Opinions

Qua plot een ijzersterk melodrama dat nog wel een paar volgende filmversies meekan, maar déze versie was voor mij totale overkill. Regie, produktie en fotografie waren dik in orde, maar de beslissing om de acteurs hun eigen partij te laten zingen (oftewel: om geen geschoolde zangers voor de rollen te kiezen) pakt mijns inziens niet goed uit, want alleen bij de meer praatzang-achtige scènes met bijvoorbeeld het echtpaar van de waard en de waardin zat ik me niet aan de gebrekkige zangtechniek te storen, en Russell Crowe (hoewel een uitstekend acteur) vond ik hier wat dat betreft zelfs ondermaats. Het idee dat de niet-geschoolde zangpartijen de vertolkingen iets "authentieks" meegeven lijkt mij onzin; als je het niet storend vindt, prima, maar ikzelf werd daardoor alleen maar uit het verhaal gehaald. Elke musical is van nature gekunsteld, maar wanneer één van de belangrijkste elementen (geen dans in deze film, wel zang) zó middelmatig is lijken twee-en-een-half uur ineens wel vijf uur te duren. Alleen bij Anne Hathaway had ik nergens last van.

Niet zozeer abominabel slecht alswel tenenkrommend middelmatig. Bij de begin-voice-over voel ik al nattigheid, want die probeert de sappigheid van een coole Tarantino-monoloog te benaderen zonder daar ook maar in de verste verte bij in de buurt te komen, en het vervolg van de film wordt niet veel beter. Het belangrijkste minpunt vind ik wel dat de vijf secundaire leden van het team zowel qua personages als qua acteurs veel te licht zijn waardoor ik nauwelijks geïnteresseerd ben ik wat hen gaat overkomen, en hun komisch bedoelde eigenschappen en one-liners komen dan ook nergens aan (met uitzondering van het kleine dansje van Mike Angelo wanneer hij de explosie voorbereidt). Absoluut dieptepunt is het bezoek van Nick Cannon in vermomming aan de gevangenis-official, een scène die de bizarre verkleedpartij in de treincoupé uit Trading places qua absurditeit naar de kroon steekt. De plaatjes van Abu Dhabi zijn fraai, en het tempo zit er goed in, maar verder kan deze film gevoeglijk in de prullenbak van mijn geheugen.

Een film met en voor kinderen, maar zeker niet geschikt voor alle leeftijden. Kinderen die een magische wereld betreden hebben we al eens vaker gezien, en voor Tim Burton is dit een bijna té geheid project, maar hij houdt de vaart er goed in en de sentimentaliteit buiten de deur. De schurken en de monsters zien er mooi creepy uit, om van de pijprokende titelfiguur maar te zwijgen, en Terence Stamp is ontroerend, maar Asa Butterfield blijft helaas een vrij kleurloze aanwezigheid die zijn personage nauwelijks "body" weet te geven. Ondanks dat laatste bezwaar een film die ondanks z'n lengte toch continu de moeite waard is. En die scène op de pier, ach, ik had het idee dat de FX daar met een knipoog bekeken moesten worden, net als bij de stop-motion-animatie van die twee gedrochten van Enoch. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt met dat slotgevecht.

Meestal bevat een feel-good-film toch wel een patroon van twee stappen vooruit, één terug, dan weer twee vooruit enz. totdat je bij de finish komt, maar bij deze film waren de struikelblokjes wel èrg miniem – totdat de onverwachte dood van de uitgever / verloofde roet in het eten gooit, dat was toch wel een stevige setback. Los daarvan vond ik de hele film eigenlijk redelijk zoetsappig zonder dat dat mij echt stoorde, ook wel dankzij het solide spel van Zellweger, McGregor en Watson. Voornaamste minpunt vond ik die geanimeerde konijntjes, dat kwam op mij toch een beetje infantiel over, alsof de makers "het kind in de volwassen kijker" wilden aanspreken maar daarbij een veel te kinderachtige methode hanteerden. Toch al met al behoorlijk door geboeid, en ook, jawel, ontroerd, snotter snotter, toch ook.
         Twee grappige details: de moeder van Ewan McGregor wordt gespeeld door Phylidda Law, de echte moeder van Emma Thompson, en één van zijn broers (de baardloze) door David Bamber, Mr Collins in de TV-verfilming van Pride and prejudice uit 1995 (die met Colin Firth en Jennifer Ehle).

Het soort film dat zó snel gaat, waarin de kijker zich om zóveel strategische implicaties moet bekommeren en waarbij zóveel dingen bekend worden verondersteld dat het me af en toe duizelt en ik soms niet precies weet of een bereikt resultaat nou goed of slecht (of betekenisloos, of...) is. Gelukkig valt er meer dan genoeg te genieten van de vileine rücksichtslos-heid van de diverse spelers, de reacties van de minder rappe leden van het team en bovenal het scherpe spel van de superbe Jessica Chastain. De twist op het einde (de achtergebleven "mol") en de onthulling van Rodolfo's geboden salaris zijn de kersen op de taart.

Een paar minuutjes tienervlog vol opgeplakte digitale brilletjes en lijstjes met favoriete mensen en dingen, maar daarna wordt de sfeer wat grimmiger wanneer Rosan (de echte naam van het meisje dat zich voor haar vlogs van de naam uit de titel bedient) zich blijkt te storen aan de nieuwe vriend van haar moeder, en het (voorlopige?) einde zal gescheiden ouders wellicht bekend voorkomen. Gegoten in een soort "found footage"-vorm met zowel flarden uit Rosans vlog als stukjes die ze wellicht liever niet had opgenomen, en wat er met haar beschuldiging aan het adres van "Ernest" gaat gebeuren blijft enigszins beklemmend in de lucht hangen. Winnaar van het Gouden Kalf voor beste korte film in 2007.

Onderhand begint deze serie steeds minder op Jason Bourne en steeds meer op James Bond te lijken, met een constant terugkerende held, een paar helpende handen, een plot met een hi-tech-bedreiging, verschillende ongelooflijke c.q. onwaarschijnlijke stunts, en altijd een paar knokpartijen waar een normaal mens vermoedelijk diverse gescheurde organen aan over zou houden. De "Macguffin" van de Entity is misschien niet erg origineel (2001, War games, The terminator...) maar wel uiterst actueel en goed uitgewerkt, er zitten weer een paar fraaie hectische scènes in (op het vliegveld, bij de "Mexican stand-off", in een extreem smal steegje en natuurlijk in de gele Fiat), en er zit minstens één mooi onverwacht moment in (de dood van Rebecca Ferguson), dus dat is allemaal dik in orde, maar een belangrijk minpunt is toch wel dat buiten Pom Klementieff de boeven niet zo sterk zijn en niet de impact hebben die je toch wilt zien bij een superschurk die op zoek is naar wereldoverheersing. En of Tom Cruise inmiddels niet wat te oud wordt voor deze rol… het lijkt me wel, zéker als je zijn gezicht in close-ups ziet, maar aan de andere kant slaagt hij er toch ook híérmee weer in om me 2½ uur aan het scherm gekluisterd te houden, en dat is knap.

Net als bij die andere franchise over een spion die niet vies is van een onwaarschijnlijke stunt of twee, geldt dat de ene aflevering van de Mission: impossible-serie wat beter is dan de andere. Fallout lijkt me één van de betere, want afgezien van de overdadige lengte en een paar cliché’s (de maskers, de auto-achtervolgingen, de valse decors, Hunt die van achtervolgde opeens achtervolger wordt) is dit een redelijk spetterende actiefilm met behoorlijk wat goede stunts (met name Cruise op de daken en in/onder de helicopter). Henry Cavill heeft een mooie pokerface, Rebecca Ferguson is oogverblindend als altijd, Sean Harris blijft een geweldige schurk, en Roger Thornhill heeft niets te klagen (behalve dan dat hij dus al ruim vóór het verstrijken van de 147 minuten bij de bodem van zijn popcornbeker was aangekomen).

Na deel 4 had ik het eigenlijk wel gehad met deze reeks – niet dat dat een slechte film was, maar ik kreeg een beetje genoeg van de hele set-up en vond het allemaal wel welletjes. Toch maar aan deel 5 begonnen, en tot mijn verrassing is dit weer een uitstekende film, met een bijzonder creepy schurk, een geweldige ambivalente rol van de prachtige Rebecca Ferguson als de treffend genaamde Ilsa Faust, een nagelbijtende sekwens onder water en mooi camerawerk op fraaie lokaties. Ook veel slimme twists en turns, waarvan ik sommige wel kon voorzien (Brandts "verraad" dat ondanks zijn omzichtige gedrag bij de telefooncel gewoon onderdeel van het plan blijkt te zijn, of Ethan die zich als Atlee heeft vermomd) maar sommige ook absoluut niet (Ethan die alle gegevens van de USB-stick uit zijn hoofd heeft geleerd en zo Lane kan dwingen om Benji's bomgordel uit te schakelen, of hoe Lane op het einde in de val wordt gelokt – terwijl Ethan van tevoren al heeft beloofd dat hij hem in een doos mee zou nemen!). En Simon Pegg is het beste dat deze serie had kunnen overkomen, zijn humor houdt de topzware plot en de serieuze Cruise keurig in balans.

Natuurlijk: te lang, te veel uitleg tussendoor, te weinig te doen voor sommige personages, te clichématige redding-met-nog-1-seconde-op-de-klok, en stunts die de geloofwaardigheid tarten: eerst Ethan die zwemmen zonder duikpak in de ijskoude Beringzee overleeft, en daarna nog dat hangen aan niet één maar twéé vliegtuigjes… Maar uiteindelijk staan al die grote en kleine bezwaren toch nergens mijn kijkplezier in de weg: de actiescènes zijn van hoog niveau, de thematiek en de vijand zijn zeer goed gevonden want bijzonder actueel, er zitten een paar leuke verrassingen in (de generaal die het pistool van een soldaat inneemt om daarmee eventueel de president te dwingen om een nuclaire aanval in te zetten maar die het wapen uiteindelijk gebruikt om een Entity-aanhanger uit te schakelen, de terugkeer van Bledsoe), Ving Rhames krijgt een paar mooie momenten, en (last but not least) de scène in de onderzeeër deed me bijna letterlijk naar adem happen. Een spectaculaire ervaring van het soort waarvoor ik graag naar de bios ga.

Inderdaad een indrukwekkende en nog altijd verontrustende film, ook wanneer je er al volledig van doordrongen bent hoe het er in die tijd en in die regio aan toe kon gaan, en Alan Parker houdt zich daarbij natuurlijk niet in. Zoals al vaker hier opgemerkt zijn de Klan-leden inderdaad op het karikaturale af gerecruteerd uit een contingent acteurs dat het type perfect kan neerzetten (Ermey, Dourif, Rooker etc.), en dan is het des te grappiger om Tobin Bell (erkende creep uit The firm en vooral bekend als Jigsaw) aan de goede kant van de wet te zien verschijnen (hoewel hij vooral opduikt wanneer er even iets buiten die wet om geregeld moet worden). Maar cliché of niet, het werkt allemaal wèl, mede onder invloed van Trevor Jones' muziek die mij soms deed denken aan Philip Glass' score voor Powaqqatsi uit hetzelfde jaar.

        Toen ik deze film indertijd voor het eerst zag bevreemdde het me vooral dat er zo'n verschil in "gewicht" tussen de rollen van Hackman en Dafoe zat: als je zo de poster ziet lijkt het of er een gelijkwaardig duo de strijd aangaat, maar in de praktijk krijgt Hackman de beste scènes (inclusief die met McDormand), de meeste karakterontwikkeling en (kortom) de beste en meest genuanceerde rol van de twee, hetgeen ik hem van harte gun maar wat wel tot gevolg heeft dat de rol van Dafoe enigszins eendimensionaal blijft, en omdat die natuurlijk toch (ook) veel screentime heeft komt dat de film als geheel niet ten goede. Het verhaal wordt echter zo krachtig verteld en de acteerprestaties zijn zo sterk (en stevig) dat de film als geheel ook een kwart eeuw later z'n impact houdt, mede vanwege de fraaie fotografie en het sfeervolle tijdsbeeld.

Deze tekst bevát zoveel spoilers dat je nu helemaal moet stoppen met lezen als je deze film nog niet gezien hebt.

Fantastische gruwelfilm.

De "bovennatuurlijke" horror van deze film is niet erg griezelig, want de monsters komen nogal duidelijk uit de computer en zijn dus niet echt eng (hoewel sommige scènes toch opmerkelijk effectief zijn, en de ontmoeting met het reusachtige monster dat tegen het einde van de film voor de auto langs over de weg schrijdt is zelfs ronduit indrukwekkend). Maar, zoals filmrecensent James Berardinelli schrijft, "uiteindelijk gaat deze film meer over paranoia, religieus fanatisme en de prijs van hopeloosheid dan over monsters."

Regisseur en scriptschrijver Frank Darabont op de commentaartrack :"Het thema van de film dat zich ontwikkelde terwijl ik het verhaal tot script omwerkte, was voor mij dat de monsters waarmee je in de supermarkt zit opgesloten erger zijn dan de monsters buiten de supermarkt."

Gelovigen zouden er (slechts) een veroordeling van religieus fanatisme (in de persoon van Marcia Gay Harden / Mrs Carmody) in kunnen zien. Niet-gelovigen zouden er (ook) een veroordeling van (religieus) geloof als zodanig in kunnen zien (bijvoorbeeld door de manier waarop Mrs Carmody's volgelingen meteen met haar mee beginnen te huilen wanneer ze het offer van Billy eist).

Misschien is de schokkende omslag van Jim (William Sadler) nog het ergste : van afstandelijke cynicus naar bekeerde fanaat – de perfecte illustratie van een spreekwoord waarvan ik de precieze formulering nu even niet kan vinden maar dat er op neerkomt dat de bekeerden altijd de fanatieksten zijn.

De film is totaal onsentimenteel : de kassamedewerkster Sally (Alexa Davalos) die juist haar beminde soldaat (Private Jessup / Sam Witwer) heeft teruggevonden sterft aan een gruwelijke infectie, Jessup zelf wordt door de slager ijskoud afgeslacht, sympathieke personages van wie je zeker weet dat ze het wel zullen redden (zoals Ollie) gaan er toch aan, Draytons vrouw is heel erg dood, en zelfs het klassieke romantische Hollywood-gegeven dat na de dood van de vrouw van de hoofdpersoon de volgende blonde vrouw die zich aandient al zijn nieuwe liefde zou kunnen zijn (hier in de persoon van Amanda / Laurie Holden), wordt hier wel aangedragen maar bepaald niet uitgewerkt (sterker nog: Drayton zal haar op het einde van de film doodschieten). En dan heb ik het natuurlijk nog niets eens gehad over het zieke ironische einde wanneer David Drayton (Thomas Jane) nèt te vroeg is met het ombrengen van zijn vier reisgenoten.

De ironie : de vrouw (Melissa McBride) die in het begin vanuit de supermarkt ondanks alle (reële) waarschuwingen naar haar kinderen gaat, blijkt het op het einde te hebben overleefd. Het harde realisme : hoewel we anderhalf uur hebben doorgebracht met de klanten van de supermarkt, krijgen we op het einde van de film niet te horen wat er met hen gebeurd is. Het zou ook totaal niet passen in de spanningsopbouw om na het gruwelijke slot toch nog even terug te keren naar de (mogelijke) overlevenden, maar in een doorsnee-Hollywoodfilm zou dat desalniettemin (vermoedelijk) toch nog even gedaan zijn om de kijker toch nog even te verzekeren dat de film (in ieder geval voor sómmige personages) een happy end had gekregen. Hier niet – het is bijna onvoorstelbaar dat zo'n compromisloze film in Hollywood kon worden gemaakt (en gedistribueerd).

Het akteren van de ensemble-cast is ijzersterk. Thomas Jane (die ik verder niet ken, noch van actiefilms noch van televisiewerk) is erg goed (en dat terwijl hij voor mijn waardering de handicap dat hij zo erg op die afschuwelijke Christopher Lambert lijkt moet overwinnen), Andre Braugher is indrukwekkend en luguber als smeulend kruitvat (op de commentaartrack omschrijft Frank Darabont hem als een "force of nature", door de ondertitelaar mooi vertaald als "oermens"), en Marcia Gay Harden is huiveringwekkend. Bij de scène waarin ze op het toilet zit te bidden zegt Darabont dat ook Mrs Carmody door angst en paniek wordt gestuurd, en dat ze zichzelf ziet als heldin "who is going to save the day". Dat houdt haar menselijk, maar verder is ze een personage waarvan het mij dun door de broek loopt.

Mijn persoonlijke favoriet is echter Toby Jones als Ollie Weeks, de schijnbaar sullige goedzak die uiteindelijk sterker en standvastiger dan verwacht blijkt te zijn. (Als hij Mrs Carmody eerst door melkfles en buik en daarna door haar voorhoofd schiet kan ik een grijns niet onderdrukken: "Goed gedaan!") En uiteindelijk mag hij ook de belangrijkste boodschap van de film uitspreken: "As a species we're fundamentally insane."

Dit lijkt eerst een Ealing-achtige komedie te worden over de kleine man die de grote organisatie voor raadselen stelt, maar na verloop van tijd wordt toch duidelijk dat deze film een min of meer serieus verhaal vertelt over een uitgesponnen onderzoek van de FBI, met de romantiek verzorgd door Burt Lancaster en de dodderige Dorothy McGuire, en voor de snoezigheid Edmund Gwenn die al vanaf het begin hij te goed is om waar te zijn, en de manier waarop het personage tijdens de rechtszaak alle schikkingen afwijst wordt maar nèt gecompenseerd door het innemende karakter van de acteur. Dat de film geschreven werd door een man die ook al acht films voor Frank Capra had geschreven zal geen verbazing wekken. Wèl apart is dat Lancaster een rol accepteerde waarin hij eigenlijk tweede viool speelt, maar ja, Gwenn had al een Oscar gewonnen terwijl Lancaster daar nog ruim een decennium op moest wachten. Prima spel van de drie leads, en de veteraan in de regiestoel laat de film op rolletjes verlopen. Mooiste scène is die waarin Lancasters collega (Millard Mitchell) doet of hij McGuire wil versieren zodat Lancaster haar kan ontzetten en daarna bij een Martini uithoren – alles in pantomime, want waargenomen van achter een winkelruit door een verkoopster.

Een dappere onderneming die er niet alleen nog altijd prachtig uitziet qua opnames op "zee", schepen, koppen, klederdacht, roei- en jaagscènes, maar die ook een serieuze poging waagt om iets van de filosofische lading van de roman over te brengen aan de hand van de monologen van Ahab en de bezwaren van Starbuck.

        Grootste probleem voor mij is en blijft toch de casting van de beide hoofdpersonages. Gregory Peck doet ontiegelijk zijn best, ziet er goed uit en heeft de perfecte sonore stem voor Ahab, maar met zijn 38 jaar had hij gewoon nog niet de gravitas die nodig is voor de rol: "The film required more. At the time, I didn't have more in me." Meestal komt hij toch wel overtuigend over, maar bij de echt intense momenten (zoals zijn "To my anger now add your own"-toespraak tegenover de matrozen) zie ik toch opeens weer de tastende Peck in plaats van de donderende Ahab. Het negentiende-eeuwse New-England-Amerikaanse Engels met zijn statige formuleringen als "touch not the rope" en "I set ye a task" en al die andere "ye's" en "thee's" –hoe authentiek en begrijpelijk ook– komt mij daarbij soms zó gekunsteld over dat het mij ook niet echt helpt om de willing suspension of disbelief in stand te houden. Ik wíl graag Ahab in plaats van Peck zien, maar helaas zie ik op zulke momenten toch de acteur. (Zou Daniel Day-Lewis niet de ideale Ahab zijn?)

        Richard Basehart daarentegen heeft gewoon een te nietszeggende uitstraling en uiterlijk voor de rol van Ishmael: ook al moet hij dan functioneren als neutrale verteller door wiens ogen de toeschouwer het verhaal ondergaat, hij is gewoon niet interessant genoeg om de aandacht vast te houden, en daardoor kijk ik teveel op een afstand naar Ahab, ik voel diens gekte niet (althans niet wanneer Ishmael hem ziet, wel wanneer Ahab zich bijvoorbeeld tegenover Starbuck uitspreekt). Bovendien is hij voor mijn gevoel te oud: ik zie bij Ishmael een jonge man van een jaar of 25 voor me, terwijl Basehart hier al 40 jaar was, zelfs twee jaar ouder dan Peck dus!

        Gelukkig wordt Ishmael vaak geflankeerd door de charismatische Friedrich von Ledebur als Queequeg, die nota bene niet eens bij de belangrijkste acteurs wordt genoemd. Hij ziet er echt prachtig uit, met zijn lengte, zijn tatoeages en zijn strakke blik. Briljante verschijning. (De vrouw die bijbels staat uit te delen wanneer de matrozen zich aan het begin van de reis inschepen is Iris Tree, actrice, dichter en Ledeburs vrouw.)

        Ondanks mijn bezwaren ben ik eigenlijk toch wel onder de indruk van deze film, vanwege de redenen die ik in mijn eerste alinea heb genoemd, maar ook vanwege kleine lichtgevende momenten zoals het dansje van de scheepsjongen bij Queequegs aangekondigde dood – in zo'n kleine scène laat Huston plot, sfeer, personages en poëzie even perfect samensmelten. Misschien is deze film geen unqualified success, maar zéker meer dan een interesting failure.

Ik heb wel wat problemen met de versie uit 1956, maar tjonge wat heb ik dáárnaar terugverlangd tijdens het bekijken van déze televisieserie. Er is veel mis hiermee, maar de hoofdschuldige is Patrick Stewart die bij mij geen moment de indruk kan wekken dat hij "a date with destiny" heeft. Hij straalt niets grimmigs uit, er ligt geen gloed in zijn ogen, ik zie niet hoe hij anderen kan inspireren, niets in hem ademt ook maar enige fatale passie, en zijn monologen klinken theatraal. De rest van de cast is niet veel beter, met de constante wezenloze blik van Henry Thomas als dieptepunt, maar ook Queequeg oogt meer als een stripfiguur, zeker in vergelijking met de indrukwekkende verschijning van Friedrich von Ledebur in John Hustons film. Daarnaast matige FX (het schip dat door de geul in het ijs wordt voortgetrokken!), een eerder lach- dan indrukwekkend orakel aan het begin van de film (hoewel de kapper van de set wel even met hem bezig zal zijn geweest), een totale afwezigheid van spanning, en nergens het gevoel dat we in de aanwezigheid van iets subliems zijn, of dat nou de kapitein, de walvis of het verhaal geldt. Halve sterretjes voor de intensiteit van Ted Levine, voor de storm die er wel goed uitzag, en voor het besef dat we hier getuige zijn geweest van de laatste rol van Gregory Peck, voor wiens vertolking van Ahab ik met terugwerkende kracht meer respect heb gekregen.

Indrukwekkende film die diverse potentiële obstakels (het vooraf weten hoe de film gaat eindigen, de vrij constante voice-over, de psychologie-van-de-koude-grond-monoloog van Kevin Costner op het bankje bij de schaatsbaan) probleemloos overwint dankzij het superbe spel van Jessica Chastain, de monoloog van Idris Elba, de fantastische dialogen en het dwingende karakter van de plot. Gek rolletje van Chris O'Dowd.

Kijkers die zich hierdoorheen hebben moeten sleuren, beoordelingen van oubollig, de tand des tijds niet doorstaan... er zijn maar weinig films waarbij ik me zó moeilijk iets kan voorstellen bij zulke bezwaren. Voor alle duidelijkheid, dat ligt natuurlijk helemaal aan mij. Maar al die kleine grapjes die niet met een hamer naar binnen worden geramd (de kraag van meneer Arpels kamerjas die hetzelfde motiefje heeft als het dekje van zijn teckel, de man die achter een trippelende secretaresse aanloopt en daarbij onwillekeurig het ritme van haar hakken volgt, de straatveger die nimmer tot vegen komt omdat er steeds talloze belangrijkere dingen moeten worden besproken, de cafémuziek die onverwachts nog steeds door de telefoon van de fabrieksdirecteur klinkt, en dan nog alle auditieve grapjes: de trippelende voeten van mevrouw Arpel en Georgette op het tuinpad (of van de secretaresse in de fabriek), het zuchten van de bank zodra de zitter opstaat, de stem van de buurvrouw, de geluiden in de hypermoderne keuken, het geluid wanneer de elektrische aansteker die door Hulot uit het autoraam wordt gegooid op het wegdek landt) maken me steeds weer aan het lachen en brengen me in een opperbeste stemming, niet alleen omdat ik zo'n plezier heb maar ook omdat ik weet dat er ooit iemand is geweest die zo'n levensgevoel op celluloid heeft weten te vangen. En als dat niet meer in het tempo van de tegenwoordige tijd gaat is dat des te spijtiger voor die tegenwoordige tijd – wanneer ik zó in een film opga kan ik niet meer denken in termen van achterhaald of modern.

Indrukwekkend. In de "soldaatjes" kon ik me niet inleven, in de kinderen des te meer, en dat het op het einde zo gruwelijk uit de hand loopt met de totaal overbodige afslachting van die ouders maakt het gevoel alleen maar dubbeler. En hoe kunnen die scènes in de stroomversnellingen in godsnaam gefilmd zijn?
        De verwijzingen naar Lord of the flies en Apocalypse now zijn hier al voldoende gemaakt, maar bij het eindshot moest ik zelf ook aan Les 400 coups denken – weliswaar hier geen freeze-frame, maar wel dezelfde uitzichtloosheid.

Prachtige film met superbe spel. Het gebeurt soms wel dat een hoofdrol zó sterk is dat hij de rest van de film overschaduwt, zodat de aandacht enigszins van het "wat (de film probeert te vertellen)" naar het "hoe (goed de acteur of actrice speelt)" verschuift, zoals ik de afgelopen tijd heb meegemaakt bij onder andere Silver linings playbook (het acteerwerk van Bradley Cooper en Jennifer Lawrence) en Birdman (Emma Stone en Edward Norton), maar bij Monster ging ik na de verbazing van de eerste vijf minuten (natuurlijk over de onwaarschijnlijk grondige transformatie van Charlize Theron – Roger Ebert herkende haar niet eens) geheel op in het verhaal. Zoals Ebert zegt: "Er zijn geen excuses voor wat [Aileen Wuornos] doet, maar er zijn redenen, en het doel van de film is om die zichtbaar te maken." Zeer sterke film.

Deze filmmaker is mijn favoriete regisseur van B-films: Event horizon, Soldier, de remake van Death race, Alien vs Predator, The three musketeers en natuurlijk de Resident evil-reeks. Allemaal flauwekulfilms, maar bijna allemaal ook uiterst vermakelijk en bovendien vaak opnieuw te bekijken (door míj althans). Monster hunter is echter een behoorlijke misser; fotografie, sets en FX zijn redelijk in orde, maar de monsters hebben geen karakter, de Hunter is geen interessant personage, de filmmuziek is flauw en de plot is flinterdun (en dat dat de schuld zou kunnen zijn van de game waar deze film op gebaseerd is lijkt mij geen excuus, net zo min als die zandwormen uit Dune die ook wel op het conto van Capcom geschreven kunnen worden). Produkten als dit (om nog maar te zwijgen van kapsels zoals dat van Ron Perlman) geven B-films een slechte naam.

Aparte film, met sterke acteurs, een eigen tempo en sfeervol camerawerk. Ik moet bekennen dat ik hier toch vooral naar ging kijken vanwege het gegeven dat de regisseur de FX op z'n eigen laptop met behulp van in de winkel gekochte software had gecreëerd, maar als ik dat niet had geweten zou ik vermoedelijk net zo veel bewondering hebben gehad voor de suggestieve beelden: soms werken grofkorrelige fantomen in de schaduwen net zo goed als kraakheldere CGI uit miljoenenprodukties, en die slotscène bij de benzinepomp is vrij magisch. Na dit alles moet ik ook bekennen dat ik niet per se uit ben op monsters, horror of cheap thrills, maar de spanningsboog van het verhaal beloofde toch meer dan er uiteindelijk uitkwam, en er zat wel wat èrg weinig vlees aan de film, dus een echt meesterwerk vind ik dit niet. Dat de regisseur op basis hiervan naar Hollywood werd geroepen mag echter geen verwondering wekken.

Leuk om de personages weer te zien, en Mike en Sulley blijven geniale creaties die opnieuw uitstekend door Billy Crystal en John Goodman worden vorm-, eh, stemgegeven, maar het verhaal heeft voor mij veel te weinig om het lijf en is ook nog eens té voorspelbaar, dus uiteindelijk is deze opvolger toch enigszins een teleurstelling (hoewel ik moet zeggen dat Sulley's sabotage van Mike's proefcabine wel mooi onverwacht was). Ik hoopte ook op veel nieuwe en bizarre monsters, maar ook dat valt tegen, en de bibliothecaresse is uiteindelijk zelfs een intimiderender verschijning dan de dekaan. Nee, hoe langer ik keek hoe minder enthousiast ik werd. Heerlijk om Mike en Sulley weer te horen kibbelen, maar daar blijft het bij.

Veel beeldmateriaal kwam toch wel redelijk bekend over dankzij Francis Whately die een paar interessante documentaires over Bowie en aanverwante zaken heeft gemaakt, maar het blijft toch de moeite waard om dat allemaal opnieuw te zien. Uiteraard veel aandacht voor die beroemde jaren 70 (hetgeen natuurlijk ook een briljante periode was), maar de meerwaarde voor mij zat hem hier toch in de voice-over waarin Bowie zich uitlaat over onder andere kunst, leven, persoonlijkheid en vergankelijkheid. Ik weet niet of die voice-over alleen maar uit interview-fragmenten is samengesteld of dat Bowie ook op het moment zelf of achteraf een soort audio-dagboek bijhield waarin Morgen heeft kunnen putten, maar het geeft mij persoonlijk in ieder geval een nog genuanceerder beeld van de man achter de maskers dan ik tot nog toe uit boeken, interviews en natuurlijk zijn platen had gekregen. Een lange en soms bijna hallucinante maar zeer geslaagde documentaire wat mij betreft.

Op deze site heb ik me al eens vaker afgevraagd waarom Patrick Wilson ondanks zijn acteertalent, zijn knappe uiterlijk en zijn niet oninteressante CV nooit een ster is geworden. Zijn optreden in deze film zal zijn carrière in ieder geval niet in een stroomversnelling hebben gebracht, want dit is echt een ongelooflijke draak. Meestal vind ik de eerste helft van een rampenfilm het leukst (het onheil kondigt zich aan, de held ziet de voortekenen, niemand gelooft hem, de eerste ongelukjes worden nog niet met elkaar in verband gebracht...), maar wanneer die eerste helft hier al zo weinig interessant is voorspelt dat weinig goeds, en het niveau van de rest van de film komt nog moeiteloos ónder die lage verwachtingen uit. Suffe personages met wie ik onmogelijk mee kan leven, een monster dat voor zijn uiterlijk leentjebuur heeft gespeeld bij de Resident evil-fims, mensen die worden aangespoord ergens aan te gaan hangen wanneer er weer een reusachtige stunt moet worden uitgehaald, niemand die schrikt wanneer er op honderd meter afstand een enorme vuurzee oprijst, en een climax met een bom. En waarom moet het nou weer de man zijn en mag het niet de vrouw zijn die de wereld redt? Enige pluspunten zijn John Bradley die voor de komische noot zorgt zonder in een karikatuur te vervallen, en de state-of-the-art-FX wanneer de capsule het binnenste van de maan bereikt. Verder maar weer gauw vergeten, deze Journey to the center of the moon.

Roger Moore is goed in vorm, Lois Chiles is niet alleen bijzonder mooi maar heeft ook de uitstraling van iemand die uitstekend voor zichzelf kan zorgen, Michael Lonsdale is gepast hooghartig en blasé (“Mr Bond – you defy all my attempts to plan an amusing death for you”), de actiescènes (de vluchtsimulator, de achtervolging in de kanalen van Venetië, de vechtpartij in het glasmuseum) zijn kort maar krachtig, de effecten zien er nog altijd aardig uit (met enkele uitzonderingen zoals Bond aan de paraglider en het knullige gevecht met laserwapens in de ruimte), de sets zijn zoals gebruikelijk magnifiek, en de film als geheel is één groot pretpakket. Aanzienlijk leuker dan ik me herinnerde.

Tja, hoe vaak heb ik het niet al meegemaakt dat een fantasiefilm als deze intrigerend begint en daarna een doorsnee aktiespektakel wordt? Morbius volgt de platgetreden paden en verwordt na een half uur tot een gewone vampierenfilm, en als klap op de vuurpijl is het eindgevecht a. uiterst voorspelbaar, b. propvol CGI en c. vanwege het duistere camerawerk amper te volgen. Jared Leto maakt bewonderenswaardig weinig gebruik van alle mogelijkheden om als een mad scientist te over-acteren, en naar dat onorthodoxe en ietwat skeletachtige gezicht van Matt Smith is het altijd fijn kijken, maar dan ben ik toch echt door mijn pluspunten heen.

Vier mooie mensen doing their thing. Niks nieuws onder de zon, maar vlot en onderhoudend en met af en toe een aardige regel dialoog, zoals deze van Harrison Ford: "Half the people who watch your show have lost their remote, and the other half are waiting for their nurse to turn them over!" En het allerlaatste shot van Keaton en Ford is erg grappig. Morgen al weer vergeten, vandaag dik mee vermaakt.

Hoewel dit in alle opzichten een B-film lijkt te zijn (een verfilmd videospel met veel martial arts, gemaakt door een vrij onervaren filmmaker met acteurs die –met uitzondering van B-ster Christopher Lambert– nooit zijn doorgebroken), vind ik dit toch een ontzettend leuke, onderhoudende en zeer vermakelijke film. Sommige vechtpartijen zijn nog altijd leuk om te zien (Johnny Cage versus Scorpion, vooral de tweede helft in dat prachtige decor vol krakkemikkige steigers, en Liu Kang versus Reptile in die oude kelder op Outworld), de decors zijn prachtig en sfeervol, Kano is een lekker vieze schurk, en de muziek kickt nog altijd ass. Als niet-gamer zie ik dit gewoon als een low-budget-fantasyfilm die z'n genre ruimschoots overstijgt. (Hoewel, low-budget, volgens IMDb kostte deze film 18 miljoen dollar, volgens mij in 1995 toch geen misselijk bedrag.)

De cast weet ook precies hoe ze de zaak moeten opvatten: Bridgette Wilson (mevrouw Pete Sampras!) neemt het serieus, Robin Shou neemt het serieus maar heeft altijd tijd voor zijn sexy glimlach, en Linden Ashby neemt het nergens serieus en krijgt dan ook een paar aardige one-liners ("Thank God I didn't ask him to park the car!"). Zijn finest moment : als Sonya Blade ondanks haar enorme GSM geen contact met de buitenwereld kan krijgen zegt Johnny Cage: "While you're at it, why don't you call my agent?" Sonya: "Do I look like your secretary?" (Hier had Ashby eigenlijk moeten zeggen: "No, but I wish she looked like you.") Even later valt Johnny bij het uitstappen uit de prauw met al zijn koffers in het water (goed gedaan en erg grappig), en als hij zich druipend en wel (en met z'n zonnebril nog op) bij Sonya meldt vraagt zij: "Where the hell are we?" Waarop hij: "Do I look like your travel agent?"

En Cary-Hiroyuki Tagawa als Shang Tsung : "Your soul is MINE!!!" – laten we blij zijn dat Arnie dat nooit zo heeft proberen te zeggen.

Minpunten? Twee. Het is jammer dat we zo weinig van Goro zien en dat z'n vechtpartij met Johnny Cage zo snel is afgelopen, ik had nog wel wat meer gruwelijk geweld van hem willen zien. En Christopher Lambert vind ik hier echt abominabel, zijn personage zou charismatisch-indrukwekkend moeten overkomen maar ik zit alleen maar de hele tijd naar die malle pruik te kijken en me over dat accent te verbazen. Misschien dat Lambert een zekere mate van ironie in zijn vertolking wel liggen, in de Making of op de DVD omschrijft hij zijn personage als "a god with a sense of humour", maar wanneer hij in het begin met een bizar lachje tegen de drie helden zegt: "The fate of billions will depend on you. Heh heh heh heh!... Sorry." klinkt dat meer alsof hij een take verpest en zich er dan maar met een kwinkslag vanaf probeert te maken.

En de vraag waar ik op het einde toch maar mooi mee blijf zitten : waarom loopt Bridgette Wilson niet de héle film door in dat geinige offerjurkje (Johnny Cage: "Nice dress!") met d'r haar zo los?

Redelijk boeiende oorlogsfilm met helaas een bijzonder matige hoofdrol, want David McCallum moet hier weliswaar een stoïcijnse ijzervreter spelen, maar zijn onbeweeglijke gezicht vertoont wel héél weinig emoties. Ook de wat mij betreft tamelijk voorspelbare plotwending op het einde (de stiefbroer sterft een heroïsche dood en offert zich zo op om heel praktisch de weg vrij te maken voor Quint en Beth) deed de film geen goed. Uiteindelijk hield deze film vooral mijn interesse vast omdat hij als het ware voortborduurt op de uitvinding van de door Michael Redgrave gespeelde wetenschapper in The dam busters (1955), maar ook in díé film zagen we al de toepassing daarvan door een groep precisie-bommenwerpers. Zo is Mosquito squadron al met al een vlot wegkijkende maar ook vrij middelmatige en bovendien enigszins overbodige oorlogsfilm.

Wat een ontzettend leuke film is dit, met veel vaart en weinig vet. Leslie Banks is een geweldige schurk, stevig aangezet maar nèt niet over the top, de drie overige hoofdrolspelers doen het eveneens prima, en de scènes in de jungle zien er nog altijd prachtig uit. Vanwege de met King Kong gedeelde produktiegeschiedenis (cast, crew, decors) is het misschien verleidelijk om dit als "warmdraaien" voor die veel beroemdere film te beschouwen, maar daarmee doe je hem toch te kort. Een criticus beschreef deze film als "crude but powerful", en daar zou ik het helemaal mee eens kunnen zijn, ware het niet dat ik hem eigenlijk helemaal niet zo "crude" vind. Ook op YouTube te vinden, maar de link van Meneer Bungel hierboven levert volgens mij toch de kwalitatief beste versie op. (De Engelse titel van deze film was overigens The hounds of Zaroff, ook mooi.)