Opinions

De kracht van het bronmateriaal was sterker dan mijn allergie voor lange films, en gelukkig maar, want deze driedelige film overtreft eigenlijk alle andere versies. Big budget, opgenomen "slechts" 100 jaar na de periode waarin de film zich afspeelt, met overtuigende acteerprestaties en personages die trouw zijn aan het werk van Victor Hugo. Overtuigend acteerwerk, script, personages, dialogen, sfeer en met veel aandacht voor elk detail waardoor je je zo in een periode waant wat inmiddels al bijna 200 jaar achter ons ligt. De door Criterion/Eclipse gerestaureerde versie levert ook nog een prima beeldkwaliteit op voor een film uit die periode, waardoor de binnen en buitenbeelden van Parijs erg genietbaar zijn, met herkenbare plaatsen als de Jardin du Luxembourg en de Notre Dame.

De lange duur, wat overigens helemaal niet lang aanvoelt, maakt het mogelijk om aandacht te besteden aan vele zaken die andere films overslaan, zoals bijvoorbeeld de jeugd van Fantine, de tijd van Valjean na zijn vrijlating en voor de ontmoeting met de bisschop, of de periodes bij de Thenardiers, zowel van de jonge als de oudere Cossette, wanneer hun paden elkaar weer kruisen. Het tweede deel wordt bijna integraal aan die periodes gewijd. Wel had ik graag wat meer uitdieping gezien in het derde deel (wat aan de periode van de revolutie is gewijd) rondom Eponine en de dood van Javert.

Meest volledige verfilming, met veel noemenswaardige scenes waardoor het bekijken meer dan waard is, letterlijk en figuurlijk ben je na het kijken hiervan een filmervaring rijker. Een ruime 4,5*. Vanwege de musikale verrijking blijft de musicalversie uit 2012 voor mij persoonlijk net een treetje boven deze staan, maar het scheelt niet veel, en op inhoud wint deze het wel. Werd door de National Board of Review in 1936 uitgekozen als een van de tien beste buitenlandse films. Aanrader.

Prima film met uitstekend acteerwerk. Achteraf had ik het wel beter in twee stukken kunnen bekijken, want de tweede helft werd voor mij iets te langdradig en zakte mijn concentratie wat in. Kan ook komen doordat dit de vierde versie is die ik in de afgelopen 3 jaar heb gezien. De film is heel compleet, het meest complete van allemaal. De miniserie (2000) is ook een hele aardige, duurt langer en is minder compleet maar voelde niet langdradig aan. Maar de mooiste versie voor mij blijft de musical (2012). 3,5*

Niet de beste versie van Les Misérables. Het is geen slechte variant, maar het heeft wel enkele belangrijke gebreken. Na het zien van de gezongen variant uit 2012 was ik nieuwsgierig geraakt naar de gesproken versie(s).

De personages zijn in deze versie vrij ruw, Valjean in het bijzonder. Daarnaast zijn zowel script als montage niet echt overtuigend, de film mist samenhang tussen de scenes. Ze lijken stuk voor stuk losse hoofdstukken. Het sleept de kijker ook niet zo mee als de versie uit 2012. In alle aspecten is deze versie minder. En het grootste gebrek is al eerder hier genoemd: de afwezigheid van Éponine en van de Thénardiers.

De variant uit het jaar 2000 (de miniserie) wil ik binnenkort ook bekijken, daar heb ik meer verwachtingen van, deze was matig.

Goede miniserie, dankzij de lange duur is dit wellicht de meest complete versie van Les Misérables. Het bevat veel details en achtergronden die de andere versies niet bevatten. Zeldzaam ook dat deze versie Franstalig is.

Acteerwerk is keurig, met als uitschieters de personages van Fantine en Éponine. De lange duur van de film is toch wel een nadeel.

Na het zien hiervan is mijn waardering voor de gezongen versie uit 2012 eigenlijk alleen maar gegroeid. Het is erg knap hoe die versie hetzelfde verhaal vertelt (zingend nog wel) in de helft van de tijd, zonder dat relevante details verloren gaan.

Wat mij betreft is deze miniserie de beste gesproken verfilming van het verhaal, maar het kan niet tippen aan de gezongen versie Les Misérables (2012) , die meer emotie uitstraalde en meeslepender was dan deze.

Goede miniserie, ruim 3,5 ster.

Na het tegenvallende La La Land (2016) (2,5*) eerder deze week te hebben gezien had ik zin in mijn favoriete musical. Deze ben ik destijds 2x in de bioscoop gaan bekijken, de enige keer dat ik dat ooit gedaan heb, sindsdien ook diverse malen herzien en vanmiddag voor het laatst. Het is ook de film waarmee ik musicals heb leren waarderen. Wat een verschil tussen deze twee films. Les Misérables heeft een flink budget, epische scenes, en aan alle details is gedacht. Cinematografie is uitstekend, acteerwerk, zangkwaliteit, prachtige liedjes, goede CGI en ga zo maar door. Het bronmateriaal is een boek van Victor Hugo waar een theatermusical van is gemaakt en de regisseur brengt die musical dus hiermee vrijwel een op een over op het witte doek, met een uitstekend resultaat die de enorme kwaliteit van het bronmateriaal respecteert.

Net als in La La Land heb je ook hier naast veel musicalsterren ook echte acteurs, geen twee in dit geval, maar een kleine tiental en zeker niet de minste (Anne Hathaway, Hugh Jackman, Russell Crowe, Sacha Baron Cohen, Helena Bonham Carter, Eddie Redmayne, Amanda Seyfried...) en bizar genoeg kunnen die allemaal hier wél behoorlijk zingen en lukt dat Emma Stone en Ryan Gosling in La La Land maar moeizaam. Wat mij betreft zegt dit iets over de regie, waarbij de regisseur van La La Land niet heeft geïnvesteerd in uren zangles voor de (slechts) twee zingende acteurs terwijl dit bij Les Misérables wel is gebeurd.

Wat mij betreft is dit een voorbeeld van wat je met het medium film kunt bereiken wanneer je op alle details let, en niet alleen bijvoorbeeld de visuele aspecten verzorgt zoals tegenwoordig zovaak gebeurt. Film is meer dan alleen beeld, alleen verhaal of alleen geluid. En deze film laat zien wat je bereikt als je dat alles op een hoog niveau samenbrengt.

Zoals ik schreef in mijn oorspronkelijke recensie over deze film: "Een klassieker is geboren. Waanzinnige soundtrack, liedjes met geweldige teksten, diepgaande dialogen (gezongen nog wel!), meeslepend verhaal, geweldige camerawerk en decor, custuums, verzorgd tot in de details, en prachtige acteerprestaties. Ook van de jongere spelers die ik me echt nooit in zo'n rol had voorgesteld. ". De 5* blijven staan.

Mooie film van een duidelijk herkenbaar Stephen King-verhaal, waarbij een schrijver door een gestoorde fan in haar huis wordt gegijzeld. Mooie sfeer en beelden, uitstekend acteerwerk, en enkele noemenswaardige scenes.

Ondanks dat Campanella, Darín en Villamil tien jaar later een winning team vormden in topper en oscarwinnaar El Secreto de Sus Ojos (2009) komt dat in deze film minder goed naar voren. Darín en Villamil spelen goed en de chemie komt redelijk goed over, maar het verhaal vond ik te traag en verzadigd om echt indruk te maken. Het verhaal is eenvoudig maar er worden nogal wat bijzaken bijgehaald die het plot vertroebelen en minder boeiend en aantrekkelijk maken.

Je kunt wel zien dat deze film een voorloper is op El Secreto de Sus Ojos, er zijn veel raakvlakken tussen die twee, niet alleen de liefdesrelatie tussen de hoofdrolspelers maar ook de relatie tussen -en nadruk op- liefde en angst.

De film schijnt in Argentinië een groot succes te zijn geweest, misschien omdat het behoorlijk inspeelt op nostalgie, maar zonder diepgaande voorkennis over Argentinië ging dat grotendeels aan mij voorbij. 3 magere sterretjes.

Dit is een hele andere film geworden dan de trailer deed vermoeden. Het combineert alles wat mis kan gaan in een film. Een saai verhaal dat maar niet op gang komt, een verkeerd tempo waardoor het op de klok kijken al na 10 minuten begint, volstrekt oninteressante personages (en dat is erg knap in een film over 'peculiar children'), een continu overdreven aanwezige soundtrack, regelmatig behoorlijk slechte CGI en effecten, een verhaal dat te kinderachtig is voor volwassenen en te eng voor kinderen, en heel veel kitsch (de tweeling, Samuel L. Jackson, de soundtrack, die scene op de pier, enz...).

Het boek ken ik niet maar ik heb het gevoel dat met dit concept veel meer gedaan had kunnen worden dan wat Burton hier heeft laten zien. Onevenwichtig en niet boeiend. 1* voor het geheel, het enige kijkwaardige zijn de laatste 40 minuten, maar ook dat haalt de 2* niet.

De film is gebaseerd op het waargebeurd verhaal rondom de verdwijning van een Amerikaanse journalist tijdens de coup in Chili (1973), waarbij de in 1970 democratisch gekozen socialist Allende plaats moest maken voor dictator Pinochet. Een en ander met de steun van de VS, die midden in de koude oorlog zich geen socialistische staat in haar buurt kon veroorloven, en ook geen succes had geboekt met het beschermen van de economische belangen van Amerikaanse bedrijven in het Chili van Allende. De verdwijning van de journalist is een uit duizenden.

Aanvankelijk begreep ik de hoge waardering (o.a. op IMDb) voor deze film niet, dat waarschijnlijk vooral komt door het waargebeurde verhaal. Het begint met behoorlijk slechte en clichématige dialogen, waarbij Chili ook als een bananenrepubliek wordt afgeschilderd. De vader van de journalist zit ook vol met clichés richting zoon en schoondochter. En ook zijn de reacties van de personages soms absurd. Het speelt zich af in een land waar zojuist een militaire coup heeft plaatsgevonden, en toch gaat men naar buiten om te kijken wanneer een militaire helikopter recht voor het raam van je appartement vliegt, om dan op enkele meters afstand te blijven staren en zelfs achter de helicopter aan te lopen terwijl een zwaarbewapend militair klaar staat om te schieten. Of even later als de gasten van een restaurant nieuwsgierig naar buiten rennen alsof er niets aan de hand is om te kijken wat er gebeurt omdat ze een kogelregen horen en wederom een schietende helikopter op enkele meters afstand rondvliegt. Weer blijven ze staren naar de op mensen schietende helikopter alsof het om een vuurwerkshow gaat i.p.v. dekking te zoeken. Absurd.

Daartegenover staat een fraaie montage met flashbacks, het waargebeurd verhaal, over het algemeen goed acteerwerk, en ook worden gaandeweg de dialogen beter.

3*

Fraaie western, en beter dan verwacht eigenlijk. Het verhaal (held gaat achter ontvoerd meisje aan) is vrij eenvoudig en cliché, maar de dialogen, acteerwerk en cinematografie tillen het naar een hoger niveau.

Het kent wat kleine minpuntjes, zo is het me in de ruim twee uur dat het duurt niet gelukt om aan Tommy Lee Jones als halve indiaan te wennen, een paar lange haren alleen waren daar niet genoeg voor. Ook het zogenaamde Spaans wat af en toe gesproken werd was opmerkelijk slecht, duidelijk een uit het hoofd geleerde reeks lettergrepen die klemtoonloos achter elkaar naar buiten kwamen. Een beetje meer oefenen en emotie bij het uitspreken had best gemogen, ik heb het zelden zo slecht gezien. Maar daar heb je alleen last van als je die taal verstaat.

Geen topper die het tegen de classieke westerns op kan nemen, maar onderhoudend en vermakelijk is het zeker. 3*

Aardige SF. Niet altijd even geweldig, maar toch beviel deze wel redelijk. Het verhaal is op zich interessant, wel bevat het veel clichés en is het af en toe behoorlijk voorspelbaar. Ook op details wordt niet echt gelet en dat levert zo af en toe kleine ongeloofwaardige dingetjes op.

Voor de liefhebbers van ruimtereisfilms valt er denk ik wel genoeg plezier aan te beleven. 2,5 a 3*

Voor de actieliefhebbers is deze film natuurlijk een must. Het script is duidelijk om de actie heen gebouwd, en zit overvol met clichés en al dan niet geslaagde grappen. En al zijn de dialogen en het script niet bepaald ingewikkeld te noemen, voor alle zekerheid wordt alles ontzettend voorgekauwd. De actie is lekker over the top.

Kortom, een onderhoudende actiefilm waarbij je totaal niet hoeft na te denken of op te letten om het verhaal te volgen.

James Bond crossover made by Mission Impossible. Een film die met wat naamswijzigingen zo in de James Bondreeks zou kunnen passen. Veel afgekeken uit die reeks maar dan met meer nadruk op actie. Prima plot, veel actie, weinig origineel, maar wel vermakelijk. Verder valt er eigenlijk weinig over te zeggen, popcorn erbij, verstand op nul en kijken maar! 3*

Wat mij betreft de slechtste M.I.-film (de nieuwste heb ik (nog) niet gezien). Een aaneenschakeling van een hoop over de top-actie, maar er valt geen touw aan vast te knopen. Verstand op nul-vermaak krijgt hiermee een nieuwe dimensie, voor het script hoef je deze niet te zien. Als je deze niet vanwege de actie opzet dan valt er haast niet doorheen te komen. 1*

Nu films over het racistisch verleden (en heden) van de VS al een tijdje in de mode zijn heb ik ook maar deze eens bekeken. Vind het wel fijner dan recente films als Green Book of BlacKkKlansman die vooral ter vermaak bedoeld lijken (wel mooie films hoor, maar ze geven haast een idyllisch beeld van racisme, alsof dat lollige tijden waren, iets wat deze film niet doet). Mississippi Burning geeft een kijk op een van de acties die langzaamaan de white supremacy, het openlijke geweld en de rassenhaat tegen zwarte mensen durfden aan te pakken en begonnen af te breken.

Uitstekend acteerwerk, boeiend van begin tot eind, meeslepend, en ook nog waargebeurd. Solide 4*.

In de herziening een halfje eraf. Destijds in de bioscoop vond ik dit een hele fijne film, maar ruim 8 jaar later vallen me vooral de clichématige situaties en de belabberde bijrolfiguren op, zoals de supermarktmedewerkers: hoe dom kun je iemand neerzetten. Vermakelijk bij de eerste kijkbeurt is het zeker, de herkijkwaarde is echter veel lager dan ik had verwacht. Met 3,5* ben ik nu eigenlijk nog te gul.

Fijne film, aangenaam verrast. Qua animatiekwaliteit staat het boven Frozen en qua liedjes en leuke personages staat het daar ook niet ver van af. Een pakkend verhaal en visueel sterk met prachtige kleuren en details. Aanrader. 4*

Lastig. Wat mij betreft verdienen dit soort verhalen ook een kwalitatief sterke uitwerking, en daar schort het aan. Het waargebeurde verhaal wordt vreselijk overgedramatiseerd, met karikaturaal overkomende eendimensionale personages (denk aan de vader en de hulpverleners) waarbij ook nog ontzettend aan overacting wordt gedaan. Het meisje en haar "taaldocente" krijgen van mij qua acteerwerk een ruime voldoende, en ook de moeder slaagt, maar vooral de hulpverleners overtuigen niet. Officieel is dit geen TV-film, maar het bevat jammer genoeg wel de slechte eigenschappen daarvan, zoals het slechte acteerwerk en de soap-achtige draaien die steeds aan het verhaal worden gegeven.

Dat het meisje in de zorg een nummertje was wil ik best geloven, en dat de bureaucratie (nog steeds) heerst ook wel, maar dat het de hulpverleners koud laat en ze in deze mate alleen maar kil en egocentrisch bezig zijn dat gaat er bij mij niet in. Zelfs al was het in werkelijkheid precies zo gegaan, de film wist me daar niet van te overtuigen. Overigens vraag ik me af in hoeverre dit meisje een uitzondering was, het zal me niet verbazen als er meer kinderen met handicaps in die jaren door hun ouders (bij gebrek aan goede zorg of alternatieven) in vergelijkbare omstandigheden opgesloten of vastgebonden werden.

Een droevig verhaal die wat mij betreft een kwalitatief betere film had verdiend. 2,5*

Helaas niet mijn ding. Na 30 minuten afgezet, moe van het geschreeuw en niet onder de indruk van het beeldformaat waardoor ik steeds het gevoel had dat ik een stuk beeld miste. Onlangs zag ik Festen (1998) die ook met veel geschreeuw begon, die film trok daarna aardig bij en ook daar wordt van de kijker een behoorlijke portie doorzettingsvermogen verwacht. Met de met Festen opgedane frisse moed heb ik daarna Mommy weer opgepakt in de hoop dat ook deze film zou bijtrekken, maar dat is jammer genoeg een uitputtingsslag geworden. Deze wou ik in de bioscoop zien, ben blij dat dat niet is gelukt want ik denk dat ik dan vroeg of laat de zaal was uitgelopen. Het plot klonk wel aardig maar het dramaverhaal vind ik echt slecht uitgewerkt. De film deed al het mogelijke om mij als kijker af te laten haken, dat is niet hetgene wat ik zoek als ik film kijk.

De tweede 30 minuten wordt het verhaal ietsjes breder door de intrede van een andere personage (de buurvrouw). Van haar acteerwerk was ik niet onder de indruk, haar taalprobleem kwam erg nep over. Ook de 'chemie' tussen haar (afgebrande lerares?) en de jongen (schoolgaand etterbakje) was niet bepaald geloofwaardig, evenals de manier waarop ze vanaf dat moment haar eigen gezin lijkt te dumpen, na kennismaking met de schreeuwlelijkerds van de straat tellen die niet meer mee in haar leven.

Vervolgens doet de "advocaat" zijn intrede, wat ook weinig toevoegt aan het verhaal. Geldt ook voor de "dagvaarding", want na de introductie van die verhaallijn wordt die meteen afgedankt. Daarna wordt de film eventjes wat positiever en kijkwaardiger (leuke scène waarin de jongen het beeld opentrekt, wel slecht gemonteerd (er is geen enkele moeite gedaan om dat goed te monteren, kwalijk), en ook de karaokescène en vooral de droomscène waren aardig). Eerlijk gezegd vind je tegen die tijd na al het lelijks wat voorbijkomt volgens mij ook alles wat ook maar een beetje meezit erg mooi. Ik verwachtte (hoopte) dat daarmee de film zou eindigen, maar daar kwamen nog zo'n lange 15 minuten achteraan om tot het echte maar ook voorspelbare einde te komen. Het beeld opentrekken was trouwens leuk, maar daarvoor is het niet nodig om de kijker twee uur voor een half zwart scherm neer te zetten..., met 10 minuutjes, of als men alleen de jongen inkadert, had je ook hetzelfde effect bereikt.

Kortom, een pretentieus en amateuristisch in elkaar geflanst dun werkje wat mij betreft. Ik zie dat smaken flink verschillen bij deze film, deze regisseur is absoluut niets voor mij. 1*

Een film waar agenten een kidnapping moeten oplossen die veel weg heeft van een onopgeloste zaak van 15 jaar eerder, d.m.v. flashbacks komen beide zaken bijna synchroon voorbij. Prima film en heel vermakelijk, al doet het kwalitatief wat mij betreft wel onder voor een andere Zuid-Koreaanse mysterythriller: Memories of Murder (2003) waar het qua setting en sfeer wel wat van wegheeft, maar die wat mij betreft wel beter in elkaar steekt. 3,5*

Anders dan ik had verwacht. Het blijft een vreemde combinatie wat Miyazaki brengt: liefde voor het milieu, en liefde voor wapengekletter en geweld. Eerlijk gezegd gaat mijn voorkeur uit naar zijn minder geweldadige animaties. Het verhaal is zoals gebruikelijk bij hem fantasierijk en op zich boeiend, al vond ik deze film wel wat aan de lange kant. Het had een stuk korter gekund zonder qua script aan kwaliteit in te boeten. Animatiekwaliteit is verder uitstekend.

Geen animatie voor kinderen deze Mononoke-Hime. 3,5*

12:07

Na lang wachten was het eindelijk zover; de nieuwe Bayona, die in de pers "Bayona's eigen Pan's Labyrinth (2006)" werd genoemd, is eindelijk uit in Spanje. Pan's Labyrinth miste ik in de bioscoop door stomme (professionele) recensies die het hadden over "alwéér een film over de Spaanse burgeroorlog", die zaten dus enorm naast en misten compleet de clue van de film, maar daardoor bekeek ik het dus niet in de bioscoop, iets waar ik nog steeds spijt van heb.

Wie Pan's Labyrinth niet gezien heeft moet daar dringend wat aan doen, en wie het wel heeft gezien hoeft zich geen zorgen te maken, want A Monster Calls is toch een heel ander type film. In de verte kun je dingen herkennen, maar dat zijn enkel knipogen naar "Pan", qua verhaal en uitwerking hebben beide films weinig gemeen. Enige overeenkomst is dat in beide films kinderen hun fantasie aangrijpen om hun wrange realiteit te ontvluchten danwel daar een meer draagbare invulling aan te geven. Zowel Pan's Labyrith (16+) als A Monster Calls (12+) zijn geen films voor kinderen, al geeft de leeftijdsgrens wel aan dat A Monster Calls voor een breder publiek dan Pan is bedoeld. Kinderen onder de 12 hebben hoe dan ook bij beide films niets te zoeken, voor kinderen is ook A Monster Calls best eng, dat icoontje mis ik bij de kijkwijzergegevens van deze film.

Waar in Pan's Labyrinth de CGI tot een absoluut minimum werd beperkt wordt bij A Monster Calls daar volop gebruik van gemaakt, daar wordt vakmanschap en dus kwaliteit ingeleverd dat plaats moet maken voor visuele effecten waar we ondertussen wel aan gewend zijn geraakt en dus niet zoveel indruk meer maken, en ook Pan niet kunnen overtreffen. Het monster uit deze film is zoals de trailer al laat zien een beetje een soort van grote broer van I Am Groot uit Guardians of the Galaxy (2014) met trekjes van de Nephilim uit Noah (2014). Het jongetje zelf herinnerde me meer dan eens aan Hugo uit de gelijknamige film (2011).

Een ander verschil tussen de twee films is dat Pan écht Spaans is terwijl A Monster Calls meer een Amerikaans produkt is. De negatieve recensies die ik las verwijten deze film dat het te sentimenteel is, die opmerkingen zijn zwaar overtrokken dus daar hoef je je niets van aan te trekken. Hoewel Pan niet of nauwelijks op het sentiment inspeelt doet A Monster Calls dat wel, maar zonder te overdrijven. Een sentimenteel bombardement op de kijker zoals Extremely Loud & Incredibly Close (2011) dat doet hoeft echt niet verwacht te worden. Het sentiment, hoewel zeker 90% van de film afwezig, is wel van meerwaarde, en wie enige moeite doet kan de enkele traanmomentjes wel droog doorkomen. Tot slot is de magie uit Pan's Labyrinth hier wel de grote afwezige.

Wat de trailer betreft zet het je op een verkeerde spoor, enerzijds is dat een beetje jammer, anderzijds is dat wel goed omdat de ontknoping dan (hopelijk) bij de meesten doordringt. Bij deze film moet je zoals de genres hierboven terecht aangeven Drama en Fantasy verwachten (in die volgorde) en geen jongetje die op een spannend avontuur gaat of zoiets. Wie zich een beetje heeft ingelezen (niet doen) weet al waar het jongetje uit A Monster Calls mee worstelt, maar Bayona laat het echter niet daarbij. De film oogt aanvankelijk soms warrig, middels korte animaties worden zo nu en dan enkele dubbelzinnige verhalen verteld, als kijker weet je niet zo goed wat je daarmee aanmoet. Maar dat blijkt niets anders dan de aanloop van Bayona richting het moment dat hij ons vertelt waar de film écht over gaat, en dat is erg knap en authentiek gedaan en hakt er behoorlijk in.

Volmaakt is de film niet, soms is het fijn als een film meteen begint, en dat doet deze ook, maar hier had ik juist graag gehad dat er meer tijd was besteed om een binding te creëren tussen de kijker en de personages, het begon allemaal voor mij te snel en de duur van de film had het best toegelaten om daar 10 minuten aan introductie toe te voegen. Ander puntje van kritiek is dat de film soms teveel voorkauwt en teveel dingen uitlegt die de gemiddelde kijker al weet, al komt het echte thema van de film dus wel uit de lucht vallen. Waar je bij Pan's Labyrinth nog goed kunt discussieren over de interpretatie van het fantasy-element wordt hier weinig aan de interpretatie van de kijker overgelaten. Maar goed, het probeert een breed (volwassen) publiek te bereiken en dan hoort een beetje teveel uitleggen er wel bij voor wie de overduidelijke hints over waar de film over lijkt te gaan niet meteen uitpikt. Over het echte thema wordt in de film totaal niet gehint, en dat is maar goed ook.

Geen meesterwerk als Pan's Labyrinth, zeker niet, maar het krijgt wel een hele ruime 3,5* van mij. Misschien hoog ik dat ooit nog wel op want mijn verwachtingen waren torenhoog. Het is een waardige poging van Bayona geworden om Pan's niveau te bereiken, en ik denk wel dat het bij velen de 4* met gemak zal halen.

Leuke animatie met een leuk verhaal. Animatiestijl (100% een 3D-computeranimatie) was aanvankelijk wel erg wennen, vooral het constante 3D-camerastandpunt stoorde mij in de 2D-variant. Ik vermoed dat dit een van de weinige animaties is die je beter in 3D kunt bekijken, waar je normaal gesproken in zulke films 3D-scenes op één hand kunt tellen zit deze er vol mee. Het verhaal is heel vermakelijk, op momenten zelfs spannend (binnen de context van een kinderfilm), bevat de juiste dosis humor en goed verzorgde personages. Voor de liefhebbers van de klassieke animatie wordt het qua stijl flink doorbijten, maar voor de rest is hier niets mis mee. Leuk, een ruime 3* en misschien wel een halfje extra als ik het in 3D had gezien.

Erg jammer dat het een doorsnee animatie is geworden. Ben zeer teleugersteld dat het leukste van het eerste deel, met die deuren, hier slechts een keer terugkomt. Dat was tenminste voor mij wel het mooiste uit dat deel, gemiste kans om daar niet wat meer mee te doen.

De monsters hebben in deze film de hoofdrol terwijl de mensen zo goed als volledig afwezig zijn of hooguit een nietszeggend bijrolletje spelen. De interactie mens-monster, wat in het eerste deel een hoop leuke momenten opleverde, is hier helemaal weg. Ontzettend gemiste kans.

Wat rest is een doorsnee animatie met doorsnee verhaal en doorsnee humor, een van de minste Pixars. 2* omdat het voor kinderen vast leuk is. Teleurstellend vervolg.

Hopelijk komt er een deel 3 met alles wat ik in dit tweede deel mis, de Monsters-serie is wat mij betreft niet op, maar deze richting moet het zeker niet heen gaan.

Het begin van deze film deed me erg denken aan de Police Academy-reeks. Zo worden de hoofdrolspelers als een soort boekenwurmen gepresenteerd die militaire training moeten ondergaan en soms in klungelige situaties terechtkomen.

De film gebruikt weliswaar een waargebeurd verhaal als basis, maar het is zelf een brei van fictieve en vaak onrealistische situaties. Niet erg natuurlijk voor een komedie, maar veel te lachen viel er eerlijk gezegd niet. Het verhaal springt van de hak op de tak zonder dat daar veel redenen voor worden gegeven. Ook op de details wordt niet bepaald gelet, de focus ligt duidelijk op de cast (die ongetwijfeld grotendeels het budget opgemaakt heeft), de rest is hier kennelijk bijzaak en noodzakelijke vulling om tot een film te komen.

2* sterretjes voor deze inhoudelijk vrij lege film. The Train (1964) gaat uit van hetzelfde onderwerp maar met een veel beter resultaat.

Echte familiefilm, en ook typische Walt Disneyfilm zonder dat het van hen afkomt. Niet vernieuwend, behoorlijk voorspelbaar, en erg luchtig en heel onschuldig.

Hoewel het cinematografisch tegen het einde best wel fraai wordt hapert het op andere vlakken. Om te beginnen maakt deze film duidelijk waarom in andere films niet zoveel (visuele) aandacht aan menstruatie wordt besteed of aan mensen die uitgebreid met hun handen in andermans poep zitten te graaien. Het stoot nogal af, al neem ik aan dat de regisseuse dit soort scenes gebruikt om de aandacht te trekken, iets wat niet nodig was en de film onderuit haalt. Aangezien het met dit soort scenes opent was het me al meteen kwijt. Maar ook voor de rest van de film winnen de op diverse vlakken smerige beelden het van de ook aanwezige fraaie plaatjes, op een of andere manier lukt het Paula om steeds weer die kant op te gaan. Geen geschikte film om tijdens de lunch of avondeten op te zetten.

Het vrij trage verhaal heeft weinig dialogen, op zich begrijpelijk aangezien het Engels met Nederlands / Vlaams accent behoorlijk afleidt. Begrijpelijk ook gezien haar leeftijd dat Laurien vooral daar last van heeft, maar dat maakt haar accent des te opvallender aangezien ze een Engelstalig meisje speelt met twee meer accentloos Engelssprekende ouders. Geen idee waarom men het niet geloofwaardiger heeft gemaakt door bijvoorbeeld een Nederlandse of Vlaamse achtergrond voor deze Engelstalige familie te bedenken.

Een hele magere 1,5* en uitsluitend verdiend met de niet smerige delen van de cinematografie. Als men alle onnodige beelden had weggelaten had dit best een aardige film kunnen zijn geworden.

Net als met Boyhood (2014) had ik ook grote moeite om deze film door te komen, heb het daarom ook in twee stukken bekeken, en dat terwijl Moonlight niet eens zo lang duurt. In feite om veel van dezelfde redenen als in Boyhood met als voornaamste dat ik maar geen binding kreeg met de personages. De oorzaak daarvan ligt hier in de vele clichés die voorbij komen waardoor de hoofdpersoon nooit 'echt' werd en mij niet wist te overtuigen. Zodra het jongetje op het gras ging liggen kreeg ik een déjà vu die vervolgens ook niet meer wegging.

Net als in die film vind ik hier emotie de grote afwezige, de film sleept de kijker niet mee. Er worden alle clichés erbij gehaald (als kleine greep: drugs, verslaafde moeder, misdaad, homoseksualiteit) zonder dat iets ook maar enigszins uitgediept wordt. Daarmee biedt de film een klinisch, afstandig en onnatuurlijk, fictief (en saai) beeld van het leven van een zwarte in Amerika. 1,5*

Mijn gevoel zegt dat huidskleur de voornaamste reden is geweest om deze film te nomineren voor de oscars. Lijkt me sterk dat het wint aangezien het beeld van zwarten hier volstrekt stereotyperend is, maar deze zwarte regisseur gooit vanwege het klimaat en zijn huidskleur wel hoge ogen voor de oscar voor beste regisseur. Het beeld over zwarten is dermate stereotyperend dat ik aanvankelijk dacht dat hier wel een blanke crew achter moest zitten.

Van de oscargenomineerde films die ik tot nu zag zie ik alleen Hidden Figures (2016) als kanshebber. Die film heeft weliswaar geen hoogwaardige filmische kwaliteiten maar er valt ook weinig op aan te merken en het verhaal past precies in wat de academie in deze tijd zou willen uitdragen, en dat doet Moonlight absoluut niet.

De (poging tot) visuele kracht, de hoge pretenties, en het gebrek aan inhoud, vond ik juist de overeenkomst tussen Life of Pi en deze film. Ik hou van visueel krachtige films, maar daar vind ik deze niet eens onder vallen. Dat visuele vond ik dan ook echt niet zo bijzonder.

En visueel schoon hoeft niet samen te gaan saai en inhoudsloos. Er moet meer zijn, en dan bedoel ik ook niet een regisseur in een hype of bekende acteurs, maar wel iets zoals een goed script, of goede dialogen in wat voor zin dan ook (bijvoorbeeld grappig, of doordacht, of verassend, of provocerend, etc.). Dat alles ontbrak hier. Ik vond het een slechte kinderfilm, zoals andere slechte kinderfilms die denken dat kinderen gewoon domme mensen zijn die je alles voor kunt schotelen omdat ze toch hun verstand niet gebruiken.

Als ik iets visueel moois wil zien ga ik liever naar een museum, of bekijk ik een documentaire, maar niet een in scene gezette film met (al dan niet gelukte) aaneengesloten mooie plaatjes als enig doel (zoals in deze film, en in Life of Pi).

Om maar een voorbeeld te noemen, Hugo (2011) vond ik wel een geslaagde (kinder)film waar het visuele er ook in zit, maar daarnaast ook veel meer.

Ik vond dit echt niets, sorry. Grote tegenvaller.

Een film over een laboratorium waar een genetisch gemanipuleerde levensvorm genaamd Morgan wordt gemaakt. De vergelijking met Ex Machina (2015) is bij deze film al heel vaak gemaakt. Grotendeels is dat terecht, want het eerste deel van de film doet wel heel veel aan Ex Machina denken. Zoveel dat je het gerust jatwerk mag noemen, de opening, de soundtrack, het begin van het verhaal, de locatie (binnen en buiten), de glazen wand, de bewakingscamera's, het electronisch slot, de visuele stijl en zelfs het camerawerk is afgekeken. De eerste helft lijkt wel een soort van goedkope remake voor de TV.

Het tweede deel is een heel ander verhaal. In die tweede helft valt er niets meer af te kijken, het verhaal loopt anders, is in die zin origineel, de actie neemt toe en het laat zien dat dit, in tegenstelling tot Ex Machina, een scifihorror is, al is het einde wel een beetje flauw. In de eerste helft merk je, los van het iets andere verhaalverloop, wel dat de verschillen in de kwaliteit zitten. De dialogen zijn matig, vrij cliché en niet subtiel. Maar ondanks dat moet ik bekennen dat het best fijn wegkijkt en voor liefhebbers van een rustige scifihorror is het wel te genieten. Ik hou het op 3*.