Opinions

Indrukwekkend en somber zonder dat Chandor me met de neus in de modder wrijft, en de plot rondt de zaak even knap als verrassend af. Een mooie throwback naar de sociaal bewuste Amerikaanse cinema van de jaren 70, met een geweldige rol van Isaac, en een Chastain die hem probleemloos bijhoudt. De vele donkere opnames, soms zelfs gewoon in normale interieurs, pasten misschien wel goed bij de thematiek en het tijdsbeeld, maar maakten de film voor mij niet aangenamer om naar te kijken.

Het begint al onaangenaam : een koppel dat je alle goeds toewenst krijgt te maken iemand die "even" binnenkomt, en langzaam maar zeker wordt dan hun huis overgenomen door onheilspellende personages die de beste bedoelingen voorwenden, terwijl de veronderstelde rots in de branding –de echtgenoot– ze gastvrijheid blíjft bieden. Wanneer dat gebeurt in een thriller-achtige setting kan ik me daar nog wel mee vermaken, maar wanneer een film zó dicht op de huid kruipt en zó serieus luguber wordt, zijn zulke scènes "onaangenaam om te kijken ipv dat ik de personages aanmoedigde erdoorheen te komen", zoals Fonzzz002 het op 26-9-2017 verwoordde.
        Maar dan beginnen de symbolen de film binnen te sluipen, schakelt de film van realisme op surrealisme over, kan ik me niet meer met de personages identificeren (hetgeen wel een opluchting is, want vanaf dat moment realiseer ik me dat ik niet meer naar een psychologisch drama maar naar een geconstrueerd artefact zit te kijken en ontstaat er meteen een "afkoelende" afstand) en zit ik me alleen maar af te vragen wat de maker met deze film beoogt. Feit is echter dat de laatste drie kwartier zó overdadig zijn en zó ver van mij afstaan dat een eventuele betekenis mij niet meer interesseert – de beelden spoelen over me heen, zelfs het afschuwelijkste dat een mens kan overkomen (de dood van de baby) raakt me niet meer, en bij de laatste scène tussen Bardem en Lawrence is de film mij al volledig kwijt.
        Lang leve de IMDb-trivia-pagina, want onder het kopje Spoilers vertelt Aronofsky zelf hoe deze film gelezen moet worden. Sorry, gelezen kán worden, want zoveel kijkers zoveel zinnen nietwaar, maar Aronofsky's verklaring luidt dat Lawrence Moeder Aarde is wiens huis (de wereld) vernietigd wordt door zijn bewoners. Bardem is God die uit verveling Adam en Eva schept (vandaar die wond in Ed Harris' flank); zij vernietigen Gaia's schepping en Gods studeerkamer (= de Hof van Eden) met daarin Gods perfecte kristal (de appel), en hun ruziënde zoons zijn Abel en Cain. Als de aanbidders komen gaan ze op Moeders aanrecht zitten, en als dat instort ontstaat de Zondvloed. Na Gods bevruchting baart Moeder de Messias, gevolgd door diens dood, een Communie en de Openbaringen.
        Tot zover Aronofsky's bedoeling, in verschillende berichten hierboven ook al genoemd. Maar uiteindelijk zit ik dan (opnieuw in de woorden van Fonzzz002) meer "de betekenis uit te vogelen dan dat ik geïnteresseerd ben in de gebeurtenissen", en wat er dan gebeurt is dat er (1) naargeestige beelden en catastrofes met cinematografische mokerslagen ingeramd worden, terwijl er eigenlijk (2) niets anders dan een oeroud (Bijbels) verhaal verteld wordt waar ik (3) sowieso al geen boodschap aan heb. De ecologische tak vind ik dan weer wèl interessant, maar net als Fonzzz002 zou ik eerder geraakt worden door een (fictie-)verhaal over bijvoorbeeld de ontbossing van een natuurgebied dan door een allegorische vertelling waarin de vernietiging van een huis symbolisch is voor de huidige globale milieuramp.
        Ja, wat Aronofsky voor ogen stond heeft hij uitzonderlijk goed uitgevoerd, en alle complimenten voor met name Jennifer Lawrence die hier compleet door de wringer gaat, maar het resultaat is slechts (laatste citaat van Fonzzz002) "een hoog feel-bad gehalte waar ik geen plezier aan beleefde."

Ik heb deze film een jaar of 20 geleden op televisie gezien, en ik herinnerde me er vrijwel niets meer van behalve dat hij me onverwacht goed beviel. Toch heeft de herziening na al die jaren me alsnog verrast, want ik was na afloop zo mogelijk nog méér onder de indruk dan me van die eerste kijkbeurt bijstaat. Natuurlijk vallen allereerst de prachtige kleuren, de uitbundige kostuums en de swingende scènes (met als hoogtepunt de opening en de ontroerende sterfscène) op, maar wat mij ook trof was hoe overtuigend-Frans niet alleen de lokaties maar ook de acteurs allemaal oogden, met dank aan het feit dat er maar weinig echt bekende koppen voorkwamen (en dankzij het feit dat ik me er nooit aan stoor als anderstaligen in een Amerikaanse film Engels spreken). José Ferrer vind ik altijd een enigszins "bestudeerd" acteur, maar hij zette hier toch wel een overtuigende Toulouse-Lautrec neer (inclusief diverse pinnige one-liners waarbij zijn stem me regelmatig aan George Sanders deed denken: "Marriage is like a dull meal with the dessert at the beginning"), en het bruisende nachtleven van Montmartre komt op exquise wijze tot leven.
        Het probleem is natuurlijk dat ik nooit in die tijd op Montmartre ben geweest en dus ook niet kan oordelen in hoeverre die wijk ook echt realistisch tot leven komt: ironisch genoeg is mijn beeld van Montmartre veelal gevormd door de schilderijen van Toulouse-Lautrec, zodat ik eigenlijk voornamelijk zit te kijken naar de herschepping van schilderijen èn van een wijk die door die schilderijen vorm krijgt. Maar ja, er zullen ook wel diverse technische adviseurs aan deze film hebben meegewerkt om een zekere historische accuratesse te garanderen.
        Het enige minpunt vind ik de rol van Colette Marchand. Sowieso lijkt de tragische liefdesgeschiedenis uit een keukenmeidenroman weg te zijn gelopen (of uit een laat-19de-eeuwse roman van Frans Coenen of Marcellus Emants), maar ja, als het zo gebeurd is dan is dat zo (hoewel ik niet weet in hoeverre deze plotlijn een loopje neemt met de werkelijkheid van Toulouse-Lautrecs biografie), maar het spel van Marchand vind ik totaal niet overtuigend, zodat ik al bij hun eerste ontmoeting naar het televisiescherm wil schreeuwen: "Nee! Niet mee naar huis nemen! Foute vrouw!" Enfin, ze heeft er een Oscarnominatie voor gekregen, het zal wel aan mijn overgevoeligheid voor onsexy femmes fatales liggen.
        Los van die bedenking is dit een prachtige film waarbij ik geen moment het idee had dat hij toch al weer 70 jaar oud is. En nog een grappig detail: als Marie voor het eerst bij Toulouse-Lautrec is weggelopen en even later op zijn deur staat te bonzen roept ze iets in de trant: "ik wil op elke manier die je wil voor je poseren!" Maar de term die ze daarbij in het Engels gebruikt is "pose in the altogether", en de ondertiteling van die eerdere televisie-uitzending was wat concreter: daarmee bood Marie aan om naakt te poseren. Voor 1952 misschien redelijk op het randje, net zoals de korte shots waarin Toulouse-Lautrec in een duidelijk als zodanig te herkennen bordeel een aantal gastvrouwen staat te schetsen (maar ja, dat heeft natuurlijk Kunst opgeleverd, dus dan mocht dat toen kennelijk).

Heel veel drukte van een regisseur die schaamteloos zijn cinematografische spierballen laat rollen, met uitzinnig camerawerk, extravagante sets en kostuums, en vertolkingen waarbij niemand zich hoeft in te houden – more is more zal ik maar zeggen. Het is niet mijn stijl, en na een uur begin ik het allemaal wel zat te worden, maar dat het goed gedaan is staat buiten kijf. Echt leuk vond ik alleen de scène waarin Ewan McGregor Nicole Kidman het hof maakt met Your song, maar dat heeft ook veel te maken met het feit dat dat zo'n prachtig nummer is.

Tja, ik ging hier geheel blanco in, heb me vervolgens dik vermaakt met sommige scènes (om die met de geweldige Jason Sudeikis als ergerlijke Batman heb ik vermoedelijk het meest gelachen, maar die met Chloë Grace Moretz op de beige bank van haar vriendje was ook niet mis, en Kate Winslet was natuurlijk geweldig), en kom er vervolgens via Wikipedia achter dat deze film geldt als één van de slechtste aller tijden?!? "This movie had no heart", "the Citizen Kane of awful", " the sheer soul-sucking badness of the cringe-inducing Movie 43 ", toe maar... En moest er dan niemand lachen om die Tampax-reclame? "NOW LEAK-PROOF!"

        Ik heb overigens niet alle voorgaande 181 berichten gelezen, dus wat ik nu vertel is misschien al bekend, maar er circuleren twee versies met verschillende "kader-scènes": in de versie die ik heb gezien gaat het om drie jongens die op internet de "urban legend" Movie 43 proberen te vinden, maar er bestaat ook een versie waarin scriptschrijver Dennis Quaid filmbaas Greg Kinnear gijzelt om hem allemaal ideeën voor een te produceren film te "pitchen".

Eigenlijk is dit gewoon een one-joke-movie waarvan de joke al vóór de aanvang van de film bij de kijkers bekend is. Dus dan hangt het van de uitwerking af, en die is afwisselend uitstekend (de scènes tussen Pitt en Jolie) en vrij saai (de over-the-top-actiescènes, culminerend in een eindeloze shoot-out zonder climax). Een gemiste kans, het had wat mij betreft nog zoveel leuker kunnen zijn.

Verbazingwekkend hoe vaak het woord "saai" op deze pagina's valt. Een prachtige, warme, emotionele film over de kwetsbare mens achter Sherlock Holmes, los van het feit of je daar het personage van Conan Doyle, de creatie van Watson of de jeugdige, arrogante en afstandelijke (vertolking van) McKellen in de flashbacks onder moet verstaan. Een mens takelt af en probeert met zijn verleden in het reine te komen, perfect neergezet door een geweldige Ian McKellen, een brok in mijn keel.

Volgens het hoesje van mijn StudioCanal-DVD "evolueert de toon van het verhaal van Hitchcockiaans naar Kafkaiaans", en zo is het maar net – van The wrong man naar Der Prozeß, hoewel ook Polanski's Le locataire (gemaakt in dezelfde stad in hetzelfde jaar) een buurman zou kunnen zijn. Uitstekend spel van Delon en fraaie beelden, maar wie hier een echte oorlogsfilm verwacht zal vermoedelijk bedrogen uitkomen, ook al valt er dan tussen de regels genoeg commentaar te lezen op de Franse medewerking aan de Duitse Endlösung. De scènes van de Vel d'Hiv-razzia op het einde zullen de moderne kijker eerder van Elle s'appelait Sarah bekend zijn.

Daar sluit ik me geheel bij aan. De hoofdschurk wordt hier gespeeld door Ricardo Cortez, toen een halve ster (hij was Sam Spade in de originele Maltese falcon uit 1931) maar nu zo goed als vergeten, maar daar staat tegenover dat we daarnaast ook getrakteerd worden op George Sanders en John Carradine, om natuurlijk nog maar te zwijgen van een zoals altijd vermakelijke Peter Lorre, één van de grote acteurs van zijn generatie die na zijn briljante rol in Fritz Langs onsterfelijke M (1931) en zijn vlucht voor de Nazi's in Engeland en Amerika nooit de waardering heeft gekregen die hij verdiende, ondanks zijn toch indrukwekkende staat van dienst (Hitchcocks The man who knew too much en Secret agent, Joel Cairo in de definitieve Maltese falcon uit 1941, daarna nog Arsenic and old lace, Casablanca, Passage to Marseilles...). Prima B-vermaak in hoog tempo zoals alleen Hollywood dat kan.

Aardige maar wat mij betreft wel overdadig lange verbeelding van de levenswandel van een charmante luis. Op mijn televisie kon ik niet zien waar het green-screen-werk te zichtbaar zou moeten zijn, maar wel kostte het me in de loop van de film steeds meer moeite om nog enige sympathie voor onze held op te brengen. Arme Chloë... David Thewlis is (zoals eigenlijk altijd) weer geweldig.

Mr. Wong (gespeeld door Boris Karloff en in één film door Keye Luke) is een rustige, schrandere Chinese detective in San Francisco, in een reeks van zes films opgezet door Monogram in een poging om een graantje van het succes van de Oriëntaalse speurders Charlie Chan (Warner Oland, Sidney Toler en Roland Winters) en Mr Moto (de onsterfelijke Peter Lorre) mee te pikken. Laten we zeggen dat dat graantje niet echt een succesvolle oogst werd.

Déze aflevering is niet onaardig, met Karloff die altijd boeiend is en een aardige sfeer, maar Marjorie Reynolds als wisecrackin' platinum-blonde reporter en Grant Withers als schreeuwende pseudo-komische gefrustreerde politie-inspecteur zijn twee even clichématige als vervelende personages, en de plot is niet bijster interessant.

Een beetje een kwestie van veel geschreeuw en weinig wol naar mijn smaak. Het begint allemaal boeiend genoeg, mede vanwege het uitstekende spel van de jongens en de fraaie beelden, maar als na verloop van tijd duidelijk wordt dat Mud helemaal niet zo raadselachtig is (afgezien dan van zijn bizarre rituelen van bijgeloof omtrent zijn shirt, het kruis in zijn laarshak en dat vreugdevuur) en dat McConaughey het eigenlijk niet zo bijzonder speelt, blijft er van de film niet zo veel meer over – ik vond de gezinsproblematiek van Ellis eigenlijk veel interessanter. O ja, en Sam Shepard is geweldig in zijn rol, maar verder vind ik het allemaal niet zo indrukwekkend. Jeff Nichols zelf schijnt deze film beschreven te hebben als "Sam Peckinpah directing a short story by Mark Twain", maar aan die twee grote namen mag deze film zich toch niet spiegelen, daarvoor is het verhaal van iets te weinig gewicht (en McConaughey's vertolking iets te weinig charismatisch, ik moet het nogmaals zeggen), Take shelter maakte veel meer indruk. Ik moest trouwens wèl aan Whistle down the wind (1961) denken.

De meeste gebruikers hier vinden de drie historische episodes wel vermakelijk, maar ik sluit me toch bij mijn voorganger Woland aan : de eerste twee verhaaltjes zijn vrij flauwe avonturen, en de komische insteek van het derde verhaaltje schiet zijn doel volkomen voorbij wanneer je beseft dat hier iemand aan de dood probeert te ontsnappen (om nog maar te zwijgen over het feit dat de humor bijzonder flauw en erg boertig is). Wel leuk dat dat derde verhaal ondanks die luchtige toon en de daarmee gepaard gaande verwachting dat de vrouw nu eindelijk haar man zal kunnen redden toch niet goed afloopt, en dat brengt de kijker terug bij de fraaie en sombere raamvertelling. Setting, decors en sfeer zijn allemaal dik in orde, het trucwerk is imponerend en het personage van de Dood is indrukwekkend en nog steeds intimiderend, maar de drie te lichtvoetige "illustraties" staan voor mij een echt hoge waardering van deze film toch in de weg.

Zeer vermakelijke film met Michael Keaton als ideale acteurs (hoewel Jim Carrey ook wel doorschemert in de anarchistische gedragingen van versie nummer 4). Andie MacDowell biedt prima tegenwicht, en hoewel het nergens hoogstaand wordt en op het einde ook wel enigszins voorspelbaar zakt het ook nergens echt in, nogmaals vooral dankzij Keaton die de verschillende Dougs op fraaie wijze en vol energie neerzet.

Dit is een film waarvan ik me afvraag waarom ik hem eigenlijk niet léúker vind, want de plot is aardig, de FX zijn niet 100% maar doen hun half komische half pseudo-griezelige werk naar behoren, Brendan Fraser is geknipt voor zijn rol, Rachel Weisz is in perfecte mate zowel naief als (zeer) sexy, Arnold Vosloo is gepast eng en Kevin J. O'Connor steelt als de sluwe Beni met z'n zeurende stem de show (net als in Sommers' eerdere Deep rising, ook zo'n sterke en wat mij betreft wèl helemaal geslaagde mix van comedy en horror). Eigenlijk de enige in de cast die me wat tegenviel was John Hannah, die in Four weddings and a funeral zo meesterlijk was maar die hier nèt niet de juiste noot weet te raken. Zo is The mummy leuker dan Romancing the stone en minder leuk dan de onvermijdelijke toetssteen Raiders of the last ark, maar waarom ik deze sympathieke film uiteindelijk toch niet in mijn hart kan sluiten... moeilijk te verklaren.

Vooruit, laten we déze archetypische aartsvijand maar weer eens afstoffen, of misschien beter gezegd onder het woestijnzand vandaan halen. Tom Cruise is eigenlijk veel te oud voor deze flauwekul, maar als je hem tijdens het spektakel in het vliegtuig of bij het gevecht in de crypte bezig ziet kan hij nog wel even mee, en Annabelle Wallis is een nietszeggende damsel in distress. Verder een lekker vaartje, wat humor op z'n tijd, mooie sets en settings, een lekker onsmakelijke mummie (zeker wanneer ze nog het een en ander aan vitaminen en mineralen nodig heeft om haar streefgewicht te bereiken), Russell Crowe als een hero/villain uit een heel ander verhaal die er met de haren bijgesleept is als ging het hier om The league of extraordinary gentlemen, nog wat feitelijke zombies om Ahmanet van wat handlangers te voorzien, en voilá, een pijnloze cocktail van actie en fantasy die na een aardige eerste helft helaas flink inkakt.

Leuk laatste deel uit Margaret Rutherfords Marple-reeks, met vooral een geweldige Lionel Jeffries die weer uitstekend op dreef is met al z'n slow burns en double takes. Grappig ook dat Miss Marple in elke van de vier films vroeger een prijs blijkt te hebben gewonnen: eerst met golf, dan met paardrijden, dan met schieten en hier met schermen (als ik het me allemaal goed herinner). Heerlijk vermaak uit een voorbije tijd, en wat een leuk titelmuziekje is het toch. (Overigens is dit volgens mij de enige van de vier films die niet in 1.33:1 maar in 1.66:1 op de DVD staat.)

Inderdaad Kuck-x, het wordt niet zo vaak gezegd omdat dit soort films nooit echt serieus wordt beoordeeld, maar de setting van deze film is bijzonder rijk: eerst dat landhuis waar het eerste lijk wordt aangetroffen, daarna het vriendelijke stadje waar Miss Marple woont, vervolgens het pension met manege, en tussendoor ook nog het huis waar de breinaalden worden gehanteerd zal ik maar zeggen. Allemaal miniatuur-settinkjes die door hun levensechtheid de film tot leven brengen en zo de uitstekende acteurs een prachtig (en overigens ook ambachtelijk-fraai gefotografeerd) canvas bieden. Ik zit zelf inmiddels al op negen keer.

Tot mijn grote verbazing heb ik deze film zojuist voor de dèrde keer gezien, terwijl ik toch had durven zwéren dat dit pas de tweede keer was. Dat zegt eigenlijk al voldoende. Een ongelooflijke sterrencast doet z'n best in een film die maar niet grappig wil worden, ook al kan ik de meeste verwijzingen wel thuisbrengen en ook al slaagt zelfs James Coco er redelijk in om niet te veel te schmieren. Voornaamste pluspunt zijn de mooi uitgelichte decors en het hoge tempo waardoor de film goed uit te zitten is, maar de flauwe ontknoping (maskers, echt waar?) en de vervelende muziek die aan een goedkope sixties-TV-komedie doet denken halen effectief de angel eruit. (Maggie Smith ziet er overigens wel oogverblindend uit in die jurk.)

Weer een leuke Rutherford-Marple. De achtergrond van het repertoiretoneelgezelschap, armoedige pensions en goedkope theaters wordt nergens zo gedetailleerd en zo leuk neergezet als ik hoopte, en de acteurs zijn niet allemaal even duidelijk apart geschetst, maar Ron Moody (Mr. H. Driffold Cosgood, Driffy voor zijn collega's) en Francesca Annis (van een onaardse schoonheid vanuit sommige camerahoeken bezien) steken er bovenuit, en Charles Tingwell als Inspector Craddock speelt zijn groeiende irritatie gedurende dit kwartet films toch wel èrg goed. Craddock: "If ever there was an open-and-shut case, this was it. One member of that jury was being deliberately perverse!" Miss Marple: "Many more than one, Inspector, I assure you." Craddock: "Oh?" Miss Marple: "Eleven, to be precise."

        Overigens, hoewel dit volgens de DVD-hoes de vierde en laatste Marple-film van de onvergelijkbare Margaret Rutherford zou zijn, is dit in werkelijkheid de derde, zoals Kuck-x in zijn bericht van 19 augustus 2008 ook al vermeldt.

The stick-up was zó'n leuke film dat ik er een punt van heb gemaakt om meer films van deze regisseur te zien, maar geen van de vier daarvan is eigenlijk in de buurt daarvan gekomen. A murder of crows heeft twee zwaarwegende minpunten : hoewel hij z'n best doet is Cuba Gooding Jr absoluut niet geschikt voor de hoofdrol in deze noir-achtige film, en het grimeerwerk van de oude man die Goodings boot huurt is zó godsgruwelijk slecht dat het mij absoluut niet lukt om mijn disbelief te suspenden – ik kan me gewoon niet voorstellen dat het personage van Gooding echt denkt dat een senior citizen er zó uitziet in plaats van meteen te vragen bij welke fopwinkel hij dat masker heeft aangeschaft (vermoedelijk dezelfde als waar de nepsnor van detective Goethe vandaan komt). En dan heb ik het nog niet eens gehad over de hier al vaker genoemde onwaarschijnlijkheid dat Gooding gedurende de halve film door New Orleans kan wandelen terwijl zijn snuitwerk op het nieuws te zien is geweest...
        Maar goed, aan de pluszijde staan de lekkere muziek, de met redelijke vaart gefilmde achtervolging, het niet onaardige spel van Tom Berenger (althans zodra hij zijn Jamaicaanse vakantiekloffie heeft uitgetrokken) en de mooie fotografie (hoewel de trailer op mijn H.O.M. Vision-DVD merkwaardigerwijs een mooiere beeldkwaliteit heeft dan de film zelf). Bovendien zitten er op het einde nog twee twists die ik niet zag aankomen : ik had durven zwéren dat het Eric Stoltz was die zich als de oude man had vermomd, en de dood van Berenger zag ik niet aankomen. Daardoor haalt de film nog nèt een voldoende, maar uiteindelijk ontstijgt hij het niveau van een ambitieuze B-film helaas niet.

Om de tien jaar bekijk ik deze weer eens om te zien of de sterren nog altijd stralen. En dat doen ze, waarbij vooral Ingrid Bergman en Wendy Hiller het meeste van hun beperkte mogelijkheden maken, terwijl de onherkenbare Albert Finney de gebeurtenissen op passende wijze domineert. Maar de film zelf wordt er niet strakker, spannender of beter op, en dat filter om een jaren-dertig-sfeertje te suggereren blijft een bron van ergernis.

Niets nieuws, maar het is allemaal kleurrijk met een lekker vaartje, de bijrollen zijn leuk (hoewel iemand als Willem Dafoe wel héél weinig te doen krijgt), de visuals zijn prachtig, en (het belangrijkste) Kenneth Branagh is een uitstekende Poirot: krachtig en zelfverzekerd zonder valse bescheidenheid, en gelukkig niet schmierend zoals Albert Finney. Echt spannend wordt het nergens, en die nadrukkelijke pianomuziek tijdens het "Laatste Avondmaal" is jammer, maar verder is dit aangenaam ongecompliceerd vermaak.

Leuk verhaal in een mooie setting met sterke bijrollen (o.a. James Robertson Justice voorspelbaar maar sterk in zijn gebruikelijke rol als brombeer, de Amerikaanse Arthur Kennedy als huisarts, en de mooie Muriel Pavlow als Robertson Justice's dochter). De kleinere bijrollen zijn ook apart: wat het bijzondere belang is van Charles Tingwell (Mr Stringer) en Joan Hickson (de huishoudster) is hierboven al genoemd, en liefhebbers van de Carry On-reeks zullen de treinconducteur (Peter Butterworth) wel herkennen. Zelf vroeg ik me steeds af of álle jongetjes uit de eerste helft van de Engelse jaren 60 zo praatten als Martin Stephens (George Sanders' zoontje uit Village of the damned), maar op de IMDb-trivia-pagina zie ik dat dat komt doordat Stephens de rol van Alexander in deze film heeft gedubd. O, en de kledij van het slachtoffer zoals afgebeeld op de poster hierboven heb ik helaas even gemist.

Prachtig portret van wat het verleden voor mensen kan betekenen, hoe ze het zich herinneren, en hoe die herinneringen vervormd kunnen worden door eigen feilen óf door andermans leugens. Voor Hélène en Alphonse betekent het verleden hun gemiste leven samen, voor Bernard juist de marteling van (de herinnering aan) Muriel – in beide gevallen vormen oorlogen een breuklijn tussen verleden en heden. De vervreemdende montage met "ontbrekende" beelden, onaangekondigde tijdsprongen en onverwachte close-ups van objecten en bewegingen fungeert als een pendant van de onderhuidse spanningen bij de personages voor de kijker die daar gevoelig voor is, maar wie daar niets mee heeft zal zich hierbij inderdaad flink kunnen vervelen. Delphine Seyrig is mooi en melancholisch als altijd.

Kirk Douglas (als de gearriveerde bestsellerauteur) en Laraine Day (als zijn secretaresse en bestsellerauteur-in-de-dop) doen hun best, maar de film wil helaas nergens vlam vatten, misschien wel omdat de scriptschrijver-regisseur meer geïnteresseerd lijkt te zijn in de ontregelende wisecracks van huisvriend Keenan Wynn dan in de komische liefdesperikelen rondom de hoofdrolspelers. Met zijn typetje als harteloze playboy kan Douglas natuurlijk prima uit de voeten, en de bijrolbezetting (naast de drie genoemden ook nog onder anderen Florence Bates, Rudy Vallee en Alan Mowbray) is piekfijn, maar zowel qua plot als qua humor stelt het allemaal maar weinig voor. Waarom kent de Nederlandse taal toch geen goed equivalent voor het Engelse "forgettable"?

        Een bizarre bijkomstigheid is dat volgens IMDb niemand minder dan Erik Hazelhoff Roelfzema als "news publisher (uncredited)" in deze film meespeelt – bij het bekijken van deze film kon ik echter nergens een krantenuitgever ontwaren, en uit Hazelhoffs autobiografie blijkt dat zijn scène(tje) helaas uiteindelijk op de cutting room floor is beland...

Prachtig gefotografeerd, een perfecte Steve Wall, en zelfs een leek op jazzgebied zoals ik kan horen dat er op de soundtrack iets bijzonders gebeurt. Bakers voice-over stoort mij nu eens níét, het idee van de rechercheur die op zoek gaat naar de achtergronden is op zich niet verkeerd, en ik kijk altijd graag naar Gijs Naber, maar het psychologische belang van zijn personage vind ik dramatisch zwak uitgewerkt: nog voordat we ook maar iets "gewoons" van hem weten zien we al dat hij gewelddadig is, en als dát meteen als het definiërende aspect van zijn persoonlijkheid wordt neergezet is het noch voor de kijker noch voor het personage daarna een erg spectaculaire onthulling dat hij zoveel van zichzelf in de opvliegende Baker herkent – als Lucas eerst als een gewone "family man" was geportretteerd was zijn uiteindelijke "inkeer" veel pregnanter en schokkender geweest (en daarmee de impact van zijn personage veel groter). Nú lijkt het of de eerste helft van zijn scènes in de prullenmand of de vloer van de montagekamer is terechtgekomen, zodat zijn uiteindelijke belang voor de film eigenlijk nogal minimaal is, hoe goed Naber het ook speelt. Wat overblijft is een stijlvolle noir die eigenlijk een betere uitwerking had verdiend.

Will Hay (1888-1949), Engelse komiek, begon als variété-artiest in de music-hall-traditie, met als personage de eigenwijze maar incompetente schoolmeester die constant door zijn betweterige leerlingen op de kop wordt gezeten. Maakte in 1934 succesvol de overstap naar de cinema, en speelde tot 1943 in negentien speelfilms.

En dit is dan meteen de laatste van die films. Tot 1939 had Hay zijn films gemaakt bij Gainsborough, waar hij vooral met het team van Moore Marriott (als de oude sluwe Harbottle) en Graham Moffatt (als de jonge brutale Albert) een aantal zeer succesvolle komedies had gefilmd, met als hoogtepunt Oh, Mr. Porter! uit 1937. Hij kreeg echter langzaam maar zeker het gevoel dat hij steeds meer als aangever van zijn twee collega's werd gebruikt en steeds minder het middelpunt van zijn eigen films was, en bij Ealing kon hij een nieuw begin maken. Helaas kwam hij daar slechts tot vijf films voordat gezondheidsproblemen hem tot een afscheid van het witte doek dwongen.

In deze film uit 1943 speelt hij een (inmiddels uit de orde gezette) advocaat die door een cliënt uit het verleden wordt opgezocht: na zijn gevangenisstraf is Arthur Grimshaw (een mooi manische rol van Mervyn Johns) vastbesloten om alle mensen die hem indertijd naar de gevangenis hebben geholpen één voor één naar de andere wereld te zenden, met als laatste op de lijst zijn incompetente advocaat – uiteraard Hay zelf. En dus probeert Hay alle mensen die vóór hem op de lijst staan te waarschuwen, in de hoop dat zij ontkomen aan Grimshaws aanslagen zodat hijzelf nooit aan de beurt zal komen.

De derde hoofdrol is voor Claude Hulbert (een typische Engelse silly ass–komiek) als Hay's zo mogelijk nog minder snuggere kompaan, en daarnaast is er nog een klein maar fijn rolletje als patiënt in een psychiatrische inrichting voor Ernest Thesiger, onsterfelijk dankzij zijn rollen in twee klassieke films van James Whale, The old dark house (1932) en The bride of Frankenstein (1935).

Sommige set pieces in de film werken nog altijd uitstekend, zoals de beginscène waarin Hay wordt berecht voor het schrijven van bedelbrieven en de scènes in de inrichting waar Hulbert en Hay door Thesiger misleid worden. Andere zijn voor moderne kijkers misschien wat moeilijker te waarderen (een komisch dansje van Hulbert dat uitloopt op een massale vechtpartij), en de climactische scènes zijn wat minder scherp dan je zou hopen, maar al met al is dit door het hoge tempo en de bijna grimmige opzet toch een fraaie afsluiting van een grote carrière. Hier in Nederland is Will Hay nauwelijks bekend, en ik betwijfel of dat ooit zal veranderen, maar de liefhebber van oude Engelse komedies zal hier zijn hart aan kunnen ophalen.

Brrr... Na Hulk Hogan, Schwarzenegger en Diesel mag nu ook Dave Bautista laten zien dat er in zijn ruwe bolster toch gewoon een blanke pit klopt, dus hij wordt gekoppeld aan een kind dat hem om haar vinger windt, hoe verrassend! De film is degelijk gemaakt, Bautista en Chloe Coleman doen het aardig samen en er zit één mooie twist in (de clichématige gay buren die minder onschuldig blijken te zijn dan gedacht), maar verder is dit een flauwe, uitermate voorspelbare en met gruwelijke muziek dichtgesmeerde produktie waarvan zelfs de actieclimax tot gapen noopt. Zonde van Bautista's tijd, èn van de mijne.

Deze film staat of valt natuurlijk met de vertolking van Michelle Williams, en hoewel ze fysiek niet 100% geschikt is als Monroe is haar spel zó goed en zijn de momenten waarop ze breekt zó ontroerend dat zij in haar eentje de film meer dan draagt. Redmayne is prima, Branagh adekwaat, Dench superbe in haar wijze taxatie, en de recreatie van de sfeer rondom een filmset ten tijde van The prince and the showgirl vermakelijk (hoewel niet erg diepgravend), maar uiteindelijk gaat het toch van a tot z om Williams, en haar spel is een triomf.

        En gelukkig maar dat het om háár gaat, want als het om Colin Clark zou gaan zou ik toch wel wat meer moeite met deze film hebben. Uit de IMDb-trivia: "This movie offers an excessively romanticized and sentimental account of Colin Clark's relationship with Marilyn Monroe, and with others, too. In reality, Clark had contempt for Monroe, whom he regarded as a hopelessly neurotic creature who would likely one day commit suicide. The real-life equivalent of Lucy (Emma Watson) was a working-class girl who Clark simply wanted to seduce, although he regarded her as stupid. Far from being the naive innocent portrayed by Eddie Redmayne, Clark was also having an affair with a much older married woman at the time he was involved (in a very minor capacity) in the filming of The prince and the showgirl, and admitted in a book to taking part in homosexual activities with some of the actors in the movie when drunk." Toegegeven, een film hoeft niet (altijd) rekening te houden met de waarheid en de werkelijkheid, maar tussen de lieve Colin die we in de film zien en de opportunist uit bovenstaand citaat zit wel een verschil van dag en nacht, en ik moet daar maar niet teveel over nadenken.

Nou, eerlijk is eerlijk, volgens IMDb was dit oorspronkelijk een televisieserie van 13 afleveringen à 25 minuten = ruim 5 uur, en als je zo'n speelduur tot 93 minuten moet terugbrengen voor een DVD-release (want ik neem niet aan dat dit misbaksel ooit de bioscoop heeft gehaald) is het wel logisch dat er personages die in de éne scène "hoe komen we hier ooit uit?" zeggen, zich in de volgende scène alweer heel ergens anders bevinden zonder enige verwijzing naar hun ontsnapping. Maar dan nog is het onbegrijpelijk hoe de (tot nog toe) enige gebruiker die op IMDb een review heeft geplaatst daar tot een rating van het maximum van 10 sterren komt, want deze produktie blinkt toch alleen maar uit in slecht spel, lachwekkende dialogen, mislukte pogingen tot humor, belachelijke kledij, alles overstelpende muziek en vooral abominabele FX (dat sabeltandtijgertje! ). Nee, notorious_kim, bij mij verhuist deze direct van de stapel "nog te bekijken" naar de stapel "retour aan de kringloopwinkel" zonder ooit een plaatsje in welke kast dan ook te zullen innemen.