Opinions

De eerste van Hitchcocks beroemde halve dozijn, de zes Engelse thrillers die hij tussen 1934 en 1938 maakte en die hem een dergelijke reputatie gaven dat hij aan het eind van het decennium de overstap naar Hollywood kon maken. En zoals The 39 steps van een jaar later een plot heeft met een centraal motief dat sindsdien in honderden thrillers terug is gekomen, heeft déze film een fantastische titel die je meteen benieuwd maakt naar wát die man dan wel teveel wist en die ook de lading van talloze latere thrillers zou kunnen dekken. Helaas haalt de film nog niet het niveau vanThe 39 steps en The lady vanishes; hij zit wel vol goede ideeën, maar het hoogtepunt van de film valt eigenlijk al op twee-derde (de moordaanslag in de Royal Albert Hall), de afwikkeling van het laatste deel gaat daarna wat te langzaam (zoals wel meer mensen hier vinden) en het vloeiende dat het verhaal van The 39 steps al wèl heeft (en dat losstaat van dingen als tempo en montage) is hier afwezig. Goede rollen van Leslie Banks en (zoals gebruikelijk) Peter Lorre. Wat mij betreft van zeer groot historisch maar iets minder artistiek belang; ik ben een groot liefhebber van deze periode in Hitchcocks carrière, maar hoe iemand deze film kan prefereren boven Rear window of North by Northwest (allebei films die naar mijn idee de perfectie benaderen) is mij een raadsel.

Een meesterwerk van de late zwijgende film, met naast de superbe vertolking van Conrad Veidt en de bijzonder luxueuze sets voor mij als hoogtepunten de indrukwekkende en zeer kleurrijke massascènes op de kermis en bij het volksoproer. Ik heb nu in korte tijd drie films van Paul Leni gezien (naast déze ook Das Wachsfigurenkabinett uit 1924 en The cat and the canary uit 1927), en stuk voor stuk zijn dat nog altijd prachtige films met een behoorlijke dynamiek en (uiteraard) fantastische sets.

"I am now aiming precisely at your groin. So speak or forever hold your peace / piece!" Ik heb The man with the golden gun altijd beschouwd als één van de minste uit de reeks, maar bij herziening was ik aangenaam getroffen. Met Christopher Lee heb ik nooit veel gehad, een prima Saruman maar als Hammer-monster bepaald niet eng, maar eigenlijk is hij hier een serieuze en indrukwekkende tegenstander (c.q. spiegelbeeld) voor Bond, en zijn afgemeten lichaamstaal, zijn precieze dictie en de kilheid in zijn ogen maakt hem een meer dan waardige 007-schurk. De humor is niet altijd fijnzinnig (de nichtjes in de karateschool, sheriff J.W. Pepper) maar werkt over het algemeen wel, de beroemde stunt blijft spectaculair (jammer van dat stomme fluitje), het tempo ligt redelijk hoog, de lokaties zien er goed uit, de climax is leuk, en Roger Moore lijkt zich in zijn tweede Bondfilm behoorlijk goed op zijn gemak te voelen. Helaas zijn de Bondgirls weinig expressief en tamelijk onsexy, en het titelnummer van Lulu stelt niets voor, dus een echte topper is deze negende Bondfilm voor mij niet, maar wel aanzienlijk leuker dan verwacht en in ieder geval de hele speelduur lang onderhoudend, vooral dankzij de knappe interactie tussen Moore en Lee.

Zojuist alle (momenteel) 81 voorgaande berichten doorgelezen, en nu duizelt het me van alle te berde gebrachten plus- en minpunten. Opmerkelijk hoe weinig daarbij de naam van Laurence Harvey wordt genoemd, terwijl die ten eerste de titelfiguur speelt, ten tweede ongeveer net zo veel screen time krijgt als (zo niet méér dan) ster en producer Frank Sinatra, en ten derde de moeilijkste rol van iedereen heeft, heen en weer springend tussen zombie (tijdens de brainwashing-sessies), lichtgeraakt (tijdens zijn dagelijkse bezigheden), onder de plak (bij zijn moeder) en obsessief (tijdens zijn voorbereidingen op zijn laatste daden), en persoonlijk vind ik dat hij dat tamelijk briljant doet. Naast Sinatra krijgen Angela Lansbury (vanwege haar eveneens ijzersterke rol) en Janet Leigh (misschien vooral vanwege de onduidelijke functie van haar rol en haar bizarre dialoog op de trein) veel aandacht, maar ik denk zelf dat de klassieke status van deze film toch ook veel aan Harvey's uitstekende spel te danken heeft.

Dit is in veel opzichten een prima remake, vol afwijkende camerahoeken en bewegende close-ups om de vervreemding van Ben Marco en de paranoide intriges van de plot extra kracht bij te zetten, en met prima vertolkingen van Denzel Washington en vooral Liev Schreiber (hoewel de moeder zoals gespeeld door Meryl Streep eerder ergerlijk bazig is dan intimiderend en eng zoals Angela Lansbury). Mijn voornaamste bezwaar geldt de speelduur, want hoewel die niet veel langer dan het origineel is voelt de film aan alsof er teveel scènes bovenop elkaar zijn gestapeld, waardoor hij niet de hele tijd mijn aandacht kan vasthouden. De enorme hoeveelheid bekende gezichten in kleine rollen verergert dat op de een of andere manier, alsof de film te vol zit om nog effectief te kunnen zijn. Zo mist deze moderne versie toch de beklemming en de claustrofobie van het origineel.

Een uitermate beklemmende film; yeyo schreef op 22-8-2014 dat het lijkt "Alsof alle personages zich permanent in een soort cocon bevinden", en voor mijn gevoel zijn die cocons ook nog eens te krap, alsof niemand ontspannen kan ademhalen – wellicht vergelijkbaar met hoe geen enkele "ster" ooit van zijn succes en zijn carrière kan genieten, want you're only as good as your next movie ? Hoe dan ook, ik vind dit niet echt een Hollywood-satire, eerder een film over totaal geïsoleerde en krampachtig levende mensen die (inderdaad soms lètterlijk) door hun eigen demonen achtervolgd worden, en bij die thematiek passen de Hollywood Hills natuurlijk perfect. Subliem acteerwerk van de hele cast: bij iedereen vóél je de gekte, en toch worden ze nergens karikaturale of zelfs maar ongeloofwaardige personages, iedereen blijft z'n menselijkheid en z'n begrijpelijke motivaties houden. Een film die nog lang bij mij is blijven spoken en in de herinnering eigenlijk steeds beter wordt. Cronenberg is en blijft een unieke regisseur wiens films ik lang niet altijd 100% geslaagd vind maar die mij wel altijd iets behartenswaardigs laat zien, en van zulke filmmakers ken ik er momenteel niet zoveel.

Ik heb deze film inmiddels zó vaak gezien dat ik er niet objectief meer over kan oordelen. Diverse scènes krijgen mij na al die keren nog steeds op het puntje van mijn stoel: de vechtpartij van Doc met zijn Aziatische aanvaller in zijn hotelkamer, Babe in de badkuip, de martelscène, de wandeling van Szell door het Newyorkse diamantendistrict – stuk voor stuk klassiek en briljant. En ik herinner me zelfs nog hoe geschokt ik was toen ik deze film de eerste keer in de bioscoop zag en plotseling merkte dat Janeway weer terugkeerde naar het hol van de leeuw met Szell en zijn handlangers…...
        Misschien dat deze film voor de jongere generatie wat te traag gaat, zowel qua plotafwikkeling als qua montage. Toen ik mijn 18-jarige dochter vroeg wat ze er nou van vond zei ze dat de film zónder "de" scène eigenlijk maar een tamelijke doorsnee-thriller zou zijn geweest. Zelf voel ik Docs pijn wanneer de pianosnaar door z'n hand snijdt tot in mijn tenen, maar tegenwoordig is de kijker kennelijk al zóveel geweld gewend dat de lat wat dat betreft een stuk hoger ligt.
        Maar ja, zij schrijft dit bericht niet, dat doe ik, en alleen al vanwege de briljante rol van Laurence Olivier (voor mij nog altijd –samen met Henry Fonda in Once upon a time in the West en Donald Sutherland in 1900– de ijzingwekkendste schurk uit de filmgeschiedenis) kan ik toch niet anders dan deze film de volle mep geven. En met welk citaat van drie woorden zou ik deze recensie willen besluiten…?
 

Geweldige film met een perfecte mix van een lach en een traan – ik weet het, een enorm cliché, maar er zijn maar weinig films waar ik de ene keer zó hardop heb moeten lachen en de andere keer ontroerd was door met name de rol en het spel van Stefan de Walle. Georgina Verbaan had wat mij betreft een té kleine rol om echt een Gouden Kalf te mogen krijgen, maar kreeg aan de andere kant wel erg grappige dialoog bij de verjaardagsscène ("Nou ja, nètjes..."). Zelfs aan Frank Lammers heb ik me niet geërgerd, hoewel ik me wel heb afgevraagd hoe een personage als het zijne überhaupt zou kunnen zijn uitgekomen bij zo'n vreugdeloos tiep als zijn vrouw (hoewel haar zuurheid natuurlijk ook wel een beetje wordt verklaard door die foto op het dressoir). Hoe dan ook, een prachtige film.

        Het enige minpuntje vond ik de stroom racistische grappen aan het begin van de film; in mijn hoofd hoor ik al de argumenten van de mensen die daar geen probleem mee hebben ("zo zijn Rotterdammers nou eenmaal"; "ze menen het niet zo"; "hun mond is groter dan hun hart"; "Leo is toch dol op zijn allochtone kindje?"; "eindelijk eens een film die eerlijk is over de botte Nederlandse 'humor' "; "in de kleedkamer van een doorsnee amateurvoetbalelftal hoor je het tien keer zo erg" etc.), maar na verloop van tijd ging het me een beetje de keel uithangen, en toen Youssoef aldoor maar verzuimde om er op welke manier dan ook op te reageren begon het er steeds meer op te lijken dat de makers niet zozeer grappig alswel gewild grof wilden zijn. Ik beschouw mezelf absoluut niet als politiek correct, maar dit deed mij een beetje denken aan schooljongens die op het schoolplein vieze woorden tegen elkaar uitproberen. Gelukkig werd dat na verloop van tijd duidelijk minder en kreeg het personage van Mimoun Oaissa steeds meer reliëf, hetgeen het verhaal ook ten goede kwam en de scheldpartijen uit het begin ook wel in een iets ander daglicht zette.

Een film die zich laat bekijken als een psychologische thriller, ook de vierde keer dat ik hem zag nog spannend vanwege het briljante ensemblewerk van alle acteurs, niemand uitgezonderd, maar als de man van wiens vermoeide gelaat de ontgoocheling af te lezen valt maakt de ontroerende Kevin Spacey de meeste indruk (en dat wordt gezegd door iemand die niet per se een fan van Spacey is). Van Jeremy Irons (wèl een favoriet acteur) vraag ik me nog steeds af of hij zijn rol niet wat vetter en doortrapter had moeten spelen, maar dan was hij misschien teveel een karikatuur geworden; ik las op internet ergens de omschrijving "reptilian" voor hem, en die past hem perfect.

        Ongelooflijke cijfers: het bedrijf staat op de rand van bankroet, maar elke handelaar die zijn "target" haalt verdient een bonus van 1,4 miljoen dollar, en wanneer álle handelaars hun "targets" halen komt daar voor iedereen nog eens 1,3 miljoen bovenop – onvoorstelbare bedragen, maar kennelijk probleemloos op te hoesten indien wanneer de liquidatieverkoop succesvol is. Aan de andere kant is het net zo ongelooflijk dat deze film met zulke acteurs gemaakt kon worden voor 3 (volgens Chandor) of 3½ (volgens IMDb) miljoen dollar – alleen al het jaarsalaris van het personage van Paul Bettany zou deze film bijna in z'n geheel hebben kunnen financieren. Vrijwel alles in één gebouw opgenomen, plus één set (de bar waar Zachary Quinto en Penn Badgley op zoek zijn naar Stanley Tucci) en één scène op straat (het gesprek tussen Tucci en Paul Bettany).

Ik sluit me geheel bij mijn voorganger aan. Leuk en fris, met een perfecte hoofdrolspeelster, een paar acteurs die alles uit hun leuke bijrollen weten te halen (met name Steve Coogan en Rip Torn), en warempel een zeer jonge Tom Hardy in een piepklein rolletje. Mooi ook hoe de prachtige vormgeving geen seconde in de weg staat van de psychologische en sociale portretten. Genoten.

Amusante onzin. Tyrone Power (die ik altijd graag zie) doet het aardig als de fat (hoewel hij niet het niveau van Leslie Howard in The scarlet pimpernel uit 1934 haalt), het climactische schermduel tussen hem en de zoals gebruikelijk geweldige (want geweldig onaangename) Basil Rathbone is nog altijd imposant, en regisseur Rouben Mamoulian houdt de vaart er behoorlijk in. Een leuke film uit het gouden tijdperk van Hollywood.

Een slimme film : ik was zó bezig met het leggen van de puzzelstukjes (waar is de vader, wat is percies de achtergrond van het gezin, gaat het nou om een ècht spook?) dat ik niet eens nadacht over de mogelijkheid van de centrale gimmick – de "onbetrouwbare" verteller. Uitstekend gedaan en van begin tot einde boeiend.

Fantastische visuals, interessante technieken om te overleven, opluchtende humor ("No, I am not going to 'Turn the beat around'. I refuse to.") en sympathiek spel op Mars, en aardige politieke ontwikkelingen en ijzersterk spel op de aarde. Minpunten zijn het feit dat het toch eigenlijk nergens ècht spannend wordt (begonnen er nog kijkers aan deze film onkundig van het feit dat het titelpersonage het zou overleven?) en dat de slotscène in de ruimte met z'n redding-op-het-nippertje-vol-acrobatische-toeren eerder uit een spannend jongensboek lijkt te komen. Toch al met al een rijke en emotioneel bevredigende kijkervaring, gemaakt door een meester-ambachtsman met een zeer soepele vertelstijl en dito montage.

Een grote flop aan de kassa, een 5.5 bij IMDb en zelfs nog lager bij MovieMeter (2.43 = 4.9), en zelfs de regisseur was niet tevreden met deze film (vanwege het script, terwijl ze toch zelf co-scenarist was, maar kennelijk was Kevin Feige wat te streng naar haar smaak). Ik moet echter bekennen dat ik me hier toch prima mee heb vermaakt, net als met deel 1, hetgeen voor een niet onaanzienlijk deel op het conto van Brie Larson geschreven mag worden. Ook de plot was aardig, de Flerken werden inventief gebruikt en de CGI was functioneler en daardoor effectiever dan in bijvoorbeeld Doctor Strange in the multiverse of madness, zodat ik uiteindelijk alleen de totaal charisma-loze Zawe Ashton als schurk een serieuze misser vind. Benieuwd of het gebrek aan commercieel succes een vervolgfilm met daarin de terugkeer van de twee "nieuwe" personages in de weg gaat staan.

Tja, een beroemde voetjeballer zei het al: elk voordeel hep z'n nadeel. Julie Andrews is innemend en mooi, Dick van Dyke is extreem lenig, de scène met de schoorsteenvegers op de daken is indrukwekkend, en de combinatie van live-action en animatie ziet er geweldig uit. Maar daar staat tegenover dat Julie Andrews veel te weinig te doen krijgt (en zéker niet genoeg voor de Oscar die ze hiermee won – als ze hem een jaar later voor The sound of music had gekregen was dat in mijn ogen terechter geweest), Van Dyke's bizarre accent en gekke-bekken-trekkerij gaan mij af en toe behoorlijk op de zenuwen werken (eigenlijk is hij als de oude bankier veel grappiger), qua plot stelt de film wel héél weinig voor, en van de muziek (nota bene eveneens goed voor een Oscar) ben ik ook niet stuk – buiten Chim chim cher-ee en Feed the birds kom ik eigenlijk maar weinig hummable tunes tegen, en vergeleken bij tijdgenoten als My fair lady en The sound of music komt deze film er toch wel heel bekaaid af.

Na jaren herzien, en ik wist er niets meer van – toen iemand mij vertelde dat dit de debuutfilm van Cameron Diaz was kon ik me zelfs dát niet meer herinneren. Deze kijkbeurt heb ik natuurlijk extra op haar gelet, maar als ik niet had geweten dat zíj het was had ik vermoedelijk gedacht: "tjonge, wat lijkt die prachtige vrouw toch veel op Cameron Diaz", want als je ziet hoe natuurlijk haar gezicht er hier uitziet moet ze toch wel het één en ander hebben laten doen. Jim Carrey is hier weer net zo extreem energiek bezig als in de eerste Ace Ventura en draagt de film met gemak, maar het meest opvallende vind ik dat de FX van inmiddels al weer 27 jaar oud er nog zo goed uitzien. Ik lees hier dat sommige gebruikers vinden dat ze de tand des tijds niet hebben doorstaan, maar het cartoonuiterlijk van Stanley Ipkiss' alter ego overtuigt wat mij betreft nog altijd ten volle, en ik kan me dan ook helemaal voorstellen dat dit in 1994 een sensatie was (en samen met Ace Ventura: pet detective de doorbraak van Jim Carrey betekende). Uitstekend vermaak.

Wat merkwaardig dat zo veel mensen hier deze film saai vinden, althans het gedeelte tussen het eerste en de laatste bedrijf. Alsof er niets gebeurt tussen Crowe en Bettany, of met de officier die een vloek met zich zou meedragen, of op de Galapagos-eilanden, of met de officier die op een albatros schiet maar mist... Ja, als je dat saai vindt blijft er weinig over. Zo niet, heb je hier een film waarin het leven aan boord van een schip op zeldzaam gedetailleerde wijze tot leven komt, met aan het begin en het einde nog twee scènes die me blij maken dat ik daar niet zelf tussen zit. En wat hebben Crowe en Bettany toch een aparte chemie, net zoals ik ze in A beautiful mind al zo sterk vond samen.

De bizarre dansjes op exotische muziek overtuigen amper, en bij de naam van het titelpersonage stel ik me altijd eerder een wulpse verleidster voor dan de sierlijke elegantie die Garbo eigen is, maar haar natuurlijke schoonheid en charisma, haar luxueuze kostuums en haar ironische oogopslag maken van haar toch een acceptabele femme fatale. Daarbij krijgt ze redelijk weerwerk van twee capabele tegenspelers die allebei een door haar betoverd personage spelen, alsmede van Lewis Stone als haar nietsontziende baas, maar ook zij kunnen niet verhullen dat dit een vrij tam spionagedrama onder ongeïnspireerde regie is. Met de sets is verder niets mis, met het melodramatische laatste bedrijf des te meer.

Sterke en strakke, tja, hoe noem ik dit? misdaadthriller? psychologische thriller? neo-noir? Hoe dan ook, misschien iets te lang (zeker gedurende de eerste helft) en met een einde dat me niet helemaal bevredigt (hoe de politie de zaak afhandelt), maar gedurende het grootste deel zowel indrukwekkend (qua karakterschets) als spannend (qua zenuwslopend plot). Zeer goed spel van vooral Rhys Meyers en Johansson.

In zijn recensie van Lord of war schreef Roger Ebert over de hoofdrol daarin dat die werd gespeeld door "Nicolas Cage in another of those performances you cannot easily imagine anyone else doing", en dat geldt eigenlijk ook voor Matchstick men, wat wie anders zou zo'n personage tegelijkertijd neurotisch, doortrapt, innemend, grappig en aandoenlijk kunnen spelen? Wanneer Cage overacteert is hij vaak lachwekkend en een dankbaar doelwit voor parodisten, maar met een sterk script en onder de hoede van een goede regisseur is hij nog altijd in staat tot uitstekende vertolkingen. En wat dat script betreft, toevallig heb ik de afgelopen tijd verschilelnde films over en met oplichters gezien (onder andere The underneath, Shade en Styx), en aan Matchstick men kun je zien wat een verschil een goed draaiboek maakt, want in deze film draait het niet alleen om de plot en de details van de zwendel, maar eerst en vooral om de personages, en daarin is deze film ruim voorzien met eveneens mooie rollen voor (en sublieme vertolkingen van) Sam Rockwell en Alison Lohman. En hoewel ik de tweede keer dat ik deze film bekeek de uitkomst natuurlijk al kende, heeft dat mijn plezier erin geenszins verminderd, óók een kwaliteit.

Tja, daar zitten we dan met deel 2. Na een te lang intro in Zion komt de film met drie zeer sterke set pieces op de proppen (de "Burly Brawl", het restaurant en de snelweg) om dan te eindigen met de Architect en zijn aardige openbaring. Het is allemaal niet slecht en soms zelfs spectaculair, maar tussendoor word ik als kijker doodgegooid met zóveel esoterisch geklep over georakel, profeties en het nut van vertrouwen, en zóveel pseudo-religieuze of metafysische concepten die mij koud laten of zelfs tegen de borst stuiten (wederopstanding, de kracht van de geest, de Ene, voorzienigheid) dat dat mijn plezier in de film toch ernstig hindert of zelfs vergalt. Wat mij betreft krijgt de hele trilogie mijn maximum waardering qua ambitie en uitvoering, maar ik ben er zelf nou eenmaal wel aan gehecht om met beide voeten op de grond te blijven staan, en dan is het wel moeilijk om serieus te luisteren naar wat bijvoorbeeld Morpheus of het Orakel aan "wijsheden" zoal te verkondigen hebben (of Seraph natuurlijk: "You do not truly know someone until you fight them!", toe maar). Gelukkig zijn daar nog Agent Smith en de Merovingian voor de broodnodige portie gezond verstand...

Jazeker, feitelijk overbodig en onnodig en wat al dies meer zij, en wanneer er wordt gepraat over wat dit programma doet of hoe die verbinding wordt gelegd of waarom iemand ertoe gekomen is om niet dít maar juist dát te doen moet ik m'n verstand even op nul zetten omdat ik anders ga vermoeden dat er weer eens een ad-hoc-structuurelementje aan de plot is toegevoegd zodat deze of gene precies op dit of dat moment op deze of die plek aanwezig kan zijn... Maar toch heb ik me hier prima mee vermaakt: de insteek is aardig, de chemie tussen Reeves en Moss is er nog steeds, de schurkenrollen zijn aardig ingevuld, visueel ziet het er goed uit, en er is toch minstens één scène die ik nog niet eerder heb gezien en die me een raar gevoel in mijn maag gaf (de "bots" die als zelfmoordcommando's uit het raam springen en dan als groene smurrie op het plavleisel uit elkaar spatten. Co-auteur David Mitchell: "It's not kids' stuff."). Dus best vermakelijk.

Dit derde en laatste deel is weer technisch zó volmaakt en zó fraai om naar te kijken dat ik haast zou vergeten dat het eerste uur me qua plot eigenlijk totaal niet boeit. Dan komt de "belegering" van Zion door de sentinels en de diggers, waarbij zowel de bewegingen van de vechtrobots (die me qua uiterlijk soms deden denken aan het afgewezen ontwerp van Robocop uit de oorspronkelijke film van Paul Verhoeven) als de sentinels onwaarschijnlijk goed en natuurlijk overkwamen: die twintig hectische minuten vormen voor mij het hoogtepunt van de film. Het daaropvolgende gesprek tussen Neo en de lachwekkende God Machine komt dan weer als een enorme afknapper, en dan moet het eindeloze en totaal buitensporige slotgevecht nog komen – gaan Neo en Smith nou alwéér knokken? Gaap! En kan Jada Pinkett Smith nog iets anders doen dan furieus kijken en haar lippen samenpersen? En wat is die Mary Alice irritant zeg, ik dacht dat het oorspronkelijke Orakel al een pedante wijsneus was maar deze identiek intonerende imitatie is zo mogelijk nóg ergerlijker. Al deze overdenkingen komen in mij op omdat dit deel dramatisch totaal overbodig is, en omdat al die pseudo-spirituele flauwekul (Neo die in zijn blindheid juist kan zien, whoa!) me steeds meer gaat storen... Genoeg gezegd.

Weinig toe te voegen aan de loftuitingen hier: een baanbrekende SF-actiefilm, met voor de drie hoofdrolspelers de rollen die in hun necrologieën ongetwijfeld als eerste vermeld gaan worden (alleen voor Hugo Weaving kan nog gedacht worden aan die andere trilogie uit deze jaren), superbe vechtscènes, een briljant verbeelde alternatieve werkelijkheid (inclusief de huiveringwekkende "akker") en een sappige schurk. Wanneer Neo vlak voor tijd eerst een wederopstanding beleeft en daarna zomaar kogels met zijn geest kan tegenhouden dreigt de religieuze / mythologische / filosofische onderstroom opeens door het strakke oppervlak heen te breken, maar het maximale aantal sterren is dan al vergeven. Hoogtepunt blijft voor mij de razende "virus"-monoloog van Agent Smith.

Het lukt niet zo vaak, een succesvolle komische western, maar dit is er dan toch eentje, met leuk energiek spel van de drie hoofdrolspelers, een mooie schurkenrol van Alfred Molina, en diverse geslaagde grappen die de actiescènes niet in de weg slaan (en vice versa). Van de eerste keer dat ik hem zag (een jaar of vijftien geleden) herinnerde ik me niet veel méér dan dat ik hem zeer geslaagd vond (èn de leuke clou van de twee mannen in de badkuip...), maar de herziening heeft me warempel niet teleurgesteld.

Hilarische film die steeds leuker wordt, jazeker, des te leuker naarmate hij meer uit de hand loopt. De ongebreidelde fantasie van Anders Thomas Jensen weet mijn interesse tot en met de laatste seconde vast te houden, met dank aan het formidabele blik acteurs dat hij wederom heeft opengetrokken – iedereen glanst, maar zoals wel vaker worden mijn ogen weer onweerstaanbaar naar Mads Mikkelsen toegezogen. Het verschil tussen de subtiele en de minder subtiele humor ervaar ik niet zo, voor mij is het één totaalpakketje waarin alles kan en mag en gebeurt, zodat discussies over de Bijbel, een bezoek aan een bejaardentehuis om meisjes te scoren en een badmintondubbel allemaal keurig hand in hand kunnen gaan alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Bijna niet te beschrijven wat er allemaal in deze film gebeurt, maar tussen al het lachen door zou ik daar bovendien ook geen tijd voor hebben.

Kleine komedie die een heleboel vaart in z'n 57 minuten perst, en dan heb ik het nog niet eens gehad over al die bekende gezichten die in minimale rolletjes (bijna cameo's) opduiken: Edmund Gwenn, Will Wright, Mae Marsh, Anne Revere, Frank Ferguson, Tor Johnson... Toch best aardig omdat Jack Benny altijd de moeite waard is èn omdat Eddie "Rochester" Anderson als zijn butler Shufro hem verbaal bijna steeds de baas is. Schijnbaar hielp Ernst Lubitsch met een aantal re-takes, hetgeen kan verklaren waarom deze film leuker is dan je zou mogen verwachten op basis van de doorsnee-regisseur Sidney Lanfield aan het roer.

Simpel maar zeer degelijk vermaak, met Statham die deze rol als een handschoen past, Foster die zeer overtuigend een zuigende eikel (zoals wel vaker) neerzet, en met minstens één sterke scène wanneer Statham er toe overgaat de hand van het meisje in de afvalverwerker te stoppen. Zoals gezegd niets bijzonders of spectaculairs, maar wel uiterst vermakelijk, en voor Tony Goldwyn heb ik al sinds Ghost een zwak.

Op de een of andere manier weet Jason Statham toch vaak wel iets menselijks aan zijn superhelden te geven, hetgeen hem in leeghoofdige actiefilms als deze goed van pas komt. Jessica Alba en de exotische locaties verzorgen de eye candy (hoewel Alba's vrijscène met Statham zeldzaam onopwindend is), Tommy Lee Jones schmiert er heerlijk op los, en het aantal doden is niet te tellen (meestal zet er wel iemand een body count op de IMDb-trivia-pagina van een actiefilm, maar bij Mechanic : resurrection was dat kennelijk niet te doen). Hoogtepunt van de film is de manier waarop Statham de tweede moord pleegt en daarna het gebouw verlaat terwijl je op de achtergrond een rode vlek op de stoep ziet... Zeer onderhoudende nonsens.

Mooi begin van de serie met twee hoofdrolspelers die meteen al goed in hun rol zitten, met de sprekende ogen van de één en de kwetsbaarheid van de ander, plus Sanne Wallis de Vries die niet zozeer op de rand van karikatuur zit alswel daar regelmatig net veel plezier overheen gaat. Hoogtepunten zijn de voorspelbare maar hilarische diapresentatie van Dreus, het ontroerende tien-minuten-gesprek en het fascinerende bezoek aan het graanmuseum inclusief artisanale gitaarmuziek. Zonnig, licht, vlot en vrolijk, zonder daarbij de thuissituatie van Tobias te bagatelliseren.