Opinions

Kirk Douglas (als de gearriveerde bestsellerauteur) en Laraine Day (als zijn secretaresse en bestsellerauteur-in-de-dop) doen hun best, maar de film wil helaas nergens vlam vatten, misschien wel omdat de scriptschrijver-regisseur meer geïnteresseerd lijkt te zijn in de ontregelende wisecracks van huisvriend Keenan Wynn dan in de komische liefdesperikelen rondom de hoofdrolspelers. Met zijn typetje als harteloze playboy kan Douglas natuurlijk prima uit de voeten, en de bijrolbezetting (naast de drie genoemden ook nog onder anderen Florence Bates, Rudy Vallee en Alan Mowbray) is piekfijn, maar zowel qua plot als qua humor stelt het allemaal maar weinig voor. Waarom kent de Nederlandse taal toch geen goed equivalent voor het Engelse "forgettable"?

        Een bizarre bijkomstigheid is dat volgens IMDb niemand minder dan Erik Hazelhoff Roelfzema als "news publisher (uncredited)" in deze film meespeelt – bij het bekijken van deze film kon ik echter nergens een krantenuitgever ontwaren, en uit Hazelhoffs autobiografie blijkt dat zijn scène(tje) helaas uiteindelijk op de cutting room floor is beland...

Prachtig gefotografeerd, een perfecte Steve Wall, en zelfs een leek op jazzgebied zoals ik kan horen dat er op de soundtrack iets bijzonders gebeurt. Bakers voice-over stoort mij nu eens níét, het idee van de rechercheur die op zoek gaat naar de achtergronden is op zich niet verkeerd, en ik kijk altijd graag naar Gijs Naber, maar het psychologische belang van zijn personage vind ik dramatisch zwak uitgewerkt: nog voordat we ook maar iets "gewoons" van hem weten zien we al dat hij gewelddadig is, en als dát meteen als het definiërende aspect van zijn persoonlijkheid wordt neergezet is het noch voor de kijker noch voor het personage daarna een erg spectaculaire onthulling dat hij zoveel van zichzelf in de opvliegende Baker herkent – als Lucas eerst als een gewone "family man" was geportretteerd was zijn uiteindelijke "inkeer" veel pregnanter en schokkender geweest (en daarmee de impact van zijn personage veel groter). Nú lijkt het of de eerste helft van zijn scènes in de prullenmand of de vloer van de montagekamer is terechtgekomen, zodat zijn uiteindelijke belang voor de film eigenlijk nogal minimaal is, hoe goed Naber het ook speelt. Wat overblijft is een stijlvolle noir die eigenlijk een betere uitwerking had verdiend.

Will Hay (1888-1949), Engelse komiek, begon als variété-artiest in de music-hall-traditie, met als personage de eigenwijze maar incompetente schoolmeester die constant door zijn betweterige leerlingen op de kop wordt gezeten. Maakte in 1934 succesvol de overstap naar de cinema, en speelde tot 1943 in negentien speelfilms.

En dit is dan meteen de laatste van die films. Tot 1939 had Hay zijn films gemaakt bij Gainsborough, waar hij vooral met het team van Moore Marriott (als de oude sluwe Harbottle) en Graham Moffatt (als de jonge brutale Albert) een aantal zeer succesvolle komedies had gefilmd, met als hoogtepunt Oh, Mr. Porter! uit 1937. Hij kreeg echter langzaam maar zeker het gevoel dat hij steeds meer als aangever van zijn twee collega's werd gebruikt en steeds minder het middelpunt van zijn eigen films was, en bij Ealing kon hij een nieuw begin maken. Helaas kwam hij daar slechts tot vijf films voordat gezondheidsproblemen hem tot een afscheid van het witte doek dwongen.

In deze film uit 1943 speelt hij een (inmiddels uit de orde gezette) advocaat die door een cliënt uit het verleden wordt opgezocht: na zijn gevangenisstraf is Arthur Grimshaw (een mooi manische rol van Mervyn Johns) vastbesloten om alle mensen die hem indertijd naar de gevangenis hebben geholpen één voor één naar de andere wereld te zenden, met als laatste op de lijst zijn incompetente advocaat – uiteraard Hay zelf. En dus probeert Hay alle mensen die vóór hem op de lijst staan te waarschuwen, in de hoop dat zij ontkomen aan Grimshaws aanslagen zodat hijzelf nooit aan de beurt zal komen.

De derde hoofdrol is voor Claude Hulbert (een typische Engelse silly ass–komiek) als Hay's zo mogelijk nog minder snuggere kompaan, en daarnaast is er nog een klein maar fijn rolletje als patiënt in een psychiatrische inrichting voor Ernest Thesiger, onsterfelijk dankzij zijn rollen in twee klassieke films van James Whale, The old dark house (1932) en The bride of Frankenstein (1935).

Sommige set pieces in de film werken nog altijd uitstekend, zoals de beginscène waarin Hay wordt berecht voor het schrijven van bedelbrieven en de scènes in de inrichting waar Hulbert en Hay door Thesiger misleid worden. Andere zijn voor moderne kijkers misschien wat moeilijker te waarderen (een komisch dansje van Hulbert dat uitloopt op een massale vechtpartij), en de climactische scènes zijn wat minder scherp dan je zou hopen, maar al met al is dit door het hoge tempo en de bijna grimmige opzet toch een fraaie afsluiting van een grote carrière. Hier in Nederland is Will Hay nauwelijks bekend, en ik betwijfel of dat ooit zal veranderen, maar de liefhebber van oude Engelse komedies zal hier zijn hart aan kunnen ophalen.

Brrr... Na Hulk Hogan, Schwarzenegger en Diesel mag nu ook Dave Bautista laten zien dat er in zijn ruwe bolster toch gewoon een blanke pit klopt, dus hij wordt gekoppeld aan een kind dat hem om haar vinger windt, hoe verrassend! De film is degelijk gemaakt, Bautista en Chloe Coleman doen het aardig samen en er zit één mooie twist in (de clichématige gay buren die minder onschuldig blijken te zijn dan gedacht), maar verder is dit een flauwe, uitermate voorspelbare en met gruwelijke muziek dichtgesmeerde produktie waarvan zelfs de actieclimax tot gapen noopt. Zonde van Bautista's tijd, èn van de mijne.

Deze film staat of valt natuurlijk met de vertolking van Michelle Williams, en hoewel ze fysiek niet 100% geschikt is als Monroe is haar spel zó goed en zijn de momenten waarop ze breekt zó ontroerend dat zij in haar eentje de film meer dan draagt. Redmayne is prima, Branagh adekwaat, Dench superbe in haar wijze taxatie, en de recreatie van de sfeer rondom een filmset ten tijde van The prince and the showgirl vermakelijk (hoewel niet erg diepgravend), maar uiteindelijk gaat het toch van a tot z om Williams, en haar spel is een triomf.

        En gelukkig maar dat het om háár gaat, want als het om Colin Clark zou gaan zou ik toch wel wat meer moeite met deze film hebben. Uit de IMDb-trivia: "This movie offers an excessively romanticized and sentimental account of Colin Clark's relationship with Marilyn Monroe, and with others, too. In reality, Clark had contempt for Monroe, whom he regarded as a hopelessly neurotic creature who would likely one day commit suicide. The real-life equivalent of Lucy (Emma Watson) was a working-class girl who Clark simply wanted to seduce, although he regarded her as stupid. Far from being the naive innocent portrayed by Eddie Redmayne, Clark was also having an affair with a much older married woman at the time he was involved (in a very minor capacity) in the filming of The prince and the showgirl, and admitted in a book to taking part in homosexual activities with some of the actors in the movie when drunk." Toegegeven, een film hoeft niet (altijd) rekening te houden met de waarheid en de werkelijkheid, maar tussen de lieve Colin die we in de film zien en de opportunist uit bovenstaand citaat zit wel een verschil van dag en nacht, en ik moet daar maar niet teveel over nadenken.

Nou, eerlijk is eerlijk, volgens IMDb was dit oorspronkelijk een televisieserie van 13 afleveringen à 25 minuten = ruim 5 uur, en als je zo'n speelduur tot 93 minuten moet terugbrengen voor een DVD-release (want ik neem niet aan dat dit misbaksel ooit de bioscoop heeft gehaald) is het wel logisch dat er personages die in de éne scène "hoe komen we hier ooit uit?" zeggen, zich in de volgende scène alweer heel ergens anders bevinden zonder enige verwijzing naar hun ontsnapping. Maar dan nog is het onbegrijpelijk hoe de (tot nog toe) enige gebruiker die op IMDb een review heeft geplaatst daar tot een rating van het maximum van 10 sterren komt, want deze produktie blinkt toch alleen maar uit in slecht spel, lachwekkende dialogen, mislukte pogingen tot humor, belachelijke kledij, alles overstelpende muziek en vooral abominabele FX (dat sabeltandtijgertje! ). Nee, notorious_kim, bij mij verhuist deze direct van de stapel "nog te bekijken" naar de stapel "retour aan de kringloopwinkel" zonder ooit een plaatsje in welke kast dan ook te zullen innemen.