Opinions

Hoewel dit in alle opzichten een B-film lijkt te zijn (een verfilmd videospel met veel martial arts, gemaakt door een vrij onervaren filmmaker met acteurs die –met uitzondering van B-ster Christopher Lambert– nooit zijn doorgebroken), vind ik dit toch een ontzettend leuke, onderhoudende en zeer vermakelijke film. Sommige vechtpartijen zijn nog altijd leuk om te zien (Johnny Cage versus Scorpion, vooral de tweede helft in dat prachtige decor vol krakkemikkige steigers, en Liu Kang versus Reptile in die oude kelder op Outworld), de decors zijn prachtig en sfeervol, Kano is een lekker vieze schurk, en de muziek kickt nog altijd ass. Als niet-gamer zie ik dit gewoon als een low-budget-fantasyfilm die z'n genre ruimschoots overstijgt. (Hoewel, low-budget, volgens IMDb kostte deze film 18 miljoen dollar, volgens mij in 1995 toch geen misselijk bedrag.)

De cast weet ook precies hoe ze de zaak moeten opvatten: Bridgette Wilson (mevrouw Pete Sampras!) neemt het serieus, Robin Shou neemt het serieus maar heeft altijd tijd voor zijn sexy glimlach, en Linden Ashby neemt het nergens serieus en krijgt dan ook een paar aardige one-liners ("Thank God I didn't ask him to park the car!"). Zijn finest moment : als Sonya Blade ondanks haar enorme GSM geen contact met de buitenwereld kan krijgen zegt Johnny Cage: "While you're at it, why don't you call my agent?" Sonya: "Do I look like your secretary?" (Hier had Ashby eigenlijk moeten zeggen: "No, but I wish she looked like you.") Even later valt Johnny bij het uitstappen uit de prauw met al zijn koffers in het water (goed gedaan en erg grappig), en als hij zich druipend en wel (en met z'n zonnebril nog op) bij Sonya meldt vraagt zij: "Where the hell are we?" Waarop hij: "Do I look like your travel agent?"

En Cary-Hiroyuki Tagawa als Shang Tsung : "Your soul is MINE!!!" – laten we blij zijn dat Arnie dat nooit zo heeft proberen te zeggen.

Minpunten? Twee. Het is jammer dat we zo weinig van Goro zien en dat z'n vechtpartij met Johnny Cage zo snel is afgelopen, ik had nog wel wat meer gruwelijk geweld van hem willen zien. En Christopher Lambert vind ik hier echt abominabel, zijn personage zou charismatisch-indrukwekkend moeten overkomen maar ik zit alleen maar de hele tijd naar die malle pruik te kijken en me over dat accent te verbazen. Misschien dat Lambert een zekere mate van ironie in zijn vertolking wel liggen, in de Making of op de DVD omschrijft hij zijn personage als "a god with a sense of humour", maar wanneer hij in het begin met een bizar lachje tegen de drie helden zegt: "The fate of billions will depend on you. Heh heh heh heh!... Sorry." klinkt dat meer alsof hij een take verpest en zich er dan maar met een kwinkslag vanaf probeert te maken.

En de vraag waar ik op het einde toch maar mooi mee blijf zitten : waarom loopt Bridgette Wilson niet de héle film door in dat geinige offerjurkje (Johnny Cage: "Nice dress!") met d'r haar zo los?

Redelijk boeiende oorlogsfilm met helaas een bijzonder matige hoofdrol, want David McCallum moet hier weliswaar een stoïcijnse ijzervreter spelen, maar zijn onbeweeglijke gezicht vertoont wel héél weinig emoties. Ook de wat mij betreft tamelijk voorspelbare plotwending op het einde (de stiefbroer sterft een heroïsche dood en offert zich zo op om heel praktisch de weg vrij te maken voor Quint en Beth) deed de film geen goed. Uiteindelijk hield deze film vooral mijn interesse vast omdat hij als het ware voortborduurt op de uitvinding van de door Michael Redgrave gespeelde wetenschapper in The dam busters (1955), maar ook in díé film zagen we al de toepassing daarvan door een groep precisie-bommenwerpers. Zo is Mosquito squadron al met al een vlot wegkijkende maar ook vrij middelmatige en bovendien enigszins overbodige oorlogsfilm.

Wat een ontzettend leuke film is dit, met veel vaart en weinig vet. Leslie Banks is een geweldige schurk, stevig aangezet maar nèt niet over the top, de drie overige hoofdrolspelers doen het eveneens prima, en de scènes in de jungle zien er nog altijd prachtig uit. Vanwege de met King Kong gedeelde produktiegeschiedenis (cast, crew, decors) is het misschien verleidelijk om dit als "warmdraaien" voor die veel beroemdere film te beschouwen, maar daarmee doe je hem toch te kort. Een criticus beschreef deze film als "crude but powerful", en daar zou ik het helemaal mee eens kunnen zijn, ware het niet dat ik hem eigenlijk helemaal niet zo "crude" vind. Ook op YouTube te vinden, maar de link van Meneer Bungel hierboven levert volgens mij toch de kwalitatief beste versie op. (De Engelse titel van deze film was overigens The hounds of Zaroff, ook mooi.)

Indrukwekkend en somber zonder dat Chandor me met de neus in de modder wrijft, en de plot rondt de zaak even knap als verrassend af. Een mooie throwback naar de sociaal bewuste Amerikaanse cinema van de jaren 70, met een geweldige rol van Isaac, en een Chastain die hem probleemloos bijhoudt. De vele donkere opnames, soms zelfs gewoon in normale interieurs, pasten misschien wel goed bij de thematiek en het tijdsbeeld, maar maakten de film voor mij niet aangenamer om naar te kijken.

Het begint al onaangenaam : een koppel dat je alle goeds toewenst krijgt te maken iemand die "even" binnenkomt, en langzaam maar zeker wordt dan hun huis overgenomen door onheilspellende personages die de beste bedoelingen voorwenden, terwijl de veronderstelde rots in de branding –de echtgenoot– ze gastvrijheid blíjft bieden. Wanneer dat gebeurt in een thriller-achtige setting kan ik me daar nog wel mee vermaken, maar wanneer een film zó dicht op de huid kruipt en zó serieus luguber wordt, zijn zulke scènes "onaangenaam om te kijken ipv dat ik de personages aanmoedigde erdoorheen te komen", zoals Fonzzz002 het op 26-9-2017 verwoordde.
        Maar dan beginnen de symbolen de film binnen te sluipen, schakelt de film van realisme op surrealisme over, kan ik me niet meer met de personages identificeren (hetgeen wel een opluchting is, want vanaf dat moment realiseer ik me dat ik niet meer naar een psychologisch drama maar naar een geconstrueerd artefact zit te kijken en ontstaat er meteen een "afkoelende" afstand) en zit ik me alleen maar af te vragen wat de maker met deze film beoogt. Feit is echter dat de laatste drie kwartier zó overdadig zijn en zó ver van mij afstaan dat een eventuele betekenis mij niet meer interesseert – de beelden spoelen over me heen, zelfs het afschuwelijkste dat een mens kan overkomen (de dood van de baby) raakt me niet meer, en bij de laatste scène tussen Bardem en Lawrence is de film mij al volledig kwijt.
        Lang leve de IMDb-trivia-pagina, want onder het kopje Spoilers vertelt Aronofsky zelf hoe deze film gelezen moet worden. Sorry, gelezen kán worden, want zoveel kijkers zoveel zinnen nietwaar, maar Aronofsky's verklaring luidt dat Lawrence Moeder Aarde is wiens huis (de wereld) vernietigd wordt door zijn bewoners. Bardem is God die uit verveling Adam en Eva schept (vandaar die wond in Ed Harris' flank); zij vernietigen Gaia's schepping en Gods studeerkamer (= de Hof van Eden) met daarin Gods perfecte kristal (de appel), en hun ruziënde zoons zijn Abel en Cain. Als de aanbidders komen gaan ze op Moeders aanrecht zitten, en als dat instort ontstaat de Zondvloed. Na Gods bevruchting baart Moeder de Messias, gevolgd door diens dood, een Communie en de Openbaringen.
        Tot zover Aronofsky's bedoeling, in verschillende berichten hierboven ook al genoemd. Maar uiteindelijk zit ik dan (opnieuw in de woorden van Fonzzz002) meer "de betekenis uit te vogelen dan dat ik geïnteresseerd ben in de gebeurtenissen", en wat er dan gebeurt is dat er (1) naargeestige beelden en catastrofes met cinematografische mokerslagen ingeramd worden, terwijl er eigenlijk (2) niets anders dan een oeroud (Bijbels) verhaal verteld wordt waar ik (3) sowieso al geen boodschap aan heb. De ecologische tak vind ik dan weer wèl interessant, maar net als Fonzzz002 zou ik eerder geraakt worden door een (fictie-)verhaal over bijvoorbeeld de ontbossing van een natuurgebied dan door een allegorische vertelling waarin de vernietiging van een huis symbolisch is voor de huidige globale milieuramp.
        Ja, wat Aronofsky voor ogen stond heeft hij uitzonderlijk goed uitgevoerd, en alle complimenten voor met name Jennifer Lawrence die hier compleet door de wringer gaat, maar het resultaat is slechts (laatste citaat van Fonzzz002) "een hoog feel-bad gehalte waar ik geen plezier aan beleefde."

Ik heb deze film een jaar of 20 geleden op televisie gezien, en ik herinnerde me er vrijwel niets meer van behalve dat hij me onverwacht goed beviel. Toch heeft de herziening na al die jaren me alsnog verrast, want ik was na afloop zo mogelijk nog méér onder de indruk dan me van die eerste kijkbeurt bijstaat. Natuurlijk vallen allereerst de prachtige kleuren, de uitbundige kostuums en de swingende scènes (met als hoogtepunt de opening en de ontroerende sterfscène) op, maar wat mij ook trof was hoe overtuigend-Frans niet alleen de lokaties maar ook de acteurs allemaal oogden, met dank aan het feit dat er maar weinig echt bekende koppen voorkwamen (en dankzij het feit dat ik me er nooit aan stoor als anderstaligen in een Amerikaanse film Engels spreken). José Ferrer vind ik altijd een enigszins "bestudeerd" acteur, maar hij zette hier toch wel een overtuigende Toulouse-Lautrec neer (inclusief diverse pinnige one-liners waarbij zijn stem me regelmatig aan George Sanders deed denken: "Marriage is like a dull meal with the dessert at the beginning"), en het bruisende nachtleven van Montmartre komt op exquise wijze tot leven.
        Het probleem is natuurlijk dat ik nooit in die tijd op Montmartre ben geweest en dus ook niet kan oordelen in hoeverre die wijk ook echt realistisch tot leven komt: ironisch genoeg is mijn beeld van Montmartre veelal gevormd door de schilderijen van Toulouse-Lautrec, zodat ik eigenlijk voornamelijk zit te kijken naar de herschepping van schilderijen èn van een wijk die door die schilderijen vorm krijgt. Maar ja, er zullen ook wel diverse technische adviseurs aan deze film hebben meegewerkt om een zekere historische accuratesse te garanderen.
        Het enige minpunt vind ik de rol van Colette Marchand. Sowieso lijkt de tragische liefdesgeschiedenis uit een keukenmeidenroman weg te zijn gelopen (of uit een laat-19de-eeuwse roman van Frans Coenen of Marcellus Emants), maar ja, als het zo gebeurd is dan is dat zo (hoewel ik niet weet in hoeverre deze plotlijn een loopje neemt met de werkelijkheid van Toulouse-Lautrecs biografie), maar het spel van Marchand vind ik totaal niet overtuigend, zodat ik al bij hun eerste ontmoeting naar het televisiescherm wil schreeuwen: "Nee! Niet mee naar huis nemen! Foute vrouw!" Enfin, ze heeft er een Oscarnominatie voor gekregen, het zal wel aan mijn overgevoeligheid voor onsexy femmes fatales liggen.
        Los van die bedenking is dit een prachtige film waarbij ik geen moment het idee had dat hij toch al weer 70 jaar oud is. En nog een grappig detail: als Marie voor het eerst bij Toulouse-Lautrec is weggelopen en even later op zijn deur staat te bonzen roept ze iets in de trant: "ik wil op elke manier die je wil voor je poseren!" Maar de term die ze daarbij in het Engels gebruikt is "pose in the altogether", en de ondertiteling van die eerdere televisie-uitzending was wat concreter: daarmee bood Marie aan om naakt te poseren. Voor 1952 misschien redelijk op het randje, net zoals de korte shots waarin Toulouse-Lautrec in een duidelijk als zodanig te herkennen bordeel een aantal gastvrouwen staat te schetsen (maar ja, dat heeft natuurlijk Kunst opgeleverd, dus dan mocht dat toen kennelijk).

Heel veel drukte van een regisseur die schaamteloos zijn cinematografische spierballen laat rollen, met uitzinnig camerawerk, extravagante sets en kostuums, en vertolkingen waarbij niemand zich hoeft in te houden – more is more zal ik maar zeggen. Het is niet mijn stijl, en na een uur begin ik het allemaal wel zat te worden, maar dat het goed gedaan is staat buiten kijf. Echt leuk vond ik alleen de scène waarin Ewan McGregor Nicole Kidman het hof maakt met Your song, maar dat heeft ook veel te maken met het feit dat dat zo'n prachtig nummer is.

Tja, ik ging hier geheel blanco in, heb me vervolgens dik vermaakt met sommige scènes (om die met de geweldige Jason Sudeikis als ergerlijke Batman heb ik vermoedelijk het meest gelachen, maar die met Chloë Grace Moretz op de beige bank van haar vriendje was ook niet mis, en Kate Winslet was natuurlijk geweldig), en kom er vervolgens via Wikipedia achter dat deze film geldt als één van de slechtste aller tijden?!? "This movie had no heart", "the Citizen Kane of awful", " the sheer soul-sucking badness of the cringe-inducing Movie 43 ", toe maar... En moest er dan niemand lachen om die Tampax-reclame? "NOW LEAK-PROOF!"

        Ik heb overigens niet alle voorgaande 181 berichten gelezen, dus wat ik nu vertel is misschien al bekend, maar er circuleren twee versies met verschillende "kader-scènes": in de versie die ik heb gezien gaat het om drie jongens die op internet de "urban legend" Movie 43 proberen te vinden, maar er bestaat ook een versie waarin scriptschrijver Dennis Quaid filmbaas Greg Kinnear gijzelt om hem allemaal ideeën voor een te produceren film te "pitchen".

Eigenlijk is dit gewoon een one-joke-movie waarvan de joke al vóór de aanvang van de film bij de kijkers bekend is. Dus dan hangt het van de uitwerking af, en die is afwisselend uitstekend (de scènes tussen Pitt en Jolie) en vrij saai (de over-the-top-actiescènes, culminerend in een eindeloze shoot-out zonder climax). Een gemiste kans, het had wat mij betreft nog zoveel leuker kunnen zijn.

Verbazingwekkend hoe vaak het woord "saai" op deze pagina's valt. Een prachtige, warme, emotionele film over de kwetsbare mens achter Sherlock Holmes, los van het feit of je daar het personage van Conan Doyle, de creatie van Watson of de jeugdige, arrogante en afstandelijke (vertolking van) McKellen in de flashbacks onder moet verstaan. Een mens takelt af en probeert met zijn verleden in het reine te komen, perfect neergezet door een geweldige Ian McKellen, een brok in mijn keel.

Volgens het hoesje van mijn StudioCanal-DVD "evolueert de toon van het verhaal van Hitchcockiaans naar Kafkaiaans", en zo is het maar net – van The wrong man naar Der Prozeß, hoewel ook Polanski's Le locataire (gemaakt in dezelfde stad in hetzelfde jaar) een buurman zou kunnen zijn. Uitstekend spel van Delon en fraaie beelden, maar wie hier een echte oorlogsfilm verwacht zal vermoedelijk bedrogen uitkomen, ook al valt er dan tussen de regels genoeg commentaar te lezen op de Franse medewerking aan de Duitse Endlösung. De scènes van de Vel d'Hiv-razzia op het einde zullen de moderne kijker eerder van Elle s'appelait Sarah bekend zijn.

Daar sluit ik me geheel bij aan. De hoofdschurk wordt hier gespeeld door Ricardo Cortez, toen een halve ster (hij was Sam Spade in de originele Maltese falcon uit 1931) maar nu zo goed als vergeten, maar daar staat tegenover dat we daarnaast ook getrakteerd worden op George Sanders en John Carradine, om natuurlijk nog maar te zwijgen van een zoals altijd vermakelijke Peter Lorre, één van de grote acteurs van zijn generatie die na zijn briljante rol in Fritz Langs onsterfelijke M (1931) en zijn vlucht voor de Nazi's in Engeland en Amerika nooit de waardering heeft gekregen die hij verdiende, ondanks zijn toch indrukwekkende staat van dienst (Hitchcocks The man who knew too much en Secret agent, Joel Cairo in de definitieve Maltese falcon uit 1941, daarna nog Arsenic and old lace, Casablanca, Passage to Marseilles...). Prima B-vermaak in hoog tempo zoals alleen Hollywood dat kan.

Aardige maar wat mij betreft wel overdadig lange verbeelding van de levenswandel van een charmante luis. Op mijn televisie kon ik niet zien waar het green-screen-werk te zichtbaar zou moeten zijn, maar wel kostte het me in de loop van de film steeds meer moeite om nog enige sympathie voor onze held op te brengen. Arme Chloë... David Thewlis is (zoals eigenlijk altijd) weer geweldig.

Mr. Wong (gespeeld door Boris Karloff en in één film door Keye Luke) is een rustige, schrandere Chinese detective in San Francisco, in een reeks van zes films opgezet door Monogram in een poging om een graantje van het succes van de Oriëntaalse speurders Charlie Chan (Warner Oland, Sidney Toler en Roland Winters) en Mr Moto (de onsterfelijke Peter Lorre) mee te pikken. Laten we zeggen dat dat graantje niet echt een succesvolle oogst werd.

Déze aflevering is niet onaardig, met Karloff die altijd boeiend is en een aardige sfeer, maar Marjorie Reynolds als wisecrackin' platinum-blonde reporter en Grant Withers als schreeuwende pseudo-komische gefrustreerde politie-inspecteur zijn twee even clichématige als vervelende personages, en de plot is niet bijster interessant.

Een beetje een kwestie van veel geschreeuw en weinig wol naar mijn smaak. Het begint allemaal boeiend genoeg, mede vanwege het uitstekende spel van de jongens en de fraaie beelden, maar als na verloop van tijd duidelijk wordt dat Mud helemaal niet zo raadselachtig is (afgezien dan van zijn bizarre rituelen van bijgeloof omtrent zijn shirt, het kruis in zijn laarshak en dat vreugdevuur) en dat McConaughey het eigenlijk niet zo bijzonder speelt, blijft er van de film niet zo veel meer over – ik vond de gezinsproblematiek van Ellis eigenlijk veel interessanter. O ja, en Sam Shepard is geweldig in zijn rol, maar verder vind ik het allemaal niet zo indrukwekkend. Jeff Nichols zelf schijnt deze film beschreven te hebben als "Sam Peckinpah directing a short story by Mark Twain", maar aan die twee grote namen mag deze film zich toch niet spiegelen, daarvoor is het verhaal van iets te weinig gewicht (en McConaughey's vertolking iets te weinig charismatisch, ik moet het nogmaals zeggen), Take shelter maakte veel meer indruk. Ik moest trouwens wèl aan Whistle down the wind (1961) denken.

De meeste gebruikers hier vinden de drie historische episodes wel vermakelijk, maar ik sluit me toch bij mijn voorganger Woland aan : de eerste twee verhaaltjes zijn vrij flauwe avonturen, en de komische insteek van het derde verhaaltje schiet zijn doel volkomen voorbij wanneer je beseft dat hier iemand aan de dood probeert te ontsnappen (om nog maar te zwijgen over het feit dat de humor bijzonder flauw en erg boertig is). Wel leuk dat dat derde verhaal ondanks die luchtige toon en de daarmee gepaard gaande verwachting dat de vrouw nu eindelijk haar man zal kunnen redden toch niet goed afloopt, en dat brengt de kijker terug bij de fraaie en sombere raamvertelling. Setting, decors en sfeer zijn allemaal dik in orde, het trucwerk is imponerend en het personage van de Dood is indrukwekkend en nog steeds intimiderend, maar de drie te lichtvoetige "illustraties" staan voor mij een echt hoge waardering van deze film toch in de weg.

Zeer vermakelijke film met Michael Keaton als ideale acteurs (hoewel Jim Carrey ook wel doorschemert in de anarchistische gedragingen van versie nummer 4). Andie MacDowell biedt prima tegenwicht, en hoewel het nergens hoogstaand wordt en op het einde ook wel enigszins voorspelbaar zakt het ook nergens echt in, nogmaals vooral dankzij Keaton die de verschillende Dougs op fraaie wijze en vol energie neerzet.

Dit is een film waarvan ik me afvraag waarom ik hem eigenlijk niet léúker vind, want de plot is aardig, de FX zijn niet 100% maar doen hun half komische half pseudo-griezelige werk naar behoren, Brendan Fraser is geknipt voor zijn rol, Rachel Weisz is in perfecte mate zowel naief als (zeer) sexy, Arnold Vosloo is gepast eng en Kevin J. O'Connor steelt als de sluwe Beni met z'n zeurende stem de show (net als in Sommers' eerdere Deep rising, ook zo'n sterke en wat mij betreft wèl helemaal geslaagde mix van comedy en horror). Eigenlijk de enige in de cast die me wat tegenviel was John Hannah, die in Four weddings and a funeral zo meesterlijk was maar die hier nèt niet de juiste noot weet te raken. Zo is The mummy leuker dan Romancing the stone en minder leuk dan de onvermijdelijke toetssteen Raiders of the last ark, maar waarom ik deze sympathieke film uiteindelijk toch niet in mijn hart kan sluiten... moeilijk te verklaren.

Vooruit, laten we déze archetypische aartsvijand maar weer eens afstoffen, of misschien beter gezegd onder het woestijnzand vandaan halen. Tom Cruise is eigenlijk veel te oud voor deze flauwekul, maar als je hem tijdens het spektakel in het vliegtuig of bij het gevecht in de crypte bezig ziet kan hij nog wel even mee, en Annabelle Wallis is een nietszeggende damsel in distress. Verder een lekker vaartje, wat humor op z'n tijd, mooie sets en settings, een lekker onsmakelijke mummie (zeker wanneer ze nog het een en ander aan vitaminen en mineralen nodig heeft om haar streefgewicht te bereiken), Russell Crowe als een hero/villain uit een heel ander verhaal die er met de haren bijgesleept is als ging het hier om The league of extraordinary gentlemen, nog wat feitelijke zombies om Ahmanet van wat handlangers te voorzien, en voilá, een pijnloze cocktail van actie en fantasy die na een aardige eerste helft helaas flink inkakt.

Leuk laatste deel uit Margaret Rutherfords Marple-reeks, met vooral een geweldige Lionel Jeffries die weer uitstekend op dreef is met al z'n slow burns en double takes. Grappig ook dat Miss Marple in elke van de vier films vroeger een prijs blijkt te hebben gewonnen: eerst met golf, dan met paardrijden, dan met schieten en hier met schermen (als ik het me allemaal goed herinner). Heerlijk vermaak uit een voorbije tijd, en wat een leuk titelmuziekje is het toch. (Overigens is dit volgens mij de enige van de vier films die niet in 1.33:1 maar in 1.66:1 op de DVD staat.)

Inderdaad Kuck-x, het wordt niet zo vaak gezegd omdat dit soort films nooit echt serieus wordt beoordeeld, maar de setting van deze film is bijzonder rijk: eerst dat landhuis waar het eerste lijk wordt aangetroffen, daarna het vriendelijke stadje waar Miss Marple woont, vervolgens het pension met manege, en tussendoor ook nog het huis waar de breinaalden worden gehanteerd zal ik maar zeggen. Allemaal miniatuur-settinkjes die door hun levensechtheid de film tot leven brengen en zo de uitstekende acteurs een prachtig (en overigens ook ambachtelijk-fraai gefotografeerd) canvas bieden. Ik zit zelf inmiddels al op negen keer.

Tot mijn grote verbazing heb ik deze film zojuist voor de dèrde keer gezien, terwijl ik toch had durven zwéren dat dit pas de tweede keer was. Dat zegt eigenlijk al voldoende. Een ongelooflijke sterrencast doet z'n best in een film die maar niet grappig wil worden, ook al kan ik de meeste verwijzingen wel thuisbrengen en ook al slaagt zelfs James Coco er redelijk in om niet te veel te schmieren. Voornaamste pluspunt zijn de mooi uitgelichte decors en het hoge tempo waardoor de film goed uit te zitten is, maar de flauwe ontknoping (maskers, echt waar?) en de vervelende muziek die aan een goedkope sixties-TV-komedie doet denken halen effectief de angel eruit. (Maggie Smith ziet er overigens wel oogverblindend uit in die jurk.)

Weer een leuke Rutherford-Marple. De achtergrond van het repertoiretoneelgezelschap, armoedige pensions en goedkope theaters wordt nergens zo gedetailleerd en zo leuk neergezet als ik hoopte, en de acteurs zijn niet allemaal even duidelijk apart geschetst, maar Ron Moody (Mr. H. Driffold Cosgood, Driffy voor zijn collega's) en Francesca Annis (van een onaardse schoonheid vanuit sommige camerahoeken bezien) steken er bovenuit, en Charles Tingwell als Inspector Craddock speelt zijn groeiende irritatie gedurende dit kwartet films toch wel èrg goed. Craddock: "If ever there was an open-and-shut case, this was it. One member of that jury was being deliberately perverse!" Miss Marple: "Many more than one, Inspector, I assure you." Craddock: "Oh?" Miss Marple: "Eleven, to be precise."

        Overigens, hoewel dit volgens de DVD-hoes de vierde en laatste Marple-film van de onvergelijkbare Margaret Rutherford zou zijn, is dit in werkelijkheid de derde, zoals Kuck-x in zijn bericht van 19 augustus 2008 ook al vermeldt.

The stick-up was zó'n leuke film dat ik er een punt van heb gemaakt om meer films van deze regisseur te zien, maar geen van de vier daarvan is eigenlijk in de buurt daarvan gekomen. A murder of crows heeft twee zwaarwegende minpunten : hoewel hij z'n best doet is Cuba Gooding Jr absoluut niet geschikt voor de hoofdrol in deze noir-achtige film, en het grimeerwerk van de oude man die Goodings boot huurt is zó godsgruwelijk slecht dat het mij absoluut niet lukt om mijn disbelief te suspenden – ik kan me gewoon niet voorstellen dat het personage van Gooding echt denkt dat een senior citizen er zó uitziet in plaats van meteen te vragen bij welke fopwinkel hij dat masker heeft aangeschaft (vermoedelijk dezelfde als waar de nepsnor van detective Goethe vandaan komt). En dan heb ik het nog niet eens gehad over de hier al vaker genoemde onwaarschijnlijkheid dat Gooding gedurende de halve film door New Orleans kan wandelen terwijl zijn snuitwerk op het nieuws te zien is geweest...
        Maar goed, aan de pluszijde staan de lekkere muziek, de met redelijke vaart gefilmde achtervolging, het niet onaardige spel van Tom Berenger (althans zodra hij zijn Jamaicaanse vakantiekloffie heeft uitgetrokken) en de mooie fotografie (hoewel de trailer op mijn H.O.M. Vision-DVD merkwaardigerwijs een mooiere beeldkwaliteit heeft dan de film zelf). Bovendien zitten er op het einde nog twee twists die ik niet zag aankomen : ik had durven zwéren dat het Eric Stoltz was die zich als de oude man had vermomd, en de dood van Berenger zag ik niet aankomen. Daardoor haalt de film nog nèt een voldoende, maar uiteindelijk ontstijgt hij het niveau van een ambitieuze B-film helaas niet.

Om de tien jaar bekijk ik deze weer eens om te zien of de sterren nog altijd stralen. En dat doen ze, waarbij vooral Ingrid Bergman en Wendy Hiller het meeste van hun beperkte mogelijkheden maken, terwijl de onherkenbare Albert Finney de gebeurtenissen op passende wijze domineert. Maar de film zelf wordt er niet strakker, spannender of beter op, en dat filter om een jaren-dertig-sfeertje te suggereren blijft een bron van ergernis.

Niets nieuws, maar het is allemaal kleurrijk met een lekker vaartje, de bijrollen zijn leuk (hoewel iemand als Willem Dafoe wel héél weinig te doen krijgt), de visuals zijn prachtig, en (het belangrijkste) Kenneth Branagh is een uitstekende Poirot: krachtig en zelfverzekerd zonder valse bescheidenheid, en gelukkig niet schmierend zoals Albert Finney. Echt spannend wordt het nergens, en die nadrukkelijke pianomuziek tijdens het "Laatste Avondmaal" is jammer, maar verder is dit aangenaam ongecompliceerd vermaak.

Leuk verhaal in een mooie setting met sterke bijrollen (o.a. James Robertson Justice voorspelbaar maar sterk in zijn gebruikelijke rol als brombeer, de Amerikaanse Arthur Kennedy als huisarts, en de mooie Muriel Pavlow als Robertson Justice's dochter). De kleinere bijrollen zijn ook apart: wat het bijzondere belang is van Charles Tingwell (Mr Stringer) en Joan Hickson (de huishoudster) is hierboven al genoemd, en liefhebbers van de Carry On-reeks zullen de treinconducteur (Peter Butterworth) wel herkennen. Zelf vroeg ik me steeds af of álle jongetjes uit de eerste helft van de Engelse jaren 60 zo praatten als Martin Stephens (George Sanders' zoontje uit Village of the damned), maar op de IMDb-trivia-pagina zie ik dat dat komt doordat Stephens de rol van Alexander in deze film heeft gedubd. O, en de kledij van het slachtoffer zoals afgebeeld op de poster hierboven heb ik helaas even gemist.

Voor wie het interesseert, het basisgegeven van een aap als moordenaar is uit het oorspronkelijke verhaal van Poe overgenomen, alleen gaat het daarin om een door een berouwvolle zeeman uit Indonesië meegenomen maar in Parijs helaas ontsnapte orang-oetan, dus het misdaadelement is er door de scriptschrijvers van Universal (waaronder een jonge John Huston voor "Added Dialogue"!) aan toegevoegd in de hoop wat meer sjeu aan het verhaal te geven. Maar dat is wat mij betreft niet helemaal gelukt, want het camerawerk, de sets en de mistige straten mogen dan wel in orde zijn, maar met zo'n zwakke hoofdrolspeler als held roep je het onheil over jezelf af, sommige effecten (de aap als hij loopt, de knullige geschilderde achtergrond van de Parijse daken zoals te zien vanaf Camille's balkon) zijn volstrekt onvoldoende, en ik denk dat indertijd opmerkzame kijkers al twee jaar na zijn succes in Dracula doorhadden dat Bela Lugosi een wel zeer beperkte acteur was, met of zonder de opgeplakte doorlopende wenkbrauwen die volgens de 19de-eeuwse criminoloog een duidelijk teken van een criminele inborst waren. Historisch interessant als onderdeel van de grote Universal-horror-periode, maar wat mij betreft toch bepaald een mindere vertegenwoordiger daarvan.

Prachtig portret van wat het verleden voor mensen kan betekenen, hoe ze het zich herinneren, en hoe die herinneringen vervormd kunnen worden door eigen feilen óf door andermans leugens. Voor Hélène en Alphonse betekent het verleden hun gemiste leven samen, voor Bernard juist de marteling van (de herinnering aan) Muriel – in beide gevallen vormen oorlogen een breuklijn tussen verleden en heden. De vervreemdende montage met "ontbrekende" beelden, onaangekondigde tijdsprongen en onverwachte close-ups van objecten en bewegingen fungeert als een pendant van de onderhuidse spanningen bij de personages voor de kijker die daar gevoelig voor is, maar wie daar niets mee heeft zal zich hierbij inderdaad flink kunnen vervelen. Delphine Seyrig is mooi en melancholisch als altijd.