Opinions

Vermakelijke typische made in Hollywood-film over de koude oorlog, en een van de weinige Oscarkandidaten van voldoende niveau wat mij betreft. De film is op alle punten degelijk, al is het wel net te standaard om echt uit te schieten. Vooral de tegenspeler van de hoofdpersoon (de Sovjetspion) had veel meer diepgang moeten krijgen om de film hoger te tillen, een gemiste kans. Diepgang is echter niet Spielberg's sterkste punt, dus heel verwonderlijk is het ook weer niet. Maar toch 3,5* van mij.

Dit is toch een film die een remake nodig had. Het positieve van deze is vooral de jaren '80-sfeer die het uitstraalt. Al het andere blijft toch achter op de remake: Bridge to Terabithia (2007).

Door de korte duur worden de gebeurtenissen in rap tempo gebracht, waardoor niet alles even goed overkomt als in de remake, die meer de tijd neemt. Ook het acteerwerk is vrij matig (niet ongebruikelijk bij een TV-film). Aardig als eerste verfilming van dit mooie verhaal, maar overbodig voor wie de remake heeft gezien of tussen beide kan kiezen. Ruim 2*

Ik kijk graag af en toe eens wat anders, en zo´n lekker eenvoudige en luchtige kinder-/jeugd-/familiefilm is dan een aardig tussendoortje. Typisch van die films die je als volwassene zeker niet in de bioscoop gaat kijken maar wel zo nu en dan een keertje op zet. Soms zitten daar toevalstreffers tussen, vaak ook niet. Bridge to Terabithia ging eigenlijk volledig aan me voorbij toen het in de bioscoop uitkwam, leek me niks, trok niet mijn aandacht.

En zo begon ik nu dus er wel aan, en na een paar minuten zat ik al te denken... dit zal toch niet een 4* film gaan worden? En ja hoor, dat werd het wel. Sterker nog, ik kreeg zelfs het zo zeldzame "wow-gevoel".

Verwacht je een kinderfilm, krijg je een over de hele breedte sterk "jeugddrama" voorgeschoteld. Beelden en ook camerawerk zijn ontzettend fraai, en op het acteerwerk, de dialogen of het script valt niets aan te merken. Een sterke film die inspeelt op nostalgie en op die rijke kinderfantasie die volwassenen gaandeweg kwijtraken, met een beetje inbeeldingsvermogen helpt deze film je om dat weer eventjes terug te krijgen. De film is een tikkeltje te sentimenteel wellicht, maar ach. Deed me ook erg denken aan de behoorlijk ondergewaardeerde kinderdrama My Girl (1991). Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die die film niet gezien hebben, maar wie deze film goed vond kan beslist My Girl bekijken.

En zo begon ik met 0,0 verwachtingen hieraan en krijgt het vier dikke sterren van mij.

Nogal een lage waardering hier op MM voor deze jeugdfilm van Nederlandse bodem. Moet eerlijk zeggen dat ik juist sta te kijken van het (hoge) niveau van de Nederlandse jeugdfilms van tegenwoordig. Dit is na Oorlogsgeheimen en Achtste-groepers Huilen Niet de derde die ik zie, en ze hebben me allen positief verrast. Briefgeheim doet qua spanning en scenario niet onder voor films voor volwassenen. Ook het acteerwerk is uitstekend. Prima jeugdfilm. 3,5*

Hier kon ik niks mee. Ik had zin in een actiefilm en de poster zag er wel aardig uit, maar na een paar minuten merkte ik al dat dit geen al te beste film ging worden. De ronduit slechte dialogen lijken slecht geïmproviseerd, het erg magere acteerwerk gaat daarmee nog meer ten onder. Will Smith als acteur van popcornfilms vond ik toch wel aardig, maar wat hij hier laat zien is echt niet best. Vraag me af of het met zijn carriere nog goed komt. Wat volgt is een aaneensluiting van actiescenes, veel vuur (letterlijk), nog meer geïmproviseerde erbarmelijke dialogen, veel geschreeuw inbegrepen, en af en toe wat (mislukte) humor. Hoewel het al snel opvalt dat dit het niveau van een B-film heeft leek er aanvankelijk nog wat verhaal in te gaan zitten maar ook dat moet wijken voor explosies. Lastig uit te zitten, 1*.

Begint heel leuk en grappig, met een rap tempo, spitsvondige dialogen en een hoge grapdichtheid. Maar... dat houdt niet meer op! Daarmee wordt het heel vermoeiend om, zonder enige rustmomenten, de 100 minuten vol te houden. De film is zo druk en intensief dat het verhaal en de grappen je op den duur niet meer interesseren. Er bestaat ook zoiets als teveel van het goede. Jammer. Tijd voor een betere remake. 2,5*.

Uitstekende intelligente debuutfilm en indrukwekkend drama van deze regisseur, ik hoop dat hij snel met meer goede films komt. Hetzelfde kan ik zeggen over de hoofdpersoon, Eloise Laurence, die duidelijk laat zien dat ze het acteervak onder de knie heeft.

Broken draait om Skunk, een 11-jarige tiener op het punt om de overstap van basisschool naar brugklas te maken, met alles wat in die levensfase daarbij komt kijken. De film toont niet alleen maar wat zij meemaakt, maar verdiept zich in de levens van de personen met wie ze omgaat, zoals het gezin, haar buurt, schoolgenoten, etc. Hierdoor krijgen we als kijker een compleet beeld van haar en haar omgeving.

De film geeft gestalte aan het spreekwoord "Ieder huisje heeft zijn kruisje". Zelf groeit ze op zonder moeder, als buren heeft ze het disfunctionele eenoudergezin van een van haar klasgenootjes, en het gezin waarin Rick opgroeit, een jongen met een verstandelijke achterstand. Door samenloop van omstandigheden komen deze drie gezinnen meermaals met elkaar in aanraking. In de film bestaat er een redelijk evenwicht tussen negatieve en positieve belevenissen, ook de vrolijke Skunk zorgt ervoor dat dit drama de nodige luchtige elementen krijgt.

De film springt van het ene naar het andere gezin, en springt ook terug in de tijd. Op deze wijze kunnen we hetzelfde voorval zien vanuit de belevenis van de andere gezinnen. In die zin deed het me qua montage denken aan Crash. Setting, muziek, acteerwerk, en script is allemaal dik in orde. Prima dramafilm.

Eindelijk gezien.

Dat deze film een Oscar binnen zou kunnen slepen is uitgesloten. Niet alleen omdat La Grande Bellezza de Academy die uitstraling bezorgt waarmee ze geassocieerd willen worden (schoonheid, kustzinnig, etc.), maar ook omdat Broken Circle Breakdown alles tegen heeft. Spoiler: Ongezouten kritiek op Bush, (onbedoelde) associatie Bush en 9/11, doorbreken van diepgewortelde ethische taboes over stamcelonderzoek, een heftige strijd tussen religie/spiritualiteit en atheisme, om vervolgens te eindigen in euthenasie. Dit kan op Amerikanen snel overkomen als Belgie die de VS even de les leest over hun normen en waarden. Als de Academy de republikeinen en de Tea Party over zich heen hadden willen krijgen hadden ze beslist de Oscar aan deze film gegeven. Zelfs voor Amerikaanse democraten zijn de views van deze film nog veel te progressief. Daar is geen countrymuziek tegen opgewassen. Kansloos anno 2014.

Daarmee is niet gezegd dat de film de Oscar niet waard is. Het is zelf een grote schoonheid, zowel qua beeld als geluid. Scenario, licht, sfeer, beeld is werkelijk in elke shot tot in de puntjes verzorgd. En dat geldt ook voor de montage, het script, de dialogen, de muziek en de acteerprestaties. Een cinematografisch pareltje, die bovendien korte metten maakt met gangbare visies, taboes doorbreekt en nieuwe paden bewandelt. Voor mij is dit een van de betere Art House werken. Ik sluit niet uit dat deze film de komende jaren nog veel stof kan doen opwaaien en uiteindelijk een klassieker wordt.

Er zijn veel scenes die in het oog springen, echt veel te veel om op te noemen, één ervan is het prachtige beeld van het getatoeëerde lichaam van Elise op de motorkap, pure moderne kunst. Ook voldoende scenes waar je kippevel van krijgt.

Daarnaast heeft het verhaal behoorlijk veel diepgang, naast de thema's die ik hierboven in de spoiler noemde gaat het ook over relaties, ziekte, rouwverwerking, vriendschap, liefde voor muziek, noem maar op. Ondanks de lading, de uitbarstingen, en de knappe flashback/flashforward montage straalt de film constant rust uit.

Qua verhaal deed het me erg denken aan La Guerre est Déclarée (2011), een qua intenties zeer respectabele kleine film die echter het niveau van The Broken Circle Breakdown over de hele linie beslist niet haalt.

Mijn eerste indruk: ruim 4*, op gevoel, zonder dat ik weet uit te leggen waarom ik het geen 4,5* of 5* geef. Boven de 4* kan het nog alle kanten op, even laten bezinken.

Deze debuutfilm van De Niro als regisseur was een aangename verrassing. Ik hou niet zo van maffiafilms maar deze zit wat mij betreft tegen de 4* aan. Het onderscheidt zich van andere genrewerken door de hoofdpersoon in twee werelden te houden, enerzijds de maffiawereld die hem intrigeert en waartoe hij zich getrokken voelt, en anderzijds de "gewone mensenwereld" waarin zijn omgeving hem een nuchtere kijk op die wereld geeft. Geen film dus die eenzijdig de maffia verheerlijkt of waarin de hoofdpersoon helemaal opgaat in dat wereldje, maar eentje waar sprake is van balans. Met het acteerwerk, soundtrack, dialogen en sfeer zit het ook wel goed. Eigenlijk is het een soort van feelgood maffiafilm. Richting de 4* dus.

Fijn oorlogsdrama over een stel tieners die in de waan leven dat Duitsland de oorlog gaat winnen en aan die overwinning in hun tienernaïviteit een steentje willen bijdragen. Ik maakte de fout om eerst de remake uit 2008 te zien, waardoor ik bij deze kijkbeurt wel ongeveer wist hoe het ging lopen. Die remake is overigens behalve overbodig ook rommelig, dus die raad ik niemand aan. Het origineel is een boeiende film geworden die een eerlijk beeld geeft over de oorlog, zonder helden. Kwalitatief valt er niets op aan te merken, alleen de opbouw had misschien iets boeiender gebracht kunnen worden. Een ruime 3,5*.

Ongeloofwaardig verhaaltje over een lichting jonge soldaten die per vrachtwagen naar het front worden gevoerd. Eenmaal aangekomen na zo'n rit zie ik met verbazing hoe ze kennelijk hun eigen dorp niet eens uit zijn, het huis van een van hen staat gewoon naast de brug waar ze zijn terecht gekomen. Een vriendin van een van de soldaten wordt per auto bezocht alsof het ver weg is, even later staat ze in hetzelfde huis naast de brug een praatje te maken met de Amerikanen. Qua afstanden klopt niets van het verhaal, en zo is er wel meer wat volstrekt ongeloofwaardig overkomt.

Enig positief puntje is dat ik benieuwd geworden ben naar het origineel. Het verhaal is heel interessant, in deze film is het volstrekt onzinnig uitgewerkt.

1 a 1,5 ster voor de moeite.

Lastig filmpje om te beoordelen. Ik vond de film te ongebalanceerd om één oordeel te vellen.

Het begint heel sterk, met een aardige balans tussen actie, spanning en uitgewerkte en originele humorscenes, sommigen zelfs van het niveau van "hoe kóm je erop!". Het script is best goed en je kunt de aandacht redelijk erbij houden. Zeker 3,5 sterren waard dat begin, zoniet meer.

Zelfs de titels aan het begin zijn veelbelovend, met rake humor, die wel op de man (of in dit geval, vrouw) gespeeld wordt.

Maar naar het einde toe lijkt het alsof de maker zich verveelt met het maken van de film, alle remmen gaan los, en wat een leuke en spannende actiekomedie was wordt opeens een mengelmoes van vulgaire en absurde scenes, met special effects die me aan het sprookjesbos in de Efteling deden denken. De scenes met massa's heksen zijn met amateurs opgenomen, die er duidelijk veel pret mee beleefd hebben, maar wel zichtbaar amateurs zijn.

De film laat zich kijken en is wel aardig om te zien, maar wel een gemiste kans in de zin dat er veel meer had ingezeten als de maker dat bizarre pad niet was ingegaan.

Qua beoordeling wat mij betreft, ergens tussen de 2 en de 4 sterren, het is maar net hoe je ertegenaan kijkt.

Aardige feel-good movie die het vooral moet hebben van de cast. Het verhaal is vrij vlak en rechtlijnig, maar beide hoofdrolspelers laten duidelijk zien wat ze kunnen en maken er toch een goede film van. Als je het ongeloofwaardige en voorspelbare van het script voor lief neemt, en vooral geniet van de sfeer en acteerprestaties, dan is deze film prima te doen. 3 a 3,5*

Hele krachtige film die je goed op waarde moet inschatten. Het is geen Hollywood-productie met CGI, belichting, groot budget, etc. Deze film is zo ongeveer gemaakt met 1 camera, 1 schriftje en 1 lippenstift. Het wordt geheel in de stijl van een documentaire verteld.

De film neemt ons aan de hand van een 5-jarig meisje mee door een doorsnee Afghaans dorpje, toont ons de beroepen van de mensen, en (op symbolische wijze) de lijdensweg die meisjes moeten ondergaan om naar school te gaan, of om in dat land te leven. Het projecteert op kinderen dat wat de volwassenen (in het bijzonder de vrouwen) overkomt. En als dat allemaal voor de ogen van Buda gebeurt is het niet vreemd dat hij uit schaamte explodeert.

De regie is niet in handen van Spielberg of Haneke. Het is handen van de destijds 18-jarige Hana Makhmalbaf uit Iran, en het is haar debuutspeelfilm. Je moet erg veel lef hebben om als jong meisje vanuit een streng islamitisch land zo'n aanklacht te filmen tegen de Taliban, en tegen het onrecht wat vrouwen, ook in Iran, wordt aangedaan, en je naam daaraan te verbinden. Het is i.i.g. ook minstens haar tweede (film)ervaring met Afghanistan, aangezien ze op haar 14de daar al een documentaire filmde. Het verhaal is haar dus niet vreemd.

Wellicht heeft het een toegevoegde waarde om die documentaire (Lezate Divanegi (2003) te bekijken om de achtergronden van deze film beter te begrijpen?

Bij zo'n film moet je eigenlijk het filmische niet gaan analyseren, en wat mij betreft ook niet de film daarop afrekenen. Maar vooruit, mijn korte analyse: de acteerprestaties komen authentiek over, en op momenten komt de film ook met gepaste humor aanzetten. De situaties, zoals de spelletjes die de kinderen spelen, zijn wellicht zo gek nog niet. Om te beginnen doen kinderen volwassenen na in hun spelletjes, als in hun omgeving oorlog en geweld tegen vrouwen is, dan heeft dat zijn weerslag op hun spelletjes. Ten tweede zal de piepjonge regisseuze haar eigen schoolervaringen nog vers in het geheugen hebben.

Maar het gaat natuurlijk allemaal om dat wat vrouwen in (o.a.) Afghanistan moeten meemaken, waarbij de kinderen het middel zijn om het over te brengen. Zoiets omzetten naar de kinderwereld is geen eenvoudige opgave, en heeft hier een prima resultaat opgeleverd.

4,5*

Behoorlijke tegenvaller. Gezien vanwege de relatief hoge score, maar de teleurstelling begon al na een paar minuten. De film is vrij leeg, op zich niet eens zo erg, maar dat geldt ook voor de de dialogen en de personages, in het bijzonder iedereen behalve de hoofdrolspeler. De gedragingen van het personage van Ricci zijn niet te doorgronden, en haar acteerprestaties beperken zich gelet op haar vlakke personage tot het leuk uit de ogen kijken. De dialogen, vooral van de hoofdrolspeler, zijn wel het ergste, duidelijk geïmproviseerd en onvoorbereid. Bij gebrek aan ideeën, improvisatiekunst en voorbereiding herhaalt hij alles in elke dialoog minstens drie keer. En dat terwijl de dialogen al zo karig waren. Ook visueel niets bijzonders, heeft wat weg van de stijl van de jaren '70 (en eerder). Het oogt verder behoorlijk low budget, al is dat niet erg. Het zijn de slechte dialogen die de film de das omdoen. 1,5*

Tot tweemaal toe ben ik niet door Antz heengekomen, en steeds vroeg ik me af of het niet mogelijk zou zijn om met mooiere animaties van mieren te komen, Pixar beantwoordt met deze film mijn vraag. De mieren zien hier een stuk mooier en vrolijker uit, en ook de rest van de insecten en de animatie als geheel zien er leuk uit.

Het verhaal van deze film is ook niet onaardig, en fijner om te volgen dan wat ik van Antz gezien heb. Misschien wat meer op kinderen gericht dan andere Pixar-films, maar ook deze is voor volwassenen goed te doen. Aardige meevaller. 3 dikke sterren van mij.

Hele fraaie detective/mysterythriller die mij aan het veel latere Flightplan (2005) deed denken. De opbouw is heel sterk, het bevat diverse mysterieuze personages en houdt je aan de buis gekluisterd. Alleen met de ontknoping levert de film wat aan geloofwaardigheid in, wat me ervan weerhoudt om hier 4* voor te geven, hoewel die ontknoping filmisch wel hele fraaie en bijzondere scenes oplevert, spannend blijft en daarmee niet onderdoet voor de rest van de film. Beslist het kijken waard, het verbaast me dat zo weinig mensen deze hebben gezien. Richting de 4* dus.

Westerns zijn niet mijn ding, toch was dit wel veel beter dan verwacht. Voor een western heeft het een behoorlijk fijn tempo en ook zeker een boeiend verhaal met interessante personages. Once upon a Time in the West viel erg tegen, was haast niet door te komen, maar dit was prima te doen. Ruime 3,5*.

Matig filmpje. Het weet wel wat spanning op te bouwen, maar daarvoor worden nogal twijfelachtige methodes gebruikt waardoor de film meteen erg nep over komt. Ten eerste de manier waarop de beste man over de telefoon spreekt, op deze wijze zou hij nog niet eens een pizza kunnen bestellen, laat staan om hulp vragen. Maar goed, zo inefficiënt en onrealistisch communiceren (als je het communiceren kunt noemen) vult in ieder geval weer 30 minuten en dan zijn de 90 minuten eerder volgeschoten. Dat is dan ook de andere twijfelachtige methode, al het weinige wat er gebeurt wordt tot in het oneindige uitgerekt. One man shows op één plaats zijn sowieso niet mijn ding, zoals All Is Lost bijvoorbeld, vandaar ook dat deze erg lang bleef liggen. 1*

Aanvankelijk was het even wennen, maar dit vond ik toch wel een prettige zombiefilm. En dat terwijl zombies niet echt mijn ding zijn. Wat vooral wennen was is het 'menselijke' uiterlijk van deze zombies, ook hoe snel ze in zombies veranderen en het feit dat ze flinke sprints kunnen trekken was even wennen. Er wordt vooral make-up gebruikt om ze als zombies te tonen (met een beetje CGI, wat ook toeneemt naarmate de film vordert) maar het duurde dus wel even voor ik echt zombies zag en geen acteurs.

Hoewel de film bijna twee uur duurt wordt er weinig tijd verspild, na een korte intro stapt de hoofdpersoon en zijn dochter nietsvermoedend in de trein en begint het zombiegebeuren. De diverse gebeurtenissen, die hoofdzakelijk zich in en rond de trein afspelen, zijn mooi verdeeld over de duur van de film. Om wat rust in te bouwen wordt de actie af en toe afgewisseld met wat eenvoudige drama. De film is ook minder voorspelbaar dan de Hollywoodproducties, en hoewel niet heel bijzonder is het toch wel fijn dat er rond de hoofdpersonages wat aan karakterontwikkeling wordt gedaan. Een memorabele topper valt niet te verwachten maar bovengemiddeld vermaak biedt het zeker en binnen het subgenre heeft het wel zijn plaatsje verdiend. Een aanrader voor de liefhebbers van treinen en zombies. 3,5*

Werkelijk prachtige animatie, erg fraai. Ontdekt omdat de poster als winnaar van de Knockout Filmposters 2015 uitrolde. De drie op elkaar aansluitende verhaaltjes passen ook goed bij de sfeer van de film. Ook het slotlied waar ik hier en daar kritische noten over lees vond ik een prima en passende afsluiter bij deze animatie die behoorlijk wat nostalgie ademt. Denk wel dat iedereen iets herkent in dit verhaal over mensen/liefdes die je uit het oog verliest / uit elkaar groeien omdat ze een ander pad kiezen. Deze komt met stip binnen in mijn top 3 animatiefilms. Een ruime 4*