Opinions

Ik behoor niet tot de doelgroep, noch qua leeftijd noch qua "thuiswonende kinderen", en ik heb de voorgaande films niet gezien, maar ik heb deze eens opgezet omdat de regisseuse zulk uitmuntend naturel spel uit de cast van haar televisieserie Maud & Babs wist te halen. Dat was althans de insteek, maar al spoedig werd ik door het verhaal en de vertolkingen van vooral Willem Voogd en Felix Osinga meegesleept, en op het einde moest ik zelfs even een traantje wegpinken. Complimenten voor cast en crew, maar voor Barbara Bredero in het bijzonder voor niet alleen een vlot en goed verteld verhaal maar ook (en dus ook hier) uitstekend spel.

Aardig en vermakelijk, maar toch ook wel met een paar minpuntjes: die héle klas is wel erg braaf zonder machtsspelletjes of pesterijen, het verhaal is enigszins plotloos, en er zijn wat minder grappen dan je zou verwachten in deze situatie vol mogelijkheden. Maar het is allemaal met voldoende energie gefilmd, en Willem Voogd en Felix Osinga zijn twee gedroomde hoofdrolspelers. En ik wacht eigenlijk op het moment dat mees Kees in opstand komt tegen Dreus, hoewel dat natuurlijk volstrekt tegen het karakter van Kees en tegen de opzet van het hele verhaal ingaat, want een assertieve Kees zou geen echte mees Kees meer zijn. Maar toch!

Uitstekende kinderfilm met een goed tempo, leuk gespeeld door Yenthe Bos en met een prima rol van Jeroen Spitzenberger, hoewel ik zelf vooral van de romantische verwikkelingen van directeur Stork vlinders in de buik kreeg. Echt zeer vermakelijk.

"It's a great day to go fishing!" Een soort Jurassic Jaws met als enige zekerheid dat buiten de held de moeder van het kleine meisje het in ieder geval zal overleven. Het leuke is dat er veel verschillende plotsegmenten voorbijkomen (in plaats van bijvoorbeeld één lange achtervolging) en ook verschillende lokaties (die natuurlijk wel allemaal met water te maken hebben), maar jammer genoeg zitten er buiten Statham en Wilson weinig aansprekende acteurs en personages in de cast, en als halverwege de film Statham zich bereid verklaart om naar de Meg te gaan zwemmen in plaats van de luchtmacht te alarmeren om het monster met grof geschut uit het water te blazen verliest de film z'n laatste restje geloofwaardigheid. Gelukkig is daar dan nog de fraaie verrassing als er plotseling een tweede Meg opduikt. Al met al een matige doorsnee monsterfilm, maar de cijfers (budget $130m, opbrengst $530m) rechtvaardigden een vervolg dat begin augustus 2023 in première moet gaan.

Zeer goed geschreven en fantastisch geacteerd (Guy Pearce had duidelijk een Oscarnominatie verdiend). Het enige bezwaar zou kunnen zijn dat het (lage) gewicht van het verhaal (dus de plotlijn van de whodunit die Leonard probeert te reconstrueren) in een te groot contrast staat tot de gecompliceerde vertelstijl : is deze sophisticated manier van vertellen wel besteed aan zoiets basaals als een moordmysterie? Daar ben ik zelf nog niet uit, maar de vorm verdient sowieso al vier sterren (hoewel mijn langetermijngeheugen nog niet zó slecht is dat ik me Harold Pinters Betrayal (1983) niet herinner).

Toen ik indertijd deze film bij de videotheek huurde stond er op de videodoos dat dit een "ware lach-lawine" was. Wie schetste mijn verbazing toen deze film eerder een thriller probeerde te zijn? Ik had er goede herinneringen aan, maar nu ik hem zo'n twintig jaar later opnieuw zie is hij toch iets minder leuk. Daryl Hannah heb ik nog nooit zo verleidelijk gezien, de overige acteurs doen hun best (inclusief Michael McKean, die hier de eigenaar van het buitenhuisje speelt maar voor mij altijd David "I'd be a full-time dreamah!" St Hubbins uit This is Spinal Tap zal blijven) en de FX komen nog altijd behoorlijk overtuigend over, maar de plot is iets te voorspelbaar en veel te weinig spannend, ook al omdat Chevy Chase, tja, gewoon Chevy Chase speelt in plaats van iemand voor wie je in de zenuwen zou moeten zitten. Vermakelijk, maar of ik hem over twintig jaar nógmaals zal willen bekijken. . .

De CGI zien er best aardig uit op mijn televisiescherm, de chemie tussen Chris Hemsworth en Tessa Thompson werkt net zo goed als in Thor: Ragnarok, en de overige sterren zijn adekwaat als altijd. Maar het verhaaltje brengt weinig spectaculairs, en het geheel voelt aan als een poging om een franchise die al keurig was afgerond nieuw leven in te blazen zonder enige overtuiging dat er nog iets nieuws (of leuks) kan worden gedaan.

Lekkere variant op And then there were none, met als voornaamste attractie Ralph Fiennes die maar weer eens zijn extreme veelzijdigheid demonstreert. Ik weet niet of ik van de verveeld ogende Anya Taylor-Joy een grote fan ga worden, maar ze doet alles hier wel precies naar behoren, en de rest van de cast heeft er ook duidelijk plezier in. Bezwaren dat de film niet een satire is, of geen horror, of geen thriller, tja, wat de film wèl was was vermakelijk, en verder heb ik er niet over nagedacht, want vermakelijk is al leuk genoeg. Het gegeven dat alle koks zover kunnen worden gebracht dat ze allemaal bereid zijn om hun leven te geven voor de idealen van Chef is misschien wat vergezocht, maar ik hoef maar aan Jonestown te denken om te beseffen dat het eindspel van deze film nou ook weer niet zo héél onwaarschijnlijk is, en bovendien is dit voor mij sowieso niet een film die staat of valt met psychologisch of anderszins realisme. Uitstekend vermaak.

Redelijk kleine maar boeiende film waar ik zonder voorkennis aan begon met de verwachting een enigszins clichématig drama over victory against all odds te gaan zien, maar daarin kwam ik toch, eh, bedrogen uit. Colin Firth is zoals wel vaker perfect in het neerzetten van de menselijkheid van zijn personage, mede dankzij zijn overtuigende fysieke transformatie wanneer, bovenop de wanhoop om de slechte staat van zijn boot, het dreigende faillissement en de daaropvolgende beslissing om bedrog te plegen, ook nog eens de fysieke uitputting en de zinsbegoochelingen van de paarden, de stemmen en de verschijningen hun tol komen eisen. Knap werk, maar als film nou ook weer niet zó boeiend dat ik behoefte heb om de documentaire of de andere speelfilm over deze man te gaan zien. (Zoek trouwens niet naar die andere speelfilm [simpelweg Crowhurst geheten] op MovieMeter, want op het moment van schrijven staat die hier niet.)

Inmiddels bovenstaande Blu-ray ontvangen en bekeken. Een sublieme 4K-transfer die het tijdsbeeld van 1978 (lange revers, leren jasjes, lange haren, wijde pijpen, mannen met laarzen) prachtig vangt, met strakke kleuren en helder geluid. (Bruno Ganz draagt overigens Adidas-sportschoenen, nu weer zeer gewild als vintage-retro.) Eén Duits geluidsspoor, optionele Engelse ondertiteling. Als extra's twee interviews, één met regisseur Reinhard Hauff (2007, 25 minuten) over de insteek van het script (met niet de politieke complicaties maar de afasie als uitgangspunt) , cast en crew, en zijn eigen voorliefde voor rebellerende underdogs; en één met producent Eberhard Junkersdorf (2008, 13 minuten) over zijn samenwerking met Hauff, de medische research en de setting van het (echte) ziekenhuis, helaas geen van beide ondertiteld. (O ja, en er zit een "Wendecover" bij : als je de papieren hoesomslag omdraait krijg je precies hetzelfde saaie artwork maar dan minus leeftijdsaanduiding en barcode. Hoera!)

        Los van de kwaliteit van de remaster blijft dit een meesterlijke film over een man die bekneld raakt tussen politie en politiek, met een hoog tempo (veel sneller dan ik me herinnerde, Hoffmann wordt nog vóór de begincredits neergeschoten), spaarzame maar zeer effectieve muziek, een uitstekend script dat ook ruimte biedt voor zwarte humor in de vorm van Hoffmanns verbale verhapselingen, en bovenal een fenomenale Ganz.

Visueel kent deze film nauwelijks zijn gelijke, en dat is voor mij ruimschoots genoeg compensatie voor de onduidelijke moraal, de religieuze en Messianistische elementen (de preek over de Toren van Babel, de rol van de Bemiddelaar, het "laat de kinderen tot mij komen"-einde) en het theatrale acteren van het liefdespaar dat de grenzen van het betamelijke ruimschoots overschrijdt. (Wat dat laatste betreft, voor Brigitte Helm kan nog ter verdediging worden aangevoerd dat haar vertolking als Maria juist zoveel mogelijk op een bang hertje met saamgeknepen knuisjes moet lijken om het contrast met de extraverte en opzwepende "Maschinenmensch" zo groot mogelijk te maken, maar naar de manier waarop Gustav Fröhlich als Freder steeds naar z'n hart grijpt moet toch ook in 1927 al met gefronste wenkbrauwen zijn gekeken.)

        Uiteindelijk zijn het de gigantische sets (zowel boven als onder het aardoppervlak), de massascènes van bijvoorbeeld de als zombies in- en uitstromende arbeiders, en de nog altijd indrukwekkende explosies en elektriciteits- en water-FX die deze film z'n terechte reputatie als één van de meest iconische produkties ooit hebben bezorgd, en het aantal films dat im- of expliciet schatplichtig is aan Metropolis zal niet meer te tellen zijn. Ook weer een prachtige muziekscore van Gottfried Huppertz, en Fritz Rasp is heerlijk creepy als "Der Schmale" (de man die Freder moet schaduwen). Een overdadig en megalomaan bouwwerk op een goedkoop fundamentje van onvoldragen socialistische ideeën, maar door de expertise van de bouwmeester kan ik me probleemloos concentreren op de architectuur als een feest voor de ogen. Zoals de New Yorker in 1978 over deze film zei: "It goes too far and always gets away with it."

Vanwege een vage herinnering aan de poster waarop ik meende dat een stoere Brad Pitt eerste hulp verleende aan een ernstig gewonde Julia Roberts, begon ik deze film eigenlijk met het idee dat dit een thriller zou zijn. Dus ik moest wel even schakelen toen bleek dat Pitt een onhandige stuntel moest spelen en Roberts het grootste deel van de film niet eens het scherm met hem deelt, en toen de film al een flink eind op streek was vroeg ik me af of de melige insteek (de onbeholpen Amerikaan die zodanig blundert dat hij de lokale oplichters als het ware úítnodigt) het afkijken van deze film wel rechtvaardigde, maar op dat moment begon het gesprek tussen Robers en James Gandolfini in de "diner", en vanaf dat moment werd de film steeds interessanter (en ook wel spannender). Gelukkig wist ik ook niet wie er op het einde nog een zeer verrassende cameo heeft, en Gene Hackman heeft gelukkig ook de benodige gravitas om zijn motief om het pistool in handen te krijgen serieus en overtuigend te brengen. Zo werd de film eigenlijk in de loop van de speelduur steeds onderhoudender, hoewel ik hem voornamelijk zal onthouden vanwege de rol van James Gandolfini (zegt iemand die nooit diens veelgeprezen televisieserie heeft gezien en die dus niet wordt gehinderd door enige associatie met Tony Soprano). Opmerkelijk dat de onervaren regisseur (nog vóór zijn doorbraak met de Pirates-franchise) hier al zulke sterren voor zijn camera heeft weten te krijgen.

Anderhalve maand geleden zag ik Lot no. 249 (2023), de aflevering uit de serie A ghost story for Christmas van 2023, en nu werd dan déze korte film van dezelfde regisseur van twee jaar eerder herhaald. Leuk gegeven, fraai verfilmd en met in de hoofdrol de altijd betrouwbare Rory Kinnear (ditmaal getooid met een enorme snor). Niets bijzonders, maar wel goed voor een half uurtje sfeervol griezelen (bij wijze van spreken dan, want deze serie is meer spooky dan scary, en dat is altijd beter wat mij betreft).

Een uitermate doorsnee misdaadthriller die vanwege titel, regisseur en populaire hoofdrolspelers hogere verwachtingen wekt dan uiteindelijk worden ingelost. Groezelig gefilmde en schokkerig gemonteerde scènes met undercover-agenten die misschien wel, misschien niet naar de verkeerde kant overhellen – ik heb het onderhand al te vaak gezien, en Michael Mann voegt hier te weinig aan toe, ook al is het orkestreren van die intense shoot-out op het einde hem wel toevertrouwd. Voor het idee dat die prachtige Gong Li voor de met een vies lang haarstukje en een desperado-snor uitgedoste Colin Farrell zou vallen heb ik wel heel veel suspension of disbelief nodig.

Spectaculair (hoewel ik van sommige zeeslagen de taktiek niet goed kon volgen) en behoorlijk goed geacteerd door met name Frank Lammers (hoewel ik van tevoren een tamelijke hekel aan hem had), Barry Atsma en Sanne Langelaar (hoewel de toespraak waarmee ze de woede van de menigte bij haar huis weet af te wenden bijzonder weinig indruk maakt). Al die hoewelletjes... en toch heb ik de hele film door zeer geboeid gekeken. Desalniettemin kom ik niet tot de vier sterren, want het grootste minpunt was voor mij toch wel de alomtegenwoordige opgefokte clichématige muziek die me niet alleen steeds meer ging ergeren maar ook nog eens (en dan vooral in het begin) complete dialogen onder bombastische diarree begroef en aldus het oude euvel der onverstaanbaarheid van de Nederlandse speelfilm toch weer uit de dood opwekte. Eeuwig zonde.

Het eenzame zoontje van een gescheiden moeder geeft een uit de lucht gevallen en vrij bizar wezen onderdak en ontwikkelt er een bijzondere vriendschap mee... Waar doet dat nou ook al weer aan denken? Maakt niet uit, dit is een vriendelijke en sympathieke kinderfilm met prachtige lokaties; jammer dat de eland zo'n wezenloos uiterlijk heeft. Leuke rollen van Arjan Ederveen als boze buurman Panneman en Carla Hardy als kordate oma die nog wel eens aan de (Kerst)man wil.

Naar aanleiding van het (prima) bericht van mijn voorganger heb ik deze film een jaar na de eerste kijkbeurt nog een tweede keer geprobeerd, ook al omdat ik in oktober 2016 nog steeds aan deze film liep te denken terwijl ik in oktober 2015 heel stellig had verklaard dat er van deze film reeds de volgende dag helemaal niets was blijven hangen (ja, mijn overtuigingen zijn gebeiteld in steen). En inderdaad is dit toch een veel sterkere film dan gedacht, met uitstekende vertolkingen, een sfeervol beeld van Parijs anno nu (waar ik nog nooit ben geweest) en in het verleden (waar ik veel van gelezen heb: Hemingway schreef prachtige boeken, maar ik weet niet of ik erg lang met hem in één kamer zou kunnen verkeren) en een moraal die op zich helemaal niet verkeerd is. Dank voor de por in de ribben, stefan dias ! (Van *** naar ****)

Zoveel moeite, zulke goede en interessante acteurs, zo'n zorgvuldige opbouw, en dan de pay-off met oplichtende ogen, uitgestrekte handen en CG-gebouwen – het is bijna net zo'n teleurstelling als de latere films van M. Night Shyamalan. Het acteerwerk en de sfeer van de eerste helft houden de film nog redelijk overeind, maar bij dat Close encounters of the third kind-einde haak ik af.

Het ziet er allemaal prachtig uit, maar de film duurt zó gruwelijk lang dat het zorgvuldige creëren van sfeer en achtergrond verzandt in traagheid en verveling. Bovendien duurt de opbouw daardoor zó lang dat de climaxen bijna niet anders dan teleurstellingen kunnen zijn, ook al omdat ik vrij weinig binding met de mannelijk epersonages kreeg, waardoor hun respectieve eindes me redelijk koud lieten. Florence Pugh speelt prima, en de scène met de klif is indrukwekkend, maar de uitkomst van de film is vrij voorspelbaar en mist daardoor echte spanning.

Moeilijk te verklaren waarom deze goed gemaakte en van uitstekende FX voorziene film me toch zo weinig doet. Misschien is de overdaad van al die explosies en al dat wapengekletter tussen vliegdekschepen en bommenwerpers de schuld, misschien duurt de film net te lang, en misschien is het ook wel de louche uitstraling van Ed Skrein die me verhindert om met het voornaamste acteurs-perspectief mee te leven. Ik kan hier weinig negatiefs over zeggen, maar na verloop van tijd ging het me allemaal steeds minder interesseren. Of zou het komen omdat ik geen Amerikaan ben en dit verhaal dus niet in mijn emotionele rugzak heb?

Tja, misschien ben ik wel net zo saai als deze documentaire, maar hoewel ik weinig met jazz heb en praktisch niets met (en van) Miles Davis, heb ik toch steeds geboeid gekeken. Het helpt misschien ook juist wel dat ik weinig specifieks over zijn carrière weet, dus bijvoorbeeld zijn manier om andere muzikanten de ruimte te geven en zijn samenwerking met Gil Evans vond ik heel boeiend. Zijn hautaine en afstandelijke persoonlijkheid en zijn losse handjes komen wel aan bod (mede dankzij zijn autobiografie waarin hij die zaken kennelijk niet wenste te verhullen), maar hadden wel wat meer aandacht mogen krijgen om de mens achter de trompet wat indringender in beeld te krijgen – of was zijn bezetenheid van muziek echt zo intens dat hij zijn hele psyche daaromheen vouwde?

Het is wel een uitdagend project: de Coens zijn meesters in het neerzetten van personages die nèt niet helemaal realistisch zijn maar ook nèt niet karikaturaal of over-the-top, ergens er precies tussenin zodat je je als kijker zeker steeds zou afvragen of je bij de neus wordt genomen als je niet zo in beslag werd genomen door de intrigerende plots en de bijna literaire dialogen (die zelf ook weer tegen het gekunstelde aan zitten, maar daar door de naturelle vertolkingen van de altijd uitstekende acteurs voor behoed worden). Fargo is daar in mijn ogen nog altijd het perfecte voorbeeld van, maar in Miller's Crossing begeven de broers zich nog veel meer op glad ijs door hun gemaniëreerde personages en breedsprakige dialogen te plaatsen binnen de ultieme macho-wereld van de Amerikaanse gangsters uit de jaren 30. De zwetende Jon Polito die de mond vol heeft van "ethics", Gabriel Byrne's "If I'd known we were gonna cast our feelings into words, I'd've memorized the Song of Solomon", Bernie Birnbaums wanhopige "Look in your heart!" – het klopt allemaal en het kan allemaal, maar in een andere film met een andere regisseur en andere acteurs zou het bijna zéker niet passen, "onrealistisch" en geaffecteerd aandoen. Dat gezegd hebbende is het leuk dat dit bij MovieMeter de op drie na hoogst gewaardeerde film van de Coens is, ná hun drie bekendste titels Fargo, The big Lebowski en No country for old men. De herinnering aan John Turturro's heart-wrenching monoloog op de titelplek draag ik al vijfentwintig jaar met me mee; dat hij Gabriel Byrne later weer opzoekt om hem te chanteren met het redden van zijn leven was ik al weer vergeten en viel me bij de herziening koud op mijn dak, prachtig. De tijd is vriendelijk geweest voor deze film.

Lach of ik schiet... De individuele grappen werken hier vaak goed, het dansje met de snorren is hilarisch, en Giovanni Ribisi en Sarah Silverman vormen een mooi misschien-niet-helemaal-bij-elkaar-passend koppel, maar waar de film tekortschiet is in de gekunsteldheid van de plot. Volgens James Berardinelli "the funniest movies are usually the ones in which the jokes flow easily and there's a sense of spontaneity about their delivery. In A million ways to die in the west, too many gags are labored, repetitive, or predictable." En daar kan ik het wel mee eens zijn. In een goed script is de plot sterk en zijn de personages redelijk levensecht, zodat de gebeurtenissen vanzelf grappig zijn en de reacties van de figuren vanzelfsprekend en toch grappig. (Voorbeeld uit A fish called Wanda : Otto die zich afvraagt waarom Archie's dochter Portia vernoemd is naar een automerk – dat is grappig èn dat past helemaal bij Otto.) Bij A million ways to die in the West krijg ik daarentegen te vaak het idee dat de scène om de grap heen is geschreven, en hoewel ik af en toe hardop zat te lachen volgden er daarna toch ook vaak stukken waarbij ik alleen maar zat te wáchten in plaats van met plezier naar het vervolg te kijken, en MacFarlane is dan ook nog eens bepaald niet een acteur die je ogen aan het doek gelijmd houdt. Gemengde gevoelens dus.

Niet slecht, maar na afloop overheerst toch enigszins het gevoel van teleurstelling. Gewoon niet erg goed, maar ook niet sfeervol of suggestief. En ik moet zeggen dat er dan op zich misschien wel goede acteurs in meespelen, maar dat ze er niet in slagen om hun personages ook maar enigszins interessant te maken. (Nee, ook Charles S. Dutton kon mij niet boeien, hoewel hij elders op het net wel lovende kritieken krijgt.) Uitzondering is Josh Brolin, maar die heeft net te weinig te doen.

Pluspuntje is dat de film niet toegeeft aan de verleiding om in het allerlaatste shot toch nog even heel ironisch en extreem clichématig een Judas-broedseltje te laten zien dat het blijkt te hebben overleefd – hoewel dat drie jaar helaas toch wel degelijk het geval bleek te zijn.
 

Enigszins flauwe sequel waarvoor ze warempel nog een actrice uit de eerste film zo gek hebben gekregen om min of meer de hoofdrol c.q. het identificatiepunt te spelen. De film lijkt een praktisch plotloze verzameling gore-momenten te worden, maar eenmaal in het schoolgebouw krijgt het verhaal toch een redelijke flow; de cast doet het niet eens slecht, de twee volwassen hoofdrolspelers zijn sympathieke performers (Alix Koromzay heeft wel wat weg van Joan Cusack, en Bruno Campos heeft de uitstraling van Michael Biehn anno Kyle Reese), en de beestjes die uit de koffer kruipen zien er prima onsmakelijk uit. De laatste scène is nogal een afknapper, maar als geheel is deze opvolger leuker dan ik had verwacht (maar dat komt misschien ook omdat ik het origineel tamelijk teleurstellend vond).

Ik heb me toch wel vermaakt met dit lekker vervreemdende filmpje. Desoriëntatie is hier het sleutelwoord, met die contactgestoorde hoofdpersoon, die naargeestige flats. die geluidsband met dat bizarre achtergrondgekras van een viool of cello en dat documentaire-achtige spel van bijvoorbeeld Rosy – de hele sfeer deed me warempel af en toe aan het onvolprezen Eraserhead denken. De FX waren matig, met monsters er goedkoop uitzagen en soms zelfs bijna op het filmmateriaal getékend leken te zijn, maar ach, wanneer je low-budget-film eigenlijk meer een no-budget-film is kan ik dat wel door de vingers zien. Merkwaardig dat iedereen hier Rear window noemt maar dat niemand bij al die foto's op Marvins muur aan Blow-up moet denken. Wat mij betreft de leukste van de drie Mimic-films. Geweldig detail: in de verwoeste kamer met bloed op de muren en een afgerukte hand op de grond staat een vissekom waarvan het water roodgekleurd is.

Een degelijke And then there were none-variant met een paar mooie kills (de verrassende dood van Christian Slater die ook nog eens vrij cru is, het achteruit vurende pistool van Clifton Collins Jr.) en een redelijk tempo, hoewel ik merkte dat ik vanaf ongeveer driekwart van de film op mijn horloge begon te kijken. Net als in Harlins Deep blue sea heeft LL Cool J een leuke rol, maar hij viel misschien ook wel extra op omdat sommige personages nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn en soms maar uit één of twee definiërende karaktertrekken bestaan (Patricia Velasquez [1] hokt met Slater en [2]heeft wanhopig behoefte aan een sigaret), maar de film blijft toch vermakelijk tot en met het einde (of misschien moet ik zeggen tót het einde, want het slotgevecht is helaas enorm dramatisch en uitgerekt).

Nog altijd indrukwekkend qua ideeën, actie en visuals. De auto's op de multidimensionale snelweg ogen wat suf, en Dr Iris Hineman doet me wat teveel aan The Oracle uit The matrix denken, maar verder is dit nog altijd een voorbeeldige SF-actie-film. Uitstekend spel van Cruise, en een moeilijke maar prachtige rol van Samantha Morton; de scène met de ballonnen en de paraplu's is een klein meesterstukje, en voortaan wel even goed kijken voordat je iets uit de koelkast pakt.

Half sterretje voor Tony Tood hamming it up als de koning, half sterretje voor Michelle van der Water als zijn heerlijke zuster in haar sexy witte verpleegsterspakje, half sterretje voor de verwachting die wordt geschapen (ik werd vanzelf toch benieuwd naar hoe het doolhof en het monster eruit zouden zien), half sterretje voor de aardige explosie van vuur in het doolhof en een half sterretje voor het idee, de ambitieuze combinatie van mythologie, fantasy en horror.

Halve of zelfs hele sterren van de score aftrekken vanwege de FX (die dravende minotaurus!) en het lage budget (ik heb wel eens luxueuzere paleizen en uitgebreidere mensenmassa's gezien) doe ik niet, want al met al vind ik dit toch een merkwaardig sympathiek produkt. Volgens mij is het met deze film net als met het titelpersonage: een gedrocht, maar stiekem toch wel een lieverd.

DVD Verdict heeft het zelfs over een DVD-versie met een commentaartrack met de regisseur en de editor. Nou ja, dat gaat weer wat te ver – mijn bare bones DFW-Bart-Smit-5-voor-€5-exemplaar is goed genoeg.
 

Dat was inderdaad behoorlijk storend, soms had ik gewoon geen idee wat er precies gebeurde en was ik het inzicht in de ruimte waar de actie plaatsvond (bijvoorbeeld bij de eerste overval in het bos) totaal kwijt. Los daarvan was de film best grappig, vooral dankzij Julia Roberts en haar kamerheer Nathan Lane, en ook om het gekibbel tussen de dwergen onderling kon ik wel lachen. Bovendien was Lily Collins geen straf om naar te kijken, behalve dan bij het al vaker gemoreerde einde (en wat zag Sean Bean er ongemakkelijk uit met die hoge kraag en dat petieterige kroontje!). Hoe dan ook, omdat mijn verwachtingen erg laag waren kom ik uiteindelijk toch nog uit bij een onverwachte voldoende.