Opinions

Na enkele jaren een herziening gegund, en het oordeel blijft hetzelfde.

En dat is namelijk dat het verhaal een half uur te lang duurt. Het begint allemaal heel vlot. We maken rap kennis met Chuck Noland en Kelly Frears, en dan hupakee, Chuckieboy op het vliegtuig en dan de ramp. De tijd dat Chuck op het eiland doorbrengt is best wel interessant. Zijn band met Wilson is tragikomisch om te zien.
Wanneer Chuck dan terug thuis raakt, wordt het wel érg zeemzoet. Z'n vrouw die nog wel van hem houdt, en bla bla bla, en die laatste scène waar hij die andere dame tegenkomt.. Dan had ik liever iets anders gezien.

Tom Hanks vind ik over het algemeen overroepen, maar deze rol is veruit z'n beste (heb Forrest Gump nog niet gezien) en het is een genot om naar deze vertolking te kijken. Ook weer een noemenswaardige fysieke metamorfose.
Helen Hunt ben ik ook niet zo verzot op, maar ook zij doet het best goed.

Degelijke locatie, waar het mij vooral opviel dat het niet altijd zonnig weer was, maar het ook kon regenen en onweren. Zo neemt het realiteitsgehalte alleen maar toe.
Oerdegelijk camerawerk van Robert Zemeckis, en degelijke muziek.
Alleen het einde kon me niet bekoren.

De 3,5 blijft staan.

Meh.

De verwachtingen lagen toch wat hoger. Brian De Palma slaagt er wat mij betreft niet in een beklijvende film te maken. In de nasleep van andere Vietnamfilms, waarbij een aantal toch echt onderhuids weten te geraken, wil Casualties of War een heel ander aspect van oorlog laten zien. Het biedt an sich wel genoeg om er iets van te maken, alleen is de uitwerking ontzettend theatraal. Daar mispakt De Palma zich. Zo'n theatrale uitwerking werkt in films als Dressed to Kill, maar toch niet in een setting zoals deze.

Dat theatrale zit 'm trouwens overal in: het gebruik van Ennio Morricone's score, de slomo's bij enkele tragisch bedoelde scènes, ... Ook de cast gaat volop mee in dat theatrale. Michael J. Fox is dan de meest ingetoomde, maar hij komt m.i. niet veel verder dan soap-niveau. In duo met een belachelijke slechte Sean Penn, wordt zo de bal aardig misgeslagen.

Spijtig en onnodig, voor het verhaal dat verteld wordt.

2

Vlotte misdaadkomedie die net te lang duurt.

Een biografische film over een oplichtende tiener.. Het is eens wat anders. Gelukkig blijft het daar niet bij. Deze film is ook gewoon goed. Er wordt veel aandacht besteed aan het leven van Frank William Abagnale Jr. Het meeste daarvan was boeiend, maar er zaten ook wat lome stukken in. Het begin bijvoorbeeld. Dat voelt wat zwaar aan, en het is pas wanneer Frank "leraar" wordt, dat er echt schot in de zaak komt. Dan krijgen we 1,5 uur vermaak van de bovenste plank voorgeschoteld, tot het laatste kwartier. Dat was weer wat saai, en het einde vind ik niet helemaal goed, maar het is natuurlijk waargebeurd, en dus kon Spielberg niet anders.

Leonardo DiCaprio speelt echt top. Hij acteert ook 'anders' dan bv in Blood Diamond of Inception. Tom Hanks doet het eveneens goed als de niet zo humoristische politieagent Carl Hanratty. Voorts zijn de andere bijrollen van o.m. Christopher Walken en Amy Adams zeker niet slecht, maar wat klein.

De jaren '60 zijn goed in beeld gebracht. De huizen zien er saai uit, hetzelfde kan gezegd worden van de klederdracht. Typisch die tijd, lijkt me.
Voorts weinig innovatief camerawerk of speciale muziek, gewoon degelijk in mekaar gestoken.

Goed, maar net iets te lang.
3,5

Pfft.

Ergens is het wel grappig. Een big budget-musical die dusdanig over-the-top gaat. Rebel Wilson die redelijk aan het begin als stoeipoes(?) de show moet stelen. Of later in de film Ian McKellen die uit een bordje melk slurpt. Qua zelfrelativering kan het wel tellen. Alleen.. dat is het ook zo wat. Da's één trucje en daar blijft het bij. Dat kan nooit grappig genoeg blijven voor 2 uur.

Komt daarbij dat er in de cast ook tal van flauwe figuren zitten. Die vreselijke James Corden kon natuurlijk niet ontbreken. Wordt hij later in de film nog afgelost door zo'n Taylor Swift. Bah. Flauw huppeltrutje dat nog geeneens deftig kan zingen. Om de camp af en toe te ontlasten krijg je godbetert Jennifer Hudson te pas en te onpas in je gezicht gesmeten om à la Susan Boyle haar leed van zich af te kwelen. Muzikaal is deze film zwaar ondermaats. Totaal geen schwung, geen leuke liedjes die elkaar afwisselen. Terwijl er toch 90% van de tijd effectief gezongen wordt. Dodelijk voor een musical.

Daar verdrinkt het kalf dus mee. Tom Hooper's campy visie zal, gezien het budget, wel degelijk tot uiting gekomen zijn. Het ziet visueel behoorlijk levendig uit, met opvallende kleuren en weelderige decors. De CGI-kostumering trekt op niks, maar net dat past in het geheel dus daar zie ik de waarde nog wel van in.

Niet mijn soort film dus, maar er zijn ook te veel manco's. Keuzes die niet goed uitdraaien. De film helemaal afbranden en als één van de slechtste ooit bestempelen gaat me wat ver. Een 'gewone' slechte film: dat volstaat wel.

1,5

Rommel.

Bij dit soort films verbaas ik me weleens dat het ooit is gemaakt. Er zijn zo veel zaken gewoon slecht, dat het amper te geloven is dat dit het daglicht gezien heeft.

Het begint al vanaf de eerste minuut, als een ontstellend zwak acterende Halle Berry zich als muurbloempje presenteert. Reeds dan is van enige kwaliteit, op welk vlak dan ook, geen sprake. Gelukkig duurt het niet al te lang vooraleer de boel misloopt en Berry in Catwoman verandert.

Het moet gezegd dat de speelduur dan wel vrij gemakkelijk vordert, maar beter wordt het niet. Alleen al het design van Catwoman - als een soort latexkoningin, ik kan er weinig mee. Dat schone snoetje van Berry is een pleister op een houten been, want ze beweegt ontzettend raar en heel die Catwoman-persona slaagt nergens op.

Rest nog een heleboel slecht geschoten actie - editing trekt ook al op niks. De CGI is vaak lelijk, maar had nog erger gekund dus valt al bij al nog mee. De soundtrack - vol truttige TLC-achtige songs - maakt dit wanproduct compleet.

Tijdens het kijken was ik lang geneigd de laagste score te geven, maar ik heb me doorheen dit circus toch op één lachje kunnen betrappen dus ga ik me daarvan onthouden.

1

Matig.

Vlot gebracht, dat wel, maar veel stelt het ook niet voor. Via een hoop onlogische wendingen en keuzes neemt de goed gecaste macho Chris Evans het op tegen Jason Statham. Statham, veelal zelf de man die alles oplost, als slechterik zien is wat onwennig. Het is ook niet dat hij er echt veel schwung aan kan geven. Daarvoor zit het hele script te zeer in z'n dwangbuis, in een poging een tweede Phone Booth te zijn. Vermakelijk is het nog bij momenten, maar om echt een geslaagde actiethriller te zijn komt het toch tekort.

2,5

Behoorlijk.

Geen grootse cinema, maar tegen de bekoorlijke achtergrond van de jaren 1970 en zich afspelend binnen typische Britse arbeiderstoestanden een keurig gemaakt filmpje. Het is even afwachten of het de komische dan wel de dramatische toer opgaat, maar men heeft dat nog redelijk in balans kunnen houden. De film is vooral sympathiek: makkelijk behapbaar en licht verteerbaar. Een ideale ontspanner op een doordeweekse avond, niet meer en niet minder.

3

Mwa.

Dankzij een Kevin Hart die zich redelijk inhoudt is de film kijkbaar. Niet meer dan dat, want Dwayne Johnson - immer sympathiek in zijn meeste (vlakke) spierbundelrollen - slaat de plank compleet mis. Ik vermoed dat hij er te veel van genoot een wat meer uitgelaten personage te spelen en te laten zien wat hij kan, maar dat had hij beter niet gedaan. Zijn komische timing klopt langs geen kanten en dat zorgt ervoor dat zijn aanwezigheid storend is.

In een simpele komedie met een al even simpel plotje is de wisselwerking tussen de personages het belangrijkste. Als één van de twee hoofdpersonages dan zo irritant is, valt het kaartenhuisje logischerwijze in.

2,5

Tegenvaller.

Waar ik een oorlogsverhaal verwachtte, werd dit een flauwe mix van King Arthur en Apocalypto. De kostumering deed me aan de eerste film denken, het loopgedeelte aan de tweede.
Het begint anders best nog wel aardig, met de afslachting van het Negende Legioen. Wie de verantwoordelijke was, was ook al snel duidelijk.
Dan begint de ren-voor-je-leven en dat zit me dwars. Het is wat eentoning (zeker als je Apocalypto al gezien hebt). Hier en daar een kleine verrassing, zoals Thax die Macros aan de wolven voedert om zo z'n eigen hachje te redden. Clichés zijn echter ook aanwezig. Tijdens het lopen breekt er eens iemand z'n been. De jagers komen steeds dichterbij, en er wordt al eens iemand geëlimineerd.
De romance met de "heks" was ook weer overbodig.
De boogschutters die op't eind Dias' laatste kompaan doodschieten, ongeloofwaardig; net als Thax die opeens Centurion Dias wou vermoorden. Heeft die daar eigenlijk een motief voor?

De acteerprestaties waren gemiddeld. Geen uitschieters, geen beschamende prestaties.

De gevechten waren met veel gebrul en gekap (dat digitaal bloed helpt het niveau niet op te krikken), maar konden beter gefilmd worden. Het sprong wat van de hak op de tak. Het eindgevecht vond ik wel redelijk.
De kostumering vond ik lelijk. Die pluchen polsbeschermers zagen er belachelijk uit, de harnassen te lomp.
De landschappen werden mooi gefilmd, al deed het me tijdens het lopen nogal aan The Two Towers denken.
De muziek was zeker niet slecht, zonder episch te zijn.

Soit; beetje hersenloos actievermaak. Wat meer oog detail en het was een pak beter geweest.
Een 2,0*

Zwak.

Dertien-in-een-dozijn actiethrillertje. Tevens een product van z'n tijd - in alles. De lompe Keanu Reeves loopt eens te meer verloren, maar dat geldt ook voor een hoop van z'n collega's. De film heeft weinig om het lijf. Simpele zijsprongetjes over corruptie e.d. moeten voor enkele scherpere kantjes zorgen maar zie je zo komen aanvliegen. De speelduur blijft, gelukkig, keurig onder de grens van de 2 uur - zelfs dan nog is dit niets te kort.

2

Matig.

Sterk geacteerd, zoals gebruikelijk in de Deense cinema. Maar de film schiet al snel uit de bocht als het op vergezochte acties aankomt. Het is evenwel een uitstekende kapstok voor Susanne Bier om een hoop drama aan op te hangen. Mij is het veel te soapachtig, de sterke acteurs ten spijt.

2,5

Niet goed, niet slecht.

Typische Ryan Reynolds-komedie met een Ryan Reynolds in een typische Ryan Reynolds-rol. Weinig nieuws onder de zon, ook weer een minuut of 20 te lang waardoor het weer maar eens lamlendig wordt.

Jason Bateman en Ryan Reynolds doen het oké en ja, hier en daar kan gelachen worden, maar dit type film blijft toch altijd in hetzelfde zoutloze bedje ziek..

2,5

Oerdegelijk.

En dat zegt alles zo'n beetje. Clint Eastwood is verre van de meest exotische regisseur; het is allemaal vaak zeer degelijk, iets te donker gefilmd naar mijn mening en daardoor misschien een beetje stug. Maar ik kan ook niet zeggen dat deze Changeling slecht gemaakt is.

Misschien ook wel te danken aan het schrijnende verhaal. Een verhaal waar ik nog nooit over gehoord of gelezen had, maar kennelijk gewoon gebeurd is. Zeker het eerste (anderhalf) uur geeft dat wel een interessante kijk. Het is allemaal dusdanig absurd dat je je toch effe afvraagt welke richting het allemaal uitgaat. Ik mis in dergelijke films soms wel nuance, alsof elke agent, corrupt of niet, zo gemakkelijk dergelijk drama in stand kan houden. Absurd.

Na het oplossen van de moordzaak gaat de film ietsje te ver door, maar ik begrijp de keuze om de niet-aflatende onzekerheid en (wan)hoop van de moeder te tonen. Dat zal vast en zeker ook geholpen hebben in de race voor Oscar(nominatie)s.

3

Matig.

Neill Blomkamp heeft naar mijn bescheiden mening alles in zich om écht goeie science-fiction voor te schotelen. Dat is duidelijk in District 9, Elysium en ook deze Chappie. Toch is het eindproduct wat teleurstellend. Ergens hapert de machine en levert hij na Elysium weer een film af die zijn potentieel niet waarmaakt.

Grootste manco bij deze film lijkt me het script, dat interessant begint maar nadien met de minuut slechter wordt. Het infantiele rapduo krijgt zo veel te veel aandacht - onbegrijpelijk, zij zijn echt een aanfluiting -, maar ook Hugh Jackman verdient toch wat meer nuance in de rol die hij speelt. Het zorgt er allemaal voor dat Chappie qua toon niet erg consistent is. Het schippert wat tussen genres en gevoelens.

Het is zonde van de originaliteit die Blomkamp en z'n team in designs en creaties steken. De film ziet er hoe dan ook wel fris uit - de special effects zijn eveneens van hoog niveau. Ook in de actiescènes laat men zien er wel wat van te kunnen - al heeft slow motion voor mij geen toegevoegde waarde in actievolle finales.

Dus ik blijf alvast hopen op nog eens een District 9.

2,5

Saai.

Ontiegelijk saai, zelfs. Kennelijk ook Oscarwinnaar. Dat verklaart wel iets. De muziek van de onlangs overleden Vangelis is iconisch. Het is niet per se mijn ding, maar wel erg herkenbaar en dat zorgt voor een openingsscène die te boek staat als klassieker.

Verder is dit een grijze mus. Een saai en stoffig drama. Na de film kon ik met moeite aan de namen van 3 personages komen; er is niemand die goed uit de verf komt. Dat kan aan het acteerwerk liggen, maar ik denk eerder aan een script dat nergens schwung in de film kan brengen. De film voelt doods. De sportscènes zijn al even doods geschoten: het trucje met de slow motion is erg snel uitgewerkt. Dat enkele personages een uiterst merkwaardige looptechniek hebben, waarin hun hoofd losjes in de nek ligt te bungelen, is opvallend. Tijden veranderen, wie weet was het anno 1924 de mode.

1

Matig.

De film opent anders wel redelijk. Sentimenteel is het zeer zeker, maar toch hangt er ook een stevig gehalte feel good in de lucht, waar de film ongegeneerd op verder had kunnen borduren...

... ware het niet dat eenmaal aangekomen in de Chocofabriek Willy Wonka cynischer is dan gedacht. Heel even dacht ik dat het de brutale toer op ging gaan, maar uiteindelijk draait het allemaal weer en wordt er nog een klef einde tegengeperst ook, waardoor meneer Wonka in één klap z'n imago kwijt is.

Johnny Depp is soms wat irritant, maar heeft ook een aantal aardige momenten, vooral als hij een ettertje de mond snoert.

Voorts kent de cast weinig verrassingen, waardoor het veelal een onemanshow geworden is. Freddie Highmore die Charlie speelt valt amper op. Enkel het rolletje van Christopher Lee is nog een beetje leuk, gewoon omdat de beste man een énorme présence heeft.

De fabriek zelf oogt kaal en ik verkies dan toch de meer ongeremde fantasie die Tim Burton al meer dan eens laten zien heeft. Kleurrijk is het allemaal wel, maar betoverend absoluut niet.

Danny Elfman's bijdrage is er eentje met ups en downs. Vooral de liedjes die er telkens tussenkomen zijn niet altijd goed.

2,5

Pover.

Weinig inspirerende remake/ reboot waarbij vooral het gebrek aan zelfbewuste humor in het oog springt. De angels zijn verder ook saaie trezebezen zonder veel gewicht. Hun personages zijn zo vlak als wat, maar ook de actrices bakken er niet veel van. De film duurt ook iets te lang, maar met Elizabeth Banks aan het roer verwacht je toch al geen goede film, kort of lang maakt dan toch niks uit.

1,5

Amusant.

Het eerste deel heb ik jaren geleden gekeken, ook niet meer opnieuw gekeken toen dit tweede deel voorbij kwam. Misschien dat ik het ooit eens moet doen. Mijn score voor die film is bijzonder laag, hetgeen ervoor zorgde dat ik totaal geen verwachtingen had voor deze. En eerlijk: zonder verwachtingen valt Full Throttle best goed mee. Enorm zelfbewust (soms té) en totaal over-the-top op alle vlakken. Denk maar aan belachelijke actiescènes in slow motion of de rol van Crispin Glover - goed om kunnen lachen.

De film vliegt zo voorbij. Als je het écht wil analyseren, is de conclusie dat het een kakofonie is. Er zitten dusdanig veel verhaaltjes, cameo's en andere dingetjes in waar je je van kan afvragen of het nut heeft, maar dat zou ik niet doen. De film is plezant voor 'n keertje en door dat hoge tempo is er ook geen tijd om stil te staan bij alles wat onlogisch is (want dat is nogal wat).

3

Middelmatig.

Charles Bronson op wraaktocht: dat is Chato's Land zo'n beetje. In principe is het uitgangspunt prima, want alle pionnetjes worden snel gezet voor een kat-en muisspel. Bronson als zwijgzame protagonist werkt goed, zonder meer. Dat is overigens ook geen verrassing. Zijn indianenoutfit lijkt evenwel uit een speelgoedwinkel te komen en ook zijn tegenspelers neigen naar karikaturen. Echt spannend is het dus niet, en mits dat er wél had ingezeten was dit nog best een toffe wraakfilm geweest.

2,5

Uitstekende film.

Een beetje tegen de verwachtingen in een enorme meevaller. Feel good zoals het hoort. Jon Favreau bewijst zich als regisseur door een aangenaam en evenwichtig filmpje te maken. De kookscènes worden opgesmukt door smakelijk eten te koken, maar dat is uiteindelijk maar achtergrond voor het tragikomische familiegebeuren.

Ook als acteur doet Favreau het gewoon goed. Het zijn ook de goedkopere acteurs zoals John Leguizamo die het goed doen. De Scarlett Johanssons en Robert Downeys zijn er vooral bij gesleurd om publiek te lokken. Hun rolletjes stellen niet veel voor.

4

Visueel verbluffend oorlogsdrama.

Velen hebben wat kritiek op het verhaal. Ik vond dat nog best meevallen. Niet altijd maar hakken en vechten, ook wat verhaal over de band tussen de 2 bondgenoten. Uiteraard is het hier en daar wat cliché. Storen doet het mij allerminst.

Waar ik wél kritiek op heb, zijn enkele personages die nogal karikaturaal overkomen. Die Cao Cao en de spleetoog met de dikke baard bij de 'goeien' zijn daar het beste voorbeeld van.

Tony Leung en Takeshi Kaneshiro vormen de ruggengraat in dit epos. Ook de vrouwen doen het erg goed. Zoals gezegd komen sommige personages wél niet zo goed over.

Aan het begin moet je als kijker wel de personages leren kennen. Iedereen lijkt op mekaar en de namen verschillen ook al niet veel.

Visueel is deze film erg goed. Het kasteel//paleis aan Red Cliff is echt mooi gedaan. De kostumering is top, de sfeer erg goed. Bij de gevechtsscènes waren de formaties erg leuk en met verve in beeld gebracht. Spijtig dat bij de schildpad die generaals efjes alleen een 50-tal mannen in de pak hakten. Komt wat kinderachtig over.

Er had hier en daar wat meer ingezeten, maar goed. Op naar Part ll.

Een 4

Een film die de lijn van zijn voorganger gewoon doortrekt.

Het verhaal vind ik i.t.t. anderen minder dan in deel 1. Deze film rekt gewoon de aanloop naar de final battle uit over 1,30u, om dan een kleine 45-tal min te vechten. Er zijn de leuke psychologische spelletjes over en weer (wat voor amusante humor zorgde), en dingen als het maken van vuurbommetjes zijn toffe dingen om te zien. Maar het verhaal biedt niets extra's.
Die final battle vind ik trouwens niet helemaal bevredigend. Het duurt allemaal lang, en het oogt spectaculair, maar ik had meer tegenstand van Cao Cao verwacht.

Net zoals in deel 1 zijn het Tony Leung, Takeshi Kaneshiro (waarvan ik had gehoopt dat die zou vechten, helaas, maar leuk rolletje wel) en Wei Zhao (voor mij een ontdekking) die zich het best in hun rol inleven. Positief punt is dat in dit deel de bijrollen wat minder karikaturaal zijn.

Qua regie, camerawerk, muziek, .. kan je hetzelfde verwachten als deel 1, hoewel ik dat laatste puntje beter vond. Kleine minpuntjes zijn het vuur dat wat teveel computeranimated aanvoelde, en de uitvinding van het polsstokspringen.

Ik vind dit deel net iets minder, maar toch ook een 4

Meh.

Aardige poging om een misdaadkomedie in een musicalsausje te gieten, doorspekt met enkele clichés die in het belachelijke getrokken worden. Maar helaas niet zo goed gelukt. 't Is te zeggen: ik vind het nergens leuk. Geen enkele hoofdrolspeler weet te overtuigen - het gezang van Richard Gere als logisch dieptepunt.

De liedjes zijn evenmin mijn dada en qua aankleding en overgangen mocht het mij nog iets uitbundiger. De handpop-scène is tof, al de rest is te weinig. De muzikale bijdrages van Gere maar ook bv. Queen Latifah zijn erg pover en dat is natuurlijk een kleine ramp voor een musical.

2

Matig.

Child 44 is een dappere doch matige poging om een thriller vol drama en tijdens een interessante periode uit de geschiedenis te maken. Maar het drama rond Leo en Raisa staat de eigenlijke moordzaak in de weg en dan krijg je als kijker toch snel het idee dat het vleesch noch visch is.

De cast bestaat uit bekende namen, maar ze maken zich allemaal stuk voor stuk belachelijk met hun Russisch accent. De ene al wat harder dan de andere. Gary Oldman en Paddy Considine zijn het ergst.

De makers hadden trouwens ook de taal wat kunnen aanpassen. Tom Hardy roept meermaals de fucks op iedereen af. Tsja, dan is de geloofwaardigheid al vrij snel zoek. De USSR anno 1953 wordt anders lekker grauw voorgesteld en bepaalde taferelen zijn hard genoeg.

2,5

Boeiend.

Children Of Men heeft wel wat tijd nodig om echt op gang te komen: het duurt te lang eer de bal aan het rollen gaat.

Eens dat het geval is, blijkt dit een erg leuke wegkijker. Veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar het is bij momenten spannend en vooral de "post-apocalyptische" onrust en chaos zijn onmisbare steunpilaren.

Clive Owen doet het niet onaardig en dat gaat ook voor de meeste andere acteurs op, vooral voor de onbekende. Julianne Moore is puur gecast om haar naam; Michael Caine is wél erg leuk als hippie.

Visueel vallen vooral de lange shots op. Er zitten er zo een paar in, maar vooral die op het einde - die ruw geschat een minuut of 8 duurt - is om duimen en vingers van af te likken: de spanning wordt fantastisch opgebouwd, het is overzichtelijk maar toch ook chaotisch genoeg om de juiste sfeer op te werken. Dergelijke scènes komen heel erg dicht bij mijn ideaalbeeld van cinema.

3,5

Nergens slecht, maar ook nergens hoogstaand.

De film opent best goed. Je leert als kijker eerst Jake Gittes wat kennen, maar het verhaal begint vrij snel te ontknopen. Dat verloopt best interessant, tot het na 3/4e film inkakt. Op een of andere manier kon het niet meer boeien. De plotontwikkelingen leken schokkend, maar hadden allerminst impact op mij.

Het acteerwerk mag gezien worden. Hoewel niet z'n beste rol, doet Jack Nicholson het goed. De chemie met Faye Dunaway, die eveneens een goeie rol neerzette, is sterk aanwezig en houdt je als kijker geboeid.

Degelijk camerawerk met soms een nogal sobere lichtinval. Dat wist een aangename sfeer te scheppen, zeker in het begin van de film.

Muziek was wat tegenvallend. Af en toe wat jazz-achtige trompetjes horen voorbijkomen is niet voldoende.

Krappe 3

Degelijk.

Ik had iets meer thriller verwacht, maar behalve een enkel momentje met een hoge Fatal Attraction-vibe (Chloe die Catherine lijkt te willen chanteren) is dit gewoon een drama over een vrouw die moeite heeft met ouder worden en dat brengt allerlei gevolgen met zich mee.
Meeleven deed ik echter vooral met Chloe en de zoon. De "paranoïa" van Catherine is iets wat mij niet geboeid heeft kunnen houden.

De cast doet het niet onaardig. Julianne Moore zet een zeer degelijke rol neer en ook Amanda Seyfried - als ik ooit in de huwelijksval trap, mag mijn vrouw mij ook wel aan zo'n test onderwerpen - is niet onverdienstelijk, hoewel wat aarzelend in het begin en duidelijk beter naar het einde toe.
Liam Neeson doet het op automatische piloot - hetgeen hem niet kwalijk te nemen valt gezien zijn vrouw stierf tijdens de opnames -, Max Thieriot - die ik van toeten noch blazen kende - is een aangename verrassing, al heeft hij uiteraard een dankbare rol: seks hebben met Seyfried die uiteindelijk alleen maar naar de hakken van je moeder zit te staren; het overkomt je maar.

Chloe - ook de film zelf - is aangenaam kijken. De speelduur is zo voorbij. Het camerawerk is dik in orde en ook muzikaal valt het allemaal wel mee, al is het soms een beetje thriller-cliché.
De dialogen zijn niet bijster sterk geschreven - maar ja, hoe moet je ook seksverslagen schrijven? - en af en toe passeert eens een knullige situatie zoals Chloe die wel héél erg lomp van haar fiets valt, hetgeen de geloofwaardigheid danig op de proef stelt.

3

Meh.

Voor de één wellicht een schattige, gezellige film, voor mij eerder een saaie bedoening. Het gezapige van het Franse boerengat had gezellig kunnen zijn, maar het werkt bij mij niet. Juliette Binoche vind ik behoorlijk vervelend qua uitstraling en kan haar personage weinig tot geen sympathie bijbrengen. Als dan de rest van de cast veelal belast is met het neerzetten van kinderachtige karikaturen - Alfred Molina spant hierin de kroon - is voor mij het kalf snel verdronken. Dan mag de beperkte rol van een ingetogen en sympathieke Johnny Depp nog even voor wat verluchting zorgen, het baat niet als het een aanzet is tot meer dwaas gedoe van Molina en co.

Mijn vriendin, uiteraard wel een fan van deze film, vroeg achteraf of ik goesting had gekregen in chocolade. Geenszins, al was het een goede reminder dat chocolade inderdaad wel een rolletje speelt in deze film. Dat was bij afloop dus alweer vergeten.

2

Middelmatig.

Niet al te grotesk aangepakt superheldendrama. Dat is zonder meer verfrissend in een tijd waarin de bombastische superheldenfilms je om de oren vliegen - ik zie daarin weinig verschil tussen 2012 en 2024. Het found footage-gegeven werkt dus wonderwel ook als het om superhelden gaat, al is de link met het studentengegeven en alle clichés daaromtrent een handige kapstok.

Ik vind de film verder niet bijster sterk geacteerd en de uiteindelijke finale, waar duidelijk wel budget in zit, is evenmin sterk. Daardoor is wat mij betreft het onderste niet uit de kan gehaald. Niettemin wel eens de moeite om te kijken.

2,5

Leuke fantasy.

Vooral het eerste gedeelte is sterk. De sfeer is heel sprookjesachtig en met de intro van Mr Tumnus wordt de toon gezet.

Helaas wordt het naar het einde toe te langdradig. Het duurt lang eer er écht schot in de zaak komt. Soms lijkt het alsof de film bestaat uit verschillende inleidingen achtereen.

Nu goed, het gevecht met de Heks ziet er best wel goed uit (ja, ik heb een zwak voor dit soort scènes).

Het acteerwerk is van wisselend niveau. Georgie Henley is het beste van de kindacteurs; haar 3 tegenspelers zijn bij momenten wat irritant, voornamelijk Skandar Keynes ziet er niet al te best uit.

Tilda Swinton speelt best wel een geschift wijf en doet dat goed; het aangenaamste is echter de stem van Liam Neeson.

The Lion, the Witch and the Wardrobe heeft voornamelijk tijdens het sneeuwgedeelte een leuke fantasysfeer. Al die dieren zien er niet altijd even goed uit, maar Aslan wel, en da's toch het belangrijkste. Het is duidelijk gericht aan de wat jongere kijker, maar wat dan nog, 't is allemaal de moeite om 'ns een keer te zien.

De 3,5 blijft staan.