Opinions

Minste Narnia totnogtoe.

En dat komt o.m. door het gebrekkige verhaal. Het duurt te lang eer er wat vaart in het geheel komt (en dat ondanks de boot, haha). Als het verhaal dan eindelijk wat loskomt, blijkt het om eentje met een hoog Pirates of the Caribbean-gehalte te gaan.

Het eind'gevecht' ziet er dan wel spectaculair uit - i.t.t. de rest van de film -, het lijkt zo hard op een gevecht met de Kraken uit Dead Man's Chest.

Ook de personages zijn pakken minder interessant. Prins Caspian kennen we nu wel al, dus wat krijgen we? Een mega-irritante neef. Zelden zo'n irritant ventje op m'n scherm gezien. Ook de gevestigde waarden Edmund en Lucy krijgen een domme karakteruitbreiding. Edmund wilt alsmaar de moedige ridder uithangen en Lucy is een beetje aan het puberen. Gaap.

Het acteerwerk in een Narnia-film is nooit niet echt denderend. Ook hier weet niemand echt te boeien, of het moet de aangename stem van Liam Neeson zijn.

Af en toe ziet de film er wat goedkoper uit dan zijn voorgangers (kan misschien zijn omdat ik deze in 3D uitgebrachte prent in 2D zag). Het sprookjesachtige is bijlange na niet zo oprecht als in de eerste 2 Narnia's. De draak Eustaas ziet er niet al te best uit.

De muziek is dan weer een lichtpuntje.

2,5

Matig.

Visueel zeer aardig werk van Wong Kar-Wai, van wie ik al een eeuwigheid niks meer gezien had. Onterecht, want die man weet wel hoe een aantrekkelijke film te maken. Dat is ook de grootste pro. Hoewel in montage soms rudimentair, zit de film vol mooie plaatjes. Veel kleuren, veel afwisseling ook.

Alleen is het inhoudelijk een drol. De personages zijn niet interessant, noch zijn ze sympathiek. Hun liefde voor elkaar komt amper tot leven. Het hele gebeuren van aantrekken en afstoten is infantiel en vervelend. En daar draait het eigenlijk een beetje om, dus ja. Ik kan niet zeggen dat ik mij geamuseerd heb met deze film, de mooie plaatjes ten spijt.

2,5

Gemiste kans.

En dan doel ik op het tweede gedeelte, dat van mij volledig geknipt had mogen worden. Sowieso is de overgang erg abrupt, maar de omschakeling in genre is mij te onbeheerst.

Het eerste deel is uitstekende cinema, voorzien van een hoofdpersonage wiens leegheid van het scherm spat. Ik heb het sowieso voor dit soort taferelen, en zeker als dat goed uitgevoerd wordt.

Het tweede gedeelte laat een andere agent zien, eentje die verwikkeld raakt met een druk madammetje. In het begin is dat nog leuk, na een kwartiertje heb ik dat echter gezien. Het enige dat me dan nog in het oog sprong zijn de scènes waarbij Bin-jip z'n mosterd haalde.

Het acteerwerk is over het algemeen wel goed. Tony Leung en zijn drukke tegenspeelster doen wat ze moeten doen maar kunnen niet verhullen dat de inhoud te eentonig is.

De bloemen zijn dan vanzelfsprekend voor Takeshi Kaneshiro, die het eerste verhaal met glans naar een hoog niveau tilt.

Kar Wai Wong blinkt hier meer uit als regisseur dan als schrijver. Visueel valt hier constant wat te beleven. De openingsscène en enkele soortgenoten hebben een geslaagd effect, maar vooral de leegte die gecreërd wordt in het eerste deel getuigt van vakmanschap. In het tweede deel zitten er ook wel wat spitsvondigheidjes - de muziekkeuze hoort daar niét bij -, maar gaandeweg verslapt de aandacht toch wel.

3

Rauw misdaaddrama.

Deze film geeft ons een realistisch(?) beeld over de sloppenwijken van/ rond Rio De Janeiro. Wat bij mij sowieso al punten scoort is het feit dat de film enkele jaren uit het leven van enkele jongeren verteld. Het is als het ware een cyclus die begint bij het vormen van de persoonlijkheid van Lil Dice/ Lil Zé en eindigt met Lil Zé die gedood wordt. Parallel zien we het opgroeien van het hoofdpersonage Rocket.
Het aantal personages ligt tamelijk hoog. De regisseur laat er echter geen gras over groeien. Er is geen ruimte/ tijd om melig te doen, maar straight-to-the-point. Hard. Rauw.
Net daarom vind ik het einde een beetje te feelgood, al is dat met een cynische ondertoon, want Lil Zé wordt gewoon opgevolgd door een nieuwe generatie crimineeltjes.

De cast bestaat uit onbekende, Braziliaanse acteurs. Deze film is het ultieme bewijs dat een bekende Hollywood-cast absoluut niet (altijd) voor topprestaties zorgt. Iedereen doet het hier goed. Speciale vermeldingen voor de acteurs die respectievelijk Benny en Lil Dice spelen.

Regisseur Fernando Meirelles filmt bij momenten fantastisch, met fraai kleurgebruik. Soms komt het echter wat chaotisch over. Met de 'losse hand' filmen vind ik altijd wat riskant; ik ben meer voor 'gewone' beelden vanuit een vast camerastandpunt.
De muziek tijdens de credits kwam mij wat te vrolijk over, en deed de video met de échte Knockout Ned veel van z'n waarde verliezen. Die videoboodschap kon voor een brok in de keel zorgen, maar deed dat - bij mij alleszins- niet.

Ik raad iedereen aan deze film te zien, maar z'n score/ positie op zowel MovieMeter als IMDB is gevleid.

4

Goed.

Mijns inziens één van de absolute klassiekers uit de Disneystal en een film die ik als kind meer dan eens gezien heb. Erg melig doch fijn sprookje, mooie animatie waarbij de kleuren weleens in het oog springen en een vlotte vertelling: ook na 71 jaar staat deze animatiefilm nog als een huis en is wat mij betreft één van die Disneyklassiekers waarvan ik hoop dat ze later, mochten ze er komen, mijn kinderen en kleinkinderen evenzeer kan bekoren.

3,5

Best oké.

Het eerste half uur gaat me te traag. Het is stroperig, vol drama gestouwd en zonder veel schwung gebracht. Naarmate de film vordert vind ik het steeds beter worden. Het sprookje wordt volgens het boekje afgewerkt. De toon die daarbij gehanteerd wordt is consistent en dat zorgt uiteindelijk voor een aangenaam eindresultaat.

De cast doet het ook aardig. Lily James en Richard Madden zijn oké als hoofdrolspelers, maar het zijn de bijrollen die iets meer karakter hebben. Cate Blanchett zet de beste rol neer.

Audiovisueel is Cinderella zeker wel te genieten. De soundtrack is erg bombastisch, maar in positieve zin. De kleurrijke aankleding is erg klassiek en sprookjesachtig. Een beetje meer humor of zelfrelativering had het nog iets beter gemaakt, maar de keuze voor sprookje (meer dan fantasie) en de consistentie daarin zorgt voor een aangename wegkijker.

3

Mwah.

Nogal standaard. Boksfilm, met de eeuwige underdog die al dan niet z'n gelijk kan halen. Het speelt zich af in een interessante tijdsperiode, wat de film het eerste uur een sociaal drama maakt. Maar het is eigenlijk geenszins bovenmatig interessant. Het is gewoon degelijke Oscarmeuk. Behoorlijk klef, met Russell Crowe en Renée Zellweger in een hoofdrol - anno 2005 toch echte Oscarkanonnen. Ik vind de speelduur behoorlijk lijvig, maar uiteindelijk is het niet saai. Het is gewoon doorsnee. Te doorsnee om echt te beroeren.

2,5

Gaat nog net.

Niet mijn favoriete genre, maar als mengelmoes van The Naked Gun en Scream toch wel makkelijk te behappen. Genreclichés worden sterk uitvergroot en zijn dankbare kapstokken om onnozelheden aan op te hangen. In zijn totaliteit weinig opzienbarend, maar mede door de beperkte speelduur goed als tussendoortje.

2,5

Goed.

Zeer onderhoudende politiefim. Johnny Depp die eindelijk nog eens een 'normale' rol speelt, zet z'n rol doorleefd en stemmig neer. Inhoudelijk is het soms wat hak-op-de-tak, maar dat is wellicht bewust. Ik heb erg weinig met de muziek, laat staan de rivaliteit in dat rapcircuit, dan is deze film zo slecht nog niet om toch enige interesse te wekken.

3,5

Sterk.

Zeer toffe film, behoorlijk volwassen en intelligent aangepakt. Vooral het niet kiezen van democraten vs. republikeinen is een goede keuze en maakt de film sterker. Ik zou het zelfs bijna realistisch vinden; enfin, de manier waarop de burgeroorlog aan bod komt, lijkt mij niet volkomen uit de lucht gegrepen.

Ik had op voorhand een iets andere film verwacht - ik was er ook weer blanco ingegaan. Minder drama en meer actie, maar de balans zit zonder meer goed. Actie krijg je trouwens in de finale - echt tof en goed in beeld gebracht. Het enige waar ik me dan aan ergerde was de manier waarop de fotografen zonder al te veel poespas mee de frontlinie in (mogen) lopen. Geen idee hoe dat in het echte elven gebeurd. Verder de beste film van 2024 die ik tot dusver gezien heb, zonder twijfel. En ik vermoed ook dat eind december deze hoog zal eindigen in mijn toplijst voor dit jaar.

4

Grijze middelmaat.

Heel andere film dan verwacht. Blanco ingegaan, maar toch. Een komedie is dit niet. Eerder een tragikomedie, maar dan toch eentje met de nadruk op het serieuzere gedeelte - het is (terechte) kritiek op media die Jan-met-de-pet tegen wil en dank bombarderen tot hype van de dag en daarbij enkel en alleen oog hebben voor hun kijkcijfers.

Echt grappig is het dus niet - ook de momenten dat men wél voor komedie kiest, komt het amper uit de verf. Het indie-gehalte ligt er dik op. De tandem Ed Helms - Amanda Seyfried is best een leuke, maar ze spelen beiden niet de meest dankbare rol uit hun carrière. Zeker Seyfried komt er bekaaid vanaf.

2,5

Redelijk fout allemaal.

Het verhaal is zo simpel als het groot is en probeert zoveel mogelijk te entertainen. Dat had op zich kunnen lukken, maar ik ben niet overtuigd geraakt.

Dat komt oa door eeuwige platzak Sam Worthington. Die vent kan echt langs geen kanten acteren en probeert dan maar met wat oneliners zijn hagje te redden.. met als gevolg dat het nog lachwekkender wordt.

Gemma Arterton is al een pak leuker gecast. Ze ziet er wederom erg sexy uit en naar dat accent van haar kan ik eeuwig luisteren. Ralph Fiennes als Hades is een beetje cliché, net als Liam Neeson, die Zeus speelt. Neeson heb ik trouwens nog nooit zo slecht zien acteren.

De casting van Danny Huston en Luke Evans - beiden oerdegelijke acteurs - is een beetje dom daar zij misschien 2 zinnetjes moeten zeggen.

Hoewel het merendeel van de effecten er lelijk dan wel goedkoop uitziet, moet ik toegeven dat het Kraken er geweldig uitziet.

Voor Wrath of the Titans, hoop ik dat Zeus niet meer dat lelijke zilveren ding draagt; de kostumering voor de andere personages is wel geslaagd.

2

Matig.

The Graduate - soort van - maar dan met een voor mij onnodige dramasaus over. Drama dat overigens nooit echt van de grond komt, want eenmaal de clou een beetje duidelijker is, wordt er nauwelijks nog aandacht aan besteed. De combo met het high school-gegeven is een moeilijke. Class doet dan ook voornamelijk onevenwichtig aan.

2,5

Ijzersterk.

Cleanskin valt in twee delen te splitsen. Het ene deel is een keiharde spionagethriller waarin Ewan een terrorist moet uitschakelen. Uiteraard is de plot voorzien van de nodige complotten en wordt de kijker gedwongen goed op te letten. Dat opletten lukt overigens vanzelf, want Cleanskin is de hele speelduur lang razend interessant.
Het andere gedeelte heeft een hoger dramagehalte en daarin wordt getoond hoe Ash geïndoctrineerd wordt door moslimextremisten en uiteindelijk voor terrorisme kiest.

De acteerprestaties zijn doorgaans erg goed. Abhin Galeya kan overtuigen, maar ook de ondersteunende cast is meer dan degelijk, Tuppence Middleton voorop.
Dé prestatie komt echter van Sean Bean, die op sublieme wijze een keiharde, doorwinterde geheim agent neerzet, maar er toch in slaagt de rol een zekere kwetsbaarheid mee te geven. De beste man blijft tot mijn favoriete acteurs behoren. Het is doodzonde dat hij maar weinig prestigieuze projecten aangeboden krijgt.

Ook de regie is meer dan behoorlijk. Hetzelfde kan gezegd worden van het intense camerawerk en de montage. Het verhaal wordt geregeld onderbroken door flashbacks uit verschillende periodes, maar ook dat is allemaal keurig op orde.
Voorts passeert er nog een aangename soundtrack.

Zeer aangename verrassing.
4

"You're nothing like me, you fucking animal."

Degelijk.

The Clearing is een vrij standaard thrillertje, maar zonder veel opsmuk en dat maakt het dan toch iets beter verteerbaar dan veel genregenoten. Verhaaltechnisch is de ontknoping best leuk, maar daar heeft de slimme montage ook wel wat z'n aandeel in.

Robert Redford is zoals altijd Robert Redford. Iets anders spelen lijkt hem niet echt te lukken. Willem Dafoe en Helen Mirren zijn goed, zonder meer.

Hoewel pas van 2004 vind ik de film ouder ogen. Ik had hem gemakkelijk een jaar of 10 ouder geschat. Dat heeft anderzijds wel z'n charme. Met een speelduur van anderhalf uur kan men evenmin sukkelen.

3

Zeer matig.

Na twee slaapverwekkende intro's ontvouwt zich een actieplotje volgens het boekje. De slechteriken zijn serieus ambetant en bepaalde plotelementen komen er totaal niet uit. Het enige dat nog een beetje de aandacht kan houden is de locatie.

Sylvester Stallone doet het zoals altijd: vol overgave en zodoende vol ongeloofwaardigheid. Met een kop zoals die van hem kan het de bedoeling toch niet zijn jezelf zo serieus te nemen.

John Lithgow is ook maar zo zo en onderscheidt zich niet van de bad guys uit gelijkaardig formulewerk.

Mooi gefilmd is het wel. De bergen worden optimaal benut en bepaalde hoogtes zijn toch best indrukwekkend.

Ook de soundtrack is niet slecht.

2

Zeer teleurstellend.

Met een titel als Climax en een ietwat provocatieve regisseur als Gaspar Noé verwacht je toch iets, maar ik ben eigenlijk een film lang op m'n honger blijven zitten. De trage intro met de kennismaking met de personages blijkt weggesmeten tijd, want wat kunnen die personages nu interesseren? Ik heb na het kijken, op een drietal personages na, geen flauw benul wie wie is.

Verder is het best een suffe film. Ik heb eigenlijk geen moment een beklemmend, ongemakkelijk gevoel gehad, of het moet de upside down camera geweest zijn - dat had ik zelf ook kunnen verzinnen om iets ongemakkelijk in beeld te brengen. Op de soundtrack heb ik werkelijk niets gehoord wat een bepaalde vibe teweeg had kunnen brengen. Qua choreografie bij de dansen blijf ik het ook matig vinden. Niet slecht, maar ook niks hoogstaand of verrassend. Die openingsdans was een voorbode voor meer, dacht ik, maar dat was eigenlijk qua dans al het hoogtepunt.

Echte prikkels blijven uit. Dat het plotsklaps ongemakkelijk wordt door de LSD kan ik best geloven, maar het komt amper over. Ja, er wordt vervelend gedaan, maar tijdens die interviews zijn de personages al vervelend - een groep boerenpummels en roddelende trezebezen bijeen. Wat mij betreft is dat geen climax.

Blijven nog enkele geslaagde tracking shots over. Daar kan ik altijd van genieten en daar straalt het vakmanschap vanaf. Met de juiste regie hadden die shots doorheen fel belichte (of juist donkere) gangen effectief een beklemmend gevoel kunnen geven. Nu dus helaas niet.

1,5

Goh ja.

John Cleese doet z'n stinkende best, maar Cleese kan voor mij ofwel goed zijn ofwel juist helemaal niet. In Clockwise start hij best leuk, maar ongeveer halverwege haakte ik af. De gekke taferelen stapelen zich dan wel op, maar grappiger wordt het niet. Wel drukker, chaotischer en luider. En dat is niet per se mijn ding.

2

Middelmatig.

Een film die ik eigenlijk al véél langer had moeten zien. Een echte klassieker en steevast terug te vinden in straffe lijstjes. En het moet gezegd dat het duidelijk is waarom. Audiovisueel vind ik de film nog steeds staan als een huis. Daar zit, dik 50 jaar na dato, amper sleet op. Tof om te zien. Dat bevreemdend sfeertje komt er direct in, vanaf het eerste shot in de melkherberg.

Waar ik wél op afknap is de maatschappijkritiek. Ik ken het bronmateriaal helemaal niet, maar vind het bijzonder moeilijk om de film écht goed te beleven gezien de bochten in het verhaal. Het is zonder twijfel cynisch bedoeld, maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de film op dat vlak wél gedateerd is. Alsof het een soort afzetting is tegen een maatschappijbeeld dat toentertijd bestond of dreigde te bestaan, maar intussen allang weer vervlogen is. Hoe het ook zij; de tweede helft kakt de film, mijns inziens, behoorlijk in en daar herstelt hij niet meer van.

2,5

Slecht.

Ik begin onderhand te geloven dat Steven Spielberg van irritante personages zijn trademark heeft willen maken: wil maken. Hij doet er in ieder geval vaak z'n best voor. Ook in Close Encounters of the Third Kind loopt het vol met irritante, drukke, chaotische mensen. Dat is zelden aangenaam om naar te kijken en al zeker niet als het zo slecht gedoseerd is.

Het maakt voor mij de film ondermaats en nergens meer te redden. Op zich zou dat first contact-plotje wel leuk kunnen zijn en het einde is ook eindelijk wat anders dan overdreven drukte, maar ook daar komt Spielberg dan met een andere trademark: een hoop sentiment. Ook componist John Williams doet wederom z'n duit in het zakje met een hoop bombastisch lawaai.

Dat de film bijna 45 na dato redelijk gedateerd is, was tijdens het kijken nog het minst van m'n zorgen. De effecten zijn kitscherig, maar eigenlijk is dat het enige waar ik nog de charme van kan inzien. Verder is het een heuse klus geweest om de 2u+ uit te zitten.

1,5

Vlotte romantische tragikomedie tot het bizarre de overhand neemt.

Het eerste uur vliegt voorbij. De relaties tussen de verschillende personages zorgen voor amusante situaties. De dialogen zijn grappig en het verhaal gaat wisselt zo vaak dat het niet saai kan worden.
Naar het einde toe wordt het echter teveel. De tijdssprongen zijn niet altijd even duidelijk. En ook het slotakkoord met Natalie Portman die opeens niet meer van Jude Law houdt - om wat voor reden eigenlijk?- komt niet goed over.

De niet-alledaagse personages worden best goed neergezet. Natalie Portman doet het erg goed. Clive Owen kan z'n ding doen en doet dat eveneens meer dan degelijk. Jude Law en Julie Roberts zijn niet slecht, maar hadden wat minder interessante personages.

Vlotte dialogen, een vreselijke soundtrack, enkele goeie scènes (de chatroom-scène), maar ook enkele minder geslaagde (Natalie Portman die over straat loopt in slow-motion en door elke vent bekeken wordt.), maar wel een degelijke sfeer.

Gulle 3,5

'Why is sex so important?'
'Because I'm a f'king caveman!'

Zonet weer gezien.

Spannende film, de camera werkt wel om paniek te creeeren, maar is niet mijn ding en werkte af en toe op m'n zenuwen.

Het verhaal vind ik maar platjes, ik snap nog altijd niet van waar het monster kwam en waarom het die ravage aanrichtte. De slotscene heb ik extra opgelet, maar helaas geitenkaas viel er me niet iets speciaals op. Misschien iets met de zee?

Enkele dingen kwamen mij ook ongeloofwaardig over. Marlena die na de beet opeens ontploft. Er wordt ook niet duidelijk gemaakt waar die kleine beesten vandaan komen.
Elizabeth McIntyre, het liefje van Robert Hawkins, ligt een paar uur gespiesd in haar appertement. Robert bevrijdt haar eventjes, en hup, 2 minuten later loopt ze kwiek en fit mee naar de heli's.

Een 3*

Tof.

Erg nineties allemaal, maar ik vind zo'n typisch product van z'n tijd wel leuk. Beetje Mean Girls-achtig (allez, Mean Girls is Cluesless-achtig), maar dan een stuk beter. Het is allemaal vrij nietszeggend, maar ook niemendalletjes kunnen leuk zijn. Alicia Silverstone doet het oké, de rest ook. De humor valt beter te pruimen dan ik op voorhand dacht, maar het blijft natuurlijk wel een brave satire op een meisjeswereld.

3

Matig.

Cobra heeft wel wat potentieel, maar daar is m.i. niet alles mee gedaan. Vooral de serieuze ondertoon stoort, zeker gezien het feit dat de titelfiguur ongelooflijk fout is.

Qua opbouw en wat nog allemaal is dit zoals verwacht, de finale duurt echter wat lang (en ik heb het ook niet zo op reeds neergeschoten/ neergestoken mensen die opeens terug leven om het de held een laatste keer zuur te maken...).

Sylvester Stallone zet een oerdegelijke rol neer. Hij geeft Cobra genoeg trekjes en de foutheid straalt ervan af: lucifer, zonnebril, leren handschoentjes, lange jas, ... Dat in de mix met een degelijke oneliner (voor de verandering eens goed afgeleverd) en het zou wel eens kunnen dat dit mijn (voorlopig?) favoriete rol van Sly is.

Actiegewijs valt Cobra vooral op door de bruutheid. Op een beetje bloed meer of minder wordt niet gekeken en ook een droge kill gebeurt wel eens. Sommige dingen doen wel een beetje gedateerd aan - vooral de brommerstuntmannen die één voor één hun glijtrucje doen. Een paar eightiesdeuntjes zorgen voor de broodnodige luchtigheid.

2,5

Gaat wel.

Niks hoogstaand. Mede door de opzet leunt deze nogal snel richting cult, maar dat is écht gewoon te gemakkelijk. En daar komt het eindproduct ook totaal niet van in de buurt. Daarvoor is het simpelweg te doorsnee. Soms vermakelijk, zeker het eerste gedeelte, maar wel gemakkelijk. Domme typetjes, een beer aan de coke, bekende koppen die rollen, .. Zo speciaal is het allemaal niet uitgewerkt. Het verloopt allemaal een beetje zoals je zelf ook zou kunnen bedenken. Behalve dan dat er opvallend veel overlevenden zijn. Elizabeth Banks komt zo nu en dan met een stoute uitspraak op de proppen, maar als regisseur mag ze zelf ook wat meer tonen.

2,5

Leuk.

Een beetje out-of-the-blue gekeken, zonder enige voorkennis. En uiteindelijk heeft dat er misschien mee voor gezorgd dat Coco een dikke meevaller is gebleken. Uiteraard zijn ook hier de kindvriendelijke ingrediënten aanwezig, maar de film is gewoon sympathiek en kleurrijk. Het doet perfect wat het tracht te doen. De speelduur is kennelijk 1u50, ik had het niet kunnen vermoeden. Een goed teken.

3,5

Niet slecht, maar meer een lange aflevering dan een film.

Een film met 2 verhaallijnen. Eéntje over de zaak zelf, en ééntje over Hannah Maes. Ik keek vooral uit naar dat 2e. Na 2 seizoenen Code 37 verwachtte ik toch geen geweldig ingenieuze plotontwikkelingen in de moordzaak. Maar het privé-onderzoek van Hannah vind ik nog wél interessant. In de serie wordt daar een beetje rond de pot gedraaid. Op het einde van het 2e seizoen weet je eigenlijk nog altijd niet veel.

In de film worden enkele vragen daaromtrent opgelost.

Veerle Baetens vind ik een redelijk goeie actrice. Geassisteerd door gevestigde waarden als Michael Pas, Carry Goossens en Marc Lauwreys, maar ook door opkomend talent als Gilles Deschryver maakt dat de cast wel snor zit.

Net zoals de serie is de film zo hip mogelijk gemaakt. De montage is snel, soms wat chaotisch, in beeld gebracht. In de eindrekening is dat wel geslaagd.

Soundtrack was ook niet slecht.

Dikke 3

Matig.

Kort en vlot, dat is Coffee & Kareem wel, maar echt leuk.. mnee. Ed Helms is sowieso al niet per se mijn favoriete komische acteur en als je hem dan ook nog in combo steekt met een zeer irritant kind, geef je je film weinig kans op slagen. In ieder geval, het is verder wel simpel en vlot. De schmierende slechteriken komen uit weinig verrassende hoek en zorgen mee voor een best bloederige finale. Tussendoortje, at most.

2

Amusant.

Beetje goedkoop op momenten en wat ongepolijst, maar de soulcharme van het genre kan mij wel bekoren. Pam Grier, niet geremd door haar beperkt acteertalent, gooit zich met lijf en leden in de strijd tegen onrecht. Blaxploitation is amusant, in al z'n uitbundige eigenheid. Ik kan de eigentijdse sfeer en seventiesvibe zeer smaken, ook al mag dit misschien geen hoogstaande cinema zijn.

3

Slecht.

Suf actiethrillertje van iets en niks. Weinig origineel, zowel inhoudelijk als qua verpakking. Henry Cavill is weinig charismatisch, maar zowat alles valt daaronder: bloedeloos, suf, flauw. Bruce Willis' rolletje slaagt werkelijk nergens op, maar dan komt zowaar Sigourney Weaver op de proppen, die er nog een schepje bovenop doet. Het duurt evenwel niet te lang. En gelukkig maar.

1,5