Opinions

Tja, over die CGI en de failliete produktiemaatschappij is hier al genoeg geschreven. Okee, dan zien die auto's er maar uit alsof ze uit een verrassingsei komen, dat maakt mij eigenlijk weinig uit. Wat ik me herinner is een energieke film met een fascinerend uitgangspunt, met veel fantasie verfilmd en de hele speelduur lang onderhoudend, net zoals je een spannend jongensboek z'n naïviteit vergeeft. En wat een heerlijke bijrol van Ben Kingsley, bijvoorbeeld wanneer hij het tegenover Edward Burns over de klanten van TimeSafari heeft : "They pay - you study - I get rich - is this a great country or what ?"

Een geweldige eerste helft met een indringend beeld van iemand die door het lint gaat (een vreselijk modieuze uitdrukking die hier nu eens hélemaal van toepassing is) en wat dat voor impact heeft op de gemeenschap waar hij altijd al een buitenstaander was. Helaas verlegt de tweede helft de focus naar een journalist die in het stadje uit de titel is opgegroeid en die nu daarheen terugkeert, met alle gevolgen van dien voor zijn eigen persoon èn voor de inwoners die hem niet graag zien terugkeren. Wat de journalist hier uiteindelijk van leert blijft onduidelijk, en de aandacht voor het al dan niet valse spoor dat de moordenaar nog zou leven verdwijnt geruisloos in het luchtledige, waardoor het geheel van de verhaallijn een nogal onevenwichtige indruk maakt. Rory Kinnear als de journalist is betrouwbaar als altijd, maar bij het casten van Sean Harris zet ik m'n vraagtekens : hij is een geweldige acteur, maar achter zijn enigszins ongunstige en creepy uiterlijk (dat hem zo goed van pas kwam in Prometheus, Mission impossible : rogue nation en als Ian Curtis in 24 hour party people) vermoed ik al zó snel een labiele geest dat ik me afvraag hoe de mensen uit zijn omgeving de latente gekte in zijn ogen over het hoofd hebben kunnen zien, hetgeen de geloofwaardigheid niet ten goede komt. (Neemt overigens niet weg dat Harris hier een BAFTA voor beste mannelijke hoofdrol voor won, met nominaties voor de bijrollen van Kinnear en Shirley Henderson als Claire, de verwarde moeder van de vermoorde hardloopster.)

De eerste keer dat ik deze film zag was ik eigenlijk een beetje teleurgesteld vanwege de voorspelbaarheid, maar in de loop der jaren ben ik hem steeds meer gaan waarderen vanwege de setting, de vertolkingen en de onderlinge spanningen. Keith Carradine en wijlen Powers Boothe zijn sindsdien wel redelijk favoriete acteurs geworden, en de rest van de cast vult de enigszins stereotiepe rollen naar behoren in. Enige minpuntje vind ik het feit dat de dialogen allemaal nèt wat te opgefokt zijn en daardoor soms wat te theatraal overkomen – zelfs Spencer en Hardin, die elkaar toch herkennen als de twee meest evenwichtige karakters, vliegen elkaar regelmatig in de haren.

        De muziek van Ry Cooder voor deze film wordt vaak geprezen. Hoewel ik niet aan Cooders integriteit twijfel vind ik zijn score enigszins overgewaardeerd: het klinkt meer als een middagje fröbelen dan als een serieuze ondersteuning van de beelden, alsof hij meende dat het improviseren van wat lekkere loopjes op slidegitaar met veel echo en reverb om ambiance te suggereren al voldoende zou zijn om een paranoïde sfeer te op te roepen. En voor sommige kijkers ís dat misschien ook wel zo, maar ík hoor er alleen maar veredelde huisvlijt in.

Een film waarin ik vanwege de B-credits van regisseur, cast en algemene uitstraling nooit zin heb gehad, maar ik kwam hem zó vaak tegen bij kingloopwinkels en op televisie dat ik hem dan uiteindelijk toch maar heb bekeken, gewoon zodat ik er daarna geen last meer van zou hebben, "just to get it out of the way". En ach, het valt eigenlijk best mee : Dennis Hopper houdt het gewoon serieus, Debi Mazar heeft mooi groen ondergoed, Charles Dance is een prima schurk, de film maakt geen geheim van z'n Pigs in space!-achtige CGI, en de robotsoldaten zijn een aardige combinatie van RoboCop en de Alien-xenomorf. Dat gezegd hebbende... nou ja.

Ik deel de mening van vele gebruikers hier: voorspelbaar maar toch boeiend. Het David-versus-Goliath-verhaal is al vaker verteld, en de uitkomst zal ook niet echt verrassen (hoewel ikzelf eerder gedacht had aan een eervolle vermelding bij de einduitslag dan aan een zege: het idee dat zo'n thuis in elkaar geknutseld en met nota bene tampons droog gehouden bouwsel het kan opnemen tegen goed gesubsidieerde MIT-ontwerpen is bijna te absurd om waar te zijn), maar de subtext van illegale immigranten geeft de film een mooie emotionele meerwaarde, overigens zonder dat de bijsmaak van (zoals brabusRUS het zo treffend verwoordt) "typisch rustige RTL4 zondagmiddag film" ooit ver weg is.

Ultieme pulp, heerlijk. Grappig: de jonge Sil wordt gespeeld door Michelle Williams, die toen ze groter werd zou gaan spelen in Dawson's Creek, Brokeback Mountain, Blue Valentine en My week with Marilyn. Toch vond ik haar mooier zoals ze in déze film opgroeide...

Na de pulp van deel 1 nu de bagger van deel 2. Ik kan eigenlijk geen enkele reden verzinnen waarom ik deze film zou moeten kunnen waarderen -- en toch heb ik me nergens verveeld. Geweldige slagzin trouwens : "Her loyalty is to man -- but her instinct is to mate!"

Lekkere (en lekker onsmakelijke) B-film. Maar vanuit mijn weerzin tegen pogingen om de kijker met seksistiese naaktscènes op te vrijen heb ik nogal wat bezwaar tegen die twee totaal niet functioneel-blote bovenlijven.

Gelukkig zijn die torso's van die twee college kids niet zo héél lang in beeld en kunnen we daarna weer verder met de echte art shots.

94 minuten meer van hetzelfde, dus onderhoudende pulp, niets meer, niets minder, je mist er niets aan als je de serie voor gezien zou houden maar ik kan me er nog altijd wel mee vermaken. En waarom noemt iedereen hier Helena Mattsson (Miranda) maar niemand Marlene Favela (Azura)? Een sexy alien die zich verkleedt als non, dat hadden we nog niet gezien. Hilarisch: Ben Cross die de hele tijd maar "Uncle Tom" wordt genoemd, daar stel ik me toch een andere huidskleur bij voor.
 

In de bioscoop vond ik dit indertijd maar een matig geheel met veel geschreeuw en weinig wol, maar op m'n gemak voor het televisiescherm gezeten en met meer aandacht voor vertolkingen, tempo en sfeer kan ik de film toch aanzienlijk beter genieten. Daniel Craig heb ik altijd een humorloze kleerkast gevonden, maar na de drie meest recente 007-films te hebben herzien ben ik toch wel op die mening teruggekomen, en hij krijgt hier prima tegenspel van de gladde Christoph Waltz en de uiterst onaangename Dave Bautista – de vechtpartij tussen Bond en Hinx op de trein is hard en grof, en ik kan de klappen bijna lijfelijk navoelen. Erg grappige rol van Ben Whishaw (een ideale Q), en Léa Seydoux ziet er in de restaurantwagen wonderschoon uit in haar crèmekleurige jurk. Minpuntje blijft toch dat Bond zomaar bij Blofeld binnen komt lopen: dat had hij (of beter gezegd : dat hadden de scriptschrijvers) toch wel wat verfijnder mogen aanpakken, en wat hij daarna aldaar moet ondergaan is bijna zijn verdiende loon voor zoveel naïviteit.

Ik heb de indruk dat er in de loop der jaren een consensus is ontstaan over wat de ultieme actiefilm is: bij zowel critici als kijkers lees ik steeds vaker dat Die hard wordt gezien als de moeder aller blockbusters. Ook bij mij is die film al jaren favoriet, want qua plot, qua personages en qua dialogen is hij volmaakt, en als ik op een onbewoond eiland zou aankomen en er zou maar één film aanspoelen, dan zou ik er geen moeite mee hebben als daar inderdaad John McClane en Hans Gruber de hoofdrollen in spelen.

        En toch... vind ik Speed nog nèt even iets beter. Het is een nek-aan-nek-race met een neuslengte verschil aan de meet, maar toch kijk ik hier nog nèt iets liever naar. De reden is moeilijk aan te geven. Misschien vind ik het wel leuk dat déze film alles zich brutaalweg in het volle zonlicht laat afspelen terwijl Die hard juist veel gebruik maakte van de nachtelijke setting om de sfeer te verhogen. Misschien kijk ik wel liever naar Keanu Reeves (hier nog fris, en perfect voor deze rol) dan Bruce Willis (die in Die hard óók nog wel fris was maar wiens maniertjes mij in de loop der jaren steeds meer zijn gaan tegenstaan). En misschien ligt het ook wel aan de geestige dialogen. Een paar van mijn persoonlijke favorieten:

        Jack: “Tell me again, Harry: why did I take this job?” Harry: “Oh, come on, thirty more years of this and you get a tiny pension and a cheap gold watch.” Jack: “Cool.”

        Payne: “Pop quiz, hot shot! Terrorist holding a police hostage, got enough dynamite strapped to his chest to blow a building in half – now what do you do?”

        Payne: “Are you ready to die, friend?” Harry: “Fuck you!” Payne: “Oh... in two hundred years we’ve come from ‘I regret that I have but one life to give for my country’ to ‘Fuck you’ ? “

        Payne (tegen Jack in de telefooncel): “What do you think, Jack? You think if you pick up all the bus driver’s teeth, they’ll give you another medal?”

        Als McMahon hoort dat er een gat in de snelweg zit kijkt hij op zijn kaart: “But it’s on the map! It’s finished on the god-damn map!” Norwood: “I guess they fell behind...” McMahon, machteloos van woede: “Fuck... You’re fired! Everybody’s fucking fired!”

        En natuurlijk Annie's opmerking over hoe het afloopt met "relationships that start under intense circumstances" en de manier waarop dat helemaal op het einde nog terugkomt...

        Een heerlijke film die vanwege de briljante opzet van het script en de tot in de kleinste details foutloze uitvoering elke keer weer een glimlach op mijn gezicht tovert: zó moet een actiefilm worden gemaakt, zó mooi kan het zijn wanneer een crew een volmaakt ambachtelijk werkstuk aflevert, en zó vloeiend kan commerciële filmkunst zijn.

Deze heb ik al vaak geprobeerd, immers van mijn favoriete regisseur, met en van grote namen als Bergman, Peck, Selznick en te weinig Dali, en dan nog toptalenten bij script, muziek en camera. En het resultaat van deze zoveelste herziening? Nou ja, de jonge Gregory Peck is íéts beter en iets minder houterig dan ik me herinner, en de onthulling op het einde is sterk en goed gespeeld, maar verder is dit toch een ongemakkelijke mix van whodunit, romantiek en psychologie van de koude grond, alles natuurlijk extreem stijlvol gebracht (en enorm succesvol aan de kassa, naar ik heb begrepen), maar nèt niet echt de moeite waard. Nou ja, tot de volgende keer proberen dan maar (die misschien wat eerder dan déze keer komt vanwege die heerlijke Rhonda Fleming van bij het begin).

Ideale film voor wie een hekel heeft aan Kerstmis, want geforceerde gezelligheid is wel het laatste wat je in deze Spencer zult aantreffen. Ik weet niet in hoeverre dit is gebaseerd op een verifieerbare werkelijkheid, maar wat ik meekrijg is in ieder geval een uiterst effectief portret van een levendige vrouw wiens hekel aan protocol en dwang in conflict komt met de ijskoude precisie van een koninklijk huis dat geen afwijkingen van Hoe Het Hoort tolereert. Veel staat en valt met de (in mijn ogen sublieme) vertolking van Kristen Stewart, maar wat mij betreft zijn de bijrollen bijna net zo belangrijk, met name die van Timothy Spall als de koninklijke bloedhond die misschien toch meer van Diana begrijpt dan je zou denken, Sean Harris (eindelijk eens in een sympathieke rol) als de vriendelijke baas van het keukenpersoneel, en Sally Hawkins als de hofdame wiens gesprek met Diana op het strand één van de hoogtepunten van de film is. De nachtelijke vergadering van majoor Diana met haar zoons is een andere belangrijke sleutelscène, en hoewel ik niets heb met koningshuizen (en al helemáál niet met het Engelse – nog nooit een aflevering van The jewel in the crown gezien) vond ik dit toch een fascinerende film.

Eén van David Cronenbergs strakste films waarvan de soberheid toch niet in de weg staat van een fraaie twist en de daarbijhorende emotionele punch. Als groot liefhebber van Samuel Beckett was mij de overeenkomst van Ralph Fiennes' uiterlijk en kledij in deze film met de gebruikelijke zwervers uit Becketts werk (èn met Becketts eigen "Spartaanse" kop) al eerder opgevallen, maar nu lees ik bij de IMDb-trivia zelfs dat "Samuel Beckett was one of the director's touchstones for the film. Photographs of the playwright were pinned around the sets, and Fiennes' hairstyle is even modeled after Beckett's." Gek genoeg is dat het enige minpuntje van de film, want ik vind Fiennes' vertolking af en toe te theatraal, te bedacht, te toneelmatig met zorgvuldig ingebouwde pauzes en kunstmatig gemompel; misschien dat hij dat allemaal heeft afgekeken van authentieke schizofrene mensen, maar in deze film vind ikzelf het af en toe te gekunsteld overkomen. De rest van de cast speelt echter zeer natural, met speciale vermelding van Miranda Richardson die hier twee totaal tegenovergestelde personages zeer overtuigend neerzet (en zelfs een derde, want volgens mij ziet Dennis op een gegeven moment toch ook de hospita van het "halfway house" even voor de slet aan?). Imponerende film.

Aardige en sfeervolle film met de dubbelzinnige dialogen tussen Holmes en het titelpersonage als hoogtepunt : Gale Sondergaard is hier net zo onheilspellend als in bijvoorbeeld The cat and the canary (1939). Mooi ook dat Watson eindelijk eens de gelegenheid krijgt om Holmes –ook al is het maar een kléín beetje– op z'n nummer te zetten, wanneer hij hem verbetert bij het zien van een skelet van (naar Holmes denkt) een kind: Holmes: "Watson, if you ever see me getting too cocksure again, fancying myself more clever than Adrea Spedding, just whisper one word to me!" Watson: "What word, Holmes?" Holmes: "Pygmy!" En dat vliegenvangende "neefje" is nog steeds gewoon creepy.

Nu voor de vierde keer gezien in de loop der jaren, en ik begrijp nog steeds niet waarom hier een reboot van nodig was. Plot, personages, cast, FX, tempo, Willem Dafoe als onaangename schurk, hilarische bijrol van J.K. Simmons, alles nog steeds tiptop. Hoogstens mis ik de voor Marvel karakteristieke "meta-humor" (bijvoorbeeld wanneer personages door de plot of door zichzelf worden gerelativeerd of belachelijk gemaakt, hetgeen hier nog veel minder gebeurt), maar verder is dit toch een degelijke en sympathieke superheldenfilm, inclusief de krachtige mantra "With great power comes great responsibility" en grappige kleine rolletjes voor Bruce Campbell, Octavia Spencer en een schier onherkenbare Elizabeth Banks.

Net nog een stukje beter dan deel 1. Prachtig hoe Peter Parker hier even álles verliest: de liefde van MJ, zijn baantje, zijn bovennatuurlijke vermogens, het vertrouwen van zijn tante, de vriendschap met Harry, de steun van zijn docent, en tot overmaat van ramp geeft zijn Spiderman-pak dan ook nog eens af in de was... Wel merkwaardig dat het enige lichtpuntje (de dochter van zijn huisbaas die een oogje op hem lijkt te hebben) verder niet wordt uitgewerkt.) Hoe dan ook, hij zit dus flink aan de grond, en de film kan beginnen. Tobey Maguire blijkt opnieuw een perfecte Peter Parker, en van zijn saaie en vervelende uitstraling heb ik absoluut geen last. Een ontroerende scène bij het eindpunt van de trein, een mooi einde voor de schurk en een prima cliffhanger voor James Franco maken de film àf.

Wat mij betreft de leukste en beste van Sam Raimi's trilogie. Veel vaart, bijna "ouderwetse" FX die lekker stevig en fysiek aanvoelen, verschillende plotlijntjes (Flint/Sandman, buitenaardse substantie/Venom, Harry, MJ) die netjes worden afgerond, leuke bijrollen, en bovenal geweldig spel: Maguire en Franco weten door hun acteren opeens andere (meer duistere) persoonlijkheden te creëren, en MJ's verdriet is bijna tastbaar in Dunsts spel op de brug. O ja, en Maguire als would-be-Casanova is hilarisch. Zeven kwartier is lang, maar ik heb me nergens verveeld en ben regelmatig meegesleept.

De plot doet me weinig, het titelpersonage niets en zijn vertolker nog minder, maar er zijn verrassend veel compensaties : Washington Monument is een geweldig idee voor een lokatie, wat er met de ferry gebeurt vind ik eveneens aardig gevonden, Laura Harrier is een prachtige verschijning, er valt leuke muziek van de Ramones en The (English) Beat te horen, en de onthulling / twist is echt fantastisch en geeft Michael Keaton (hier sowieso al een mooie driedimensionale schurk) de gelegenheid om daarna nog eens extra eng te worden – zijn tête-à-tête met Holland in zijn auto is werkelijk waar ècht creepy. Al die pluspuntjes tillen de film voor mij dan toch nog naar een krappe voldoende, maar als geheel houdt het allemaal niet over.

Alles in overdaad en overdrive, maar met zoveel plezier en inventiveit gemaakt dat de 2½ uur voorbij vlógen. Geweldige cameo's, niet alleen Maguire en Garfield maar ook de acteurs die er kennelijk veel plezier in hadden om hun schurkenrol nog eens te hernemen – een geweldige stunt dat ze al die mensen bij elkaar hebben gekregen. Kortom, heel veel kijkplezier als je hier in de juiste stemming aan begint (en geen probleem hebt met de overvloed aan CGI, die er wat mij betreft overigens weer voortreffelijk uitziet), maar ik heb wel het idee dat ik de film voor een echt weloverwogen oordeel nog wel een tweede of derde keer moet zien. Hetgeen ongetwijfeld gaat gebeuren.

Niks nieuws ten opzichte van andere fantasy-kinderfilms à la Narnia, en voor mij als volwassene net wat te weinig rariteiten (bizarre wezens, excentrieke personages, aparte visuals) om het echt grappig of interessant te houden, maar wel met veel plezier gemaakt, gestroomlijnd en met goed acteerwerk, dus prima uit te zitten. Leuk om nog even Andrew McCarthy als de vader te zien, die is na een veelbelovende start in de jaren 80 en 90 (St Elmo's fire, Pretty in pink, Less than zero, Weekend at Bernie's, Night of the running man) een beetje van mijn radar verdwenen, en ook hier heeft hij een niet zo dankbaar rolletje (maar wel effectief, want wat zijn personage doormaakt zag ik persoonlijk niet aankomen). Al met al toch wel vermaakt met deze film.

Visueel weer prachtig, zeker in de hier al vaker genoemde en geroemde Eureka-Masters-of-Cinema-release (door mijzelf via de Blu-ray bekeken). Ook verhaaltechnisch interessant, met Haghi als een soort technologische update van Mabuse (en Rudolf Klein-Rogge die weer een perfecte belichaming van het gewetenloze kwaad is). Wel moet ik zeggen dat ik sommige plotpuntjes niet helemaal snapte, zodat ik bijvoorbeeld niet begreep hoe 326 en zijn baas op het einde plotseling de ware identiteit van het gezochte personage uit de aanwijzing van die serienummers konden afleiden, maar dat kan ook aan mij liggen. Sowieso misschien een goed idee om deze film op korte termijn een tweede maal te bekijken. Zoals elke goede film trouwens verdient. Qua score begin ik voorzichtig. (Overigens lijkt bovenstaande poster meer op een exploïtatiefilm over vastgebonden schoolmeisjes dan op reclame voor een film met een sensuele heldin.)

Een film die ik enerzijds bewonder maar waarbij ik anderzijds gemengde gevoelens heb. Spannend tot de laatste seconde, met een intrigerende premisse, sterk spel van Anya Taylor-Joy als Casey en een fantastische rol van James McAvoy inclusief superbe dansje, maar tegelijkertijd schuren de ingrediënten van kidnap-gruwelen, cartoon-psychologie en standaardthriller met bovennatuurlijke elementen nogal met het uiterst serieuze motief van kindermisbruik. De hoofdrol is een tour-de-force die je ook zou kunnen zien als een opzichtige poging om met deze flamboyante veelzijdigheid een Oscarnominatie te scoren, maar ik geef McAvoy daarbij het voordeel van de twijfel en geniet gewoon van zijn spel. En het is in ieder geval weer eens een hit voor deze merkwaardige filmmaker (kosten $9 miljoen, opbrengst $276 miljoen).

Een soort ultieme B-film met het gotische uiterlijk, de muziek en de grofheid van The terminator plus het monster uit Alien. Toch blijft de film de aandacht vasthouden dankzij Rutger Hauer èn dankzij Neil Duncan die zich niet door Hauer in een hoek laat spelen en zeker het op het einde af en toe behoorlijk grappig is. Sex and the city heb ik nooit gezien, dus ik kom er nu pas achter dat Kim Cattrall hierna nog een behoorlijke carrière heeft gekregen; zelf ben ik meer verbaasd om Pete Postlethwaite hier tegen te komen (in een rol die hem vermoedelijk niet tot het uiterste zal hebben beproefd). Junk, maar vermakelijke junk. Wel onbegrijpelijk dat deze film van dezelfde regisseur afkomstig is als The riddle of the sands / Shifting sands. En waar die titel op slaat? (De laatste explosie die goed getimed moest worden?)

Maar gelukkig... kunnen jullie rustig slapen, want ik vond 'm uiterst vermakelijk. Jammer van de incidentele weggevallen frames, maar uiteindelijk viel de staat van de (naar ik aanneem ongerestaureerde) film me nog alleszins mee. Net als in bovengenoemde Engelse verfilming maken vooral de duistere en mooi-sjofele decors en de sfeervolle belichting veel indruk; grappig om bij de credits te zien dat dat het werk is van Joop Geesink, later bekend van Loekie en het Carnaval Festival van de Efteling . Al met al een leuke verrassing.

Indrukwekkend... maar ook weer niet zo héél indrukwekkend. Waarom heeft deze film me niet zó gepakt als bijvoorbeeld (en al meerdere malen) All the President's men ? In beide gevallen was de uitkomst van het onderzoek al bekend voordat ik aan de film begon, en de misdaden waar het onderzoeksteam van Spotlight zich over buigt zijn nog veel weerzinwekkender dan die van Tricky Dicky, maar toch was ik na afloop enigszins teleurgesteld, alsof ik het allemaal al eens eerder had gezien, en misschien is dat ook wel zo. Als expliciet exposé van de misdadigheid van zowel de vele priesters als de katholieke kerk tot in zijn hoogste regionen kan dit verhaal natuurlijk niet voldoende vaak en onverbloemd verteld worden, maar als portret van hoe een team journalisten de onderste steen boven krijgt vond ik het eigenlijk allemaal niet bijzonder interessant of spannend. Wel goed spel van alle betrokkenen, met Liev Schreiber zo scherp als een mes, en kan iemand me vertellen wanneer Stanley Tucci eigenlijk voor het laatst een slechte rol heeft gespeeld?

Aardige parodie met genoeg leuke acteurs in bijrollen om de film vermakelijk te houden voor wie allergisch voor de hoofdrolspeelster is (hoewel die sowieso altijd al zó dominant is dat ik me niet kan voorstellen dat je aan deze film begint als je haar niet kan verdagen). Wel een beetje te lang, maar ach, de vele vormen van fysiek malheur die het personage van Jason Statham volgens hemzelf heeft moeten ondergaan maken dat meer dan goed.

Handig : een Duitser in 1917 als hoofdpersoon nemen, dan heb je een underdog waarvoor je kunt juichen maar hoef je je toch niet om de morele implicaties te bekommeren (want de Duitsers zouden die oorlog immers gaan verliezen). Kapitein Hardt is echter bepaald niet de "goede Duitser" die Powell en Pressburger zouden opvoeren in The life and death of Colonel Blimp, en dat geeft deze film een mooi scherp randje. Kort maar krachtig, met een intelligent plot, een paar aardige twists, een actierijke en redelijk spannende climax en sterke vertolkingen van de drie hoofdacteurs, plus bijzonder fraaie nachtopnames zoals Biosguru hierboven ook al stelt. (Over cameraman Bernard Browne kan ik online bijna geen andere informatie vinden dan zijn beperkte filmografie en zijn geboorte- en sterfjaren [1909-1941], maar in het eerste deel van zijn autobiografie vermeldt Michael Powell dat "he was lost quite early in the war.") Nu op DVD in een door het BFI gerestaureerde transfer, helaas zonder enige extra's of ondertiteling maar prachtig ogend en met een heldere geluidsband.

“Observe, Mr Bond – the instruments of Armageddon!” Leuke 007, niet echt spannend (maar welke Bondfilm is dat wel?), met bijzonder mooie Bondgirls (Barbara Bach voorop, maar Caroline Munro en Valerie Leon doen weinig voor haar onder), fraaie schurken (zowel Stromberg als zijn beide zware jongens), waanzinnige sets, prachtige maquettes (elk shot van de supertanker is van een model!), grappige verrassingen (onder andere de doorkruiste verwachting dat van het Russische stel op het bed de màn de geheim-agent is, maar ook de scène waarin Bond op een stalen bol met een camera plaats heeft genomen: zodra hij de kabel van de camera doorknipt valt niet alleen bij de schurk het beeld weg, maar voor de kijker ook de spannende achtergrondmuziek!), en met Roger Moore in topvorm – ik vraag me echt af waarom er indertijd zoveel kritiek op hem was, want in déze film doet hij het toch uitstekend. Haast zou ik hier nog een halve ster extra voor geven vanwege de wonderbaarlijke Blu-ray-transfer, maar ik hou me maar in. Ik heb me in ieder geval dík vermaakt.

Komische films zijn voor mij net treinen. Soms zit je vanaf het begin precies in het juiste treinstel en volg je de rails gedurende de hele rit tot het eindstation: dan lach ik van a tot z met een film mee en sluit ik hem in mijn hart, zoals bijvoorbeeld Shaun of the dead. Soms zit je humeur in de éne trein en loopt de film op een parallel maar ernaastgelegen spoor mee, en af en toe snijden de trajecten elkaar (gelukkig geen treinongelukken op dit virtuele spoor) en dan lach ik om wat geslaagde grappen of een paar vermakelijke personages, zoals bijvoorbeeld bij The hangover.

        Van St Trinians had ik best hoge verwachtingen, maar déze trein verdween al spoedig uit het zicht om nimmermeer terug te komen. Ik hou van Engelse humor, ik heb diverse Ealing-klassiekers in de kast staan en de makers van deze film zijn getalenteerd en vol goede wil (en in sommige gevallen ook nog eens spectaculaire eye candy), maar op de een of andere manier heb ik letterlijk niet één keer hoeven lachen. En wat bezielt Rupert Everett om zo'n onvoorstelbaar vervelende travestie-rol te spelen?

        Niet te geloven dat één van de twee regisseurs verantwoordelijk was voor een aantal gestileerde en zeer geslaagde Oscar Wilde-verfilmingen.