardige liedjes in, maar originaliteit is ver te zoeken. Het zijn bestaande liedjes die het verhaal ondersteunen. De liedjes zijn ook relatief gezien vrij recent en bestonden ook helemaal niet in de tijd dat de film zich afspeelt. Het vrijwel uitsluitend gebruik maken van recente succesvolle liedjes vind ik een beetje goedkoop.

Beeld en costuums zijn prima, het karikaturale en die ADHD-montage vond ik een stuk minder. Het heeft af en toe meer weg van een rariteitenkabinet dan van de Moulin Rouge.

Het tweede uur wint het verhaal wat aan kracht, maar veel te weinig. Er zit vrijwel geen diepgang in, al helemaal niet in vergelijking met Les Misérables. Alles wat deze film niet heeft, heeft die film wel.

Voorspelbaar, vlak, eentonig, niet origineel, en vermoeiend gemonteerd. De 2* van dik 12 jaar geleden zijn eigenlijk heel ruim voor deze film.

Prima film eigenlijk, niet volmaakt maar ik denk dat het vooral te lijden heeft van verkeerde verwachtingen. Een survivalfilm met een romantische draad. Waar het tekortschiet is, is tijdens de vliegtuigcrash die niet bepaald is geslaagd, het oogt erg nep. Ook ontbreekt het logischerwijze aan chemie, de twee hoofdpersonen zijn zoals de titel al doet vermoeden erg verschillende persoonlijkheden in hele andere fases van hun leven, waardoor een romantische aantrekkingskracht ontbreekt. Maar de regie slaagt er helaas niet in om die berg overtuigend te nemen. Los daarvan heeft het wel genoeg te bieden, waaronder de fraaie bergomgeving en de altijd vrolijke hond (de derde hoofdrolspeler) die van de drie spelers duidelijk het meeste plezier tijdens de opnames heeft beleefd. Al met al een degelijke survavalfilm die niet meer fouten bevat dan andere wel bekroonde films. Fijn tussendoortje. 3*

Best een keurige thriller die sterk begint en een hele tijd ook sterk blijft. De "relatie" tussen Mr. Brooks en zijn alter ego is misschien wel het best uitgewerkt in de film. Alleen een goed einde aan vastknopen is niet gelukt, zoals zovaak wordt het allemaal afgeraffeld. Zonder de geforceerde twist met de kerkhofscène had deze hoger gescoord. 3 sterretjes.

Een film wat op een lekker verfrissende manier wordt gebracht en een interessant uitgangspunt kent. Dat uitgangspunt gaat over de enorme invloed die elke beslissing op je leven heeft / kan hebben. Ondanks dat wordt het hoogtepunt al binnen een uurtje bereikt, en gaat de film dan over op meer van hetzelfde, waardoor de lange duur niet gerechtvaardigd wordt. Hoe dan ook wel een film die elke fantasy/scifi-fan gezien moet hebben. Leuk. 3,5*

Een film die vooral qua stijl weet op te vallen, het verhaal is op zich interessant, maar ik was niet zo onder de indruk. Het acteerwerk was overigens wel bijzonder goed, maar ook theatraal zoals wel vaker in die tijd.

Wat de kritische noot richting de samenleving onder Franco betreft, qua moraliteit is dat overeind gebleven, maar de rest is neem ik aan grotendeels weggeknipt want er is weinig van overgebleven. De Spaanse censor had vooral moeite met het feit dat de film over twee mensen gaat die een afschuwelijk misdrijf begaan: vreemdgaan!! Vooral de kerkelijke censor vond dat de personages dat 'misdrijf' minstens zo erg zouden moeten vinden als het doodrijden van een mens. De kerk opperde verder dat de echtgenoot van de vreemdgaande vrouw in de film daadkrachtig tegen haar moest optreden. Daar kwam het uiteindelijk niet van, maar op aandringen van die kerkelijke censor kreeg de film de stempel "zeer gevaarlijk" en werd de leeftijdsindicatie derhalve op 16 jaar en ouder gezet (bron).

Zijnde een Spaans/Italiaanse film ging de Italiaanse censuur vervolgens ook haar gang, die vond het onaanvaardbaar dat de man (kennelijk een voormalig soldaat die aan de kant van Franco vocht) en tot de betere klasse behoorde (de klasse die Franco steunde) zo werd gepresenteerd. Er moesten dialogen verwijderd worden waarin hij zichzelf een verliezer vond ten opzichte van zijn broers (die niet voor Franco vochten), en dat hij zijn baantje als docent van een hooggeplaatste functionaris (zijn zwager) had gekregen omdat hij voor Franco had gevochten mocht ook niet. Vandaar dat wie die zwager is in de film uiteindelijk wat in de lucht blijft hangen, en die verwijzingen naar de Spaanse burgeroorlog zijn volgens mij ook vrijwel allemaal weg, of ik moet ze over het hoofd gezien hebben. Ook het studentenprotest moest aangepast worden zodat heel duidelijk bleek dat het tegen de universiteit was en niet tegen de overheid (bron). En toeval of niet, de reden dat Bardem enkele dagen werd opgesloten was dat hij deelnam aan een studentenprotest waarbij een falangist gewond raakte.

Een visueel en qua acteerwerk sterke film, maar naar de kijker toe te afstandelijk voor mijn smaak. 3*

Beetje tegengevallen, een drukke en hectische, soms stuurloze en oppervlakkige komedie. Het is wel een film met een goede cast en met soms geslaagde humor en dialogen, maar ik vond het weinig boeiend. Begin me af te vragen of de komedies van Almodóvar mij wel liggen, zijn eerdere komedies overtuigen me in ieder geval nog niet, terwijl ik films als Todo Sobre Mi Madre en La Piel que Habito wel erg geslaagd vind. De film heeft een hoop prijzen binnengehaald, maar het is niet mijn ding. 2,5*

Een verhaal uitgewerkt in de Disney stijl, in die zin weinig verrassend qua verloop, maar met een aziatische look. Voor mij viel deze daarmee een beetje tussen wal en schip (tussen Amerikaans en Chinees). Deze film kan absoluut niet op tegen de aziatische animatietoppers zoals Sen to Chihiro (2001) en Howl's Moving Castle (2004).

Verder wel leuk gedaan, en de animatie is ook van goede kwaliteit, maar het sprak me iets minder aan, misschien omdat ik teveel de link leg naar die twee aziatische films, die ook iets meer op volwassenen gericht zijn dan deze volgens mij.

Ik was bang dat dit ook een soort van Lost Highway zou worden, maar dat is wel meegevallen. Ondanks dat het verhaal op momenten vaag is, valt er wel uiteindelijk een rode draad te herkennen waardoor het op hoofdlijnen te volgen is, en zelfs redelijk te verklaren is (voor een film van David Linch), iets wat ik niet van Lost Highway kan zeggen. Die film voelde voor mij aan als vaag doen om het vaag doen, en dat is hier veel minder het geval. Diane had een verhouding met Camila, en besluit haar uit jaloezie te laten vermoorden wanneer zij een relatie aangaat met een regisseur. Vervolgens droomt ze daarover maar dat merken we eigenlijk pas tegen het einde, en die dromen vormen het grootste deel van de film. Dat ze droomt blijkt wel wanneer de cowboy tegen haar (lijk) roept "time to wake up" en ze vervolgens (uit haar dood) wakker wordt. Ben nog steeds geen fan van David Lynch, verder dan 3* ben ik bij hem nooit gekomen. Ook deze krijgt 3* van mij, net als Blue Velvet.

Een meevaller. Aan het begin was het wel wennen, het is geen typische Muppet en het is ook geen typische Christmas Carol, maar een (geslaagde) mix van beiden. Vooral vanaf het moment dat de geest van het verleden verschijnt vond ik de film beter worden. Een leuke film die met een lekkere winterse (kerst)sfeer en toepasselijke humor het 'Christmas Carol'-verhaal als een soort sprookje brengt.

De muppets op hun best. Erg leuke muppet-kerstfilm, lekker kort, druk, met een vlot tempo en veel grappen. De muppets vertrekken naar een soort van vakantiehuisje om kerst te vieren en krijgen daar bezoek van hun collega's uit Sesamstraat en van de Freggles, wat veel leuke situaties oplevert. 4*

Een van de muppetfilms die het meest op kinderen gericht lijkt. Er wordt een weinig bijzonder verhaaltje verteld over schatzoekers en piraten. Als avonturenfilm voor kinderen is het prima, maar veel meer moet je hier niet verwachten. Veel avontuur, maar weinig humor, en volgens mij zit de kracht van de muppets juist in de humor. Kon beter, maar vooral leuker, een van de mindere muppetfilms. Een kleine 2,5*.

Een van de mindere Muppet kerstfilms, door de korte duur is het wel te doen, maar zelfs voor de kleine 60 minuten is het te leeg. Gelukkig komt er toch nog een warme boodschap uit, wat je uiteraard ook bij dit soort films verwacht, waardoor het nipt gered wordt. 2,5*. Maar voor een echt leuke kerstfilm van de Muppets moet je wat mij betreft bij A Muppet Family Christmas (1987) zijn.

Wat mij betreft toch wel van de betere muppetfilms waarbij de topper A Muppet Family Christmas (1987) (4*) zeker niet overtroffen wordt, maar van de stuk of vijf muppetfilms die ik heb gezien komt deze wel op een tweede plaats. Wel had ik graag gehad dat ze de muppets echt de ruimte in hadden geschoten, vrijwel het gehele verhaal speelt zich op de aarde af. Achteraf geeft de titel dat ook wel aan, het is "Muppets from Space", terwijl ik op een "Muppets in Space" had gehoopt. Buiten die persoonlijke voorkeur blijft dit een leuke en aangename muppetfilm waar de muppets niet worden weggespeeld door (een overdaad aan) menselijke personages, dat is hier gelukkig niet het geval. Vermakelijk. 3,5*

Een beetje teleurstellende film. Een muppetfilm kijk ik voor de muppets en in deze film spelen mensen best een grote rol. In het begin twijfelde ik zelfs of dit een muppetfilm was aangezien er helemaal geen muppets in voor kwamen. Verder heb ik al gemerkt dat de muppetversies van andere verhalen in ieder geval bij mij niet zo'n succes zijn, ik zie liever originele muppetproducties. The Muppets' Wizard of Oz is dus niets meer dan het verhaal van The Wizard of Oz met muppets. Een kleine 2*

De ontknoping is misschien wel het beste aan deze film, maar wanneer je die al kent blijft er weinig over, ten opzichte van andere whodunnits heeft het weinig te bieden. De setting, de fameuze Orient Express, wordt helaas nauwelijks benut, de focus ligt vrijwel uitsluitend bij de vraag wie de moordenaar is. 3*, had er meer van verwacht.

Een wat aparte film die als drama begint en als horror eindigt. Het verhaal tussen de twee zusjes is interessant, er heerst voor mijn smaak wel een te overdadig aanwezige naar sfeertje. Acteerwerk van de, op Luis Tosar na, wat minder bekende maar zeer ervaren cast was prima. Ik denk dat deze regisseurs nog wel meer van zich zullen laten horen.

De film is zeker niet vlekkeloos, zo voelde de overgang van drama naar horror nogal geforceerd aan, de moordlust van een van de zusjes komt zomaar uit de lucht vallen. Op het misbruikverhaal wordt er verder teveel gehint waardoor je het ziet aankomen, al zag ik het einde zelf (dat ze geen zusjes maar moeder en dochter zijn) totaal niet aankomen.

3* voor deze wat vreemde film. Het deed me trouwens qua sfeer en zieke personages wat denken aan de betere La Madre Muerta | The Dead Mother (1993), die film is een stuk evenwichtiger en ook visueel aantrekkelijker.

Horrorregisseur Jaume Balagueró verfilmt hier een vrij ingewikkeld boek van José Carlos Somoza die volgens wikipedia ook in het Nederlands is uitgebracht maar waar ik niets over kan vinden. Het wordt tenminste deels verfilmd, en met een eigen interpretatie en andere afwikkeling. Het boek "La dama número trece" (vrij vertaald: Dame nummer 13) gaat over dertien muzen (waarvan 6 de film niet hebben gehaald), dat zijn Griekse godinnen die verantwoordelijk zijn voor inspiratie maar ook ondergang van kunstenaars, in dit geval schrijvers, vandaar dat de film een docent literatuur volgt. Geen overbodige luxe om dit van tevoren te weten aangezien de film in luttele seconden en één druk zinnetje aan de kijker uitlegt wat muzen nu eigenlijk zijn.

Het boek (en voor een deel de film) is een soort kruising tussen een Highlander (1986) van onsterfelijke muzen en The Da Vinci Code (2006). De docent raakt ongewild verzeild in de mysterieuze en mythische wereld van deze muzen, een wereld waar gedichten zowel spreuken als hints kunnen zijn. Visueel doet het soms ook wat aan Stigmata (1999) denken.

De beweegredenen van de muzen in het boek zijn duidelijk (er is een strijd gaande tussen de verbannen leidster van de muzen en de nieuwe leidster), de film volgt echter helemaal niet deze lijn, dingen gebeuren omdat ze gebeuren, van een machtstrijd is geen sprake, beweegredenen vond de regisseur niet belangrijk. Op zich ook niet heel vreemd in een (slechte) horror, maar wel een gemiste kans, een onderbouwing van de gedragingen van de muzen kon geen kwaad. Ook worden de gruwelijkste gebeurtenissen uit het boek weggelaten of vinden buitenbeeld plaats, waarbij de kijker ook nog absoluut geen idee kan hebben over wat er gebeurt, zo zien we bijvoorbeeld de docent ergens verschrikt naar kijken en gaat het beeld vervolgens op zwart. Volgens het boek ziet de docent dan dat de gemartelde persoon alle martelinstrumenten uit zijn lijf heeft gerukt en dood aan het bloeden is, volgens het boek is die persoon vervloekt om voor altijd elke dag dezelfde marteling te ondergaan, zo te sterven om de volgende dag weer wakker te worden, in de film valt hiervan geen spoor te bekennen.

Als horrorregisseur pakt Balagueró hier een fantasyverhaal op en levert een onvolledige verfilming ervan af zonder durf en vol compromissen, vlees noch vis. Wat fantasy was wordt bovennatuurlijk, en wat gruwelijk was wordt weggelaten zodat de film een breed publiek kan trekken. Gemiste kans. En hoewel het narratief zwak is valt er visueel weinig te klagen, Balagueró heeft net als in al zijn films hele fraaie, in dit geval Ierse, locaties uitgekozen die dienst doen als bibliotheek, gekkenhuis, enz. Qua cinematografie is het fraai al blijft het op dat gebied wel erg binnen de lijntjes. Andere hoogtepunten uit de film zijn de openingsscene en de trailer. De rest haalt dat niveau jammer genoeg niet.

2*, richting 1,5*

Een mooie drama, met een mooie en bijzondere stijl, die het deprimerende van het onderwerp toch redelijk luchtig weet te brengen.

Haar gedrag is egoistisch en onbaatzuchtig tegelijk. Aan de ene kant kiest ze voor wat zij nog wil doen en deelt haar ziekte niet met anderen, waarmee ze hen de mogelijkheid om afscheid te nemen ontneemt, wat haar vast niet in dank zal worden afgenomen. Aan de andere kant probeert ze voor haar man en kinderen een andere vriendin/moeder te regelen. Dit laatste geeft ook aan dat ze er geen moeite mee heeft dat haar man een andere vrouw zal hebben, en dat verklaart wellicht dat ze zo licht over het vreemdgaan denkt. Richting haar nieuwe vriend is ze wel totaal egoistisch, hij wordt gewoon gebruikt.

Ik zat steeds te wachten op het moment dat ze 'betrapt' zou worden (m.b.t. de ziekte en/of relatie), aan de ene kant is het wel fijn dat de film niet met zo'n cliché aan komt zetten, aan de andere kant was het wellicht wel mooi geweest om te zien wat er dan gebeurt, en hadden we ook andere emoties zoals boosheid, woede, of machteloosheid kunnen zien. Ik ervaar dat toch een beetje als een gemiste kans.

Een hele mooie film die zeker het kijken waard is en wat mij betreft net onder de 4 sterren zit. Het deed me in de verte een beetje denken aan The Life Before her Eyes (2007).

Goed idee, matig script, en slecht gebracht. Vooral de dialogen zijn erg slecht en erg gemaakt. Ook het acteerwerk is niet al te best, Cameron Diaz overtuigt me totaal niet in haar rol. Minder bekende acteurs waren zeker beter geweest.

De gedachte achter de film is wel sterk, maar de uitvoering is nogal matigjes. Laat de remake maar komen, dit kan stukken beter.

Aan de hand van plotomschrijving, poster, titel en trailer had ik iets totaal anders verwacht. De titel en de poster deed me vermoeden dat dit vooral een film met fraaie visuele effecten of zo zou zijn. En het verhaaltje neigde naar scifi, helemaal wanneer er zelfs een UFO in beeld verschijnt. Maar nee, dit is een keiharde (psychologische) drama. Het ware onderwerp kwam aan als een verrassing, en de film slaagt erin om te tonen hoeveel schade iemand door zulke gebeurtenissen kan oplopen. Een interessante drama over hetero en homosexuele tieners die in een wereld van o.a. prostitutie zijn beland. 3,5*

Mijn enige twijfel over deze film is of het 4,5 of 5 sterren verdient, ik maak er toch 5 van. Het is ontzettend knap hoe Clint Eastwood erin slaagt om een film te maken dat aardig voorspelbaar overkomt, en ondanks dat er in slaagt om de spanning van begin tot eind vast te houden.

Mijn twijfel kwam door het einde, wat aanvankelijk onrealistisch op me overkwam. Maar bij nader inzien kan dat einde gewoon de harde realiteit zijn.

Ijzersterke script, uitstekend acteerwerk en prachtig verfilmde misdaaddrama. Topfilm.