Opinions

Fijne film met een eenvoudig plot die geheel gedragen wordt door de personages. Het volgt een gezellig gezin uit St. Louis begin vorige eeuw. Hun dagelijkse bezigheden gaan niet veel verder dan pianospelen, zingen, de oudere meisjes die verliefd zijn op de buurjongen en genieten van hun stadje. Met zo'n eenvoudig plot heb je dus goed ontwikkelde personages nodig, doordachte dialogen en leuke subplotjes, en dat zit hier wel goed. Het verhaal heeft de nodige humor, mede te danken aan de wat lugubere trekjes van Tootie die bijvoorbeeld haar poppen begraaft. De film heeft ook veel aandacht voor hoe Halloween begin vorige eeuw werd gevierd, wat de film extra leuk maakt. Een mooie film. 3,5*

Deze wou ik al heel lang zien. Ruim twee jaar geleden nog een niet ondertitelde Italiaanse DVD in handen gehad, maar met mijn basiskennis Italiaans merkte ik dat ik het eerste uur al niet doorkwam. Met ondertitels is het nu stukken beter gegaan. De eerste helft zag ik in twee stukken, de tweede helft in een keer. Ik had het graag in één keer gezien, maar even 6 uur aaneengesloten de tijd vinden valt niet mee.

Aan de hand van een familie wordt de recente geschiedenis van Italië verteld, waarbij de gebeurtenissen rondom de familie doorgaans wel op de voorgrond blijven. Het sterktste en het zwakste zit voor mij in die eerste helft. Het begint fantastisch en sleept ontzettend mee. Die eerste anderhalf uur hadden ze van me langer mogen maken. Het tweede anderhalf uur kent een heel ander sfeertje en inhoud, nodig vanwege die Italiaanse geschiedenis, maar opeens ging het heel snel van vakantie over in verzet en terrorisme, etc. Ik vond daarbij dat het radicaliseren van Giulia weinig overtuigend gebracht werd. Het is mij niet duidelijk geworden waarom ze zo radicaliseerde, waarom ze haar dochtertje verliet, etc., ik moest dat voor lief nemen zonder het te begrijpen. Ook jammer dat een van de meest boeiende personages (Giorgia) al vrij snel naar de achtergrond verdwijnt, dat vond ik toch een teleurstelling. Dit zijn de enige twee minpuntjes voor mij.

In de laatste drie uur zien we de gevolgen van dat eerste deel, de afloop ervan. De hele tijd bleef ik geboeid kijken, en de hele 6 uur worden op een indrukwekkende manier gebracht die mij niet koud liet, het is zeker een film die emoties losmaakt. 4*

Trailer (youtube, Frans ondertiteld).

Debuutfilm van deze regisseuse, die in Locarno twee prijzen won (beste film, en beste actrice). De film vestigt de aandacht op de twee hoofdpersonen, een jong koppel die van de ene op de andere dag met ernstige ziekte geconfronteerd wordt.

Het begint heerlijk fris en vrolijk, een lekkere sfeer die goed overkomt, lekker wegkijkt en van mij veel langer had mogen duren. Maar helaas slaat het noodlot toe, die vrolijke sfeer verandert volkomen als één van hen in het ziekenhuis belandt. Dit vergt veel van beiden, de patiënt die niet van de ander afhankelijk wil zijn, die dat de ander niet wil aandoen, en de ander die "Lo Mejor de Mí" (Het Beste van Mij) aan de patiënt wil geven. Door de ziekte krijgt hun nog prille relatie veel te verduren. Blijven ze samen, en zoja waarom? Uit liefde, uit medelijden, uit nood? Willen ze dat wel? Kunnen ze breken als de één ziek is? Houden ze nog van elkaar, en waarom dan? Etc...

Los van het verdere verloop levert dit prachtige scenes op, noemenswaardig is de camerashot op de deuren van twee operatiekamers. De film weet zowel de vrolijke sfeer aan het begin als de benauwde sfeer in het ziekenhuis goed weer te geven. Acteerwerk is in orde, Marian Álvarez heeft terecht een prijs voor de beste actrice gewonnen.

Ik hoop dat deze regiesseuse ook met vrolijke films komt, dat ze ook daar goed in is liet ze in de eerste minuten van de film zien.

Deze film (of eigenlijk films, want de twee delen zijn totaal verschillend) begint met enkele aanvankelijk nietszeggende beelden die wat aan 2001 doen denken. Aanvankelijk nietszeggend, want de beelden vallen uiteindelijk wel op hun plaats en hebben dus wel inhoud (niet te verwarren met diepgang). Een film uit twee heel verschillende delen vereist wat mij betreft twee recensies:

Melancholia - Part One: "Justine"

Oftewel Von Trier's "Festen". Zoals de titel al zegt draait dit deel rond Justine, en dus rond haar huwelijksfeest. Vrijwel meteen komt de herinnering aan het eveneens Deense Festen (1998) naar boven. Von Trier's versie is echter minder rauw, meer gestileerd, en met minder woedeuitbarstingen en ook minder heftige woedeuitbarstingen. Kortom, een gepolijste versie van Festen waar de scherpe kantjes van af zijn.

Aanvankelijk neigde ik richting de 3,5* voor dit deel, maar Van Trier weet het vlak voor het einde van dit deel toch wel te verpesten. Zo waren er al genoeg ergernisjes te ontdekken, zoals de misplaatste figuur van de zakenman en leidinggevende van Justine, wat had zoiets nou in dit verhaal te zoeken? Dat een blauwe planeet in de verte rood uitziet was verder een klein foutje waar ik met gemak overheen kan kijken, maar het einde van deel 1... Welke bruidegom verlaat nou zijn eigen bruiloft alsof hij een gast is . Zoiets doe je niet, zelfs niet al zou de aarde vergaan... Met zo'n afgeraffeld einde sloeg Von Trier de plank dus flink mis. Verder is me ook niet helder wat dit deel als geheel in deze film te zoeken heeft, kent weinig toegevoegde waarde en staat vrij los van de rest. Een hele magere 3* dus voor deel 1.

Melancholia - Part Two: "Claire"

Een heel ander verhaal, waar de bruiloft van enkele dagen eerder totaal vergeten is, alsof die nooit heeft plaatsgevonden, en waar scifi haar intrede doet. Dit scifi-drama gaat over de dreigende nadering van een planeet die wellicht de aarde gaat raken. In dit deel gaat meer aandacht uit naar de andere zus, Claire (zoals de titel van deel 2 al aangeeft), al blijft Justine een belangrijke rol spelen. Dit deel ligt meer in mijn straatje, ik hou wel van een goede scifi-drama, en deze valt daar zeker onder. Van Trier doet ook weinig verkeerd in dit deel, en de beginbeelden vallen eindelijk op hun plaats. Ook de naam van de planeet die tevens de titel is van deze film krijgt enige betekenis. Ik begrijp dit als Van Trier's visie op Melancholie, iets moois wat een allesvernietigende kracht heeft.

Dit deel deed me denken aan andere goede scifi-drama's zoals Coherence (2013) (dit is een "praatfilm", verklaart het lage gemiddelde op MM, ik waarschuw maar voor wie daar niet van houdt). Zeker met deel 1 in het achterhoofd is het verband met het etentje in Coherence wel te leggen, evenals wat eromheen gebeurt, zoals de stroomuitval, de auto die niet wil starten, e.d. Het visuele doet ook aan Another Earth (2011) denken dat hier ook al vaker is genoemd. Maar dat verband is dus vooral vanwege de gelijkende planeten want het is een totaal ander verhaal, al heeft het een beetje dezelfde dromerige/mysterieuze sfeer. Van dezelfde regisseur van Another Earth komt ook I Origins (2014), wederom een heel ander scifi-drama, maar met dezelfde mysterieuze sfeer en met iets meer diepgang dan deze, want dat is toch wel het grote gemis. Alledrie aanraders wat mij betreft voor wie van deel 2 genoten heeft. Deel 2 is erg slim bedacht maar blijft zonder een diepere laag erg aan de oppervlak hangen.

Deel 2 krijgt van mij 4*, waardoor ik gemiddeld op 3,5* voor het geheel uitkom. Jammer, want deel 2 had ik graag een dikke 4 gegund, maar het redelijk correcte maar nietszeggende deel 1 haalt dat wat onderuit.

Fraai. Als scifiliefhebber beviel me vooral het eerste filmpje ('Magnetic Rose') het meest, een korte maar volwaardige ruimteopera (4*) die qua verhaal beslist niet onder doet voor andere genrefilms. Het tweede filmpje, over een man die een chemisch wapen lijkt te zijn geworden doordat hij verandert in een stinkbommetje, was vooral grappig (3*). Van de drie vond ik in tegenstelling tot velen hier juist het derde (anti-oorlogs)filmpje het minst (2,5*).

Aardige speelse en kleurrijke animatie. De vrolijke kinderlijke stijl botst wel met het trieste verhaal dat het vertelt. Aanvankelijk moest ik wel zoeken naar dat verhaal, tot ik eindelijk op de juiste frequentie was afgesteld. Waar je naar moet zoeken is de maatschappijkritiek die deze animatie levert, en wel vanuit het standpunt van Brazilië en met dat als achtergrond in het hoofd. Dan zie je een animatie over een jongetje wiens vader op zoek naar werk het huis (en het gezin, en het dorp, en het platteland) moet verlaten om in de grote steden te werken en voor de broodwinning te zorgen. Het jongetje volgt hem en ontdekt daarmee de wereld, een wereld waar landbouwers door traktoren zijn verjaagd en waar mensen inwisselbare werknemers zijn, die ook nog eens door robots worden verjaagd. Ook is het de wereld die door de kolonisten werd ingenomen en die van haar rijkdommen werd en wordt ontdaan, waar het regenwoud wordt ontbost en waar traditie plaats moet maken voor kapitalisme en waar grondstoffen naar "het westen" leegstromen om als bewerkt produkt voor het tienvoudige aan de lokale bevolking aangeboden te worden. Zomaar een greep uit de vele thema's waar deze animatie kritiek op levert.

Fraai als animatie, en aardig dat het verhaal onder de aandacht wordt gebracht. Maar het is een bekend verhaal en het blijft wel bij het (braaf) onder de aandacht brengen, en daarmee schiet het wel tekort. Ik mis een conclusie, vandaar dat ik het op een ruime 2,5* hou.

Weinig originele horrortje, ondanks dat wel vermakelijk genoeg en ruim voldoende schrikeffecten, al gaat de geluidsband overdreven daarin mee. De originaliteit is inderdaad ver te zoeken, met de standaard horrorcliché's zoals de steeds terugkomende vlek, spooky huis, enge zolder, kraaien, kinderen die door ouders niet geloofd worden, en de toevallige voorbijganger die niet zo toevallig blijkt te zijn.

De 90 minuten maken wel dat de film zo voorbij is. Doorsnee horror die haar doel bereikt, maar niet van het niveau die je van aziatische horrors zou kunnen verwachten. Aardig.

Een van de mindere van het seizoen. Het is in feite al achterhaald door de realiteit waarop het zich inspireerde, want dit type oorlogsrobots bestaan al, al zijn ze (misschien?) nog experimenteel. Wanneer de dame in de boom klom en de robot in standby-stand ging dacht ik juist dat het zich van de grond ging afzetten om omhoog te springen, want dat kunnen de echte oorlogsrobots wel. Kleine 2,5*

Mooie HD-animatie, duidelijk gemaakt met de nieuwste technieken, wat een geweldig scherp en gedetailleerde animatie oplevert. Ook levert het hele mooie beelden op qua licht en schaduw. Sommige beelden lijken dankzij de hoge resolutie net echt., zo kun je bijvoorbeeld op enkele shots de haren op het hoofd onderscheiden, of details van de huid van de mensen die het net echt maken, en dit is voor een animatie behoorlijk zeldzaam. Uiteraard komen de tafelvoetbalfiguren zelf wel houteriger over.

Alleen al vanwege de beeldkwaliteit is het de moeite waard om deze te zien op het grote doek. Daarnaast is deze animatie vrij uniek, het is eigenlijk deels bijna een sportfilm die als animatie is gemaakt. Het begin heeft wat weg van Toy Story, omdat de tafelvoetbalfiguren tot leven komen. Maar Amadeo en zijn team zal moeten winnen om zijn stad te redden, wat het weer meer een voetbalfilm maakt. Ook is er genoeg Argentijns voetbaljargon in de film. Zo´n film als deze kan dan ook alleen van Argentijnse bodem afkomstig zijn.

Aan het begin is de humor wat meer op kinderen gericht, maar gaandeweg wordt het iets volwassener. Verder is de film lekker compleet.

Ik hou het op 3,5 a 4 dikke sterren voor het moment. Een leuke film voor jong en oud, en helemaal voor voetballiefhebbers.

Hier keek ik tegenop, maar het is een hele grote meevaller geworden. Een aangename "praatfilm" die zich in een vergaderzaal afspeelt. In die zin had het wat weg van 12 Angry Men (1957). 7 sollicitanten worden bij elkaar gezet en moeten het tegen elkaar opnemen, net zo lang tot er eentje overblijft die de baan krijgt. Soort van Big Brother. De situatie in de film is heel extreem, maar dit soort groepssollicitaties zijn niet vreemd. Waar Deux Jours, Une Nuit (2014) een ontslagproces aan de kaak stelt, doet deze film datzelfde met een sollicitatieproces.

Op de achtergrond kun je zien dat deze film kritiek uit op dit soort sollicitatieprocessen waarin concurrentie allesbepalend is. Ook valt daarin de antikapitalistische boodschap te ontdekken, steeds komen de nadelen van extreem kapitalisme aan bod (een mannenwereld, milieuschade, ontslagen, elkaar kapotconcurreren, de schade die het IMF onder de Argentijnse bevolking heeft aangericht, en de winnaar moet zowat over lijken gaan door de laatste tegenstander emotioneel te breken).

Er wordt erg sterk geacteerd, alleen Ernesto Alterio ("Enrique") overtuigde me niet zo met zijn personage. De film kent sterke dialogen en de gespannen sfeer komt goed over. Ook camerawerk is bijzonder, het begin leek wel een flauw kunstje maar dat met de bewakingscamera's was heel fraai gedaan. Een hele interessante film. Dikke 3,5*

Jammer dat het wat traag op gang komt, diverse personages worden voorgesteld zonder dat we weten wat voor rol ze gaan spelen. Maar als de ramp eindelijk op gang komt (de metro komt vast te zitten in een tunnel die onder water dreigt te lopen) wordt het een film die alsmaar beter wordt. Een aardige rampenfilm met de metro als hoofdingrediënt.

Wel zitten wat volstrekt overbodige fouten in (zoals dat de metro ontspoort door een noodstop i.p.v. door het water, of een vrouw die tussen verkeer dat muurvast zit bijna wordt aangereden) en zijn er elementen die weinig toevoegen (het vastgelopen verkeer) of een beetje blijven hangen (de relatie echtgenoot-minnaar). Het heeft ook wat trekjes van een Amerikaanse B-rampenfim maar de 3* verdient het wel, met name vanwege het weinig verfilmde en keurige verhaal en metro-/rampomgeving. Voor liefhebbers van rampenfilms is het zeker een kijkbeurt waard.

Prima film en zonder twijfel destijds een groot cinematografisch meesterwerk. Het begin van de film, met werknemers die als nummertjes en een soort van robots gebruikt worden, wist indruk op me te maken. De film lijkt me duidelijk een kritiek op de tweedeling tussen rijk en arm binnen de maatschappij. Meer dan dat het een vooruitziende blik had lijkt het me dat er in de afgelopen 90 jaar in die tweedeling nauwelijks iets is veranderd.

Qua verhaal heeft het veel raakvlakken met Modern Times (1936) al is dat een hele andere genre (komedie). De 'special effects' zijn erg knap gedaan. Als puntje van kritiek vond ik het op den duur wel voorspelbaar worden, ook had het van mij wel wat korter gemogen, het middendeel wordt net teveel uitgerekt voor mijn gevoel. Hoe dan ook een uitstekende film om eens gezien te hebben. 3,5*

Je moet er van houden. In de jaren '80 maakte Spanje enkele films die qua humor inmiddels toch wel verouderd zijn. Voor mij is deze daar eentje van. Het verhaal is heel simpel: het is een omgekeerde tienerfilm. Een groep ouderen gaan naar school, nemen de leraren niet serieus en halen kattekwaad uit. Die ouderen zijn generaals en dus hoger in rank dan de leraren, de droom van elke scholier.

Maar dat simpele verhaal wordt nergens uitgediept, puur plat vermaak, te plat en jammer genoeg meer flauw dan echt grappig. Goede cast, teleurstellend script. Kon beter. 2*

Vermakelijke eindejaarskomedie wanneer je zonder verwachtingen hieraan begint. Het is geen Balada Triste of Brujas de Zugarramurdi. Geen clowns of heksen dus wat Álex de la Iglesia ons ditmaal brengt, maar meer 'gewone' excentrieke figuren. In deze film zien we hoe een ploeg bezig is met opnames van de eindejaarsshow, met alles wat daarbij hoort, zoals presentatoren, zangers en figuranten als publiek, waartussen ook enkele schimmige figuren rondlopen. Het valt te raden dat de show volledig uit de hand loopt. In zekere zin is het een parodie op zulke uitbundige shows en oudejaarsfeesten. 3*

Samen met Marcelino Pan y Vino (1955) een van de betere en bekendere films van deze regisseur. Het verhaal trok me aanvankelijk niet vanwege het thema "stierenvechten" maar daar gaat het helemaal niet over. Het gaat over een arme man die probeert rond te komen en moet zorgen voor zijn neefje die zijn ouders is kwijtgeraakt. Zowel het kind als de man gebruiken hun creativiteit om met klusjes aan geld te komen, iets wat hele leuke scenes oplevert. Pas in de slotscene belandt Jacinto in een stierenvechtersarena maar ook daar draait het vooral om tragiek en komedie, hier zien we geen echte stier maar een kalf, en clowns betreden de arena. "Echte" stierenvechterscenes zitten er dus niet in. Leuke film met een sterk script en fraaie beelden, en terecht destijds in Berlijn in de prijzen gevallen (Zilveren Beer). 3,5* Officieel is dit een drama maar er zit zoveel humor in dat ik dit onder de categorie tragikomedie schaar.

Deze film heb ik destijds in de bioscoop overgeslagen, ik had niet zo'n zin in wat me de zoveelste rechtzaakfilm leek. Verkeerde keuze achteraf, want met de doorsnee film uit dat genre heeft het weinig te maken. Het is een uitstekende thriller met een boodschap.

Acteerwerk is over het algemeen behoorlijk, een van de betere Clooney's, en de kritiek richting Tilda Swinton deel ik niet, ze zet een overtuigende ambitieuze en gewetensloze zakenvrouw/bitch neer die de top in de zakenwereld bereikt maar dit een maatje te groot is voor haar als zakenvrouw.

Het script is prima, dat de film met een flashforward begint vond ik niet erg, al is mij ook niet geheel duidelijk waarom hiervoor is gekozen, of het nut van die scene, die toch los van het geheel lijkt. Het begin, op die flash na, had wel wat introductie kunnen gebruiken, er gebeurt veel maar wat er gaande is wordt veel te onduidelijk overgebracht.

De veelbesproken paardenscene vond ik mooi, je ziet dat terwijl hij rijdt veel hem door het hoofd spookt, en dan stopt hij de auto en zoekt hij rust op. Qua timing natuurlijk wel erg toevallig, maar op zich niet vreemd.

Prima onderhoudende thriller.

Epische film, ook qua lengte, die op hoofdlijnen voldoet aan hetgeen je van zulke films kunt verwachten, al denk ik zelf dat Hollywood in dat type film beter is, of anders gezegd: een groter budget heeft voor dit soort films. Dat wil niet zeggen dat we zouden moeten wachten tot Hollywood een film over Michiel de Ruyter ging maken want die kans is natuurlijk niet echt groot, in die zin is het dus prima dat Nederland zich op dat terrein waagt. Wel blijft de film keurig binnen de lijntjes van het genre, plichtmatige drama over de familie van de Ruyter inbegrepen, en wat dat betreft had ik dus wel gehoopt op wat meer durf om het anders aan te pakken en zich te onderscheiden. Michiel de Ruyter doet dus afgezien van het budget niet onder voor vergelijkbare films, maar steekt ook niet met kop en schouders bovenuit. 3*

Gemengde gevoelens, al slaat de balans uit naar het positieve. Aan het begin is het doorbijten voor je aan de voiceover gewend bent, ook met de stijl aan het begin had ik wel moeite. Het door de voiceover presenteren van de personages vond ik een beetje drammerig. Daarna begint een op zich interessant verhaal zich te ontpoppen die op momenten heel goed werkt, maar ook momenten kent van volstrekte ongeloofwaardigheid. Als het verhaal van de film je aanspreekt is het zeker wel het zien waard, maar de film laat helaas ook heel wat gemiste kansen liggen, en mist ook eerlijk gezegd over een breed front de kwaliteit die de film omhoog zou kunnen tillen. 3*

Deze film zag ik op aanbeveling van diverse mensen, als zijnde een must see van Woody Allen. Tot dat moment had ik nog niets van hem gezien waarvan ik echt onder de indruk was, en ik had mijn zo bedenkingen maar ging met enige hoop toch deze bekijken. Jammer genoeg blijft mijn mening over de Woody Allen-films na het zien van deze film nog steeds hetzelfde.

De film is niet slecht, en het is best te bekijken. Een hoogvlieger is het ook weer niet. De laatste tijd heeft Woody de neiging om elk jaar een film te maken, en ook om zich te koop aan te bieden aan de stad die het hoogste biedt. Barcelona, Rome, en ook Parijs doet mee. Prima dat Woody hiermee wat centjes verdient, maar het uitgangspunt van stadspromotie, en het hoge tempo waarin hij steeds films tevoorschijn tovert, leidt niet per definitie tot goede films. Uiteraard zitten zulke films, waaronder deze, boordenvol met prachtige beelden van de toeristische trekpleisters die de stad te bieden heeft. Als reklameprent is het zeker geslaagd, en Parijs mag tevreden zijn met het resultaat.

Maar de hoge verwachtingen die ik had na die positieve reacties van vrienden en kennissen zijn helaas niet uitgekomen. Het verhaal is op zich leuk, over iemand die op een of andere manier in staat is om in Parijs terug in de tijd te reizen. En we zien inderdaad wel een lading bekende schilders e.d. voorbijkomen, maar daar blijft het vaak ook bij. Op enkele uitzonderingen na zijn het maar oppervlakkige personages die eventjes vluchtig voorbijkomen.

Een leuk idee waar Woody best meer tijd in had mogen steken om een beter resultaat te bereiken.

Laat ik maar de eerste zijn die met een negatieve recensie komt over deze film. Allereerst geef ik nooit punten voor een film omdat het door een of andere regisseur is gemaakt, maar geef ik punten voor de film zelf. Van Jeff Nichols was Take Shelter (2011) heel aangenaam, maar dit was niks dus krijgt het een waardering die daarmee overeenkomt.

Aan het script is nauwelijks aandacht besteed, het rammelt van alle kanten en zit vol met clichés. Visueel heeft het ook helemaal niets te bieden, om maar te zwijgen over de vele zwarte schermen van de scenes in het donker. Wat is dan positief aan deze film? Geen idee... Nou ja, eigenlijk wel: je bent de film heel snel weer helemaal vergeten. Ik hou van een goede scifi en ben deze film daarom gaan kijken, maar goed is anders. Het doet wat aan de films uit de jaren '70 denken, toen het populair was om met ogen licht te stralen en zo, Jeff zou zich moeten afvragen waarom de filmindustrie dat concept al 40 jaar geleden heeft laten vallen. Ook het geluid laat te wensen over, elke keer als een auto optrekt of voorbijkomt (en dat gebeurt vaak) is het nodig om aan de geluidsknop te zitten om de volume tijdelijk te verlagen.

De film gaat over een jongetje waar licht uit zijn ogen komt (het jongetje is een alien), om onduidelijke redenen draagt hij soms een zwembril en soms niet . De geloofwaardigheid komt het niet ten goede, ik zag heel de tijd geen alien maar een jongetje met een zwembril. De mannen die voor hem zorgen rijden soms zonder licht in het donker, en soms met licht (dat zonder licht rijden doen ze vermoed ik alleen om ongelukken te krijgen in de film, waardoor er wat te beleven valt). Verder is het voor iedereen een raadsel waar de jongen is, ware het niet dat een of andere sektarisch groepje (spoilers!) in hun mis zijn coordinaten elke zondag verklappen door psalmen op te lezen waarvan de nummers overeenkomen met de coördinaten van waar het jongetje is. Dit vinden ze kennelijk leuk of zo. Toch kunnen ze hem zelf niet vinden . Maar de FBI komt erachter dat die psalmen dus coördinaten zijn, en de FBI weet hem wel te vinden, ze zoeken hem vanwege staatsgeheimen of zoiets . Als ze hem eenmaal vangen vraagt het jongetje ze vriendelijk om te vertrekken en hem alleen te laten, dit doen ze uiteraard braaf, en zo weet hij te ontsnappen . Zoals elke goede alien wil ook dit jongetje terug naar huis gaan (alweer een cliché?), zijn thuiswereld is een soort van Tomorrowland (2015). De FBI zet keurig de omgeving van die plek af zodat je spannende scenes krijgt als het jongetje door die barricades doordringt, maar ze laten de plek zelf uiteraard onbeveiligd achter, zodat het jongetje uiteindelijk naar zijn eigen wereld terug kan. Dit doet hij door licht uit zijn ogen te stralen, dat heeft hij al eerder gedaan maar om het spannend te houden moet hij het op die lokatie doen en alleen op een bepaalde dag, alleen zo kan hij terugkeren. Het blijkt dat in de jongen een lichtwezentje uit Avatar (2009) schuilt die dan door andere lichtwezentjes wordt opgewacht en gelukkig weer naar huis kan. Voor de onoplettende kijker legt de moeder nog even uit dat ze het jongetje waarschijnlijk kwijt zullen zijn wanneer hij eenmaal naar zijn eigen wereld vertrekt. En uiteraard is het jongetje ernstig ziek maar kan hij niet naar het ziekenhuis. Spannend!!.

Slap aftreksel van een verstand-op-nulfilmpje, denken of jezelf vragen stellen niet toegestaan. Kennelijk heeft een goede film meer nodig dan een lelijke poster en een onzinnige titel. 1*

Mientras Duermes (letterlijk vertaald: terwijl je slaapt) speelt zich af in een appartementengebouw in Barcelona. Onder de bewoners bevinden zich het oude lieve vrouwtje met haar hondjes, de sjagrijnige oude man, de vrolijke jonge en aantrekkelijke buurvrouw, en het irritante puberende buurmeisje. En niet te vergeten de vriendelijke portier, een in werkelijkheid onverbeterlijke en rasechte kl...zak (en dan druk ik me voorzichtig uit).

De personages alleen al beloven een goede film die qua genre alle kanten op kan (komedie, drama, vervolg op REC, etc.). Deze film kiest al gauw de richting van een spannende (en soms enge) thriller. De nadruk ligt wel op het (psychologische) thrilleraspect, de horror is meer subtiel, en niet van het type "Scream". Een 100% horrorfilm moet je niet verwachten.

Ik vond de film lekker beginnen, het neemt natuurlijk de nodige tijd om de personages voor te stellen, maar ik had wel vanaf de eerste minuut het unheimliche gevoel te pakken.

Het is een film waar de spanning een stijgende lijn kent, waar plotwendingen op slimme wijze worden ingezet (met name als de verdachte wordt opgepakt en de portier ermee weg lijkt te komen, ik dacht dat dat het einde van de film was en dan word je getrakteerd op nog zo'n 30 spannende minuten ) en ook andere originele aspecten kent (zoals dat je met de dader meeleeft en in spanning zit telkens als hij betrapt dreigt te worden, het is hier niet meelijden met de slachtoffers, maar met de dader).

Qua cast, acteerwerk, script, geloofwaardigheid, en sfeer is ook alles dik in orde.

Aanrader.

Een film die me niet echt wist te pakken. Tegen mijn verwachting in is dit vooral een melodrama met film noir-trekjes. Het acteerwerk is behoorlijk theatraal, en ook al is dat wel gebruikelijk voor films uit die tijd, wat Mildred Pierce in mijn geval tegen heeft is dat de personages ontzettend dik aangezet worden. Hierdoor kon ik niet in de film komen omdat de personages behoorlijk onrealistisch aandoen, helemaal voor de tijd waarin deze film zich afspeelt. Ik denk dat weinig ouders zich destijds als Mildred gedroegen en dit gedrag van hun kinderen accepteerden. Ander minpunt is de ronduit racistische wijze waarop het dienstmeisje wordt neergezet, vooral wanneer ze voor het eerst in de film verschijnt.

Wat de cinematografie betreft, en het acteerwerk, daar valt niets over te klagen, beide zijn erg sterk. Vandaar dat ik nog op 3* uitkom.

Aardige film, al is het niet zo bijzonder als de meeste andere Gibli's. Het verhaal en het moraal is vrij vlak en rechtlijnig waardoor het allemaal heel braaf en bekend over komt. Het animatiewerk is zoals gebruikelijk wel weer fraai. De prachtige titel wekt de nodige verwachtingen die niet echt waargemaakt worden.

Het "vervolg" op deze film, Neko no Ongaeshi | The Cat Returns (2002) , vond ik ongeveer van hetzelfde niveau. Leuke Gibli, maar met minder magie en fantasie dan gebruikelijk en daardoor ook minder bijzonder. 3*

Hoewel ik van horrors hou heb ik heel lang Mimic links laten liggen. Horrors met killer insecten heb ik al vaker gezien, waardoor ik bang was dat het snel aan zou voelen als een herhaling van andere films. En zo voelde het inderdaad ook wel aan. Gelukkig was de opbouw van de film en het scenario (de metro) niet onaardig. Heel knap ook van Del Toro dat hij erin slaagt om clichés niet als zodanig over te laten komen, op een of andere manier worden ze dusdanig voorgeschoteld dat ze niet vermoeiend aanvoelen.

Weinig originaliteit qua inhoud, maar wel fraai uitgewerkt en genietbaar. 2.5*

Een familiedrama over anorexia die vooral kijkt naar de impact ervan op de andere gezinsleden. De ziekte vormt de rode draad waaraan het verhaal van een gezin met twee dochters wordt opgehangen, waarvan eentje dus aan anorexia lijdt. Op de ziekte zelf wordt er nauwelijks ingegaan, de kijk erop is nogal afstandig en zelfs onvakkundig gezien de reactie van het gezin. Qua stijl wordt het verhaal zonder haast verteld. Aardig om gezien te hebben, maar na het zien ervan ben je qua kennis over anorexia niets opgeschoten, dat is misschien wel het grootste minpunt aan deze film. Zowel filmisch als inhoudelijk kon de film beter. Een magere 3*.

Leuke kinderfilm, helemaal voor dierenvrienden, wel heel kinderlijk (niet verwarren met kinderachtig), vooral wat het personage Tibbe betreft. Het brengt een vrolijk en relatief spannend verhaal waarin Carice van Houten erg leuk een 'menselijke kat' weet te spelen. Ook de kattenpersonages zijn leuk. Diepgang is er niet, maar vermakelijk is het wel. Een solide 3*.

Mooie kerstfilm en wel beter dan de remake uit 1994, het verhaal kende ik al van die film. Grappig om te zien hoe marketing en consumentisme rond bepaalde vieringen ook toen volop bestond. De film draait om de vraag of de kerstman werkelijkheid of illusie is en weet die vraag uiteindelijk op een leuke manier soort van te beantwoorden. Een feelgoedkerstfilm voor het hele gezin. 3,5*

Helemaal niet onaardig, had er eerlijk gezegd niet veel verwachtingen bij. Heb nu wel meer zin gekregen in het bekijken van het origineel. Alle acteurs spelen goed, al zijn de ouders van het meisje wel het minst overtuigend. Als eerste kennismaking met dit verhaal vind ik het best interessant, de film wist me ook in het verhaal te trekken. Filmisch is het een Disney en niet een van de betere. Ik had verder wel wat moeite met de slaafse rol van de bedienden, ook al past dat wellicht wel bij het tijdsbeeld van de periode waarin dit verhaal zich afspeelt. 3*

Op het eerste gezicht hebben we te maken met de typische tearjerker die een ziek kind benut om bij de kijker emoties uit te knijpen. Ook dat is een (sub)genre dus heb ik daarop niet zoveel aan te merken, je houdt ervan of niet, al is het wel dus de makkelijke (en luie) weg om de makkelijke traan op te zoeken. Maar op de achtergrond rijst wel het probleem wat John Milton aanhaalt, de film portreteert namelijk artsen als incompetente en klantonvriendelijke types die er de ballen verstand hebben van wat een ernstig ziek kind mankeert, en voor de (streng gelovige christelijke) doelgroep kan dat, naast volstrekt misleidend, ook best een gevaarlijke boodschap zijn. En kennelijk is alleen één haast onbereikbare (wonder)arts goed genoeg om het kind te helpen, zelfs als hij het niet zou kunnen genezen. Die arts werkt bij het Boston's Childrens Hospital, naast christelijke organisaties ongetwijfeld ook een van de sponsors van deze film mag ik aannemen, zeker als je ziet dat ze internationaal reklame maken en mensen uit andere landen aansporen om hun zieke kinderen daar te laten verzorgen, en ik vrees dat ze dat niet uit liefdadigheid doen. Maar genezing is hoe dan ook volgens de film iets wat kennelijk alleen God kan. Enerzijds een commerciële boodschap, en anderzijds een gevaarlijke boodschap. De film wijst ook nog keurig op de kosten, zoals het vliegen naar Boston, maar ook op de oplossingen om die kosten te dekken, zoals het nemen van een hypotheek op je huis.

Wanneer ook een niet gelovig kind ernstig ziek wordt bekroop mij de angst dat de film de kant op zou gaan dat de niet-gelovige doodgaat en de gelovige wordt gered. En jahoor... dat werd dus het moment dat ik een teiltje nodig had, en dat kan ik de film wel het meest verwijten. Daarmee wordt het regelrechte relipropaganda, en eentje die weer het ouderwetse Godvrezende aspect naar boven haalt. Want wee als je niet gelovig bent. Angst opwekken om religie op te dringen, jakkes...

Daarmee neemt deze film afstand van andere goedbedoelde en niet opdringerige films die zowel gelovigen als ongelovigen in hun waarde laten, en een constructieve levensbeschouwende discussie op gang kunnen brengen, zoals Camino (2008) en The Wise Kids (2011), waar elkaars levensopvattingen wel gerespecteerd worden en waar beiden naast elkaar kunnen bestaan zonder dat de ene de andere als "fout" afwijst. Bovendien zijn dat films die een stuk realistischer zijn dan deze "op waargebeurde feiten" gebaseerde film. Camino is overigens ook op waargebeurde feiten gebaseerd, maar ook echt realistisch.

De andere boodschap van de film, dat God (o.a.) terug te vinden is in de goedheid van de mens, daar kan ik prima mee leven, denk dat zowel gelovigen als ongelovigen geen enkele moeite hebben met hun verschil in interpretatie aangezien het doel uiteindelijk hetzelfde is.

Maar dit is dus weer zo'n lastige film om te beoordelen, ga je het als (reli)drama beoordelen, of afrekenen op de subjectieve, commerciële en drammerige reliboodschap...? Ik kies toch voor het laatste en hou de waardering op een ruime 1,5*. Dat neemt niet weg dat de film best genietbaar is voor wie van tearjerkers houdt, en uiteraard ook voor de doelgroep, en soms ook interessante religieus-filosofische standpunten neemt, maar het eenzijdige drammerige aspect nekt uiteindelijk de film wat mij betreft.

Geen onaardige Sneeuwwitje-variant. Op zich is alles in orde, humor, costuums, sfeer, acteerwerk, beelden, originaliteit (voorzover mogelijk met dit verhaal), noem maar op. Julia Roberts als 'boze stiefmoeder' was wel even wennen aangezien ik haar nooit in zo'n rol heb gezien, maar ze deed het niet slecht.

Leuk en onderhoudend. De slotliedscene had van mij gewoon de aftieteling mogen begeleiden, dan was niemand erover gevallen.