Opinions

Aardig drama met op het einde wat thrillerelementen.

Het is allemaal redelijk luchtig. Er zitten wat humoristische momenten in doordat de makers heel erg domme personages zoals dat van Selma Blair wat screentime gunnen.

Toch blijft het dan wat leeg, want qua verhaal laat het wat te wensen over.

Op het einde komt er wat meer drama aan te pas, maar ik had ook een beetje een thrillergevoel. De slotscène in de kerk is dan weer net te ver.

Ryan Phillippe en Reese Witherspoon komen het meest geloofwaardig over. Sarah Michelle Gellar probeert erg sensueel over te komen, maar ik vind haar totaal niet aantrekkelijk - ook hier niet. Selma Blair is echt dom in een domme rol, goed gedaan, zeker?

Het sfeertje is best luchtig. Af en toe wordt het wat flauw, maar dit is dan ook niet de meest volwassen film ooit.

3

Meh.

Ik ben behoorlijk verrast wat betreft de visuele flair van de film. Er zitten behoorlijk wat gestileerde scènes in, met uitstekend lichtspel en details. Had ik totaal niet verwacht, zeker niet omdat er verder een heleboel betreurenswaardige keuzes genomen zijn bij het maken van deze film.

Emma Stone is de grootste fout. Ze bakt er echt niks van. Ontzettend vervelend om naar te kijken, met dat neppe Britse accent. In de meer dramatische scènes komt ze een tikkeltje beter tot haar recht, maar Cruella is natuurlijk een beetje villain dus worden dergelijke scènes weleens afgesloten met een tenenkrommend vilein lachje.

Het samenspel met Emma Thompson - ook erg over-the-top - moet de film dragen. Ik heb er mij veelal aan geïrriteerd. Het duurt allemaal lang, het twistje is oké maar erg zwaarwichtig en echt veel fun is er niet te beleven. Komt daarbij dat de dalmatiërs zowaar uit een computerscherm getoverd zijn. Erg rare keuze, hier hadden volgens mij perfect echte honden kunnen gebruikt worden. Of op z'n minst deftige CGI, als het dan toch geanimeerd moest zijn.

2

Matig.

Cruising is een doorsnee politieverhaaltje, maar minder toegankelijk gemaakt door de manier waarop homoseksualiteit naar voren komt. Dat stoort trouwens. Het constante leergekraak is maar één van de vele dingen die storen.

De moordenaar van dienst daarentegen kan wel nog een paar meubelen redden.

Al Pacino blijft ook een genot om bezig te zien. Hij zet absoluut niet zijn beste prestatie neer, maar dan nog is hij dé perfecte cast. Zijn energiek charisma is ongelooflijk, maar bovenal gaat dat perfect samen met de vrouwelijke tics die hij ontegensprekelijk heeft.

Ook de bijrollen worden stuk voor stuk degelijk neergezet.

Naast een leeg script ziet Cruising er ook opvallend gedateerd uit. Camerawerk e.d. is vrij standaard, maar vooral de manier waarop (een leefwereld van) homo's afgeschilderd worden is toch wel twijfelachtig.

Muzikaal is de schade wel beperkt gebleven.

Voer voor de Pacino-fan.

2,5

Niemendalletje.

Grijze middelmaat van en met Clint Eastwood, wiens opvallendste wapenfeit in deze film het gegeven is dat hij als 90-plusser een totaal onrealistische casting is. Totaal bezopen hoe men daar op komt. Voor z'n leeftijd is hij best nog een krasse knar, maar hij is wel gewoon stokoud, daar mag je gerust je verhaal en/of personage wel aan aanpassen. Zelfs 20 jaar geleden had dit al een dubbeltje op z'n kant geweest.

Maar goed, het is nu wat het is en op zich is Cry Macho niet echt een slechte film. Een redelijk luchtig buddy drama. Zonder hoogtepunten en zonder echt door de ondergrens te gaan. Het is alleen wat vrijblijvend. Wat voortkabbelend zonder veel te beroeren. Een film ook die je zo vergeten bent, tenzij dan als die ene film waar de stokoude Eastwood denkt dat hij nog een stuk jonger is.

Ik heb gelezen dat hij er nog één film bij doet. Het is hem gegund om dan een iets betere fit te hebben met z'n personage, want de naam Eastwood blijft natuurlijk iconisch.

2,5

Leuk.

Het idee is wellicht iets beter dan de uitwerking, maar er zitten te veel stukken in om Cry-Baby als middelmaat te bestempelen. De muziekscènes zijn oké, maar het zijn een paar enorm dik aangezette en overdreven stukjes die de ruggegraat vormen.

Johnny Depp is de perfecte karikatuur van de macho uit de jaren '50. Dit is misschien wel de film waar zijn jeugdig charisma het meest benut wordt. Daarnaast is ook nog eens zijn chemie met de onweerstaanbare Amy Locane dik in orde. Hen bezig zien is puur genieten.

Regisseur John Waters zet het concept goed om. De liedjes - uiteraard niet allemaal even geslaagd - zijn goed gedoseerd, enkele quotes worden over-the-top uitgekraamd door de cast en het duo Depp - Locane zorgt zowaar voor een beetje sex on the plate.

Guilty pleasure, jawel.

3,5

"You got it, Allison... you got it raw."

Slecht.

Zo ongrappig dat het bij momenten pijnlijk is om naar te kijken. Totaal niet origineel en het fictieve typetje Philomena Cunk is totaal niet grappig. Dergelijke opzet is al meermaals beter gedaan. Ik mis scherpte. Alsof je op een familiefeest naar een flauwe plezante nonkel aan het kijken bent.

1

Aangrijpend drama.

Het item is erg interessant. Boeiend omwille van de omgekeerde levenslijn, maar daarom ook heel tragisch. Het is dus wel wat voorspelbaar, maar omdat je het einde wel kan raden, blijf je geboeid kijken om te weten hoe dat juist tot stand komt.
Het komt wel allemaal traag op gang. Ik had meer tijd verwacht aan de romance van Benjamin en Daisy.
Het personage Benjamin Button is razend interessant. Daisy verandert echter wat te opvallend van de losbandige danseres naar de sympathiekere, maar verbitterde oude dame.

Brad Pitt speelt de pannen van het dak. Heb hem nog nooit zo'n goeie rol weten neerzetten. I.t.t. bv 'Seven Years In Tibet' grijpt zijn voice-over hier wél bij de keel.
Cate Blanchett is wel oerdegelijk, maar niet op topniveau. Tilda Swinton had wat een kleine rol, net als Julia Ormond. De invulling ervan mocht er echter wel wezen.

De film is rustig geregisseerd. De beelden zijn mooi. Spectaculaire shots zitten er wel niet bij. Hoeft ook niet.
In het begin vond ik de heel oude Benjamin Buttons gezicht wat te veel computergeanimeerd, maar dat neemt al snel af en uiteindelijk moet ik zeggen dat de make-up dik in orde was, ook te danken aan die van Cate Blanchett op't einde.

Een film die je achterlaat met een krop in de keel en één van de beste die ik in lange tijd gezien heb.

4,5

Tof.

Jean-Claude Van Damme; het is bijna een genre op zich. Een genre met een paar in steen gebeitelde stijlkenmerken; karatétrappen, getormenteerd zijn en soms idioot schreeuwen tegen eender welke tegenstander. Het is zo ontzettend fout dat het vaak wel leuk wordt. Cyborg is dan nog eens een film met een uitgesproken leefwereld. Een soort Mad Max meets The Warriors, maar met iets meer sci-fi.

Het levert alleszins een leuke kijkervaring op, toch voor zij die JCVD een klein beetje kunnen behappen. Ik kon geregeld wel eens lachen met de dwaasheid waarmee men een aantal actiescènes filmde of op momenten waarop JCVD bijvoorbeeld 'verbazing' moet acteren. De scène waarin hij als Jezus aan het kruis hangt, is wellicht het toppunt. De finale climax kan dat niet meer overtreffen, maar dat hoeft dus niet.

3

Leuk.

Verrassend filmpje. Droog en gevat. Zeker het eerste uur. De cast doet het schitterend. Zeker die dynamiek tussen John C. Reilly en Jonah Hill is geweldig. De scène met Hill aan de synthesizer is geweldig. Toffe, ietwat rare humor. Dat gaat eigenlijk zo een uurtje door en hoewel het allemaal behoorlijk voorspelbaar is, is het best spijtig dat het slotakkoord iets te nadrukkelijk de dramakant opgaat. Zo'n film als deze heeft dat m.i. absoluut niet nodig. Spijtig, maar het doet geen afbreuk aan de kwaliteit van het eerste uur.

3,5