Opinions

Tamelijk compleet oorlogsdrama.

De film bevat zoveel genres. Oorlog, drama, romantiek, western, avontuur en een beetje komedie komen allemaal aan bod. Het kan op het eerste zicht wat veel hooi op één vork lijken, maar het voelt nergens opgepropt aan.
De verhaallijnen zijn interessant genoeg, en de overgangen zijn mooi in mekaar vervlochten.
De verhaallijn met Natalie Portman was voor mij het meeste de moeite waard.
Puntje van kritiek is dat Inman en Ada elkaar inderdaad amper kennen. Detailkritiek; de lange manen van Jude Law zagen er niet uit.
Pluspunt dan weer is de dood van Inman.

Jude Law is steengoed. Ook Nicole Kidman - ik ben geen fan- doet het naar behoren. Renée Zellweger is verrassend genoeg de beste. Geweldige invulling van een boeiend personage.
De bijrollen van namen als Ray Winstone, Brendan Gleeson, Natalie Portman, Philip S Hoffman, Donald Sutherland en Jack White zijn allen waardetoevoegend.

Prachige beelden, prachtige muziek. De gehele sfeer is uitstekend, de personages zijn interessant,..
Zoals gezegd: compleet.

4

Vermakelijk.

Liam Neeson speelt eigenlijk nauwelijks de hoofdrol in dit onderkoeld en komisch misdaadfilmpje. Ik zou de film zelfs niet als actiefilm klasseren, daarvoor is het toch te veel een Coen-achtige komedie. Nu goed, ik kan het alleszins wel hebben. De film is vermakelijk, de korte gewelddadige uitspattingen mogen er zijn en verder kabbelt het allemaal wat gezapig verder van slachtoffer tot slachtoffer. Enkele typetjes hadden wel wat scherper geschreven of beter geacteerd mogen zijn, maar bon, als tussendoortje is het allemaal amusant genoeg.

3

Matige uitwerking van een origineel idee.

Het mislopen begint eigenlijk vrijwel meteen na de "ontmoeting" tussen Max en Vincent, wanneer het beroep van laatstgenoemde duidelijk en Max al snel medeplichtig wordt.
De twee uur wordt voornamelijk gerekt met een "stoere" scène en een explosie of schietpartij hier en daar, maar boeiend is het allesbehalve.
In plaats van een typische Hollywoodfilm zou ik er een kleinschalig project van hebben gemaakt, met een speelduur van maximaal 90 minuten en pas tegen het einde de onthulling van Vincent's beroep of iets dergelijks.

Jamie Foxx kan me absoluut niet overtuigen en Tom Cruise is al helemaal een ramp.
In de bijrollen passeren onder andere Javier Bardem en Mark Ruffalo en zelfs Jason Statham in een cameo, maar geen van genoemden laat iets zien.

De teleurstellende inhoud wordt nog gemilderd door de strakke regie van Michael Mann. Het nachtelijke Los Angeles is wederom om van te smullen. Meer dan eens passeert een mooi shot - vooral tijdens de scène waarin Vincent z'n laatste klant afwerkt is het genieten geblazen.
Muzikaal is het me allemaal wat minder meegevallen.

Nog net te doen.
2,5

Erg matig.

Heel erg zeemzoete film, deze Collateral Beauty. Het begin doet het al vermoeden, maar dan nog had er lange tijd een andere weg ingeslagen kunnen worden. Helaas gebeurt dat niet en werd mijn initiële gedachte waarheid. Enkel die "twist" met z'n vrouw had ik pas door als hij er aan de deur stond.

Helen Mirren en Michael Peña brengen enige schwung in hun samenspel. De overige castleden zijn eveneens grote namen, maar kunnen m.i. niet overtuigen, niet in het minst door het strakke keurslijf van deze volgens het boekje gemaakte tranentrekker.

2

Mja.

Veel eer viel met een remake sowieso niet te halen, vrees ik. De serie heb ik nooit gezien, maar ik kan me inbeelden dat voor het publiek van toen deze flauwe komedie een aanfluiting is. Heel erg voorspelbaar, veelal irritant ook in de zaken die er wat bijgetrokken zijn om de tijdsgeest toch duidelijk te maken. Het is allemaal erg gemakkelijk en flauw. Een eigen smoel ontbreekt, maar ik had ook niet anders verwacht van een regisseur die zich de laatste jaren bezig houdt met Kampioenen-films regisseren.

1,5

Charmant.

Geen groots opgezet spektakel zoals we dat van Buster Keaton wel eens zien: in College blijft de teneur eerder charmant en klein. Het stuntwerk beperkt zich tot de tienkamp, waar veel kleinere stunts aan bod komen maar dat zorgt natuurlijk voor genoeg variatie.

Keaton mag zich verder uitleven in een romantisch plot waarin hij zichzelf moet bewijzen - dat is een beproefd recept. Hij doet dat wederom gewoon uitstekend. Ik kan echt genieten van zijn acteren: uiteraard dik aangezet, maar o zo naturel en zelfs droog dat het amper als toneel aanvoelt.

3,5

Vermakelijke actieprent.

Colombiana is precies wat ik ervan verwacht had. Heel voorspelbaar, een beetje drama en voorts redelijk wat actie. Het is allemaal keurig volgens het boekje gebracht.

Hoewel goed gedoseerd, had er nog net wat meer tempo in mogen zitten. In het middenstuk zijn er hier en daar wat uitgesponnen momenten.

Zoe Saldana weet me hier wel te bekoren, zowel in haar actie- als dramascènes. Haar intro is echter zwaar gefaald. Jacky Lafon zou haar zo het nakijken geven.

De rest van de cast gaat ook wel, maar zowat elk personage is cliché geschreven en daar kunnen de acteurs ook niet veel aan veranderen.

De actie ziet er redelijk goed uit (op het slordige man-tegen-mangevecht op het einde na), al had het nog iets harder, iets ruwer mogen zijn. Het is allemaal nog braafjes gebracht.

Er is voorts weinig spectaculair camerawerk. Qua muziek is me niet iets opgevallen.

Doorsnee tussendoortje.

3

Teleurstellend.

Een film die alles in zich had om een sympathieke knipoog te zijn aan een reeds in 1974 uitstervend genre, maar al snel vervalt in de zoveelste matige komedie met Robert De Niro. Wat ooit één van de beste acteurs van z'n generatie was, is nu toch echt een toonbeeld van matigheid geworden. Het is eigenlijk bijna zielig om te zien hoe hij in komedies als deze totaal niet uit de verf komt en zichzelf voor schut lijkt te zetten.

Luidruchtig is het allemaal wel, maar grappig zelden. Godzijdank kan Tommy Lee Jones in een voor hem op het lijf geschreven rol nog de nodige je m'en fou aan de film geven. Niet té veel moeite doen om grappig te zijn, maar gewoon cynisch en uitgeblust rondlopen. Het is wat de film nodig had. Al de rest is veelal te slap, te flauw.

2

Barslecht.

Veel slechter kom je ze niet tegen. Een film waar behalve de locatie alles tegenvalt. Het foute semi-zwoele sfeertje zou nog een amusante guilty pleasure hebben kunnen opleveren maar zelfs dat zit er niet in. Men pakt het bloedserieus aan, in een poging een sexy thriller te maken. Het resultaat is lachwekkend slecht. Natascha Richardson en Rupert Everett zijn van het slechtste dat ik ooit heb zien acteren.

1

Aanfluiting.

Grandioos mislukte sequel. Geen idee wat hier juist de bedoeling van was.. een soort parodie of net een ode? Geen idee. In ieder geval heb ik het geen seconde echt grappig gevonden. Eddie Murphy zelf doet ook niet echt iets wat grappig zou moeten zijn.

1,5

Gemiddeld.

Coming To America lost mijn verwachtingen niet helemaal in. Die lagen wellicht te hoog. Enkele grappen zijn absoluut geslaagd en ook de voorspelbaarheid is geen spelbreker, maar het stijgt nooit boven de middelmaat uit.

Eddie Murphy is echter een certitude. Hij haalt alles uit de middelen die hij in handen heeft. Alleen zijn andere rollen vind ik niet zo denderend. Hetzelfde geldt voor Arsenio Hall.

Voorts is het allemaal weinig speciaal: niet bijzonder grappig of wat dan ook, maar leuk als tussendoortje.

Klein 3'tje

Actievermaak zoals het hoort.

Het begin zet al meteen de toon. Matrix' biceps worden in close-up genomen terwijl hij een boomstam op de schouders draagt. Nadien krijgen we familiale taferelen zoals een ijsje eten en Bambi voeden. Hoe heerlijk fout kan een film beginnen?
Vanaf dan volgt er een hoop actie, afgewisseld met de ene cheesy oneliner na de andere.
De knokpartijen in het winkelcentrum hebben me nog het minst kunnen bekoren. Het slotakkoord waarin Matrix met een geweer of vijf en een hoop granaten het hol van de leeuw belegerd is veel beter. De ene na de andere explosie volgt, armen worden afgehakt en het aantal slechterikken neemt in razend tempo af.

Arnold Schwarzenegger is de beste actie-acteur ooit en is hier op de top van z'n kunnen. De ene na de andere foute oneliner komt er moeiteloos uit. De makers hadden alleen wat minder knokpartijen en (nog) meer schietgelegenheden moeten geven. Ik vind hem namelijk beter tot z'n recht komen als hij met een reusachtig machinegeweer alles aan gort schiet zonder te herladen of te mikken.

Meer dan 25 jaar na datum ziet de actie er nog zeer degelijk uit. Van lelijke SE en toestanden is hier nog geen sprake, maar wel van explosieve, oerdegelijke 80s taferelen. Ik zie het trouwens liever zo.
Niet alleen de oneliners, de acteurs en de actie is 80s, ook de muziek is héél erg fout, vooral in het begin tijdens het familiale onderonsje.

3,5

"I can't believe this macho bullshit!"

Saai.

Liam Neeson mag de boel komen redden in zijn zoveelste actiethriller. Net zoals een aantal van die andere films kan ook The Commuter mij aan het begin benieuwd maken. Helaas kakt het, net als die andere films, ook vrij snel in en wordt het een wat gezapige zoektocht naar het hoe, wat en wie.

Dat de trein uiteindelijk ontspoord is weinig verrassend - de metaforische parallel met de film zelf is een makkelijke intikker. Hoewel de speelduur an sich eerder beperkt is - stelt u zich maar eens voor dat dit de 2 uur overstijgt - slaagt het er absoluut niet in om interessant te blijven. Neeson is Neeson. Hij kan de boel niet rechttrekken. Het was een hele tijd geleden dat ik nog een (actie)film van hem zag, maar ik vrees dat ik hem al terug beu ben.

2

Aardig.

Het eerste half uurtje is best goed, maar naarmate de film vordert wordt het een wat slap boeltje over spijt en trauma's uit het verleden. De "scherpe" kantjes zijn er dan af. 't Is me wat. Liefde overwint. Telkens opnieuw. Ook wanneer het leuk zou zijn als het een keertje niet zo afloopt en wanneer het journalistieke het leuke aan de film is.

Shia LaBeouf is oké, Robert Redford niet. Die is een karikatuur van zichzelf met z'n strakgetrokken gezicht. Hij lijkt echt nergens op. Verder is de cast best leuk samengesteld. Oude knarren worden van stal gehaald, de Stanley Tucci's van deze wereld duiken op in kleine rolletjes, .. Leuk.

De speelduur is voor een keertje gerechtvaardigd - er gebeurt niet gigantisch veel ofzo, maar het tempo zit wel snor, het beetje spanning of intrige is oké. Prima tussendoortje, niks meer, niks minder.

3

Vermakelijk.

Vlot actiefilmpje, deze Con Air. Niet over de ganse lijn even geslaagd, maar het plezier is wel dominant aanwezig. Met een glansrol van Nicolas Cage in zijn beste periode en ook zo'n Steve Buscemi die zich mag uitleven vergeef ik de iets mindere acteergod John Cusack (en ook wel John Malkovich die ik eigenlijk niet altijd even graag zie acteren).

Zeker aan te raden als tussendoor.

3

Redelijk.

Totaal geen verwachtingen hebben helpt bij het zien van deze film. Het origineel met Arnold Schwarzenegger had ik gezien, maar eigenlijk heeft deze film niet veel met het origineel van doen. Het zijn gewoon hersenloze actiefilms: het origineel nog een beetje voodoo en cheesy eighties-onzin; deze remake is een rechttoe-rechtaan avontuurlijk hakfestijn.

En daar is weinig mis mee. Deze film is goed genoeg voor wat het pretendeert te zijn. Jason Momoa kan ermee door als Conan en zo'n Ron Perlman als het vaderfiguur dat vroeg in de film sterft kan er altijd wel bij. Stephan Lang is een degelijke slechterik.
Komt daarbij dat de CGI nog wel meevalt en het tempo hoog genoeg ligt om de boel wat vooruit te laten gaan (want tot mijn verrassing toch een kleine 2 uur speelduur). Meevaller dus.

3

Saai.

Suf, doordeweeks drama'tje met de populaire Idris Elba in de hoofdrol, een acteur die ik alsmaar minder vind naarmate ik er films van zie. Niet dat het zijn grote schuld is dat ik deze film maar niks vind: er is eigenlijk weinig interessants te bekennen. Daardoor haalt Concrete Cowboy voor mij zelfs niet de gebruikelijke Netflix-middenmoot - wat meestal een 2,5 à 3 oplevert.

2

Niet mijn ding.

George Clooney zorgt dat z'n regiedebuut zo nu en dan eens opvalt, veelal door het gebruik van een lelijke filter. Gelukkig blijft dat slechts beperkt. Verder probeert hij er de schwung goed in te houden, iets wat redelijk lukt en m.i. volledig op het conto van Sam Rockwell te schrijven is.

Rockwell heeft immers een rolletje dat al snel irritant kan worden, maar balanceert uitstekend op een dunne koord. Het samenspel met een verrassend goede Drew Barrymore is trouwens ook wel leuk. Andere bekende gezichten zijn Julia Roberts en Rutger Hauer, maar die hebben eigenlijk niets interessant te vertolken.

Ook andere zaken vind ik vaak niet interessant. Het is ook wat een mengelmoes - showbizzfiguur en spion. Ik had eigenlijk niet anders mogen verwachten, maar stiekem hoop je dan toch dat het een verrassende zit kan worden. Aan het einde van de rit was het dat uiteindelijk niet echt.

2,5

Op zich genietbare film die net iets te hip wilt zijn.

Het verhaal is nergens verrassend of vernieuwend, maar steekt goed in mekaar en levert een doenbaar oplichterfilmpje op. De puzzel is echter niet bepaald moeilijk.

De montage ervan is hip bedoeld, maar voelt eerder gewoon stijlloos aan en miste een eigen karakter.

Reden waarom ik deze film wilde zien was Rachel Weisz. Zij levert wederom een goeie prestatie af. Hetzelfde kan echter niet gezegd worden van hoofdrolspeler Edward Burns. Die vent is echt slecht. Zijn voice-overs zijn al snel irritant en van z'n mimiek word je ook al niet vrolijker.

Gelukkig zijn er nog enkele puike bijrollen van Paul Giamatti, Andy Garcia en Dustin Hoffman als ADHD-istische maffiakoning.

Krappe 3,5 vanwege de amusementswaarde.

Mja.

Ik heb niks met horror. 't Is altijd zo'n gedoe om niks. Ook The Conjuring heeft hier last van: het is gewoon weinig meer dan een standaardwerkje dat van "schrikmoment a' naar 'schrikmoment b' gaat, met op het einde nog wat exorcisme.

De cast doet het alleszins nog wel aardig. Vooral Vera Farmiga vind ik altijd wel de moeite om bezig te zien, de rest is wat meer doorsnee.

Verder is de speelduur me wat te lang, gezien alle clichés die voorbij komen. De locatie, het huis, de geesten, .. Het is zo weinig origineel en als schrikmomenten moeten komen van krakende deuren kan ik er niet rap genoeg van verlost zijn.

2

Goed.

Zoals al veel gezegd is hier, heeft The Constant Gardener 2 gezichten. Het eerste is imo het beste. Dat is namelijk het liefdesdrama-gedeelte. Ik vind het voornamelijk interessant vanwege Weisz' personage. Zij is een tegenpool van dat van Fiennes. Hun relatie is vrij anders dan de meeste anderen.
Na een tijdje verdwijnt Weisz' personage uit het verhaal en ontspant er zich een thrillerachtig sfeertje. Dat whodunit-gedeelte is niet altijd even interessant. Het blijft allemaal te standaard en de uiteindelijke ontknoping is niet echt spectaculair. De eindscène waarin Justin Quayle zijn lot tegemoet gaat is dat wel.

Ralph Fiennes doet het goed als de introverte en brave echtgenoot. Naarmate de film vordert, wordt hij ook beter - iets wat de danken is aan zijn personage. Rachel Weisz heeft haar Oscar voor Beste Vrouwelijke Bijrol duidelijk niet gestolen. Er zijn opvallendere acteerprestaties, maar zij is zo heerlijk naturel, maar weet haar personage toch veel mysterie mee te geven.
Ook Danny Huston en Bill Nighy hebben hier een bijrol. Ik vind het geen straf om hen bezig te zien; hier zeker niet.

Dit is de tweede film die ik van Fernando Meirelles gezien heb (na het uitstekende City of God) en hier is het vernieuwende er wat af. Zijn bruuske camerabewegingen werken beter bij City of God.
Qua sfeer en muziek zit het wel helemaal goed, en uiteindelijk kan ik niets anders zeggen dan dat The Constant Gardener gewoon goed is. Niet perfect, maar gewoon de degelijkheid zelve.

3,5

Redelijk.

Acteerkanon Keanu Reeves schittert wederom in een wat dwaas rolletje. Met John Constantine zet hij 'n soort Van Helsing neer. Dat gaat gepaard met wat lichte horror hier en daar, maar regisseur Francis Lawrence teert daarvoor op een hoge dosis CGI. Iets te hoog, naar mijn goesting.

Verder heeft Lawrence wel voor een sfeervol geschoten film gezorgd. Zeker dat eerste uur vind ik aangenaam kijken. Nadien neemt de drukte onvermijdelijk de overhand en wordt de film een weinig geïnspireerde aaneenschakeling van actie.

3

Matig.

De film begint nochtans goed en het eerste half uur blijft dat niveau constant. Na verloop van tijd echter begint Contagion meer en meer als een doorsnee rampenblockbuster aan te voelen, ook al vermijdt het de grootste blockbustervalkuilen.
Naar het einde toe begint het wat langdradig te worden, al is het wel leuk dat we de oorzaak van het virus te zien krijgen.

De heuse sterrencast is zo uitgebreid dat geen enkele 'ster' de gelegenheid krijgt om zijn personage uit te diepen. Toch staan er enkelen wel degelijk goed te acteren - Matt Damon kan hier zowaar overtuigen.

Visueel is het allemaal typisch Steven Soderbergh. Het is dus aangenaam kijken. De muziekkeuze valt wel tegen - wééral.
De omgevingen zijn grauw en dat blijkt een goeie keuze, want zo voelt het veel minder doorsnee Hollywood aan.

2,5

Niet mijn ding.

Het eerste deel lag me ook al niet echt. Niettemin ook dit vervolg een kans gegeven, maar dat bracht geen beterschap. Integendeel. Ik moet ook maar eens afstappen van dit soort komische westerns een kans te geven, want hoewel ik het genre (en vaak ook de kleine en grote variaties daarin) een warm hart toedraag, vrees ik dat dit nooit wat gaat worden. De humor is mijn ding niet en zal dat ook niet meer worden.

1,5

Onderhoudend.

Regisseur Oriol Paulo levert een strak geschoten thriller af - qua sfeer valt hem niets te verwijten. Mede door het fijne kleurgebruik is het visueel boeiend kijken. Ook de muzikale begeleiding is prima in orde, vooral doordat het vrij subtiel is.

Het is evenwel het enige wat echt subtiel is in de film. Het script overschat zichzelf hopeloos. Hoe meer van die twists, hoe slechter het wordt. Ik heb echt niets tegen een goede plottwist, maar zo van die scenario's waar het met de regelmaat van de klok wisselt vind ik eerder aanstellerij.

Dat breekt m.i. ook hier zuur op. Met een paar twists minder en wat minder van dat bij momenten pretentieuze machtsspelletje tussen verdachte en advocate had het toch allemaal verfijnder geweest. Blijft nu vooral een stijlvol geschoten thriller over die inhoudelijk te veel steken laat liggen om echt goed te zijn.

3

Matig.

Het is te zeggen: Francis Ford Coppola beoogt een trage thriller, een beetje Hitchcock-achtig. En het is niet eens dat hij echt mislukt in z'n poging. Het is alleen lange tijd saai. Het prikkelt allemaal maar weinig en het personage van de stroeve Gene Hackman mag dan wel sociaal incapabel en instabiel zijn, echt veel wordt er niet mee gedaan. Hackman is ook niet goed genoeg in de scènes waarin het even doorslaat.

Naar het einde toe komt alles wel goed samen. De clou is niet echt verrassend, maar onder meer die laatste scène in dat mistroostige appartement is wel goed gedaan. Dat past ook perfect bij het genre van de paranoia-thriller, midden jaren 1970 kennelijk een erg populair genre (maar helaas niet meteen mijn ding).

2,5

Onderhoudend.

De Clint Eastwood van de jaren '60 vind ik toch de meest amusante versie. Nog niet té stug of nors, maar eerder een nonchalante, ietwat gemakzuchtige macho. Het zou de leidraad zijn voor deze film. Van de foute intro tot de manier waarop hij nogal gemakkelijk een vrouw verleidt tot héél domme keuzes maakt in z'n zoektocht naar een ontsnapte gevangene. Het zorgt voor een relativerend toontje dat de film ten goede komt. Ook Eastwood lijkt het geen moment te serieus op te vatten. Gelukkig maar. De actieregie is niet echt spectaculair en ook visueel stijgt dit niet boven de grauwe look van meeste actiethrillers van die tijd uit, maar in z'n geheel wel vermakelijk genoeg voor 'n keertje gezien te hebben.

3

Amusant genoeg.

Ik had al vaker gehoord van Cool Runnings en als filmliefhebber moest ik deze kennelijk gezien hebben. En ik begrijp wel waarom me dat wel eens verteld is. Voor alle duidelijkheid: ik heb op geen enkel vlak een hoogvlieger gezien, máár Cool Runnings is gewoon tof, plezant. Er zit een los sfeertje in, de Jamaicaanse atleten kunnen niet meer contrasteren met de Canadese bobslee-setting. Je zou eigenlijk denken dat het plot uit het brein van een flauwe plezante is ontsproten, maar Jamaica heeft gewoon écht een team afgevaardigd. Eddie the Eagle - op dezelfde Winterspelen - had ik al gezien, deze is qua opzet minstens zo dwaas. Straffe verhalen hebben die Spelen in 1988 opgeleverd.

3

Goed.

Veel gebeurt er niet in Cop Land: de aanleiding wordt snel geschetst en dan is het aftellen naar de climax. Dat hele idee wordt gelukkig uitstekend uitgewerkt: het trage tempo roept behoorlijk wat onderhuidse spanning op en de climax is niet al té heroïsch.

Sylvester Stallone zal ik wellicht nooit een goede acteur vinden. In zowat elke scène die ik van hem gezien heb en waarin acteertalent vereist is, ben ik op mijn honger blijven zitten. Hier brengt hij daar af en toe verandering in: hij speelt ingetogen en dat komt hem duidelijk ten goede. Zo nu en dan mist hij wel nog wat subtiliteit.
Ray Liotta en Harvey Keitel zijn het tegenovergestelde van Stallone: luidruchtig en dik aangezet. Beide heren zijn oké zonder meer. Ook Robert De Niro, die m.i. beperkt wordt in z'n rol, is dat.

Daarnaast is Cop Land een sfeerbom. De nachtplaatjes zijn mooi, de misdaadsaus voelt ouderwets echt aan en de (weinige) actie is behoorlijk. Daarnaast zit er ook nog een leuke vondst op het einde, waarin de kijker ervaart hoe het hoofdpersonage doofheid ondergaat.

Kleine 3,5

Middelmatig.

Joe Carnahan kan beter. Lichtjes in de trant van Smokin' Aces lijkt ook het begin van Copshop de voorbode voor een kleurrijke actieprent. Het is dan ook spijtig dat het er geen moment ook echt uit komt. Te weinig actie, te veel popie jopie dialoog tussen typetjes die net niet leuk genoeg zijn, .. Spijtig, maar ik verwacht toch net wat meer van Carnahan, B-film of niet.

2,5