Opinions

Lastig om een oordeel te vellen over deze film, helemaal als er al zoveel lovende internationale critieken over zijn geschreven, want in alle eerlijkheid viel het me behoorlijk tegen.

Aan de ene kant is het origineel in veel opzichten, behandelt stierenvechten als onderwerp (wat ook zeldzaam is), en geeft vooral qua klederdracht een mooi beeld van het Sevilla van de jaren '20 v.d. vorige eeuw. Maar...

Aan de andere kant ontbreekt het vooral aan de overdracht van emotie, er zijn genoeg emotieve scenes, maar het kwam in ieder geval op mij niet over. Ik bleef het gevoel hebben dat ik naar een groepje acteurs stond te kijken die wel moesten overacteren om het gebrek aan geluid te compenseren. Folklore en stierenvechten komt wel over, maar ook hier een beetje met het gevoel dat het allemaal enigszins overdreven is.

Het script is, vooral aan het begin, niet echt boeiend. En met het ontbreken van geluid wordt dat alleen maar duidelijker. En het einde is, zoals in zoveel films tegenwoordig, enigszins afgeraffeld.

En met een film als The Artist nog vers in m'n achterhoofd moet ik bekennen dat, als ik het daarmee vergelijk, Blancanieves het op alle punten "net niet" scoort. Aardig experiment, maar niet veel meer dan dat wat mij betreft.

Aparte film met soms bizarre scènes over een klein jongetje die besluit om lichamelijk niet te groeien terwijl hij geestelijk wel gewoon doorgroeit, pubert, etc. Een film waarin we naar de oorlog door kinderogen kijken is het zeker niet. De film kiest meer voor het choqueren met situaties die onder de noemer bizar, luguber, kinderachtig of vulgair kunt laten vallen.

De film wordt hooggeprezen en schijnt nogal wat symboliek te bevatten, maar eerlijk gezegd vond ik het wel meevallen. Ik heb naar het internet moeten grijpen om die symboliek eruit te halen, want veel verder dan de verwijzing naar de Kristallnacht kwam ik niet. Op het internet las ik dat Oscar symbool staat voor zowel de kinderlijke onschuld als voor de schuld. Daar kan ik me nog wel in vinden aangezien Oscar best een naar ventje is. Zijn ambities en dat hij zich boven volwassenen verheven voelt deed mij overigens aan een hele andere personage uit W.O.II denken die zich ook boven anderen verheven voelde...

Verder schijnt het niet willen groeien een verwijzing te zijn naar de stilstand van Duitsland tijdens de oorlog (pas nadat de nazi's zijn verslagen kan er weer gegroeid worden), de nazi's die naar dwergen kijken schijnt te tonen dat de nazi's niet de reuzen waren die ze dachten dat ze waren maar dat ze zelf dwergen waren die door de geallieerden verpletterd werden, en de vader van Oscar die zich in een nazi-speld verslikt schijnt ook symbool te staan voor nazi's die het slachtoffer van hun eigen ideologie worden. Eerlijk gezegd was ik daar allemaal niet opgekomen, het komt niet echt uit de verf vond ik.

De cinematografie levert fraaie scenario's op en qua verhaal valt de regisseur niets te verwijten aangezien het een boekverfilming is. Eerlijk gezegd is het geen verhaal die mij ligt, met name vanwege het kinderachtige, het vulgaire, en de combinatie van die twee. De film is zeker bijzonder en apart, maar voor mijn gevoel is het ook een behoorlijk platte film die niet altijd even fijn wegkijkt en halverwege ook vermoeiend wordt. Aardig om een keer gezien te hebben, maar voor mij geen meesterwerk. 2,5*, richting 3*.

Wie is het niet overkomen, je rijdt ergens rond in Amerika en moet plots vol op de rem, omdat je voorligger (een republikeins gezin) in het donker stopt om een grote zwart getinte jongen mee naar hun huis te nemen, alsof het een hulpeloze pup is.

Wat is het toch een fijn gevoel, als je ziet dat er rijke blanke republikeinen bestaan die zich over domme simpele negers uit de ghetto's ontfermen en hen een mooie toekomst bieden. Want zonder de blanken zijn ze kansloos, deze jongen heeft het geluk dat hij door hen is opgepikt en zo aan een afschuwelijke toekomst (zelfs een zekere dood!) is ontsnapt. Het lukt hem om dankzij de extra moeite van blanken met krappe voldoendes te slagen, meer dan spierkracht zit natuurlijk niet in zo'n jongen. Het is een hele prestatie voor dit blanke gezin dat hij nipt slaagt. En zo is het ook, want dit is een waargebeurd verhaal. Waar zouden we zijn zonder al die goedaardige christelijke Amerikaanse republikeinen? Zie hoe lief ze met die zielige donker gekleurde mensen omgaan. Oscarwaardig.

En in Nederland zitten we te discussieren over Zwarte Piet...

Mag ik een teiltje?

Het is alweer een halve eeuw geleden dat films zwarte mensen met zoveel vooroordelen portreteerden, alleen de dikke rode lippen ontbreken hier.

Gelukkig maar dat we het "waargebeurde" ook bij deze film met een korreltje zout kunnen nemen... Ik had de hele tijd het gevoel dat deze film zichzelf niet serieus neemt. Ik mag ook echt hopen dat dit zo is, al vrees ik dat het allemaal wel serieus bedoeld is.

En zo roept deze film onbewuste reacties bij de kijkers op over hoe "aandoenlijk" de zwarte jongen.is, of andere commentaren dat hij het gezin best meer dankbaar had mogen zijn.

Kortom, een mooie, maar racistisch getinte film barstensvol vooroordelen die ook eens republikeinen als engeltjes weergeeft.

Qua thema best een unieke film, het script is behoorlijk origineel en zit goed in elkaar. Kwalitatief is het dik in orde, met fraai acteerwerk en cinematografie. Het einde is ook fijn, ik zat de hele tijd te wachten tot zij weer de ogen opendeed. Weinig op aan te merken dus, prima thriller, misschien alleen dat wat meer diepgang (personages met meer inhoud) een plus was geweest. Een ruime 3,5*

Aardige film die voor mij toch iets te oppervlakkig en eenvoudig blijft. De personages vond ik toch teveel weg hebben van de typische en clichématige karikaturen van arme domme arbeider en een ijdele vrouw/snob uit een rijk milieu.

Misschien dat het vanuit de American Dream wel beter te behappen is dat de zus van de hoofdpersoon met zoveel gemak de man dumpt met wie ze ging trouwen om op zoek te gaan naar iemand met geld, maar mij kon het toch niet echt overtuigen.

De film is ook behoorlijk voorspelbaar, op het eind na, waar ik een moralistische afsluiting had verwacht, ofwel van de American Dream waarbij iedereen schatrijk eindigt, ofwel van een snob die haar rijke periode te boven komt en met minder weet te leven. Kortom, een happy end. Het open einde (de vrouw gaat nog steeds gebukt onder haar drang naar rijkdom) liet bij mij toch een beetje een ontevreden gevoel achter. Na anderhalf uur weten we nog niet hoe het met haar afloopt.

Filmtechnisch uitstekend, maar met dit verhaal had Woody best meer er uit kunnen halen.

Hoge verwachtingen die niet helemaal waargemaakt werden. Het is een prima film, maar waar ik echt een mysterythriller verwachtte kreeg ik ook een misdaadfilm te zien. En dat laatste, samen met de naam van Lynch, verklaart waarschijnlijk waarom deze zo hoog scoort op (o.a.) MM. Neemt niet weg dat de film zeker kijkwaardig is en er een aardige gespannen (soms erotische) sfeer hangt. Maar e.e.a. wordt gebouwd op een weinig realistisch uitgangspunt, namelijk een nerd die met gevaar voor eigen leven detective gaat spelen. Door dit nogal onwaarschijnlijke uitgangspunt lukte het mij niet echt om in de film te komen. 3*

Aanvankelijk vroeg ik me af of ik wel naar deze film zat te kijken, het begint namelijk als soort van documentaire over een dansgezelschap wat weinig te maken heeft met het stuk Bodas de Sangre. Uiteindelijk voert die dansgezelschap het stuk uit. Ik vind het lastig om deze fim te classificeren, begint dus als docu en wordt uiteindelijk een registratie van een flamencodansinterpretatie van Bodas de Sangre. La Novia (2015) is een recentere verfilming van dat werk, achteraf was het handiger geweest om eerst die film te zien, en daarna met kennis van het verhaal, deze artistieke interpretatie te bekijken.

Ik moet toegeven dat de mise-en-scène wel erg geslaagd is, het gaat hier vooral om de choreografie en niet zozeer om filmische aspecten, al is het camerawerk wel geweldig omdat de cameraman als het ware in diezelfde choreografie opgaat en prachtige plaatjes aflevert. 3* bij deze eerste kijkbeurt voor deze bijzondere film.

Interessante film over een niet vaak verfilmd onderwerp: kindermishandeling. 'El Bola' is een jongetje die thuis nogal wat fysiek en verbaal geweld over zich heen krijgt en daar moeilijk aan kan ontsnappen. De kracht van de film zit volgens mij in het onderwerp en dat het de aandacht erop vestigt. Qua acteerprestaties weet vooral Juan José Ballesta (het jongetje) te overtuigen, daar kreeg hij ook een Goya voor. De didactische onderlaag van de film is natuurlijk prima maar dat is soms net te merkbaar aanwezig, waardoor het soms als een quasi-documentaire aanvoelt.

De personage van de mishandelende vader is denk ik wel beter uitgewerkt en zit dichter bij de realiteit dan die van de 'lieve vader'. De lieve vader lijkt wel een doorgeslagen idyllisch droombeeld, je vader als makker die je even een tattoo plaatst... Viel me trouwens wel op dat ook hij het verkeerde pad op ging door zijn eigen kind te slaan toen die hem niet wou vertellen waar Pablo was, en daar doet de film verder niets mee. Het beeld van de mishandelende vader oogt denk ik een stuk realistischer, een 'gewone man' die in het leven nogal wat te verduren heeft gehad, daar niet mee om kan gaan en het dan maar thuis afreageert i.p.v. hulp te zoeken. Deze film maakt de gevolgen daarvan zichtbaar.

Interessant, en prima dat een film hier aandacht aan schenkt. Ruim 3*

Aardige (actie)animatie over een hondje die voor een TV-serie een superhond met speciale krachten speelt. Hondje belandt buiten de show en denkt nog steeds dat het een superheld is, wat grappige scenes oplevert. Samen met een kat en een hamster probeert hij zijn baasje te vinden.

Het leukste vond ik de grappige wijze waarop het gedrag van honden en katten (zoals achter een stok aan rennen etc.) werd weergeven.

Een animatie die vooral bij kinderen.en dierenvrienden in de smaak zal vallen, maar ook prima geschikt voor de overige volwassenen, al is dat niet de doelgroep. 3 a 3,5 sterren.

Doorsnee filmpje over romantiek en (onmogelijke) relaties rondom een restaurant. Niet slecht, maar had beter gekund volgens mij. Het is ook meer een luchtig gebrachte drama dan een komedie. Af en toe ongeloofwaardig/niet overtuigend verhaalverloop. Deed me denken aan Bella Martha, maar die vond ik beter.

2,5 a 3 ster.

Aardige film over Bonnie & Clyde, al had ik een betere verwacht, misschien wel vanwege het imago van die twee personen en ook omdat het overladen werd met nominaties en prijzen. De film maakte het voor mij niet echt waar. Het voelde aan als een film die op veilig speelt en daarmee nergens weet te verrassen. Het misdaadleven van de twee wordt geromantiseerd zonder dat we veel meer over ze te weten komen, motieven komen niet of nauwelijks aan de orde, en hun liefde voor elkaar lijkt ook meer op een zakelijke relatie. In die zin meldt IMDb het terecht als een actiefilm, er wordt weinig uitgediept. Daarmee voelt het wat afstandig aan, dan heb ik liever een film met veel meer emotie, zoals Deprisa, Deprisa (1981), welke ook over twee verliefde jonge criminelen gaat (een film die overigens niet door professionele acteurs wordt gespeeld maar door jongeren die dicht bij dat milieu zaten). Ik mis diepgang en emotie. 3*

Ik ken het boek niet, maar als film stelt het absoluut niet teleur. Een oorlogssprookje midden in de winter, met prachtige beelden, mooie dialogen, prima acteerwerk, sfeervol, ontroerend, en geheel in de stijl van een goede jeugdfilm. Eigenlijk is het een perfecte film over WO-II voor de jeugd, en ook prima te bekijken door volwassenen (die van goede jeugdfilms houden). Drama, liefde, spanning, oorlog, leuke en ontroerende scenes, het zit er allemaal wel in.

Waar Hugo (2011) een ode aan de film is, is deze film een ode aan boeken, zonder boeken zo expliciet aan te halen zoals Hugo wel met oude films doet.

Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat deze film de liefhebbers van het boek kan tegenvallen.

De enige twee minpuntjes die ik kon ontdekken zijn al door anderen hier genoemd: het gebruik van simpele Duitse woordjes als 'ja', 'nein', 'frau' etc. middenin Engelstalige gesprekken wordt op d'n duur wel storend, niet op letten dus anders gaat dat wellicht ten koste van de filmbeleving. En ja... ze zijn laten we voorzichtig zeggen 'doorgeslagen' met het ophangen van nazi-vlaggen, een honderdtal minder was niet erg geweest, we mogen van geluk spreken dat ze niet zo'n vlag per ongeluk ook over de camera heen hebben gehangen... Dus ook voor het filmgenot daar gewoon niet aan ergeren.

Er is wel één dingetje, een beeld van 1 seconde, wat me ontzettend stoorde (geen spoiler): APPLE! Waarom moet zo nodig zo´n apparaat 1 seconde in beeld komen? Past er totaal niet bij en verpest in die ene seconde meteen de sfeer. Ik heb me zelden zó gestoord aan reklame in een film.

Maar goed, 3,5 dikke sterren. Hele mooie film.

3,5 sterretjes, en eigenlijk alleen verdiend dankzij het waargebeurde element waarop de film is gebasseerd, en de aandacht die het daaraan schenkt. Ook de script is goed, maar de uitwerking ervan laat te wensen over.

Het verhaal speelt zich af in de Mexicaanse stad Ciudad Juarez, een van de gevaarlijkste steden van de wereld, waar misdaad regeert. Een Amerikaanse journaliste (Jennifer Lopez) verdiept zich in de talloze verdwijningen en moorden op vrouwen in dit gebied, en zoekt daarbij de hulp van de redacteur van een lokale krant (Antonio Banderas). Ze ontmoet een jonge vrouw die verkracht is en voor dood is achtergelaten, en besluit haar te helpen om de daders op te sporen.

Helaas zijn (vooral aan het begin) de acteerprestaties en ook de dialogen en de regie behoorlijk onder de maat. In de rest van de film vond ik het gaandeweg wat beter worden, enkele uitzonderingen nagelaten. Zowel Jennifer Lopez als Antonio Banderas vond ik niet in de film passen, hun aanwezigheid voegt ook weinig toe, beter was geweest om minder bekende acteurs te kiezen (en ook acteurs die met minder make-up dan Jennifer Lopez genoegen nemen).

Desondanks is de film vanwege het verhaal wel het zien waard, al moet je dus wel geduld opbrengen met bovengenoemde minpuntjes.

Not my cup of tea. Op zich niet slecht maar het is toch niet een film die me bepaald kan boeien. De film is niet perfect, maar zoveel valt er ook niet op aan te merken. Maar het verhaal sprak me gewoon niet aan en vond ik toch meer aan de saaie en langdradige kant.

Voor wie echter wel geinteresseerd is, bestaat er ook een TV-serie. Heb er enkele afleveringen van gezien maar wederom boeide mee ook daar het verhaal niet echt, maar dat is natuurlijk iets persoonlijks en iemand anders kan er misschien wel heerlijk van genieten: The Borgias (2011)

Aparte film, hoe bizar en onbegrijpelijk het allemaal ook is, je blijft kijken. Dat is op zich al een knappe prestatie van de regisseur en voor mij de voornaamste reden om het 2,5* (en niet lager) te geven. Ik kan me wel voorstellen dat het een tikkeltje surrealistisch aanvoelt, al ontbreekt de uitleg van wat we precies erin moeten zien, en dat is wat mij betreft wel een minpunt. De humor in de film ging helaas grotendeels aan mij voorbij, het was wel erg banaal allemaal.

Op wikipedia staat dat dit een plotloze film is, daar ben ik het totaal niet mee eens. De film heeft een duidelijke plot, en voortgang, alleen de personages in de film reageren op onbegrijpelijke wijze en we weten niet waar het over gaat. En ook al weten we dat niet, er is wel een duidelijke structuur, en de (onbegrijpelijke) gebeurtenissen hebben daarin een duidelijke plaats, onsamenhangend is het zeker niet. Daarmee vind ik het een stuk beter dan de film Lost Highway (1997) van Lynch.

Ik ben er niet over uit of de film een geniaal moment mist, waarin alles samenkomt en opeens duidelijk wordt. Dat zou de film hoger kunnen tillen, maar tegelijk wordt het dan van het mysterie ontdaan, wat nu juist het bestaansrecht is van deze film.

Interessant en origineel, maar lastig om een waardering aan toe te kennen, ergens halverwege dan maar: 2,5*. Misschien moet Alex van Warmerdam eens overwegen om een vervolgfilm hierop te maken, waar hij het tipje van de sluier kan oplichten en ons wat meer kan laten zien van de bizarre wereld waarin deze film zich afspeelt, de interesse is gewekt.

Mooie docu over hoe kinderen uit Calcutta's rosse buurt kijken tegen hun toekomst. Mooi gefilmd, interessant en behoorlijk luchtig eigenlijk, ik was op een docu voorbereid die een stuk zwaarder of deprimerender zou zijn, maar dat was gelukkig niet het geval al zit er wel een droevig randje aan. Met de fotocamera als 'speelgoed' vertellen de kinderen stukjes uit hun leven aan de hand van de foto's die ze maken.

Ondanks de luchtige en hoopgevende stukjes blijft het droevig om te zien hoe kansloos die kinderen zijn, puur omdat ze daar zijn geboren. Het einde was toch wel een klap, als je met de aftiteling leest dat bijna alle kinderen weer van die school zijn weggehaald of zijn weggelopen .

Een bijzondere film die misschien niet zo bijzonder is als het gelijknamig roman van Wenceslao Fernández Flórez dat hier wordt verfilmd. Het verhaal speelt zich af in het woud van Galicië, in het gehucht Cecebre en het woud eromheen om precies te zijn. Het is een levendig bos vol met sprookjesachtige verhalen, elementen uit de Galicische mythologie zoals "meigas" (heksen) en de "Santa Compaña" (de brengers van de dood), met allerlei personages, o.a. een wannabe bandiet, een huishoudster, de dorpsgek, de pater, een ronddwalende geest, en een luie jongetje en zijn hardwerkende zusje. Ook het bos zelf en de passerende stoomtrein zou je als personages kunnen zien. Deze film deed me qua verhaal snel denken aan Into the Woods (2014), dusdanig zelfs dat ik me afvraag of het idee achter die film niet uit ditzelfde roman is gehaald.

Het boek vertelt zestien verhalen, die op drie na in deze film zijn terechtgekomen. Alleen de verhalen waar dieren de hoofdrol spelen komen niet in de film voor, helaas want die hadden de film dat beetje extra magie kunnen geven die het voor mijn smaak net mist. Het bos is de verbindende factor die de vele personages en de vele korte verhaaltjes tot één maakt. Dit verklaart waarom de film soms druk aanvoelt, met een waslijst aan eigenzinnige figuren. Het duurt dan ook een hele poos voor je 'in de film zit' en je als kijker alle personages een plaats kan geven. Door de vele personages en de relatief korte duur van de film valt het helaas niet mee om binding met ze te krijgen waardoor het onbedoeld voor een deel afstandelijk blijft. Daardoor vereist deze film eigenlijk meteen weer een tweede kijkbeurt als je er eenmaal wel in zit, ook om meer oog te kunnen hebben voor de vele subtiele achtergronddetails en de humor die soms daarmee gepaard gaat en anders ongemerkt aan je voorbij gaat.

Qua setting heeft het in de verte ook wat weg van Los Santos Inocentes (1984), over plattelandsmensen, rijke landheren en arme boeren, al is El Bosque Animado wel een vrolijke film, iets wat je over Los Santos Inocentes niet kunt zeggen. De film heeft verder een sterke cast, uitstekende acteerprestaties, warme en sfeervolle beelden en het Galicisch bos als prachtig decor.

3,5*, maar dit kan beter. Het sprookjesachtige verhaal en setting heeft de potentie om er een 5*-film uit te halen, en dat is Cuerda jammer genoeg niet gelukt.

Leuke animatie die in de verte wat doet denken aan The Railway Children (1970). Het verhaal gaat over vier broertjes en zusjes die wees zijn en in een verlaten treinwagon gaan wonen om te voorkomen dat ze in een weeshuis eindigen. Mooie en mierzoete verhaal die zich uitstekend leent voor een life action-verfilming. Het niveau van de computeranimatie is wat low budget waardoor ik de waardering op 3* hou, een betere animatiekwaliteit had zo een extra ster kunnen opleveren.

Aardige animatie die mijn verwachtingen na het zien van de trailer jammer genoeg niet kon waarmaken. De film is leuk, maar ik vond het lang niet zo leuk als de trailer doet vermoeden. De kwaliteit van de animatie is prima en ook behoorlijk origineel, alleen waarom ze er een soort van stop-motion proberen te maken begrijp ik niet helemaal. Het deed me wat denken aan Despicable Me (2010), al vond ik die film wel grappiger en schattiger dan deze. Toch 3 ruime sterretjes.

Aardig om een keertje gezien te hebben. De film weet te vermaken en weet ook de spanning op te bouwen, maar richting het einde vond ik het cliché-gehalte wel erg hoog worden. Wel vind ik Brahms een stuk interessanter dan Annabelle (2014) (familie van elkaar?). 2,5*

In twee delen gezien, waarbij ik de eerste helft een jaartje geleden zag. Ongetwijfeld niet goed voor de filmbeleving maar ik kwam er niet doorheen. Toen het destijds in het nieuws kwam was ik erg geïnteresseerd omdat ik dacht dat het een documentaire of een film in die richting zou zijn, maar snel merkte ik aan de eerste berichten dat het niets meer dan fictie was en ook nog aan de saaie kant waardoor ik mijn interesse verloor.

De uitspraak "gemiste kans" is al vaak bij deze film voorbijgekomen en daar sluit ik me volledig bij aan. Het doel van de regisseur gaat niet verder dan het tonen van acteurs die ouder worden waardoor hij weinig oog heeft voor het script. En als dat de kracht is van de film dan had ik ook graag gezien dat ze gaandeweg ouder werden want nu merk je dat er jaren niets is opgenomen en Mason van de ene naar de andere minuut een kop (of twee) groter is geworden. Door alleen te focussen op het ouder worden van acteurs laat de regie enorm veel kansen liggen. Het script is ook verre van goed in de zin dat ik me met geen enkele personage kon identifiëren of meeleven. Dat is wel vreemd in een film die over "opgroeien" en "onze jeugd" gaat, daar zouden toch genoeg raakvlakken te vinden moeten zijn. En zelfs dat het erg Amerikaans is kan ik nog voor lief nemen, want ik kan me uitstekend identifiëren met films als The Breakfast Club of The Perks of Being a Wallflower, die evengoed over volwassen worden gaan, maar stukken realistischer en herkenbaarder zijn dan deze film.

Ik lees in het plot dat de film gaat over "Mason en de emotionele reis die hij aflegt". Maar emotie is juist de grote afwezige in deze film, het gaat helemaal voorbij aan belangrijke momenten in een jeugdig leven zoals examens of het halen van je rijbewijs om maar wat te noemen en hoe hij het beleeft. Ik heb niet de indruk dat Boyhood de belangrijkste momenten uit iemands jeugd weet te tonen. Een diploma komt in deze film uit de lucht vallen, net als een rijbewijs, een vriendin, etc. Niets kost moeite, je hoeft nergens wat voor te doen. Jason behaalt zijn diploma en zijn grootste emotie is tegen de muur leunen... Overigens neem ik het matte werk van Jason de acteur niet kwalijk maar wel de bedenkers van zijn kurkdroge personage.

Wie over 100 jaar naar deze film kijkt zal na het zien ervan nog steeds geen idee hebben van hoe het leven begin deze eeuw was. De grootste gemiste kans is daarmee dat het in die 12 jaar niet de tijdgeest weet vast te leggen. Er zijn wat oppervlakkige verwijzingen van luttele seconden naar Harry Potter, Twilight, Facebook, eigentijdse auto's en we zien smartphones. Maar we zien niet hoe de tijd waarin ze leven invloed op ze heeft, sterker nog we zien amper in welke tijd ze leven. De tijd wordt "verteld" aan de hand van consumptiegoederen die kort in beeld komen en waar verder niets mee gedaan wordt. Alles blijft braaf binnen de lijntjes om zoveel mogelijk mensen te pleasen en niemand op de teentjes te trappen, nergens worden standpunten ingenomen, alles is braaf. Dit verhaal had zich evengoed 100 jaar geleden kunnen afspelen, wat verwijzingen naar literatuur, presidenten en uitvindingen uit die tijd en Boyhood 1914 is geboren.

De film moet het uitsluitend hebben van de bijzonderheid dat het in 12 jaar is opgenomen, daar krijgt het een halve ster voor van mij waardoor ik op 1,5* uitkom. Een enorme gemiste kans. Had het dan als soort van documentaire over het échte leven van de acteur die Jason speelt gemaakt, met zijn échte vrienden, familie, enz. Dat was ongetwijfeld vele malen en in vele opzichten interessanter dan dit droge en tijdloze plot. Zeer teleurstellend.

Vermakelijke tsunamifilm. De makers hebben het in ieder geval serieus aangepakt en doen ook heel veel goed. Op de CGI valt niets aan te merken, het verhaal loopt lekker en zonder plotgaten, ook het acteerwerk is meer dan voldoende, drama en spanning worden goed gedoseerd en er is genoeg oog voor detail. Daarmee weet de film je in het verhaal van dit gezin mee te slepen. Qua budget doet het niet onder voor een Hollywoodfilm, maar kwalitatief is het een betere film. Niet bijzonder vernieuwend, maar de setting in Noorwegen en het uitgangspunt zijn zeker origineel. 3,5*

In de herkijk een halve ster erbij. Blijft een fijne film voor jong en oud. Mooi geanimeerd, een leuk en veelzijdig (sprookjes)verhaal en goed uitgewerkte personages. En dat laatste geldt voor alle personages, of het de heks is, de hoofdrolspeelster, de koning en koningin, haar drie broertjes, ze zijn allemaal erg leuk uitgewerkt en zien er ook bijzonder fraai uit. Een fijne wegkijker. 4*

Bovengemiddelde thriller. Jodie Foster speelt uitstekend, en ook de rest van de crew gaat daarin behoorlijk mee. Clichés komen er wel voorbij, maar toch is de film als geheel best aardig. De kracht van deze film ligt meer in het verloop van het verhaal en de vertelwijze dan in actie of spanning. Er zitten geen noemenswaardige uitschieters in, maar als thriller is het ter vermaak geen slechte keus.

Hier kon ik niks mee. Dit type Engelse humor is niet aan mij besteed. Brazil was een van de weinige bekende scifi's die ik nog te gaan had, en niet voor niets bleef het zo lang liggen. Het sprak me niet aan en nu weet ik waarom. Je zou het als een parodie op 1984 van Orwell kunnen omschrijven, vast heel origineel maar je moet echt van dit type humor houden om het te kunnen waarderen, en dik twee uur repetitieve Engelse humor was mij teveel, ondanks de fraaie dystopische scifi-omgeving waarin het zich afspeelt. Kleine 2*.

Aardige film die vooral richting het einde beter werd. Het verhaal is vrij aardig, maar het begint met behoorlijk wat clichés en voor mijn gevoel niet overtuigende acteerprestaties van vooral de Latijns-Amerikaanse bijrollen. Dat haalde me ook steeds uit het verhaal omdat dit voor mij het realisme tenietdoet. Ook de happy end en cliché uitzetting haalt dat realisme onderuit, en dat is toch wel een belangrijke ingrediënt in deze film.

De tweede helft van de film maakt veel goed, acteerprestaties worden dan een stuk overtuigender al zijn de handelingen van de personages niet altijd even logisch. Interessant verhaal, met een wat mindere uitwerking. 3*

Aardige snelwegactiethriller die wat wegheeft van de soortgelijke thrillers die volgens mij rond de jaren '70/'80 werden gemaakt. Doet aanvankelijk ook wat aan Spoorloos denken. De film blijft de hele tijd boeiend en onderhoudend. De angst om een probleem te krijgen als je met de auto in the middle of nowhere bent komt goed over. Het einde wordt een tikkeltje vergezocht, maar dat hoort er wel bij in dit genre. 3*

"When you grow up, your heart dies"

Mooie jaren '80-film met een hele fraaie soundtrack. Achter het ogenschijnlijk eenvoudige verhaal gaat de nodige diepgang schuil. De film is tijdloos en roept inmiddels ook de nodige nostalgie op. Verplichte kost voor wat betreft de (jongeren)films van de jaren '80. Fijne film, ruim 3,5*, richting 4*.

TV-film gebasseerd op een waargebeurd verhaal. Aardige drama over een doofstom en analfabeet meisje dat ontsnapt uit haar ouderlijk huis, dat ze niet mocht verlaten en waar ze verwaarloosd en mishandeld werd. Met de hulp van een sociale werkster leert ze gaandeweg gebarentaal en betreedt ze de buitenwereld.

Hoewel het onderwerp redelijk bijzonder is voor een film, is het script behoorlijk doorsnee en zonder al te veel verrassingen.

Indrukwekkend en grotendeels waargebeurd. De Russische setting in oorlogfilms heeft wel wat, en deze film haalt daar het maximale uit. Het verhaal gaat over de begindagen van WO-II, wanneer Duitsland de Sovjet-Unie binnenvalt. Op een strategische plek, een eilandje omringd door rivieren aan de grens met Polen, werd in 1830 het fort van Brest gebouwd. 110 jaar later was het inmiddels verouderde fort nog steeds door de Sovjetmilitairen in gebruik. De militairen reageren met ongeloof op geruchten dat er oorlog met Duitsland komt, het leven in Brest en in het fort gaat gewoon verder. Totdat Brest en het fort plots worden gebombardeerd.

Die aanval vormt in deze film een van de indrukwekkendste oorlogsscenes die ik ooit gezien heb. Wat volgt is een dagenlange waargebeurde belegering door de Duitsers van het Russische fort waar diverse aanvallen over en weer plaatsvinden. Terwijl de Duitsers Rusland verder intrekken weigeren de in het fort omsingelde Sovjetmilitairen zich over te geven en het strategische fort aan de Duitsers te overhandigen.

De film volgt hoofdzakelijk de groep militairen in het fort, maar ook twee andere groepen elders op het eiland en in Brest. Ook is er aandacht voor de bevolking van Brest, waarvan een deel in het fort komt schuilen. The Brest Fortress is een indrukwekkende kwaliteitsfilm met een goede balans tussen drama en oorlogsgeweld. Na een korte inleiding, als de oorlog eenmaal begint, houdt het je aan het scherm gekluisterd. Het is duidelijk dat de regie over een groot budget beschikte, explosies e.d. komen zeer realistisch over en het acteerwerk is zeer overtuigend. De gruwelen van de oorlog en het leed onder de bevolking komen zo door het scherm. Absolute aanrader. Ruim 4*, richting de 4,5*.