Opinions

Aparte en onderhoudende mix tussen science fiction / fantasy en (romantische) komedie. Wel leuk om een keer gezien te hebben, al werd ik zeker niet weggeblazen. Luchtig en vrij origineel. Ik vond het ook duidelijk raakvlakken hebben met de laatste film van deze regisseur (Her). Ook daar kom je vreemde situaties tegen en ook bizarre liefdes/seksrelaties. 3.5*

Een film die qua verhaal, sfeer en montage mij best zou kunnen aanspreken. Toch viel het mij tegen. Jammer genoeg maakte alleen het incident indruk op mij.

De kracht van deze film zou denk ik moeten zitten in het realisme en de eenvoud. Maar daarvoor vond ik helaas de manier waarop de Mexicaanse immigranten worden geprotreteerd veel te caricaturaal. Ook is het allemaal iets te braaf en voorbeeldig (de familiescene aan de eettafel bijvoorbeeld) waardoor het me niet wist te overtuigen. Ook de manier waarop werd verteld dat José zelf is geadopteerd vond ik nogal geforceerd. Niet authentiek genoeg voor mijn gevoel en smaak helaas.

Bella Martha is een film die me niet tegenviel, ooit op TV zag en nog steeds bij staat. De film speelt zich af rondom de keuken van een restaurant, maar biedt meer dan dat, en verzandt niet in het kookthema zoals andere films dat wel doen, zoals bijvoorbeeld Les Saveurs du Palais (2012).

De film oogt luchtig en fris, en kijkt prima weg. Zeker geen film om uit de weg te gaan.

De film won o.a. de publieksprijs in Duitsland. En een remake uit Hollywood kon natuurlijk niet uitblijven: No Reservations (2007)

Aardig, richting goed. De toegepaste vertelwijze is erg origineel, een 12-jarige puberende meid kijkt in de camera, vertelt ons haar verhaal, en we mogen (meestal) meelopen en meekijken, waarbij ze af en toe even stopt, omdraait en ons persoonlijk wat uitlegt. De film wordt daardoor een soort gefilmde dagboek dat aan ons is gericht.

Op diverse punten oogt dit zeker realistisch, ze komt soms erg irritant over net als andere pubers van haar leeftijd, en ze weet ook niet zo goed hoe ze een verhaal moet overbrengen waardoor het soms allemaal lastig te volgen is (daarmee doel ik op wat hierboven 'vaagheden' worden genoemd). Haar pubergedrag en die van haar vriend(inn)en komt ook erg geloofwaardig over. Jammer genoeg zijn de eerste twee realistische punten (het irritante, en het warrige) ook minpunten voor de film.

Aan het op zich al interessant verhaal worden vervolgens enkele Italiaanse maffiapraktijken toegevoegd, wel weer bekeken door de ogen van een 12-jarige waardoor het ook niet 100% helder is wat er gebeurt.

Niet slecht, en bijzonder genoeg om een keer gezien te hebben (vooral vanwege de originele vertelwijze). Wat mij betreft zweeft mijn waardering ergens tussen de 2,5* en de 3,5*, dus hou ik het op 3*.

Een film waar best veel over te zeggen valt. Om te beginnen dat het met de Disney-versie niets te maken heeft. Overdreven sentimentele of romantische scenes zul je hier niet aantreffen. Deze film vertelt een heel ander verhaal.

Eigenlijk vertelt het drie verhalen, die van Belle, die van het beest, en een derde rondom de broers van Belle. Dit kan het een tikkeltje ingewikkeld maken voor kinderen, zelfs voor volwassenen. Het is me ook niet duidelijk of deze film kinderen echt zal aanspreken, het is een behoorlijk volwassen variant ook al wordt het als sprookje gebracht.

De schoonheid is te vinden in de kleurrijke beelden, prachtige kleding, de fantasiewereld, en het gebruik van CGI (al is dat niet altijd even goed). Dit alles is de kracht van de film. Ook de cast mag er wezen, Vincent Cassel en Léa Seydoux (La Vie d'Adéle) spelen aardig, zonder uit te schieten.

Maar niet alle beelden zijn even kleurrijk, vooral aan het begin overheerst de duisternis. Donkere grauwe beelden waarvan ik me afvraag welk nut ze dienen. Dit geldt eigenlijk ook voor de hele introductie, een langdradig aanvoelend verhaal die verder weinig relevant is. 15 minuten te laat de zaal binnenlopen is geen ramp. De eerste dertig minuten is het flink doorbijten. Als het beest zijn intrede doet verandert de film ten goede, tegen die tijd weer wakker en geconcentreerd zijn zal niet meevallen.

Ook mis ik humor in het geheel, er zitten wel enkele humoristische pogingen in, maar echt grappig wordt het niet.

Al met al kom ikzelf niet verder dan hooguit 3*. Hou je van kleurrijke beelden, fraaie costuums, en fantasierijke sprookjessettings, dan zal deze film je wellicht meer aanspreken.

Ik kan alleen maar beamen wat hier is geschreven. Prachtige landschappen, fijne soundtrack en prima acteerwerk. Een van de betere jeugdfilms wat mij betreft, die zich bovendien prima door volwassenen laat bekijken.

Het script vond ik ook fijn en laat je met een warm gevoel achter. De vriendschap tussen Belle en Sèbastien is aandoenlijk en het verhaal (dat diverse subplots kent) zit vol met emotie. Langzaamaan wordt het verhaal ontrafeld, met als setting een afgelegen klein Frans bergdorpje vlakbij de Zwitserse grens midden in de tweede wereldoorlog.

De onthaaste sfeer in het dorp wordt alleen verstoord door een beest die de schapen van de dorpsbewoners aanvalt en door de plotselinge komst een kleine eenheid Duitse soldaten.

Erg fijne film, tegen de 4* aan wat mij betreft.

Zoals gebruikelijk gaat het in dit vervolg om het uitmelken van het succes van het origineel: Belle et Sébastien (2013), een echte aanrader. Ondanks dat is dit tweede deel niet onaardig, in feite was het rijke verhaal af na het eerste deel, welke ook nog op een breed publiek was gericht. Deel 1 was in veel opzichten bijzonder en dat geldt niet voor dit vervolg, het volgt de patronen van een typische avonturenfilm voor de jeugd. Het resultaat blijft echter wel bovengemiddeld en vermakelijk, mede dankzij het prachtige gebied waarin het zich afspeelt maar kan beslist niet tippen aan de originele film. Deel 2 borduurt daarop voort en introduceert twee nieuwe personages. 3,5*

Interessante maar spoilergevoelige film, wel een echte slow-burner. Cinematografie, opbouw en sfeer weten je aandacht vast te houden, maar na een ruime 3 kwartier pakte ik toch even de plotomschrijving erbij om te kunnen gissen wat verder de film zo waardevol zou maken, mijn oog viel toen op "de geheime hobby van Ben". Het duurt dus bijna een uur voor daar wat mee wordt gedaan. Ik had niet gelijk door dat zijn hobby als metafoor bedoeld was, dus was het verbranden van tuinkassen na een uur wel een behoorlijke dooddoener. Maar gelukkig moest je dat niet letterlijk opvatten.

De film volgt in feite een schrijver (Jong-Soo) zonder verhaal, en een man (Ben) die zijn verhaal op zijn manier kwijt wil, om eeuwig herinnerd te worden vermoed ik. Gezien het einde lukt dat ook, daar de film sluit met een Jong-Soo die achter de PC flink aan het typen is. Hae-Mi vormt de verbindende factor tussen die twee.

Zowel voor als na de openbaring van het geheim blijft de film boeien, en achter die metafoor kun je heel veel zoeken. Dat van tuinkassen verbranden staat voor de meisjes, maar lijkt ook wel symbool te staan voor hoe de regisseur naar het heden kijkt, de oude landbouwgebieden (en tradities?) liggen er verloren bij, de nieuwe generatie gaat door met het verbranden ervan (Jong-Soo verkoopt de koe) en houdt zich bezig met korte baantjes en uiterlijkheden (Hae-Mi), (leed)vermaak (Ben) of werkt (niet) als schrijver (Jong-Soo), een materialistische maatschappij (moeder heeft alleen oog voor haar smartphone en zoekt alleen 'contact' (=geld) met zoonlief wanneer vader aan de zijlijn (achter de tralies) is verdwenen), etc..

Ondanks de metaforen is de film bepaald niet subtiel: Ben die gaapt wanneer zijn nieuw trofee (Hae-Mi, en daarna die andere meid) voor zijn vrienden pronkt, Ben die Jong-Soo letterlijk vertelt dat wat hij verbrandt héél dicht bij Jong-Soo stond, dat hij dat elke twee maanden doet, e.d.. Ook de hints zijn weinig subtiel, zoals Hae-Mi's kat die opeens in Ben's huis rondloopt en alleen een bekende (Jong-Soo) vertrouwt, het horloge die in Ben's trofeeënlade zit tussen kitsch van zijn andere slachtoffers (alle meisjes die hij benadert zijn arm).

Toch is niet alles even duidelijk. Die herhaaldelijke, haast obsessieve, tocht van Jong-Soo langs de tuinkassen is niet echt logisch, ook filmisch was het beter geweest om daar niet zoveel tijd aan te besteden en de film korter te houden. En Ben's rijke vrienden moeten uiteraard weten wat hij doet, om de twee maanden een nieuwe vriendin en dezelfde presentatie ervan. Ook die lijken daar te zijn voor hun (leed)vermaak en moeten weten hoe dat gaat aflopen. Hoe Ben precies aan zijn geld komt is niet pluis, maar wordt niet 100% helder. Je zou denken dat hij een soort van lover-boy is (Hae-Mi is de ideale slachtoffer, geen vrienden, heeft schulden, gaat makkelijk uit de kleren..).

En wat bedoelt Ben met "ik giet benzine over ze" zodat ze sneller branden? De regisseur neemt de moeite om ons te tonen dat echte tuinkassen heel snel branden, zonder benzine, daar moet dus wat achter zitten. Is het dat hij de meisjes mooier maakt, met make-up, of ook met chirurgie, waardoor Hae-Mi in de schulden kwam? In dat geval kende ze Ben al langer en niet van het vliegveld, bovendien werd er ook gezegd dat Hae-Mi geen geld had om te reizen.

Maar als Hae-Mi nog zou leven dan zou Jong-Soo niet op die manier met Ben eindigen, dan verlies je immers elke kans om Hae-Mi nog terug te vinden. Bovendien kreeg hij nog een verontrustende telefoontje van Hae-Mi voor ze verdween. Naar de politie gaat hij niet, want die geven niets om 'tuinkassen', logisch in de film maar in het echte leven is dat een stuk minder logisch. Ook de geheimzinnige beller wordt niet duidelijk, al doet die beller er eigenlijk niet eens toe, maar was dat Ben, of was dat Jong-Soo's moeder?

Een interessante film die het verstand uitdaagt, al vraag ik me af of het echt rond is. 3,5*

Leuke feelgoodfilm met een boodschap. Voor een film van twee uur had de presentatie van de vele personages wel beter gekund, maar gelukkig komt dat uiteindelijk wel goed. Het is een fijne film die dankzij de vele zijplotjes geen moment verveelt. Ook de dialogen zitten vol met subtiele en soms zwarte humor. Beter dan verwacht, net geen 3,5*

Waargetrouwe verfilming van datgene wat honderdduizenden illegale immigranten zoeken, A better life, en van de moeilijke omstandigheden waarin velen van ze moeten leven, omstandigheden die nog altijd beter zijn dan de omstandigheden die ze hun eigen land uit doen vluchten, duizenden kilometers door de woestijn doen lopen (in het geval van Afrika) en hun leven doen wagen, danwel door te riskeren in bij de Amerikaanse grens doodgeschoten te worden, of door te verdrinken als ze van Afrika richting Europa in krakkemikkige bootjes oversteken.

In de film zien we zo'n immigrant, een Mexicaan in de Verenigde Staten, die het beste voor zijn zoon over heeft, en onder de moeilijke omstandigheden van armoede en illegaliteit dat probeert te bewerkstelligen. De film laat zien welke uitdagingen vader en zoon in hun dagelijks bestaan moeten doorstaan.

Mooie, waargetrouwe film.

Aanvankelijk vroeg ik met af wat John Milton in deze film zag maar zodra de film over ging van een babysitterfilm naar een home invasión movie snapte ik het wel . Het duurt wel eventjes maar dan krijg je een hele verrassende film waarbij je van tevoren inderdaad zo min mogelijk moet weten. Vooral de bad guy acteert erg overtuigend en creepy. Duidelijk een soort van (megaspoiler) juniorvariant op die ene film van Haneke. Ruim 3*, tegen de 3,5*.

Behoorlijke misser van zowel Disney als Spielberg, zeg maar gerust een flop. The BFG is een saai, emotieloos en langdradige film geworden. De verveling slaat snel toe en meeleven wordt onmogelijk gemaakt, ook omdat de schaarse personages behoorlijk vlak zijn, net als het karige verhaal. Er ontbreekt dus van alles, personages, inhoud, vaart, emotie, spanning, etc. Saai voor jong en oud.

Als je het eerste en het laatste kwartier hebt gezien kun je de rest overslaan. Alweer een film met alleen oog voor CGI en een volledig verkwanseld script, een gemiste kans. 1,5*

Bicentennial Man begint als een scifi-familiefilm met enkele humoristische noten: een gezin koopt een robot als huishoudhulpje. Maar gaandeweg ontwikkelt het zich een meer serieuze/dramakant op. De film is een soort van Boyhood geworden (gelukkig wel minder saai), maar dan eentje die een robot volgt tijdens zijn 200 eerste levensjaren. Naarmate de technologie met het verstrijken van de jaren beter wordt slaagt de robot erin zichzelf steeds verder te verbeteren. Een leuke variant onder de artificial intelligence-films, al kan het enkele clichés niet vermijden. Een mooie en warme film die makkelijk wegkijkt. 3,5*

Aardige Spaanse klassieker over een dorp die zich voorbereidt op de komst van de lui van de Marshall Plan met hun zakken vol geld. De film is een parodie geworden op het Marshall Plan, juist omdat het Spanje niet wist te bereiken. Het is wrang, maar had Spanje net als Italië wel aan de kant van Hitler gevochten dan waren die centjes er wel gekomen.

Aanvankelijk kende de film een heel ander doel, het was een in opdracht geproduceerde promofilm voor zangeres Lolita Sevilla, alleen Berlanga wist van die opdracht een film te maken die dat doel wist te ontstijgen, ongetwijfeld tegen de zin in van de zangeres die zag hoe haar zangkwaliteiten aan de kijker onopgemerkt voorbij gingen.

Tweede Berlanga die ik zie, en hoe populair het ook moge zijn geweest om zich te profileren als Franco-criticus, ik heb er nog steeds niets van gemerkt. Van deze film werd gezegd dat het als promofilm van Lolita Sevilla de Franco-censuur wist te omzeilen, maar er is eigenlijk niets in de film wat Franco zou censureren. Nee, dit was in die zin geen gewaagde film.

Deze film uit dictatoriaal Spanje kon echter wel elders op censuur rekenen. Het land van de vrijheid kon het niet hebben dat in de eindscène een Amerikaanse vlag in een gracht zonk dus werd die scène na de vertoning in Cannes eruit geknipt. Ongeschonden door de Spaanse censuur komen om vervolgens ten prooi te vallen aan de censuur van de Verenigde Staten, het kan soms gek lopen.

Het is een leuke komedie geworden, opgenomen in een klein dorpje zoals je ze nog steeds, 60 jaar later, in Spanje kunt tegenkomen. 3,5*

Un étranger qui vient dans le Nord pleure deux fois, quand il arrive et quand il repart.

Deze film zag ik een tijdje geleden, met opzet om mijn Frans een beetje op te krikken omdat ik daarna voor een tijd naar Parijs ging. Achteraf een verkeerde keus juist vanwege het accentje waar deze film deels om draait, maar ik vond het wel erg toepasselijk, ook al ligt Parijs wel zuidelijker dan Nord-Pas-de-Calais. De film is erg leuk, met eenvoudige en grappige humor, fraaie dialogen, en er wordt overtuigend gespeeld.

Leuke film die het beste tot zijn recht komt als je een beetje Frans verstaat.

Onderhoudende en luchtige film die ook nog fijn wegkijkt. Dat Burton deze heeft geregisseerd valt nergens aan af te zien, maar dat wil niet zeggen dat het een slechte film is, al stelt het zijn fans wellicht teleur. Het is een zeer vermakelijke film geworden, alleen echtgenoot Walter wordt nogal over de top neergezet en hoort eigenlijk meer in een komedie thuis, verder heb ik er weinig op aan te merken. 3*

Vreemde mix die op zich wel goed geslaagd is. De film kijkt fijn weg en blijft de hele tijd onderhoudend. Ook de personages zijn wel aardig. Alleen... het zijn wel twee verschillende films. Het eerste uur gaat over een jongetje die gek is op robots en door zijn broer wordt aangespoord om door te studeren, tot... het voor 100% in een superheldenfilm a la Marvel verandert, met een bad guy, superhelden, actie en explosies. Lijkt ook alsof het eerste (Walt Disney) en het tweede (Marvel) deel door verschillende teams is gemaakt. Met deze aanpak hadden ze hier makkelijk twee films van kunnen maken.

Op zich wel leuk dat Disney voor de afwisseling Marvel gaat, maar wat mij betreft heeft Marvel geen hulp van Disney nodig. Leuk voor een keertje, geen topper, maar zoals gezegd zeker onderhoudend en een fijne wegkijker. 3,0*

Gezien de hoge score en de goede recensies had ik toch hoge verwachtingen voor deze komedie die verder aan me tot nu toe voorbij was gegaan. Helaas viel het me flink tegen en haalt het voor mijn smaak het niveau van bijvoorbeeld Fargo (1996) niet. Deze film moet het vooral hebben van onderbroekenlol, en dat is nou eenmaal niet de categorie humor waar mijn voorkeur naar uitgaat.

Desondanks toch 2,5* sterretjes vanwege de fijne cinematografie en sfeer.

Avontuurlijke familiefilm volgens het boekje, waarin een groepje mensen opkomen voor een gezin walvissen die onder het ijs vast zijn komen te zitten. De afloop laat zich voorspellen, maar het vermaakt, kijkt goed weg en doet weinig fout. Leuke personages, met leuke dialogen en subplotjes. 3*

Even was ik gezien sommige commentaren bang voor een film die strooit met jargon, maar dat is wel erg meegevallen. De termen die worden gebruikt worden bovendien aan de kijker uitgelegd, wat overigens niet betekent dat je het ook meteen begrijpt en onthoudt. De uitleg is een pluspunt, maar ook een minpunt vanwege de manier waarop dat gebeurt: ik hou niet van films waar de acteur om de haverklap middenin de scene stopt, in de camera staart, en de kijker even een minuut toespreekt alvorens met de scene verder te gaan. Qua stijl kiest de film verder voor hippe stoere typetjes, wat ook ver afstaat van de realiteit van beleggen, en in feite meer past bij misdaadfilms (waar ik ook niet van hou). De stijl probeert geloof ik tegenwicht te bieden tegen het saaie van het onderwerp, in die zin is dat op zich geen slechte keus.

Maar hoe dan ook niet mijn ding dus. Los daarvan lijkt me dit typisch een film die iedereen over een paar jaar weer vergeten is, zoniet eerder. Ondanks de vele nominaties denk ik dat deze film niet in de prijzen valt, daarvoor ontbreekt het aan kwaliteit die verder gaat dan alleen maar stijl. Maar voor wie van films als The Wolf of Wall Street e.d. houdt zal deze meer genietbaar zijn vermoed ik. 2*

Mooie feelgooddrama en herkenbaar Brits. Het verhaal wordt behoorlijk luchtig gebracht met hier een daar wat droge humor. Het jongetje die de hoofdrol speelt draagt de film en speelt hier een Billy Elliot die stevig in zijn schoenen staat en tegen de vooroordelen omtrent ballet opbokst. Het verhaal is niet heel origineel en ook wel voorspelbaar maar het wordt op een dusdanige manier gebracht dat de bijna twee uur voorbij vliegen. Een fijne en mooie film, richting 3,5* wat mij betreft.

Tegenvaller. Al binnen een paar minuten krijg je de indruk dat dit geen film is die de bioscopen zou hebben gehaald. Acteerwerk op de automatische piloot, personages zonder enige achtergrond waardoor je niet meeleeft, het déjà vu-gevoel, ongeloofwaardige situaties, en het ergste: het begint met (bijna) het einde waardoor je anderhalf uur lang zit te wachten op dat einde omdat je al weet waar alles wat daaraan voorafging op uitkomt. Een chronologische vertelwijze was in dit geval beter geweest. Snel moest ik denken aan The Mist (2007), nog voor de supermarktscene, en uiteraard ook aan The Happening (2008).

Typische apocalyptische film met daardoor een erg cliché en voorspelbaar verloop die daardoor nog langer aanvoelt dan de twee uur dat het duurt. Geen idee waarom Susanne Bier bij deze film betrokken is geraakt, het is niet bepaald haar genre en ze voegt duidelijk ook niets toe.

Wellicht interessant voor mensen die minder bekend zijn met het apocalyptische genre, maar de liefhebbers hebben dit denk ik wel al eerder gezien. Erg mager. 2*

Mooie en frisse film. Visueel is het leuk, maar de drumbeat onder de film vond ik echt indrukwekkend. Begin was even wennen, maar er is zoveel wat bij deze film positief uitschiet. Niet in de laatste plaats het acteerwerk van iedereen, van de hoofdrolspelers tot aan de bijrolletjes toe, ze spelen allemaal geweldig en doen de personages echt tot leven komen. Camerawerk doet veel aan de gebroeders Dardenne denken, lekker dicht op de huid.

Als het verhaal je eenmaal gegrepen heeft blijft het ook de hele tijd boeien. De hier al genoemde kritiek op Hollywood is inderdaad aanwezig, evengoed als kritiek op de critici, maar zeker ook op de kijkers. Ik denk dat de film vooral gaat tegenvallen juist bij de groep die in deze film bekritiseerd wordt en hier een verstand-op-nul-komedie en popcornvermaak verwacht.

Minpuntjes zijn er ook maar die zijn nauwelijks storend, (spoiler!): de special effects als Birdman voor het eerst "opstijgt" om te gaan vliegen vond ik niet zo geslaagd, en het einde zag je jammer genoeg al lang aankomen.

Heel knap hoe Iñárritu er tot nu toe steeds in geslaagd is om een film te maken die boven het gemiddelde uitsteekt, ik heb nog geen "matig" of "redelijk" werk van hem gezien. 4* voor Birdman.

Dus dit is wat ze met Drama bedoelen (ja, met hoofdletter)... dit was duidelijk geen feel-good movie.

Biutiful is een film die zich niet makkelijk laat verteren, het weet heel "mooi" en realistisch een glimp van de schaduwkant van het hedendaagse Barcelona e.o. in beeld te brengen, met haar illegale immigranten, prostitutie, drugs, en de talloze anonieme voorbijgangers. En alsof dat niet genoeg is laat het in die schaduwkant onderwerpen als ziekte en dood voorbij komen.

De film komt langzaam op gang, zo langzaam dat ik dacht dat het me niet ging boeien, maar uiteindelijk wist het me te grijpen. Mooi om te zien (achteraf) vond ik de omschakeling in de sfeer: bijvoorbeeld wanneer plots de verjaardag van het meisje wordt gevierd, of als de vrouw die bij hem inwoont opeens de koffers pakt.

Zeker een mooie film in zijn soort, maar niet bedoeld voor een leuk avondje voor de buis of bios. Leeftijdsgrens van 12 vind ik overigens hier echt te laag, lijkt me meer iets voor 16 jaar en ouder.

Een film die bekend staat vanwege zijn imago als de eerste slasher. Het verhaal deed me meteen aan Scream denken, al wordt hier die subgenre gemengd met een traditionele (politie)thriller die behoorlijk overheerst. Hierdoor hinkt het verhaal op twee benen, enerzijds de slasherstijl en anderszijds het thrillerverhaal. En dat laatste is jammer, want als thriller vond ik het weinig interessant. De film moet het dus wat mij betreft meer hebben van de naam en faam dan van de filmische kwaliteit. Een magere 2,5*.

Ondanks de relatief lage waardering had ik toch wel hoop dat deze film me goed zou bevallen, zoals dit wel het geval was met Season of the Witch (2011). Helaas was dat niet het geval.

Wat mij betreft is het een film die wel te zien is, maar echt goed wordt het nergens. Om te beginnen is het een echte ridderfilm, en dat had ik niet verwacht. De onderwerpen 'pest' en 'heksen' zijn toch meer een achtergrondverhaal in een film waar ridders de hoofdrol spelen. Dat dit mij tegenviel is overigens niet de reden waarom ik het redelijk laag waardeer.

Wat ik wel storend vond was het overdreven schokkende camerawerk, iets wat zelfs irritant werd. Cinematografisch had deze middeleeuwse film met de natuur als achtergrond ook beter gekund. Voor de verzorgde costuums is er genoeg aandacht, maar niet voor de achtergronden, het contrast vond ik des te meer opvallen waardoor het soms wat weg had van een toneelstuk. Ook de manier waarop het verhaal wordt gebracht vond ik erg matig, het verloopt maar moeizaam, vaak ontbreekt ook de spanning, en het voelt soms langdradig aan waardoor het voor mij telkens maar moeilijk door te komen was.

Iets te saai, te dun en te vlak voor mijn smaak. 2*

Omdat ik zin had in een jaren '70-scifi ben ik aan deze begonnen. Het plot sprak me aan en het is geen verkeerde keuze geweest. Wel had ik het Walt Disney-logo niet verwacht, dit is dus een jeugdfilm. Ondanks dat enkele scenes en personages (waaronder de twee(!) schattige robotjes) zich duidelijk op de jeugd richten is deze ook voor liefhebbers van scifi's uit deze jaren prima te doen. Het lijkt wel een kruising tussen Star Trek en Star Wars. Van Star Trek heeft het het verhaal en de personages overgenomen, en van Star Wars de bad guy en de robots.

Vermakelijk en ondergewaardeerd. Ruim 3*.

Een aardig tussendoortje, niet bijzonder in het genre 'voogdijzaken' maar het is zeker wel bekijkbaar. Het schort wel wat aan geloofwaardigheid, dat blanke opa en zwarte oma niet met elkaar overweg kunnen overtuigt niet echt, de verzoening is ook weer heel gemakkelijk, en voorspelbaar want je merkt al snel dat die twee elkaar nodig hebben, de hele film lijkt het wel of die twee goed met elkaar kunnen opschieten, hun "slechte relatie" mist overtuiging. Ook het gemak waarmee opa een cheque van 25000$ voor zijn drugsverslaafde schoonzoon uitschrijft overtuigt niet, evenals hoe makkelijk die schoonzoon steeds van houding verandert. Deze plotgaatjes worden wel gecompenseerd met prima acteerwerk en leuke acteerwerk en chemie tussen opa, oma en kind (maar teveel chemie dus als ze twee ruziënde mensen moeten voorstellen). 3*

Vermakelijk en onderhoudend. Komedie is het zeker niet, maar de passende humor af en toe houdt het luchtig waardoor het geen zware film is om te kijken. Soms had het wel stukken subtieler gemogen, alles wordt erg dik aangezet. Het is wel duidelijk dat de film in de eerste plaats probeert te vermaken. 3,5*

Een film als The Hate U Give (2018) maakt op mij veel meer indruk.

O.b.v. wat ik van de trailer zag had ik wel meer van alles verwacht (spanning, verhaal, actie). Ook had ik het origineel nog in mijn hoofd. Vond het een veel te sloom en leeg vervolg. Ook jammer dat men het tamelijk voorspelbaar maakt (zó voorspelbaar dat je wel snapt dat er een twist in moet zitten). Het geluid is herrie, de film heeft van alles een beetje van het origineel (een beetje de sfeer, een beetje de looks, een beetje Ford...) maar nergens van voldoende. CGI was ook niet van het niveau dat je van zo'n film zou verwachten. Humor is ook de grote afwezige, nergens te bekennen. Over de hele linie vond ik de film ondermaats, gemiste kans.

De absurd hoge score op MM en Imdb helpt ook niet om de verwachtingen vooraf flink omlaag bij te stellen . Dus helaas uitgelopen op een flinke teleurstelling.