Opinions

Vooral een erg saai filmpje, en dat is raar met zo'n uitgangspunt. Thor kent oppervlakkige personages, lelijke digitale werelden, slecht geregisseerde actiescènes, vreselijk misplaatste humor (die chick met haar iPod ), maar bovenal weinig mythe. Brannagh zit hier duidelijk niet op zijn plek . Een film gemaakt 'in opdracht van'. Hapklare Hollywoodprul. Schandalig ook dat een acteur als Asano wordt teruggebracht tot een nietszeggend personage. Vooral erg veel verspild talent.

Erg kleine 2*.

Ongemakkelijk misplaatste humor voert de boventoon in deze geforceerde avonturenfilm, die overduidelijk wil meeliften op het succes van Pirates of the Caribbean. Ook heb ik nooit zulke charismaloze hoofdpersonages gezien als de drie musketiers. Af en toe een leuke special effect is niet genoeg om de film te weerhouden van mislukking. Waardeloos.

1*

Erg rauwe 80's misdaadfilm. To Live and Die in L.A. ademt het tijdperk uit en doet in dat aspect vaak denken aan Miami Vice en Manhunter. Laatstgenoemde komt uiteraard door de (sterke) rol van Petersen. Wat vooral opvalt is de onconventionele aanpak en het vermijden van elke vorm van romantiek. Zelfs de agent komt er hier erg slecht vanaf. Erg fijn. Hoogtepunt is uiteraard de magnifieke achtervolgingsscène.

3,5*

Sterke film. Gelukkig een stuk minder hyper dan Tetsuo en verrassend sfeervol. Ik vond de ambient bij de shots van de stad werkelijk subliem en zo ook de belichting van de binnenlocaties. Bevreemdend en surreëel, wat gewoon filmisch genieten is. Tokyo Fist kende, raar genoeg, ook een enkele saaie scène in het midden. Het gekibbel over de driehoeksverhouding ging weleens vervelen, maar werd de verveling gelukkig weer snel ontkracht door een nieuwe adrenaline stoot. Beter dan ik had verwacht, wat mij hoop geeft voor de verdere oeuvre van Tsukamoto.

4*

Ik was vooraf bang voor de speelduur van Tokyo Gore Police. Deze angst bleek onterecht, want deze nieuwste Japanse waanzin heeft geen moment verveeld. Wat een geweldig anarchistisch filmpje . De regisseur en de SFX afdeling hebben puik werk afgeleverd, want het is een tijd geleden dat ik zo verrast ben geweest van creature designs en gore-effecten. Je gaat een dergelijke film in met de hoop dat dit enigszins in de buurt komt van een Brain Dead en ik ben van mening dat deze het dichtst in de buurt komt van Jacksons klassieker. Wat Toky Gore Police echter onderscheidt van Brain Dead is de scherpe humor. Waar Brain Dead no-nonsense fun is, wil Tokyo een maatschappijkritische noot kwijt. Het is niet veel, maar wat er aan voorbij komt in de vorm van die tussenfilmpjes is werkelijk hilarisch. Dat segment met die 'wristcutters'. Geniaal! Ontzettend genoten van deze maffe film.

4*

Als onderdeel van de Six Tales of terror boxset besproken voor mijn site.

The Tomb of Ligeia (1964) voelt op het gebied van sfeer anders aan dan de rest van de films in deze box. Dat komt doordat Corman veel gebruik heeft gemaakt van shots van het Engelse landschap waardoor het gotische er een beetje van af is. The Tomb of Ligeia kent verder misschien wel de beste Vincent Price van alle Corman films gebaseerd op Poe-verhalen, maar de traagheid waarmee het verhaal zich voortkabbelt en de wat luchtige sfeer halen veel beleving weg.

Six Gothic Tales – blu-ray boxset recensie | It's Only a Movie - itsonlyamovie.nl

Dat Stephen King sfeertje is gewoon onweerstaanbaar en dan kijkt zo'n gemiddelde film toch wel erg lekker weg. Nergens wil The Tommyknockers echt overtuigen, maar het smalltown usa sfeertje, aardige personages en prettige score maken dit dan toch wel weer de moeite waard. Het einde doet wat afgeraffeld aan en mist elke vorm van spanning, maar zulke Stephen King vehikels zijn altijd wel welkom bij mij.

3*

Ook onlangs herzien. Geweldige time-piece, maar de actie vond ik tegenvallen. De gevechtsscènes met de straaljagers worden onoverzichtelijk en chaotisch in beeld gebracht. Vind vooral de platte romance nog het leukste aan Top Gun. Heerlijke soundtrack vaak onder die scènes.

Qua actie vind ik Days of Thunder beter in elkaar steken.

Snap de vergelijkingen die ik hier lees voor geen meter. De enige regisseur die bij me opkwam was Pasolini. Om redenen als religieuze symboliek en de algemene presentatie. Verschil is alleen dat Pasolini boeiende vraagstukken voorlegt en dat zijn films in ieder geval nog mooie scenes te bieden hebben. El Topo heeft welgeteld één mooie scene en de rest bestaat uit haast onbegrijpeleke symboliek, een tergend langzaam scenario, armoedige cinematografie en een erg magere soundtrack. Heb hier erg weinig uit kunnen halen. Jammer, want had veel meer verwacht van mijn eerste introductie met Jodorowsky.

1,5*

Zoveelse zielloze remake, die alle scherpte en fun van het origineel mist. Iedereen lijkt op auto-pilot te spelen en de degelijkheid straalt van het scherm af. Soms de moeite waard, maar grotendeels verwaarloosbaar.

2*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Total Recall (Len Wiseman, 2012) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Welles weet mij ook voor de tweede keer niet echt te overtuigen. Heston speelt goed maar is miscast als mexicaan. Verder is de cast wel erg goed en is het één van de sterkste punten uit Touch of Evil.

Visueel is het aardig en probeert Welles buiten de conventies om te filmen maar het geheel pakt mij ondanks dit niet. Bij Citizen kane had ik ditzelfde probleem.

Extra minpunt hier is de begeleidende soundtrack die niet echt memorabel is. Goedkope sfeermuziek die ons moet doen herinneren in welk land we ons bevinden op dat moment. Vond dit een trieste bedoening.

Welles heeft in principe de ingredienten hier, inclusief scenario, om een klassefilm te maken maar het komt er gewoon niet uit.

Touch of Evil is degelijk, en niet meer.

3*

Opvallende Hillbilly slasher, die erg sterk begint, maar de tweede helft volledig in elkaar zakt. Ongelofelijk waarom de film nog zo lang door moet gaan wanneer de clou al zo vroeg wordt prijsgegeven. Wat we tot dan te zien krijgen is wel erg sfeervol en bizar, maar de spanning en het mysterie is er zo al snel van af.

2,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: The Tourist Trap (1979, David Schmoeller) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Doorsnee komedie die gered wordt door een aardige cast, al spelen de sterren nergens bovengemiddeld.

2,5*

Toch een erg leuk tweede deel. Heb regelmatig erg moeten lachen, vooral met het segment in Tokyo. Toxie in Japanse zakenman outfit inclusief toupet is gewoon hilarisch, net als die neus in de vorm van dat viskoekje, of die Japanse verslaggever Ja ik heb hier, net als van deel een, van genoten. De fun factor is enorm hoog en weet gelukkig nergens zó over de top te raken dat het vervelend wordt, zoals het geval is bij deel 4, dat teveel van het goede is. Nu nog het derde deel zien te vinden en mijn Toxic Avenger avontuur zit erop. Het is mij trouwens een raadsel waarom Reinbo dit beloont met de allerlaagste score. Ik snap dat hij valt voor de ultra debiele humor van deel 4, maar hier moet toch ook wel genoeg genietbaars in zitten?

3,5*

De unrated director's cut nu gezien en hoewel hier alle gore scènes in behoren te zitten, vond ik het alsnog een beetje tegenvallen op dat gebied. Lijkt wel of alle smerige scènes in het begin van de film zijn gestopt, want de tweede helft heeft een hoop suggestieve scènes die ontaardden in teleurstelling.

Toch is dit een zeer vermakelijk filmpje die barst van de hilarische, foute en over-the-top scènes en dito personages. Het anti-held gegeven is een katalysator voor een hoop foute boel en de duidelijke jaren '80 aankleding maakt het allemaal nog een stuk erger. Erg vermakelijk filmpje en tot nu het beste wat Troma op film heeft gezet als je het mij vraagt. Toxie lijkt mij daarom ook niet voor niets de mascotte van dit label.

4*

Goede komedie met een uitstekend uitgangspunt en erg leuke personages. Landis zorgt ervoor dat de film, met een script dat makkelijk de melodramatische en moralistische toer op had kunnen gaan, lekker fris blijft en geen seconde te lang duurt. Prima komedie en goed acteerwerk van twee komedie giganten op hun hoogtepunt.

3,5*

Platte en typisch Hollywood product, dat een stel aardige scènes kent, maar continu strandt in vervelende clichés met de climax als ultiem dieptepunt. Vreselijk plat en verschrikkelijk quasi serieus allemaal. Hollywoodvoer van de bovenste plank.

2,5*

Toch een tegenvaller. Waar ik vooral op stuitte was het gebrek aan medeleven met het personage van Moreira. Met zoveel ellende op het scherm is dat een knappe prestatie, in negatieve zin, en heb je dan best wel gefaald als regisseur zijnde. De afstand bleef mij gewoonweg te groot en het af en toe apathische gedrag van Moreira's personage ging me op een gegeven moment irriteren.Toch heeft Transe een hoop moois te bieden. Bepaalde scènes (poster scène) zijn om in te lijsten en de soms bijna Tarkovsky-achtige aanpak zorgt voor een hypnotiserende sfeer. Villaverde mist echter het audiovisueel vernuft van bijvoorbeeld een Noé of Laugier, regisseurs die met hun films mij pas écht beduusd hebben achtergelaten. Vooral op auditief vlak had hier veel meer ingezeten. Nu bleef het helaas bij registratie van gebeurtenissen. Villaverde heeft het zeker in d'r, getuige een handvol scènes, maar een meesterwerk zit er voor nu nog niet in.

3,5*

Oh oh oh wat slecht! Wilde de film al een tijd zien om de nostalgie van vroeger te herleven en wat lekkere actie in de bios te zien maar ik had de 9 euro beter in mijn zak kunnen houden. Vreselijk hollywood cliche allemaal en vaak meer een parodie op de Transformers serie. Vreselijk script, veel te veel slechte humor (dat verstoppertje spelen in de tuin... ), en ja zelfs de actie viel zwaar tegen. Alles werd van veel te dichtbij gefilmd waardoor de vechtscenes een compleet zooitje waren. Bay heeft me definitief bewezen dat ik nooit meer een film van hem hoef te zien.
Kinderlijke zooi.
1*

Michael Bay is denk ik een van de weinige regisseurs waarvan ik een film kijk en er na afloop totaal geen touw aan kan vastknopen. Een tijd geleden had ik Armageddon herzien op BD en die ervaring deed me afvragen of ik het niet aan het verkeerde eind had met deze regisseur. Armageddon was fout op elk front, maar ik heb genoten van de kitscherigheid en het ijzersterke script, dat je geen moment loslaat. Ik voelde me toen weer jongetje. Transformers 3 is de eerste Bay die ik sindsdien zie en mijn hoop op een dergelijke filmervaring was al snel gevlogen. Wat een zooitje! Bay krijgt het voor elkaar om op bijna elk punt voor verwarring te zorgen. Het script springt van de hak op de tak, gaat over in scènes die misplaatst voelen, die op hun beurt weer ontzettend gehaast en slecht zijn ge-edit. De robots lijken in dit deel ook haast een bijzaak. Het indrukwekkende wat zij zouden moeten zijn, heeft Bay compleet om zeep geholpen en zien ze er weer compleet belachelijk en onoverzichtelijk uit, als een bij elkaar geraapt zooitje loszittend metaal. Ik wil die kleurrijke en duidelijke robots uit de cartoon zien! Ik kon ze hier amper uit elkaar houden en vroeg me op een gegeven moment zelfs af waar Megatron nou was. Achteraf bleek hij al in meerdere scènes al zijn opwachting te hebben gemaakt. Niets van vernomen, wat een perfect voorbeeld is van het zooitje dat Transformers 3 op papier en film is. Zoveel potentieel in drievoud door Bay om zeep geholpen. Jammer.

1,5*

Tergend langzame, voorspelbare en bijzonder saaie film, zelfs met zo'n onderwerp. Frappant dat dit menig shock-lijstje haalt. Kon enkel de score op momenten best behappen en een enkel leuk shot.

1,5*

Zeer bizarre ervaring die na een week nog steeds door mijn hoofd spookt. Dit carnaval had echter niet langer moeten duren dan de 78 minuten want dat was funest geweest. Trash Humpers is Korine's meest bizarre film tot nu en dat zal niet snel veranderen gezien de carriereswitch die hij heeft gemaakt.

3,5*

Langere recensie:

Trash Humpers (2009, Harmony Korine) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Wat een waar meesterwerk, dat laatste filmpje! 25 minuten waar je wordt ondergedompeld in een kleurenpracht en een geniaal neergezette sfeer. Een mise-en-scene waar je U tegen zegt. Bava toont hier zijn klasse en meesterschap in het gotische, Bava's terrein. Het tweede verhaaltje blinkt ook uit in sfeer en is zeker te genieten, maar wat doet dat eerste segment in dit drieluik? Verbazingwekkend misplaatst. Gemiddeld kom ik uit op 2+4+5 / 3 = 3,66, maar dat laatste filmpje tilt dit in zijn eentje gewoon op naar 4,5*.

Zie ook: Cult Movies Reviewed - cultmovies.blogeiland.nl

Tegenvaller. Malick heeft mij niet echt kunnen pakken en veel meer dan verwerking van het verlies van Penns broer kan ik hier niet in vinden. Wel erg mooi de vertelstijl zonder enig oordeel. Gewoon een doodgewone jongen die kampt met zaken van het leven. Ik kan me hier veel beter in vinden dan films die veel voor je lijken in te vullen, waar veel zaalverlaters waarschijnlijk op hoopten. Blijft toch triest wat een naam als Pitt aan verwachtingen creëert. Rest ook nog de erg mooie beelden in het begin van de film. Toch heb ik dit allemaal veel beter en uitdagender gezien in 2001: A Space Odyssey.

3*

Triangle begon enorm fascinerend. Heerlijke score, een mysterieus sfeertje en een indrukwekkend doemschip. Helaas verliest het script zich in herhaling, wat gezien het uitgangspunt niet meer dan logisch is, maar Smith trekt het veel te lang door. Alsnog een meer dan prima filmpje.

Dikke 3*

Prima en vooral erg sfeervolle griezelfilm pur sang. Het mooie aan Trick 'r Treat is dat het met alle griezel- en spookclichés speelt, maar alsnog veel frisser aandoet dan menig horrorfilm. Voornaamste reden hiervoor is toch denk ik wel de verhaalstructuur. Erg leuk hoe vier verschillende verhalen door elkaar geweven zijn. Ieder met een bekend horrorgegeven, maar toch elk met een geheel eigen karakter. Zo is het verhaal met de vader lekker inktzwart en het geweldige segment met de verdwenen buschauffeur ontzettend sfeervol en geheel in de stijl van mythische spookvertellingen. Vaak moest ik hier terugdenken aan The Fog. Erg genoten van dit verhaaltje. Als goede tweede komt het stuk met de rode draad doorheen de film: de trick 'r treater. Behoorlijk cliché verhaaltje, maar wat is dat wezen toch een heerlijke verschijning. Zoals Onderhond al eerder zei; dit kereltje alleen al verdient een sequel! Om af te sluiten is ook het verhaal met de vier meiden zeer de moeite waard om zijn onverwachte wending. Kortom: Trick 'r Treat heeft werkelijk alles in zich voor een avondje griezelvertier. Een behoorlijk verrassing vind ik zelf en de ideale begeleider op een Halloween avondje van de koning der Halloween films: John Carpenter's Halloween.

4*

Troll 2 had alle ingredienten om een regelrechte klassieker in het genre 'so good it's bad' te worden. Die status bereikt de film ook grotendeels ware het niet dat die 'heks' niet helemaal in het plaatje past. Zij lijkt het daadwerkelijk ook door te hebben dat dit allemaal zooi is en laat zich er teveel door meevoeren waardoor de lol eraf is bij haar personage. Verder is dit natuurlijk een film die zo belachelijk is dat de vonken er vanaf springen. Dat geforceerde zingen in de auto bv, of de naam van het stadje, NILBOG, die trollen, die opa die zomaar overal tevoorschijn komt en natuurlijk de hopeloze pisscene.. Echt geweldige nonsens allemaal.

3,5* met optie tot meer bij herziening(en).

Vooral het eerste uur een overdonderende ervaring. Het moment dat de 'oude' Jeff Bridges ten tonele verschijnt zakt de hele film als een mislukte pudding in. Jammer dat de scriptschrijvers zonodig The Dude weer moesten laten opdrijven. Wat een geweldig misplaatste personage, dat van Bridges. Tron: Legacy verliest zichzelf dan ook in quasi-filosofisch gebrabbel dat de hele vaart uit de film haalde. Dit had een sci-fi spektakel van jewelste kunnen zijn, maar er moest weer teveel verteld en uitgelegd worden. Niet echt iets waar ik op zit te wachten bij een dergelijk uitgangspunt. Gewoon pure sci-fi, dat is wat ik wil. Gelukkig herpakt Tron: Legacy zich tegen het einde weer een beetje, maar dit is net te laat om er een dikke voldoende uit te laten komen.

3*

Beetje saaie Coen brothers. True Grit mist de kenmerkende dialogen die we gewend zijn van de Coens en hoewel dit te wijten is aan het trouw blijven aan het bronmateriaal kon het mij weinig bekoren. Vooral in het begin sleept de film behoorlijk aan. Neemt niet weg dat alles behoorlijk degelijk is, maar iets bijzonders heb ik er niet uit kunnen halen. Ook Jeff Bridges hebben we dit trucje veel beter zien verrichten in Crazy Heart. Nee, True Grit is helaas niet meer dan een tussendoortje.

3*

Tegenvaller.

Het uitgangspunt is heerlijk, vooral voor de liefhebber van Hillbilly-horror, maar Eli Craig gaat in vele opzichten de fout in.

De personages zijn allemaal prettig, in ieder geval in de lijn van dit type horror. Rondborstige dames, een excuus neger, de hot shot, de wimp, alles is aanwezig en in een setting die gewoon is zoals 'ie hoort zette ik me schrap voor een heerlijk avondje komedie-horror. Dit viel helaas erg tegen.

De scènes waarin Tucker & Dale en de tieners te maken krijgen met de misverstanden zijn op momenten hilarisch. Het stuk bijvoorbeeld waar die gast de woodchipper induikt is geweldig en zo is er wel meer horrorvermaak. Maar dan de komedie kant van het verhaal. Hier gaat Tucker & Dale vs. Evil volledig de mist in. Op momenten is de humor zo geforceerd dat ik eerder met kromme tenen zat te kijken dan met een grijns op mijn gezicht. Misplaatste one-liners e.d., dat soort ongein. Vreselijk en onbegrijpelijk dat mensen dit grappig vinden.

Tot overmaat van ramp doet Craig ook nog eens een serieuze poging naar drama. De scène waar een bloedende en bijna stervende Tucker zijn vriend Dale adviseert achter zijn dromen aan te gaan is beschamend slecht. Zo ook de hele stand-off trouwens, maar op dat moment had ik alle hoop al verloren.

En zo is Tucker & Dale vs. Evil een zoveelste weinig bijzondere horrorkomedie geworden. Met een dergelijk uitgangspunt mag dat best als een schande beschouwd worden.

Erg magere 2,5*