Opinions

Best tof.

Totaal geen idee wat te verwachten maar het vrouwtje was van huis dus had ik eindelijk nog eens vrij spel in de filmkeuze. Quota waarmee ik voor haar rekening moet houden zijn onder meer geweld, naakt en rariteiten. Laat dat nu net enkele aspecten zijn die veelvuldig aanwezig zijn in deze film.

Dat zorgt voor een mengelmoes aan genres. Het is een beetje musical, een beetje komedie, een beetje horror, noem maar op. Er zit van alles wat in, zonder dat het daardoor een ongecontroleerde kakofonie wordt. Dat op zich is al knap. Naast al die elementen heerst er ook zo'n vuil Oostbloksfeertje. Naar het einde toe wordt het mij wel een tikje te dramatisch. Dan verliest de film mij een beetje.

3

Tof.

Het begin is een beetje moeizaam: de ouderlijke personages zijn niet grappig en de liedjes kunnen niet bekoren.

De film herpakt zich wel snel en - ondanks het cliché plotje - ontvouwt zich een vlot en boeiend verhaal, voorzien van wat humor en een knipoog hier en daar.

De stemmencast is trouwens ook dik in orde. Johnny Depp is vrij ingetogen, maar wordt ondersteund door goeie voice-acting van Helena Bonham Carter. Ook leuk is de herkenbare stem van Christopher Lee, die een onderling wedstrijdje houdt met Albert Finney om de laagste toon.

Maar hét pluspunt is uiteraard de animatie. Tim Burton flikt het met stop-motion en creëert voor de zoveelste keer een donkere, droogkomische sfeer. De creativiteit druipt er wederom van af: in de designs van zowel personages als decors, en in de komische knipogen.

De muziek van Danny Elfman (ik heb het niet nagekeken, maar durf er wel mijn hand voor in het vuur steken) tot slot is schitternd en behoort tot z'n beste (film)werk.

3,5

Pfft.

Tergend saaie bedoening. Ik zal vast en zeker te dom zijn voor al het intellectueel bedoelde geneuzel. Maar als een film na een minuut of 20 mij al enerveert met nietszeggende dialogen en zagerige personages, wil ik het al niet meer proberen begrijpen.

Robert Pattinson ben ik de laatste jaren wel beginnen waarderen, vooral dan door z'n keuzes, niet zozeer doordat ik hem plots een goed acteur ben beginnen vinden. In Cosmopolis blijkt eens te meer dat hij niet zo'n groot talent is - ofwel ligt de rol hem niet. In ieder geval is zijn vertolking medeverantwoordelijk voor het stugge karakter. De existentiële gedachten en het vele afdwalen in onverstaanbaar gezever kunnen nooit een goede film opleveren.

En zo blijft de regisseur David Cronenberg een raadsel voor mij. Volgens sommigen een meesterlijke regisseur en ik zou niets liever willen dan dat ik het ook zie, maar voorlopig blijft het toch echt schipperen tussen goed en slecht. Er valt geen touw aan vast te knopen, maar de laatste paar films die van hem gezien heb geven mij steeds minder hoop in de rest van z'n oeuvre.

1,5

Niet slecht.

De speelduur van The Counselor staat een echt goede film in de weg. Er zitten genoeg scènes in die de moeite zijn, maar even vaak krijg je een scène voorgeschoteld waarin men een levensles wil verwerken of stoere praat verkondigt, meestal gaat dat dan gepaard met een ietwat bekende acteur die even z'n gezicht laat zien.
De koelbloedigheid waarmee de film wel degelijk doordrenkt is zorgt dan ook voor een sterk "zonde"-gevoel.

De cast doet het ook niet altijd even goed. Michael Fassbender vind ik voor een keertje eens inwisselbaar, maar mijn aandacht ging toch vooral naar Cameron Diaz - die echt zwaar door de mand valt als femme fatale - en Javier Bardem die nogal gek staat te doen. Penélope Cruz trekt voornamelijk sympathieke en naïeve snoetjes en dan blijft enkel Brad Pitt over die een sterke (maar helaas beperkte) rol neerzet.

Ridley Scott brengt alles stijlvol over. Enkele scènes springen er vanzelfsprekend tussenuit - daarvoor mag hij ook Cormac McCarthy's fantasie voor bedanken (en dan heb ik niet over die fameuze grand écart). Maar McCarthy's script zit anderzijds ook vol met pretentieuze dialogen die een paar nutteloze scènes opleveren. Iets meer No Country For Old Men-gehalte had van dit een uitstekende film gemaakt. Nu blijf ik het vooral zonde van enkele topscènes (de dood van Westray is geweldig) vinden.

3

Goed.

Bijzondere cinema is dit niet, goede cinema wel. Avontuurlijk, vlot, een beetje tragisch ook wel; het zit allemaal wat in de film. De film is goed gevuld, zonder te slabakken of onnodige scènes voor te schotelen. De climax van het verhaal had misschien nog wel iets beter gekund.

Met de cast heeft de film ook wel een grote troef. Jim Caviezel heeft het uiteindelijk niet kunnen waarmaken als leading actor in Hollywood, maar is wel gewoon een degelijke acteur. Toch zijn het de bijrollen die voor een voldoende stevige basis zorgen. Guy Pearce ook, maar vooral Richard Harris en Michael Wincott zetten leuke rollen neer.

Visueel zorgt regisseur Kevin Reynolds voor de nodige troeven. De locaties en sets zijn uitstekend gekozen, de soundtrack is oké. Actiescènes zoals het duel zijn ook dik in orde. De speelduur wordt voldoende benut, al is het mij in zijn geheel net te sentimenteel bij momenten.

3,5

Tof.

Speelse Woody Allen - zoals altijd. Ook hier weer relaties die niet marcheren zoals de geliefden denken en/ of hopen. Deze keer grijpt hij terug naar een misdaadelement. Niet zeer serieus of suspensevol gebracht maar frivool en dat werkt goed. De typische Allen-gezelligheid is er ook en dat past perfect bij zijn personages. Tof filmpje, zonder meer, en uitermate geschikt als licht verteerbaar tussendoortje.

3

Goh ja.

13-in-een-dozijn. Couples Retreat is behoorlijk standaard. Een half uurtje te lang, zo voorspelbaar als de pest en met gezichten die je al te vaak tegen komt in dit soort filmpjes.

Het is mij echter nog net leuk/luchtig genoeg om de rit door te komen. Dat redt één en ander, maar ook zonder had de film het nog wel net overleefd. Tussendoortje dus.

2,5

Best oké.

Vlot actiefilmpje, behoorlijk gewelddadig wat hier en daar een inventief einde van de zoveelste figurant betekent. Het betreft geenszins hoogwaardige cinema, men hoeft geen al te hoge verwachtingen te hebben. Bekijk het puur als simpel vermaak. Plotgewijs is het immers allemaal al wel eens eerder verfilmd, maar laat dat geen rem op het vermaak zijn. Het vermaak is trouwens bijna ouderwets te noemen. Olga Kurylenko acteert intussen toch al een jaartje of 15 in dit soort knok- en schietfilms en Gary Oldman, slechterik van dienst, draagt zowaar een ooglapje.

3

Goed.

Volwassen film van Guy Ritchie. Zijn frivole, hippe films uit z'n beginjaren lijken verleden tijd. Met The Covenant maakt hij een film die ik in ieder geval niet direct van hem had verwacht. 't Is nogal serieus, Amerikaans en bombastisch. Inhoudelijk ook iets wat ik eerder van de hand van een Peter Berg of zelfs Michael Bay zie komen.

Maar Ritchie komt er goed mee weg. Strak geschoten, met enkele toffe actiescènes en genoeg spanning, zowel in het eerste als het tweede deel. Jake Gyllenhaal en z'n tegenspeler zijn goed. Ook muzikaal zeer oké, al begrijp ik diegenen wel die het net té emo vinden.

3,5

Slecht.

Hersenloos actiegedoe, maar tegelijkertijd ook veel te serieus gebracht. Daniel Craig bakt er werkelijk niets van - ofwel denkt hij dat zijn nonchalante houding hem stoer maakt, ofwel had hij er echt geen interesse in.

De combo western en sci-fi zorgt voor iets wat ik althans nog niet eerder had gezien, maar qua actiebeleving doet het niet veel goeds. Redelijk rommelig bij momenten en slecht opgebouwd. Mooie shots - onontbeerlijk in een goede western - heb ik niet kunnen ontdekken.

2

Niets voor mij.

Daarvoor is het gewoon te slecht, te vrouwenfilm-voor-tijdens-de-week-op-Vitaya. Het verhaaltje bestaat uit wat leeg 'drama', mopjes die niet grappig zijn en dansende dames die eigenlijk niet dansen maar eerder het dom kalf uithangen op een bar.

Acteren gebeurt hier eigenlijk niet. Op John Goodman na (al kan die ook vééél beter) bestaat de cast uit vrouwen die niet kunnen acteren en een Australische gladjanus die het zonder charisma moet stellen.

De Moonlight-hit van wie-was-het-ook-alweer is nog wel leuk ter herkenning en daar is zowat alles mee gezegd. Hap, slik en weg ermee.

2

Geslaagd drama.

Ondanks dat de film soms wat ingetogen lijkt, bevat het serieus wat psychologisch drama. Er zit niet echt een plot in, maar de hoofdpersonages zijn interessant en de onderhuidse spanning in hun relaties is verrassend voelbaar. Vooral het eerste uur blinkt hier in uit.
Het laatste gedeelte (vanaf het misbruik) staat me niet helemaal aan. Ik had liever gezien dat Miss G verbitterd achterbleef met haar lesbische gevoelens in plaats van dat ze Fiamma uiteindelijk "vermoordde".

Juno Temple kent een rampzalig begin met overacting van hier tot in Tokio en terug (dat mokkende snoetje ligt er zó dik op), maar naar het einde toe weet ze hier en daar sterk uit de hoek te komen. Eva Green is sterk in een complex personage, en ook Maria Valverde laat een goeie indruk na.

Visueel is Cracks aantrekkelijk. Jordan Scott laat enkele mooie scènes zien.
Ook de muziek is mooi, en ook al is die anderhalf uur lang nadrukkelijk aanwezig, het past hier wel.

3,5

Geweldig.

Er was een tijd, lang geleden, dat ik dit niet zo'n topper vond. Nu, járen later, kan ik niet anders dan lovend zijn over Crank. Het moet zowat dé ultieme Jason Statham-film zijn. Snel en flitsend. En bovendien met een karrevracht aan dwaze en grappige situaties, waar men steeds meer over-the-top lijkt te gaan. Statham in een dolgedraaide rol is schitterend op dreef, maar zelfs kleine bijrolletjes zoals dat van Dwight Yoakam vind ik wel goed. Met een speelduur van nog geen anderhalf uur vliegt Crank zo voorbij. Het is een erg sterke actiefilm, hoewel er naar mijn gevoel eigenlijk geen echte memorabele actiescène tussen zit. Het is eerder het geheel van maffe, absurde zaken (en de snelle opvolging ervan) die deze film zo de moeite maakt.

4

Redelijk.

Het fantastische eerste deel had mijns inziens geen vervolg nodig, maar oké. Dit tweede deel doet eigenlijk min of meer hetzelfde trucje: een razendsnelle actietrip. Echte actie: 0 plot, 0 karakterontwikkeling. Gewoon de geweldige Jason Statham die zich mag uitleven tegen veelal anonieme slechteriken. De film lijkt adhd te hebben. De beelden volgen elkaar razendsnel op, hier en daar een filtertje, of een camera die wat zot lijkt te doen. Niets is taboe.

Ook qua humor schakelt het een stukje hoger dan deel 1, maar dat vind ik net een mindere keuze. Het wordt immers schijtlolliger, terwijl de film toch al niet serieus te nemen is. Ook die fameuze seksscène nog eens na doen (maar dan grootser) is flauw.

En zodus vind ik High Voltage in alles net wat minder, net omdat men per se wat méér wilde doen. Helaas. Het eerste deel had geen "upgrade" nodig, die film is altijd al goed genoeg geweest. High Voltage is vermakelijk, zonder dat extraatje.

3

Vreemd.

Waarschijnlijk typisch David Cronenberg-werk. Ik denk dat ik een tiental films van hem gezien heb, maar ik weet nog altijd niet of ik hem nu goed of slecht moet vinden. In ieder geval wisselen mijn beoordelingen fel. Deze Crash zal mij voornamelijk bij blijven als een rare film, vol lelijke mensen die een, althans voor mij, ongebruikelijke fetish beleven.

De symboliek (kwetsbaarheid?) ontgaat me misschien iets te veel om écht mee te zijn. Niettemin denk ik dat het voor mij sowieso onbegonnen werk was om hier echt van te genieten. Daar zijn alleen al de talrijke seksscènes niet sexy genoeg voor, mocht het al de bedoeling zijn geweest om die als dusdanig te brengen.

2

Goeie film, maar had top kunnen zijn.

Geweldig begin. De verschillende verhaallijnen volgen mekaar redelijk snel op, zodat de vaart er meteen goed inzit. Ieder heeft z'n angsten en emoties en dat wordt goed in beeld gebracht.
Helaas is het laatste gedeelte nogal extreem dramatisch. Sandra Bullock valt domweg van de trap en is opeens beste vriendin van haar allochtone meid. Die Arabier wilt de slotenmaker neerknallen, wacht dan veel te lang om op de dochter te mikken, aja, oeps, verkeerde kogels,.. Matt Dillon redt de zwarte vrouw die hij had aangerand en die blijkt hem te vergeven .. Dat soort dingen is te veel als het allemaal vlak na mekaar gepropt moet worden. Het enige dat nog impact had was het "lot" van Ryan Philippe.

Goeie acteerprestaties over de ganse lijn. Vooral die man van de aangerande vrouw - ik ken z'n naam niet- was erg goed. Voorts zijn Don Cheadle, Matt Dillon etc.. altijd wel redelijk.

De manier van vertellen ligt mij wel. Ook een interessant onderwerp. Spijtig van het veel te dramatische gedoe op het einde.

3,5

Tof.

Redelijk droog qua humor, maar ook nogal voorspelbaar qua verloop. Crash Pad is een tussendoortje zoals ik het graag heb, maar kan daar ook niet bovenuit stijgen. Domnhall Gleeson als schriele loser in combo met de macho Thomas Haden Church is erg geslaagd. Beide heren zetten hun rol puik neer. Ondanks de beperkte speelduur is het echter ook hier zoeken naar een passend einde, maar zoals het een romcom betaamt gaat dat gepaard met stroef bochtenwerk, om het toch allemaal maar te krijgen waar men het hebben wil.

3

Mooi.

Erg standaard verhaaltje. Het is geen biopic maar het had zo eentje kunnen zijn. Alleen is het zo kundig geregisseerd dat het bijzonder aangenaam voortkabbelt. Sterke soundtrack. Het genre ligt me niet per se, maar dan nog kunnen de songs wel gewoon goed zijn en dat is het geval. Bovendien is het allemaal sfeervol in beeld gebracht. De film is niet bijzonder opvallend of opgesmukt, maar net dat maakt het wellicht aangenaam. Scott Cooper's stijl bevalt me tot dusver heel erg. Voeg daarbij nog de sterke cast, met natuurlijk Jeff Bridges in de meest dankbare rol (en eentje die hem op het lijf geschreven is) en je weet het wel.

3,5

Goh.

Moeilijk te beoordelen film. Ik vind Vlaamse films sowieso al niet echt mijn ding. Ze zien er vaak snel gedateerd uit en komen nogal eens potsierlijk over. Anderzijds moet gezegd dat een film als deze ook wel iets heeft. Misschien komt dat ook een beetje doordat er vandaag de dag wellicht geen film zoals deze meer gemaakt kan worden, enkel en alleen al door de necrofilie. Die befaamde scène is mij wat te veel edgy proberen zijn. Door zo'n scènes wordt een film mogelijk snel cult, maar echt goed of intrigerend vind ik dat meestal niet. Zo ook hier.

De tweede akte, waarin de toch al pokdalige kop van Josse De Pauw nog wat meer toegetakeld wordt, is de meest stemmige. De overgang van het lispelende jongetje dat Geert Hunaerts kennelijk ooit was naar de voor het ongeluk geboren De Pauw is weliswaar even wennen maar het is film natuurlijk. Dat het allemaal niet lang duurt helpt mij ook wel om dit soort Vlaamse films een kans te geven.

2,5

Wat ik ervan verwacht had.

En dat is met name een frisse komedie die na een tijdje (hier wanneer Jacob een tijdje uit het verhaal verdwijnt) de lamlendigheid zelve wordt en uiteindelijk genekt wordt door het verplichte moraaltje.

Enkel het tuinonderonsje op het einde kan nog doen lachen.

Steve Carell heeft het talent om vrijwel altijd te irriteren, maar slaagt erin dat behoorlijk lang uit te stellen. Hij kan daarbij rekenen op medewerking van Ryan Gosling, die zijn rolletje schijnbaar moeiteloos brengt.

De rest valt wat tegen - Julianne Moore blijft er op achteruitgaan, maar Marisa Tomei is nog wel leuk (de jaren lijken ook geen vat op haar te hebben).

Leuk begin en enkele geslaagde passages worden meedogenloos de nek omgewrongen door de verplichte moraal. Ik wacht alvast tot er een regisseur is die dergelijke romcoms zonder tenenkrommend einde maakt.

2

Behoorlijk.

Tegen mijn verwachtingen in, is deze nog best geslaagd als zoveelste revival van de beroemde reeks.

Leukste verrassing is dat de Rocky-vibe van het origineel nog redelijk voelbaar is, ondanks het moderne jasje.

Sylvester Stallone kan evenwel nog altijd niet acteren - maar Rocky is niet vervelend geschreven, zoals in deel 5 (geloof ik) wel het geval is. Michael B. Jordan doet behoorlijk als Adonis Creed.

Ietwat gedateerd zijn wel de boksscènes die nog altijd even ongeloofwaardig zijn als die uit het origineel. Ik ken niet veel van de sport, maar als iemand top moet zijn maar zonder verdediging bokst, zie ik dat nog wel.

Intussen schijnt ook al een vervolg op dit vervolg te bestaan. Die zal ook wel z'n kans krijgen. Daarvoor is deze goed genoeg.

3

Futloos.

De eerste Creed kan ik nog wel hebben als zijsprongetje in de al meermaals afgeronde Rocky-saga. Met Creed II is het frisse alweer weg en krijgt men een typische sequel voorgeschoteld. Behalve Rocky zelf is het aan de Drago-familie om de link te zijn met de originele films.

Ergens had dat veelbelovend kunnen zijn. Rocky IV vind ik wel een leuke film: een typisch eighties-product, nogal fout en klef maar wel uitermate vermakelijk. Maar Dolph Lundgren's Drago is niet langer de bezwete Oostblokker met legendarische oneliners, maar een getormenteerd vaderfiguur. De sérieux ervan heeft me alleszins niet kunnen bekoren.

De vete tussen de Drago's en de Creeds is totaal niet boeiend, de wat intrieste sfeer uit de Rocky-films is al lang verdwijnen voor een wat gepimpte Afro-Amerikaanse vibe. Al het opgeklopte sentiment rond Adonis, matig vertolkt door Michael B. Jordan, lijkt de film te moeten dragen maar bereikt het tegendeel.

2

Erg goed.

De serie is de beste komedie dat het Vlaamse televisielandschap heeft voortgebracht sinds Het Eiland. Velen zullen dit echter niet kunnen smaken: het is anders dan gewoonlijk. Gewelddadige uitspattingen komen al eens voor (al vind ik dat uiteindelijk nog goed meevallen), er wordt aardig wat coke gesnoven en ook een beetje naakt ontbreekt niet.

Een film had voor mij evenwel niet gemoeten - de beste komische series die ik gezien heb (Het Eiland, Fawlty Towers) zijn beperkt tot één seizoen en hebben er dan mee opgehouden. Zoiets had ik ook graag voor Crimi Clowns gehad.

Nu goed, na een vrij pover openingskwartiertje vindt De Movie zijn draai en haalt het bij momenten het niveau van de serie. Met Lou wordt een wat andere richting opgegaan, eentje die goed uitpakt. Naast een resem hilarische scènes zorgt hij ook voor een grimmig ondertoontje.
Het einde wordt al aan het begin getoond en is natuurlijk de ideale cliffhanger met het oog op het tweede seizoen.

De cast bestaat uit dezelfde namen als in de serie - bekendere gastacteurs blijven gelukkig achterwege. Van de gebruikelijke garde steelt Manou Kersting de show. Het brutalere karakter van de Lou en het switchen tussen een Antwaarps en Hollands accent is hem op het lijf geschreven.

De stijl van de serie is grotendeels behouden, al vind ik de algemene teneur iets gematigder. De gewelduitspattingen zijn gebleven, maar de ietwat bizarre clownsequences met Wesley zijn minder nadrukkelijk aanwezig. Soms lijkt het alsof men dat wat uit het oog verloren is door langere scènes of wat dan ook. De voyeuristische manier van filmen blijft geweldig, zeker qua uitwerking, en ook de soundtrack is dik in orde.

Als de serie 4,5 - 5 sterren waard is, dan de film een klein sterretje minder.
4

Middelmaat.

Geen slechte film, al kan Criminal ook niet echt hoge ogen gooien. Daarvoor is het uiteindelijk toch te veel gedoe om niets. Er lopen best veel personages rond, die dienen dan om de verzamelde sterrencast werk te geven, maar het stelt amper wat voor. Ik vind eigenlijk enkel Kevin Costner zijn rol nog wat schwung geven - misschien ook omdat die toch niet al te vaak in dit soort rollen te zien.

Verder een simpel verhaaltje, waar op momenten een scheut drama bij gekapt wordt. Dat haalt nodeloos het tempo uit de film, meermaals zelfs, terwijl dit volgens mij net baat had bij tempo, om gewoon een simpele en snelle actiefilm te zijn. Jammer.

2,5

Aardig.

Crimson Peak is een leuke evenwichtsoefening tussen horror en kostuumdrama. Dat de balans uiteindelijk overhelt naar het tweede vind ik best leuk. Die actievolle finale had in die optiek niet gehoeven voor mij.

Het acteerwerk is trouwens ook weer meer dan oké. Mia Wasikowska is wederom sterk en verder is zo'n Tom Hiddleston is een logische cast als charismatische Brit. Enkel Charlie Hunnam vind ik een niveautje lager.

Guillermo Del Toro slaat erin een sfeerbom te maken. Het bombastische gotische sausje past uiteindelijk perfect bij de rol van geesten. Enkel zijn die geesten wel heel lelijk geCGI'd. En dat was ook helemaal niet nodig want die hadden perfect door mensen gespeeld kunnen worden. Beetje spijtig, want verder geslaagde film.

3

Gemiddeld.

Crimson Tide is een wat standaard actiethrillertje en een duidelijk product van z'n tijd. Tony Scott, doorgaans een te hyperkinetische regisseur voor mijn doen, houdt zich in en focust eerder op de claustrofobische kant van de setting, een logische keuze.

Maar echt broeierig wordt het m.i. nooit. Denzel Washington en Gene Hackman vertolken beiden nogal eendimensionale karakters, hetgeen een soms wat potsierlijke vertoning oplevert van koppigaards die tegen elkaar brommen.

Niettemin is het ook geen slechte film. Het heeft wel z'n momenten en visueel heeft het eveneens z'n waarde, zeker qua kleurenpalet. Degelijk dus, zonder meer.

3

Matig.

Veel goede bedoelingen, maar ondanks een zekere charme heeft de film mij niet kunnen bekoren. Nicolas Cage als stem van een hoofdpersoon is leuk en geslaagd, de visuele stijl kan ik ook nog net hebben, maar ik denk dat het aan de humor gaat gelegen hebben. De film is mij niet vlot genoeg op een of andere manier.

2,5

Gemiddeld.

Het eerste kwartier vertelt de situatie door beelden. Dialogen ontbreken grotendeels en het is vooral de toon die de aandacht trekt.

Helaas gaat het vanaf dan al snel aan het kwakkelen. Sterke momenten worden afgewisseld met mindere momenten, en het verhaal van de dader vind ik al helemaal verschrikkelijk.

Het einde belooft sterk te worden - de scène in het restaurant is magnifiek -, maar de laag sentimentaliteit is om van te kotsen.

Jack Nicholson zorgt er eigenhandig voor dat de film staande blijft. Hij is bij momenten verrassend ingetogen, maar die scènes zijn veruit de sterkste.

De ondersteunende cast doet het ook niet zo slecht. David Morse heeft een irritante stem, maar acteert wel goed. Ook op Anjelica Huston en Robin Wright valt niets aan te merken, al hebben zij weinig screentime.

Sean Penn's regie is aangenaam. Hij laat vooral beelden spreken en zo heb ik het graag. Muzikaal is het ook allemaal in orde. De combinatie lijkt goud waard - de bittere ondertoon doet de kijker zelf ongemakkelijk voelen -, maar het sentimenteel gedrol op het einde verziekt de sfeer toch wel.

3

Toch goed, deze donkere actieprent.

Simpel wraakverhaal. Maar wat goed is, is dat er niet enkel gewroken wordt. Er wordt ook de menselijke kant van Eric Draven getoond. Soms zelfs iets te veel. Er had wat meer mysterie om kunnen hangen.

Redelijk acteerwerk van Brandon Lee en die negeragent. Ook het kleine meisje was tamelijk goed, maar de criminelen waren niet echt denderend.

Tof gefilmd. De film is erg donker, maar de afwisseling met de flashbacks zorgt voor een goed evenwicht. De kraai wordt ook altijd goed in beeld gebracht, door beelden door zijn ogen te laten zien.

Ook stevig wat gothic-gehalte in deze film.

4

Degelijk.

Redelijk oké in zijn opzet, 't is enkel dat ik die opzet niet zo aangenaam vind. De ganse film door krijg je geschreeuw voorgeschoteld. Na een tijdje wordt dat wat vermoeiend. Zeker omdat er behalve dat geschreeuw niet veel is. Het is dan ook een aangename verrassing dat de finale toch goed te pruimen valt, zeker de laatste scène met de ophangingen.

Daniel Day-Lewis imponeert niet, maar is wel gewoon goed. Zeker als hij naar het einde toe wat mag kwaad worden, brengt het leven in de brouwerij. Zijn vertolking staat ook voldoende in contrast met die van Winona Ryder, zo'n beetje de voorloper van een Lena Headey/ Keira Knightley qua bitchy mimiek.

Nicholas Hytner doet voorts alles volgens het boekje. De film heeft weinig tot geen eigen smoel, laat staan dat het audiovisueel aantrekkelijk is. De film is een beetje een niemendalletje. Goed voor een keertje gezien te hebben, maar nadien nooit meer. Day-Lewis en het laatste half uur redden nog e.e.a.

Kleine 3