Opinions

Aangename verrassing. Ik had een screwball comedy verwacht, maar het is meer een drama met wat sporadische humor. Humor die dan wel weer geslaagd was overigens. Het is overduidelijk ook een poging van MGM om het succes van Grand Hotel te herhalen, met wederom een hele keur aan verhaallijnen en een ensemble met een absurd aantal sterren. Net als in Grand Hotel doen de gebroeders Barrymore weer mee en zit ook Wallace Beery er weer in. Die laatste vind ik overigens een wat mindere acteur. Zelfs in dit gezelschap van theatrale acteurs in een tijdperk dat theatraal acteren de mode was en die ook nog eens in een theaterverfilming spelen springt Beery's overacting er wel erg uit. Doe mij maar Marie Dressler. Ik heb haar nooit eerder gezien, maar ze is echt geweldig hier en weet veel van haar teksten van zowel pathos als humor te voorzien.

Verder is het portret van Lionel Barrymore als man die getroffen wordt door de grote depressie ineens weer relevant in tijden van deze crisis. De verhaallijnen zijn eigenlijk allemaal goed uitgewerkt en ook in balans, waardoor er niet één de overhand krijgt, terwijl andere achterblijven. Ook de dialogen mogen er absoluut zijn. Het enige nadeel is dat de theaterwortels duidelijk zichtbaar blijven en dat de verhaallijn nooit echt met verrassingen komt. Ook stiekem jammer dat de film stopt voor het diner. Met al die hoog opgelopen emoties aan het eind zou dat echt een horrormaaltijd worden dat wellicht niet door de censuur van die tijd was gekomen. Gelukkig hebben de Denen decennia later nog een vervolg gemaakt, met de titel Festen.
3,5*

P.S.: Die laatste dialoog tussen Harlow en Dressler over het boek dat die eerste gelezen heeft is echt hilarisch!

Aan de ene kant een typische soldaten-op-een-missie-verhaal waarvan er veel gemaakt werden in de jaren '60, maar aan de andere kant ook weer heerlijk anders doordat dit de film is die geen enkel respect heeft voor het militaire systeem en al helemaal niet voor zijn leiders. Dus hier geen patriottisme, maar soldaten die meedoen om hun eigen hachje te redden, die allemaal iets op hun geweten hebben en waarvan er tenminste twee psychopathische neigingen hebben (Cassavetes en vooral Savalas). Mensen die problemen hadden met de smerige actie op het einde waarin weerloze, opgesloten mannen en vrouwen levend verbrand worden hebben de hint van de rest van de film niet begrepen, want dit was nooit een spelletje dat netjes gespeeld ging worden. Dat maakt de opening al duidelijk. Het luchtige middenstuk wekt onze sympathie voor het dozijn, maar vergis je niet dat dit toch vooral een gemene film is. Een boze film zelfs, door zijn anti-autoritaire houding. Ik stond er ook van te kijken dat de climax zo hard was, maar ik vond het wel in de geest van het voorafgaande. Ergens had ik het in dat opzicht het nog leuker gevonden als op zijn minst één van de psycho's het ook overleefd zou hebben (liefst Cassavetes' Franko), maar helaas wordt toch gekozen om drie van de meer onschuldige karakters het einde te laten halen.

Verder vooral een vaardig gemaakte oorlogsthriller met veel humor. Soms is het wat flauw en aan overacting is geen gebrek (hoewel dat vaak ook wel goed werkte, zoals bij Cassavetes), maar het is de gehele speelduur boeiend en vermakelijk. Gek eigenlijk dat hier nog geen remake van is, want die ligt wel erg voor de hand. Of daar veel eer uit te halen valt is een tweede vraag, aangezien dit toch al bijzonder geslaagd is, ondanks wat onhebbelijkheden, waaronder de onbegrijpelijke keuze om Robert Ryan de slappe generaal te maken (zo'n acteur plaats je bij het dozijn).
4*

Fijne herziening gehad gisteren. Eastwood zal zelf wel blij zijn geweest met de rol neem ik aan, aangezien hij in Amerika tot dan toe vooral kleurloze rollen had gekregen, in tegenstelling tot in Italië natuurlijk. Na hem de afgelopen weken in Where Easgles Dare en Kelly's Heroes te hebben gezien, waarin hij toch vooral tweede viool van uitbundigere karakters speelde was het gewoon weer leuk om hem de show te zien stelen. De starre manier waarop Eastwood one-liners aflevert blijft heerlijk en weinig films hebben hem zulke mooie one-liners gegeven als Dirty Harry.

Het blijft ook een film met veel kracht. De thrillerscènes en de actie overtuigen nog steeds. Siegel is als regisseur op zijn best met grauwe, wat hardere films. Een remake zou waarschijnlijk de smerige onderkant van het verhaal missen. Bijvoorbeeld zo'n man die je kunt betalen om in elkaar geslagen te worden, of die alcoholverkoper die lachend reageert als Scorpio verteld dat hij zijn vrouw slaat. Het voegt veel toe aan de sfeer, die ook qua beelden opgeroepen wordt, al blijf ik erbij dat Dirty Harry soms net iets te donker geschoten is. De beste scènes vallen dan gelukkig weer positief op door hun belichting, zoals de confrontatie in het stadion of de scène bij het grote kruis.

De grootste dreiging komt natuurlijk van Scorpio af en bij herziening viel het me nog maar weer eens op wat een hatelijk mannetje hij is, briljant geportretteerd door Andrew Robinson. Zelden hoopte ik zo graag dat een held een schurk zou omleggen. En dat bij een tweede kijkbeurt. Veel critici hebben Dirty Harry ervan beschuldigt een fascistische film te zijn, die een geweldadige aanpak van de politie predikt. Daar valt wat voor te zeggen, maar in feite valt het mee omdat we hier te maken hebben met een schurk waar de gewone wet geen raad weet. Met een minder hatelijke schurk had ik Harry's aanpak afgekeurd, maar dankzij Scorpio komt de film ermee weg. Het leuke aan veel van de beste oudere rollen van Eastwood is dat hij helden speelt die slechts helden zijn omdat de andere personages gemener zijn dan hij. Je zou de Dollartrilogie, High Plains Drifter en ook Dirty Harry makkelijk kunnen remaken met het Eastwoodpersonage als de schurk. Het is de hardheid van Eastwoods personage in combinatie met een realistische setting dat ervoor zorgt dat Dirty Harry boven zijn genre uitstijgt.
4*

De keuze om twee films te maken van The Disappearance of Eleanor Rigby, waarbij na een breuk in een relatie het verhaal verteld wordt vanuit beide perspectieven is vrij uniek. Echter, van mij had achteraf "Her" niet eens gehoeven. "Him" is heel sterk en steunt op het idee dat we niet weten waarom het vrouwelijke personage de man verliet en geen contact meer met hem wil. "Her" is niet meer dan een verklaring en daarmee de makkelijkere en ook wat drogere film.

Dat is misschien een wat hard oordeel. Slecht is dit niet. Het goede oog en oor van Benson voor personages is intact en Chastain is zo sterk als altijd. Ook hier wordt de film enorm geholpen door een bijrol, in dit geval van Viola Davis. Wat me vooral aansprak daaraan was dat de hulp die de professor gaf niet te concreet is. Het wordt geen Good Will Hunting of zo. De scènes tussen Chastain en Davis zijn gewoon twee vrouwen met een moeilijk leven achter de rug die met elkaar praten, zonder elkaar advies te geven. Dat heeft iets en is wat mij betreft de hoofdreden om deze versie toch te zien.

Niettemin vond ik het allemaal minder meeslepend of boeiend. Nou kan "Her" per definitie al niet steunen op een gevoel van mysterie, aangezien we in "Him" al zagen wat de man deed. Daarbij speelt de vraag wat Conor doet hier ook maar een beperkte rol. Logisch aangezien zij hem verliet en niet andersom. Het beïnvloed echter de sfeer. Het enigmatische van het eerste segment ontbreekt en juist die was zo belangrijk voor het toch vrij unieke gevoel ervan. Zelfs de koele sfeer lijkt hier wat te missen. Het meest jammer is nog wel dat het einde, zo perfect in "Him", toch wat aan kracht verliest door Eleanor naar Conor te laten roepen.

Ik las overigens dat Ned Benson oorspronkelijk ook alleen "Him" in gedachten had en pas op het idee kwam voor "Her" toen Chastain vroeg of hij voor had de rol van Eleanor Rigby kon uitbreiden. In zekere zin voel ik er bijna doorheen dat alle oorspronkelijke inspiratie in "Him" zit. "Her" is gewoon een aardig drama, maar niet veel meer.
3*

In Nederland werd The Disappearance of Eleanor Rigby uitgebracht als twee films, "Him" en "Her", die achter elkaar in de bioscopen werden uitgezonden. Dit volgens de oorspronkelijke bedoelingen van Ned Benson. In de Verenigde Staten was er echter de versie met de subtitel "Them". De Weinstein Company dacht dat een gekortwiekt project beter zou vallen bij het publiek. In die versie zie je de perspectieven van beide personages door elkaar heen lopen. Dat deel zag ik niet, dus ik weet niet precies hoe bevredigend die wel of niet is (ik weet ook niet precies wat er weggelaten is overigens), maar het klinkt alsof het zo een conventionele film over een uit elkaar gevallen liefde is geworden. De twee losse perspectieven zijn immers op het eerste gezicht het unieke uitgangspunt van dit project.

Bij het eerste deel "Him" pakt dit ook erg sterk uit. De titel hint er al naar dat het personage Eleanor Rigby (wiens leven gelukkig niet al te veel lijkt op het personage uit het Beatle-nummer; niet dat ze verder veel te lachen heeft) verdwijnt. Als snel is ze compleet afwezig uit het leven van haar man Conor, erg goed gespeeld door James McAvoy en hij kan niet begrijpen waarom, waar ze heen is en waarom ze niet met hem wil praten. Wat dit deel zo krachtig maakt is dat de absentie zelf de kern vormt van de film. De film vangt goed het gevoel van een gat dat iemand kan achterlaten als hij of zij plotseling verdwijnt, niet eens door te sterven, maar gewoon door te vertrekken. Ik vond de manier waarop Conor er mee probeerde om te gaan boeiend en zijn verhaallijn wordt ook levendiger gemaakt door de bijrollen van met name Bill Hader en Ciarán Hinds.

Benson is voor een groot deel gefocust op personages, maar er hing een koele sfeer rond de film die ik erg aangenaam vond op de een of andere manier. De muziek hielp ook goed mee en de laatste scène, die inspeelt op het ietwat enigmatische karakter dat de film krijgt door de verdwijning van het titelpersonage, is zelfs perfect. Als je maar één versie van The Disappearance of Eleanor Rigby gaat zien, om wat voor reden dan ook, dan raad ik "Him" aan.
4*

Merkwaardig filmpje toch eigenlijk wel, dit. Het behoort niet tot de meest vreemde dingen die ik ooit gezien heb, maar als Hollywoodblockbuster is dit toch een vreemde eend in de bijt. Dit kwam uit in hetzelfde jaar als Transformers 2, Avatar en G.I. Joe, maar voelt bij vlagen meer jaren '80 aan, met zijn groezelige uiterlijk en lomperdere actie. De gladde geliktheid van die andere sci-fi-flicks zijn hier ver te zoeken. Er zit best veel CGI in District 9, maar het wordt minder gebruikt als show-off en is beter verstrengelt met de echte omgeving.

De satirische aanpak is ook geheel van District 9 zelf en werkt fantastisch. De luchtigheid waarmee het grootste deel van de film getoond wordt werkt goed en de humor en observaties zijn scherp genoeg om de link naar de apartheid goed te laten werken. De balans tussen komedie, thriller, actie en zelfs drama wordt voor het grootste deel van de speeltijd goed bewaard. Copleys performance is ook one-of-a-kind. Grappig om deze supersukkel tot een actieheld te maken. Copley brengt het verrassend geloofwaardig. Zou zomaar eens een belangrijk talent voor de toekomst kunnen worden. Christopher Johnson is ook een geweldige sidekick, en wat een naam ook voor zo'n beest.

Jammer dan wel dat het laatste half uur niet echt bijzonder is. Na gave satire en veel originele keuzes verzand het geheel alsnog in een ietwat voorspelbare actiefilm. Zo'n gekke film als dit verdient toch een wat karakteristieker einde dan een standaard zelfopoffering van de held. De actie is wel goed en lekker groezelig, maar het verhaal krijgt daar geen geschikte uitlaatklep. Dat houdt mij af van een hogere score dan 3,5*, die ik dit charmante filmpje anders maar wat graag gegeven had.

Is er een regisseur die er zo op gebrand is om het publiek te entertainen als Quentin Tarantino? Vast wel, maar weinigen doen het zo goed. Ik snap de kritiek hier op het ietwat vreemde en soms wat onhandige verhaalverloop wel en ik vind het ook niet overal even sterk op dat gebied, maar eerlijk is eerlijk, het stond het vermaak nauwelijks in de weg. Django Unchained is vooral een briljante aaneenschakeling van sensationele momenten en uiterst vermakelijke gesprekken. De lengte is misschien te lang, maar het verveelde me nauwelijks en die zeldzame scène die de plank misslaat is vaak ook nog gewoon een goede poging.

Django Unchained zet daarnaast ook de koers richting pure komedie verder in. Het valt me op dat bijna iedere nieuwere film grappiger bedoelt lijkt te zijn en Django en minstens de eerste helft hier is gewoon een grote grap. Waarom noemt IMDb dit een drama en geen komedie? Waarom werd dit genomineerd voor een Golden Globe voor beste drama? Het handjevol serieuze momenten waren er vooral om er voor te zorgen dat er iets op het spel stond. Van specifieke scènes als die met de klanmaskers, tot aan het overdreven gebruik van geweld en het hele personage van Christoph Waltz is het pure kolder afgewisseld met actie. Het lijkt wel een westernversie van een circus.

Daardoor komt het dat het moeilijk is om de film niet ontzettend leuk te vinden. Tarantino gaat er misschien op het gebied van verhalen vertellen niet op achteruit, maar zijn enthousiasme is hij niet verloren en het straalt van de film af. Jamie Foxx lijtk voor eens lol te hebben in zijn rol en hoewel hij pas tegen het einde uit de schaduw kan stappen van Waltz vond ik hem hier verrassend genietbaar. En Waltz is gewoon perfect voor Tarantino en Tarantino lijkt dat te weten, want hij geeft hem een soortgelijke rol als in Inglourious Basterds. Vreemd dat hij daar veel kritiek op krijgt, want ontzettend veel acteurs spelen vaak dezelfde soort rollen. Waltz doet het pas voor de tweede keer en de halve internetwereld schiet uit zijn of haar sloffen (de andere helft geeft hem dan weer een Oscarnominatie, dus dat compenseert). Ik had er geen moeite mee, het was prima op zijn plaats en weer erg leuk.

De show werd voor mij echter gestolen door Leonardo DiCaprio en Samuel L. Jackson, waarschijnlijk ook omdat ze beiden naar mijn gevoel echt hier aan toe waren. Beiden spelen nou al veel te lang steeds dezelfde soort rol. Zo zet DiCaprio nou al zo'n tien jaar steeds een moeilijk gezicht op, waardoor ik me al langer afvroeg of het niet eens tijd werd voor een komedie voor de man. Op dezelfde manier is Jackson nou al bijna twintig jaar een coole motherf*cker en ik had het gevoel dat zijn hart niet echt meer in de films zat, ook door zijn ongeïnspireerde keuzes voor rollen. Leuk om hem hier dan ook eens echt totaal anders gecast zag worden. Aanvankelijk moest ik wennen aan die over-the-top-aanhankelijke manier van acteren, maar dat bleek dus een act te zijn en ik vroeg me af of het een verwijzing was naar de vaak racistische manier waarop zwarte acteurs in het oude Hollywood moesten overacteren.

Over racisme gesproken: als dit een racistische film is zoals velen beweren dan is het de meest eigenaardige vorm van racisme ooit, want weinig films hebben zoveel plezier in het zien van een stoere zwarte man die blanke mensen omlegt. Zeker met ook dan nog eens goede rollen voor de blanken zelf.

Een meesterwerk is het uiteindelijk niet geworden, maar wel een heerlijke achtbaanrit. Als Tarantino dan toch ooit nog eens vervolg moet maken doe mij dan niet een derde Kill Bill, maar een tweede Django.
4*

Een Bergmankomedie is niet zo'n bijzonder gegeven als men het soms doet klinken. Bergman heeft zo'n grote reputatie als serieuze regisseur dat zijn gevoel voor humor in een aantal van zijn drama's soms wat vergeten lijkt te worden. Niettemin is dit ook de eerste volle komedie die ik van hem zie.

Hoewel, als zo voluit gaat Bergman niet voor de humor. Het begint veelbelovend, met een sfeervol portret van de hel. De licht-satirische dialoog over de reden waarom het zo verschrikkelijk zou zijn als een vrouw zou trouwen vóórdat ze seks heeft gehad is erg geestig en scherp geschreven. Helaas is dit ook het hoogtepunt van de film. Zodra de actie zich verplaatst naar de Aarde is het toch vooral een aaneenschakeling van dialogen over relaties, die typisch zijn voor Bergman (ondanks de aanwezigheid van duivels en een morele test als centrale punt is dit niet echt een film over religie). Deze dialogen worden licht gebracht, maar zijn niet echt grappig en net iets te serieus van aard om echt te werken tussen de wat meer frivole momenten (vooral rond de priestervader) waarvan er misschien wat meer hadden mogen zijn. Er zit te weinig humor in voor een komedie, maar is te veel een niemendal om te overtuigen als een film over moraliteit en relatieproblemen.

Echt een tussendoortje voor Bergman, met genoeg van zijn stijl (het ziet er weer mooier uit dan je van zoiets als dit verwacht) en thema's om te behagen en het is verre van slecht. Tegelijkertijd is het echter ook niet vreemd dat dit een wat meer vergeten film uit zijn oeuvre is, want er ziet niet echt iets in dat hij niet elders al beter deed.

3*

Een paar weken geleden heb ik Chunking Express weer eens gezien en toen werd ik voor de tweede maal meegesleept door het bijzondere stijl en toon die ik bijna onmogelijk in woorden kan vatten, omdat het gewoon te filmisch is. Fallen Angels is van het zelfde laken een pak en ik zit dus weer met hetzelfde probleem dat het moeilijk uit te leggen is wat er nou zo pakkend en hypnotiserend is. Wongs stijl in deze films doen me nog het meest denken aan Godard in de jaren '60. Datzelfde speelse, dat ongedwongene en stijlbewuste. Alleen Wongs films lijken nog moeitelozer in elkaar gezet te zijn en lopen wat vloeiender. Het camerawerk, de belichting en de montage zijn alle nadrukkelijk alternatief gefilmd en ook de personages en wat ze doen zijn bewust wat onwerkelijk, maar bij Wong voelt het in Chunking Express altijd ongeforceerd aan. Fallen Angels doet dit bijna even goed, maar er waren toch wat struikelblokken hier. Zo zaten er twee scènes in waarin een vrouw masturbeert, waarbij het opvalt dat deze twee scènes langer duren dan andere scènes in de film. Het heeft iets flauws. Ook is die vrouw met die blonde pruik een ietwat vervelende creatie die mij al snel ging irriteren. Verder zijn er wat korte dode punten. Dit maakt Fallen Angels iets minder goed dan Chunking Express, maar het scheelt niet veel.

Fallen Angels draait allemaal om stijl, maar het knappe aan Wong is dat het nooit teveel aanvoelt als vorm-om-vorm. Tussendoor zit er genoeg humor en zelfs melancholie om ook wat meer emotionele snaren te raken, zei het op een lichte manier (niemand zal hier moeten huilen vermoed ik). Die latere scènes met die vader die gefilmd wordt met een handcamera zijn stiekem best ontroerend. Daarbij zijn de personages die hier rondlopen gewoon erg leuk in hun excentriciteiten.

Maar om werkelijk de stijl goed te kunnen beschrijven en de toon in woorden te kunnen vangen ben ik hier wel hopeloos verloren. Het is toch vooral een film die gezien moet worden, wat eigenlijk de enige aanbeveling is die een film nodig heeft.
3,5*

Ijzersterke film van Spike Lee, waar een groot deel van zijn reputatie van afhangt en dat is begrijpelijk. Weinig films weten de spanningen van een multiraciale samenleving te vangen zonder daarbij partij te kiezen. Het zit vol met personages met zwaktes. Dat Lee de situatie langzaam laat escaleren, waardoor het grotendeels lijkt op een day-in-the-life film, is erg sterk. In feite zou het prima gewerkt hebben als het inderdaad gewoon een glimps was gebleven van deze wijk, want Lee is erg goed in het vangen van het reilen en zeilen van het dagelijkse leven daar, met een bijna ritmisch gevoel voor humor en drama. Bijna een rapnummer in filmvorm dus. Maar als de klap komt, komt die ook hard aan.

Misschien ligt de drang om er een film over racisme te maken er wat dik bovenop (en zou Spike Lee weten dat hij tegenwoordig wat lijkt op Buggin' Out?) en zijn veel van de dialogen weinig subtiel, maar je voelt gewoon de onderhuidse haat en dat weten niet veel films over dit onderwerp te bereiken. Dat het ook heel sfeervol en humoristisch is zorgt ervoor dat het ook nog eens een film is waarvan ik een hoge herkijkwaarde verwacht.

4*

Deze zag ik op het IFFR, maar ik kan er niet te veel woorden aan vuil maken, simpelweg omdat het een film is die mij niet bijzonder boeide terwjl ik er naar keek. Het verhaal was zo onavolgbaar mogelijk verteld en het werd al snel duidelijk dat het hier om een stijloefening ging. Dat is ten dele geslaagd, want de belichting en het gebruik van kleurenfilters was bijzonder mooi. Maar is dat genoeg om een goede film te maken? Stilistisch liet de film op het gebied van camerawerk, muziek en montage nogal eens wat steken vallen. Daarbij was de regisseur wel erg duidelijk bezig met het proberen Godard uit te hangen. De personages, de sfeer, de dialogen (net zoals bij Godard soms meer een verzameling (semi)filosofische quotes dan een gesprek) en de losse manier waarop er met verhaal werd omgesprongen is typisch Godard van de jaren '60, maar Ossang krijgt de juiste toon niet te pakken. De film werkt gewoon niet, waardoor ondanks de vaak mooie beelden het toch vooral een saaie bedoeling is.

1,5*

Een film die praktisch iedere romanticus op 5 sterren hoort hebben te staan. Nou zie mezelf niet direct als een romanticus, dus die 5 sterren zitten er voor mij niet in. Dat neemt niet weg dat de film voor mij zeer de moeite waard is. Ik zag er een beetje tegenop omdat ik verwacht had dat het zeer klef zou zijn maar het viel reuze mee. De film is niet alleen een romantisch drama maar een groot avontuur. Lean sleurt je mee naar Rusland en tovert de mooist landschapsbeelden uit zijn trukendoos. Gewoon erg mooi om naar te kijken. Vooral de sneeuwlandschappen zijn geweldig. Daarbij is dit ook als tijdsbeeld een geweldige film. De film gaat over het belang van het behoud van 't individu en het liefdesverhaal past daar goed bij.

Omar Shariff deed me trouwens een beetje aan John Cleese in Fawlty Towerts denken, compleet met snor en kin. Al is Shariff als Zhivago een stuk rustiger. Het acteerwerk was verder in orde, al had Guiness een grotere rol mogen hebben.

Helaas duurt het wel erg lang voordat de film op gang komt. Het eerste uur of zo is niet echt boeiend. De rest gelukkig wel, met als hoogtepunt de treinreis. De lengte van de film helpt wel bij het gevoel dat je een echt avontuur beleefd hebt in de film.

4 sterren

Gewoonlijk vind ik Ben Stiller en de komieken die in zijn vaste cirkeltje alleen écht goed in films die ze zelf bedacht hebben. Dodgeball is een uitzondering, maar dat komt vooral omdat Rawson Marshall Thurber lijkt te weten hoe je dit soort komieken het best tot zijn recht kunt laten komen. Dat betekend geen licht-komische film met gematigd absurdisme, maar gewoon voluit gaan. Stiller is doorgaans best effectief als een soort droge aangever, maar op zijn best als hij volstrekt belachelijke personages kan spelen, zoals hier. White Goodman is misschien zelfs wel zijn beste creatie.

Altijd fijn om te zien als een film als dit zonder schroom voor het belachelijke gaat, met een gezonde dosis slapstick, verbale humor en gewoon een hoop onzin. De cast leeft zich uit en zelfs een aardig deel van de meest voor de hand liggende en flauwe grappen komen aan, al vond ik Steve the Pirate er een beetje te veel bijhangen en ging zijn verhaallijn niet echt op een komisch-bevredigende manier ergens heen. Vaughn vind ik doorgaans een matige komiek en hier speelt hij de aangever en is dus vooral het serieuze anker, een rol die hem beter afgaat.

Films als deze moeten het ook echt van de humor hebben. Alles is daaraan ondergeschikt, maar ik zou het ook niet anders willen. Dodgeball is gewoon erg grappig en ondanks dat het niet bepaald origineel is en als parodie misschien nog wat verder had kunnen gaan is het zeer vermakelijk.

3,5*

Welja! Nederland heeft gewoon zijn eigen About Schmidt en niemand praat er ooit nog over!

Ik ging Dokter Pulder Zaait Papavers kijken met de verwachting een oubollige komedie in de stijl van Fanfare te krijgen; een film die hoogstens voor zijn tijd een beetje ondeugend was. In plaats daarvan kreeg ik een nog altijd haarscherpe, subtiele, zwarte, karaktergedreven komedie (waarom hier op MovieMeter en IMDb alleen 'drama' staat is mij een raadsel). Het is een zeer geestig portret geworden van een man die onder belachelijke omstandigheden de indruk krijgt dat zijn leven niets voorstelt en zich voorneemt om er iets aan te gaan doen. Hij doet iets, maar dat leidt meer naar Leaving Las Vegas-achtige taferelen dan persoonlijke wonderen. Het uitgangspunt dat Pulder aangespoort wordt door een man die Pulder overduidelijk niet kon uitstaan is een vondst, vooral omdat Pulder zijn naam in ere houdt ondanks de ellende die de oude 'vriend' veroorzaakt heeft. Het is fijn dat Haanstra niet voor een compromis gaat en de steeds zwartgalliger wordende lijn doorzet tot het einde. Ook sterk is dat net op het moment dat het allemaal wat eentonig begint te worden er voor gekozen wordt om de hoofdlijn even te onderbreken met een anekdote waarin Ingeliedaerd een hotel op zijn kop zet; een vermakelijke korte film op zichzelf.

De toon is ook altijd precies goed. Herkenbaar en bijtend, humoristisch en tragisch tegelijk, met enkele maffe scènes er tussenin (het dansend zaaien van de papavers is wel een uitschieter). Af en toe wat briljante, bijna surrealistische shots ertussenin en een opvallende score die het afmaakt. De casting is perfect, met Kees Brusse als een soort Nederlandse Jack Lemmon, die ondanks dat hij weinig dingen doet waar je bewondering voor kunt hebben toch makkelijk de sympathie wint. Ton Lensink is toepasselijk theatraal en een heerlijke schurk. En Dora van der Groen steelt de show als alcoholiste, die de leukste teksten krijgt. Het scenario is ook erg goed, vooral in de observaties van de personages. Oké, hier en daar een traag moment of wat te herhalend, maar dat wordt nauwelijks storend.

Een van de grootste parels uit de Nederlandse cinema die ik tot nu toe gezien heb. Echt bizar dat deze toch voor het grootste deel in de vergetelheid is geraakt; ik durf te wedden dat hier best een publiek voor is op MovieMeter.
4*

Nou heb ik al aardig wat making ofs gezien, maar nooit echt eentje zoals deze. Hier geen interviews of commentaar dat alles aan elkaar praat. Puur alleen lang aangehouden setbeelden waarin we Bergman de boel zien regisseren. Best boeiend om te zien, vooral omdat ik het zelf spannend begon te vinden of de timing van de acteurs tijdens de werkelijke opnames wel goed zou zijn. Daarnaast is er een bijzonder lange, ontroerende opname van een oude, uitgebluste Gunnar Björnstand die met zichtbare moeite een scène moet opnemen en het er mooi vanaf brengt. Al zit de bewuste scène niet in de cut van drie uur van Fanny och Alexander helaas. Het lijkt erop dat Fanny och Alexander onder vrij relaxete omstandigheden geschoten is, wat natuurlijk goed is, maar niet de meest spannende making of oplevert. Het is vooral leuk om even het gevoel te hebben onderdeel te zijn geweest van het maken van die film dat deze docu de moeite waard maakt. De lengte van 110 minuten wordt echter niet helemaal gerechtvaardigd.

3*

Voor mensen die de film nog zoeken: Lumiere heeft een 2-disc uitgave van Fanny och Alexander in Nederland uitgebracht met daarop ook deze docu en een boekje. Sterk aanbevolen!

Dolls mag bijna het ultieme bewijs zijn dat mijn smaak flink verandert is in de jaren dat ik op MovieMeter zit. Kon ik hier in het begin van 2006 nog helemaal niets mee, nu vind ik het een hele fijne film. Merk ik wel vaker als ik wat meer afwijkende films waar ik aanvankelijk niets mee kon terugzie. Kennelijk heb ik dit soort films een beetje moeten leren kijken, me er een beetje voor leren openstellen.

En je openstellen is toch wel belangrijk bij Dolls, want het is een film die vooral wil dat je met het gevoel mee gaat. De verhaallijnen zijn leuke, moderne fabeltjes, maar missen details en afwisseling. Kitano lijkt daar ook weinig interesse in te hebben en focust zich meer op het ritme van de scènes, waarin een uiterlijke sereniteit de diepere gevoelens verbergt. Het is op de eerste plaats en film over kleuren, over glijdende camera's, over montage en over de muziek van Joe Hisaishi. Dit zou ik gemakkelijk kunnen aanwenden om te zeggen dat de film inhoudelijk flut is en meer een leeg stijlexperiment, maar Kitano is hier één van de weinigen die er ook daadwerkelijk in slaagt stijl in pure liefde te veranderen. Er is een hoop inhoud, alleen niet van het intellectuele soort.

Puur gelet op gebeurtenissen gebeurt er niet veel, maar het voelt uiteindelijk aan alsof er een hoop dingen hebben plaatsgevonden. Het is vooral één grote melancholische bedoeling. Waarschijnlijk is het dan ook geen toeval dat het gaat over drie bijna mislukte liefdes die op het einde nog even kort opleven voordat de dood er voorgoed een einde aan maakt. Zoals het goede sprookjes betaamd is er ruimte voor mysterie (bijv. wat doen de gemaskerde mannen daar en hoeveel herinnert het meisje zich op het einde?) die het geheel verdiepen.

Meer dan fijne herziening dus. Dolls mist voor mij net die ene scène die het werkelijk tot een favoriet maakt, maar verder heb ik niets meer te klagen. Wel wil ik Joe Hisaishi nog even extra noemen, die levert hier echt prachtig werk.
Verhoging naar 4 sterren.

Met Don Jon probeert Joseph Gordon-Levitt een gezellige film af te leveren over pornoverslaving. Daarmee is eigenlijk al meteen duidelijk wat er mis ging. Ondanks de montages van pornofragmenten en het vele gepraat over seks is er iets bijna kinderlijks aan de toon van de film. Dit is zo'n verhaal waarin een verslaving wordt opgelost door eenmaal met gevoel seks te hebben, zonder dieper in te gaan op karakterproblemen die verslavingen veroorzaken en extreem moeilijk te verhelpen maken. Hoewel niet de complete lijnen van de romantische komedie gevolgd worden heeft het wel dezelfde toon en een vergelijkbare drang naar simpele levenslesjes. Het vloekt een beetje met het onderwerp.

Iets anders wat me gruwelijk stoorde was het constante herhalen van shots en set-ups. Steeds weer dezelfde scènes bij de familie, de kerk, het sportcentrum, thuis met de laptop, in de disco, enzovoorts, enzovoort. Ook steeds weer worden deze hetzelfde gefilmd. De inhoud van deze scènes is ook steeds min of meer hetzelfde. Ik neem aan dat Gordon-Levitt deze aanpak koos om steeds een klein verschil in nuance aan te tonen en zo Jons groei te onderstrepen, maar ik werd op een gegeven moment gewoon moe van steeds dezelfde beelden, weer en weer en weer en weer.

Het is niet zo dat er totaal niets goeds in zit. Sommige scènes zijn echt geestig, zoals Jon die opsomt waarom hij porno kijken beter vindt dan zelfs seks hebben of de cameo's van sterren in romantische komedies. Ook is dit één van de films in een recente reeks die Scarlett Johansson goed tot haar recht weten te laten komen en haar ook een fatsoenlijke rol geven. Hetzelfde geldt niet voor Gordon-Levitt zelf, die nog nooit zo matig acteerde als hier. Net als Turturro in het eveneens recente Fading Gigolo cast hij zichzelf als een vent die iedere vrouw in bed kan krijgen. Misschien moeten acteurs zichzelf die rol niet meer geven.
2*

Ijzersterke horrorfilm, al was de verrassingswaarde voor mij zeer laag. De openingsscène heb ik voor mijn opleiding tot in den treure moeten analyseren, de eindscène was ook al ooit tijdens een college vertoond en ik had ook al het korte verhaal van Daphne Du Maurier gelezen. Ik kende alleen het middenstuk nog niet, maar ik wist wel wat er ging komen.

Aan de ene kant is dat jammer, want dit verhaal moet het voor een deel van de verrassingswaarde hebben. Aan de andere kant is er één voordeel: het geluid bij deze film doet denken aan die in de films van John Cassavetes. Erg slecht dus. De stemmen klinken dof en onduidelijk en worden vaak overstemd door onbelangrijke geluiden zoals het verschuiven van een stoel of rinkelen van geld in een portomonnee. Ik ga er gewoonlijk vanuit als ik een dvd koop in de Nederlandse winkel dat hij enige vorm van ondertiteling heeft, maar dat was hier niet het geval. Ik verstond maar de helft van de dialoog en daardoor was ik blij het verhaal te kennen, waardoor ik altijd wel kon volgen waar het over ging.

Het verbaasd me dat er zoveel mensen zijn die dit een moeilijke film vinden. Zo ingewikkeld kwam het op mij niet over. Vooral vreemd dat die dwerg voor zoveel verwarring zorgt. De motieven van dat wezen zijn toch niet belangrijk? Het gaat erom dat het een seriemoordenaar is. Een lange uitlegscène voordat ze Sutherland vermoorde zou de sfeer verbroken hebben. Dit is sowieso geen uitlegfilm, maar bijna alles wordt verteld met symbolen, camerawerk en zelfs de montage. Die kleine glimpsen in de toekomst die Sutherland heeft en de parallelen die de montage soms tussen verschillende personen en locaties legt is ongeloofelijk sterk. Ik ken eigenlijk maar weinig films die zoiets doen. Visueel makkelijk een van de meest interessante werken die ik ooit gezien heb. Het meest vergelijkbare is nog Walkabout, ook van Roeg. Goed om te zien hoe hij zijn stijl toepast op een horrorwerk.

Roeg hoeft dan ook niet te werken met simpele shockeffecten en moorden tussendoor, al is die ene moord die we te zien krijgen schokkender dan menig andere sterfscène in horrorwerkjes. Don't Look Now moet het vooral van de sfeer hebben, die steeds akeliger en benauwender wordt. Ook echt mijn complimenten voor de adaptatie van het korte verhaal van Du Maurier. Alle elementen zijn overgenomen, maar er is hier en daar wat toegevoegd dat het verhaal alleen maar meer diepte geeft, zoals die priester. En niet te vergeten die openingsscène. Die komt niet van Du Maurier en de link tussen het dode dochtertje en de moordende dwerg wordt niet echt sterk gelegd in het korte verhaal. Ik vond het boekje al sterk, maar de verfilming is nog net iets beter. Zo mag ik het graag zien!

4 sterren voor nu. De score was denk ik toch hoger geweest als ik ondertiteling had gehad en het slechte geluid me dan niet af en toe uit de film haalde. Is er een dvd verkrijgbaar met Engelse of Nederlande subs?

En o ja, Sutherland
Die man heeft toch echt een aantal van de beste rollen van de jaren '70 en begin jaren '80 gespeeld.

Weer zo'n film die zo vaag mogelijk probeert te doen en daarom gelijk al door iedereen geaccepteert wordt. Bij mij werkt het in ieder geval niet, want ik heb zelden een film gezien die zoveel moeite doet om totaal niks te vertellen.

Toen de aftiteling begon snapte ik de clou niet. Dat is op zich niet erg, want daar kan ik nog wel even over nadenken. Bij Mulholland Drive heeft het me ook niet gestoord dat ik de film niet direct begreep, want de scénes waren op zichzelf al prachtig en er heerste een goede sfeer.

Bij Donnie Darko kwam het mij echter over alsof er totaal geen moeite werd gedaan om mooie scénes te maken. Het enige doel van de film was om een lekker ingewikkelt verhaal te maken. Vooral beroert was de uitwerking van de personages. Er zitten erg veel bijfiguren in, maar geen een leren we echt goed kennen. Wat weten we op het einde nou van Frank, Gretchen, die fear-and-love-profeet, de dikke Chinees, de zussen en de ouders van Donnie, Donnie's twee rivalen, die Graftak, Drew Barrymore's personage? Niet meer dan voor het verhaal nodig is. De regisseur was zichtbaar ongeïnteresseert in zijn personages. Zelfs Donnie vond ik maar een leeg neitzeggend personage.

De film is dus puur op het plot gebaseert. Geen punt, als het plot dan maar goed is. Helaas is het om van te janken zo inhoudloos. Een overdreven vergezocht verhaal over het redden van de wereld van een wormhole met een vliegtuigmotor en tijdreizen. Het verhaal kwam op mij iets te gemaakt over. Een beetje als de Sixth Sense, waarin ik ook het gevoel had dat de regiseur/ scriptschrijver de plotholes vulde met vergezochte en onaanemelijke theorieën. En blijkbaar trapt iedereen erin. Zo nu en dan heb ik bij een film het gevoel dat het verhaal niet klopt, zonder dat ik echt weet waar het aan ligt. Dit was weer zo'n film en na er wat dieper naar gekeken te hebben weet ik gewoon dat het allemaal maar onzin is. Het leek me zinvol om voor ik dit stukje schreef eens het spoilertopic van de film te bekijken. Dat had ik beter niet kunnen doen, want toen ging de film compleet de mist in. Zo blijkt dat om het verhaal echt te snappen je een bepaalt boekje van de film moet hebben gelezen. Ai, pijnlijk moment, want als je een verhaal niet binnen de film kunt verklaren en er een boek voor nodig hebt is het gewoonweg een bewijs van slecht filmmaken. Het verhaal trekt op niets.

Gelukkig keek de film nog wel lekker weg, waardoor een zware onvoldoende nog uitblijft, maar ik had hier toch echt véééééél meer van verwacht.
2 sterren.

Dat klopt, deze film speelt zich af voor die omschakeling. Ik heb een correctie voor het plot ingedient.

---------------------------------------

There must be some way out of here, said the joker to the thief

There's to much confusion, I can't get no relief.

Bussinesmen they drink my wine, plowmen dig my earth

None of theme along the line, know what any of it is worth.

- Uit All Along the Watchtower, van Bob Dylan

Dont Look Back is een boeiende documentaire over faam. De afgelopen paar dagen heb ik het een en ander gelezen over deze film en bijna alles komt terug op een grote discussie: is Bob Dylan zoals hij in deze docu naar voren komt een held of een klootzak eersteklas. Wat mij betreft allebei niet, maar wel een beetje van beide. Mijn gevoel was dat Dylan graag de mensen om hem heen wilde testen: de ongewenste volgers, de onbegrijpende interviews en zelfs (of juist?) de fans. Hij had er duidelijk weinig mee op en stelde ze vragen die moeilijk waren te beantwoorden. Daarin ging hij soms iets te ver en wordt hij inderdaad een klootzak. Daarnaast zitten tussen zijn genialere uitspraken ook zeker teksten van een bedroevend niveau, maar niemand kan de hele tijd gevat zijn. Hoe dan ook, intussen zag ik No Direction Home en kon ik deze film nog iets beter plaatsen. Dylan had inderdaad een gruwelijke hekel aan al die mensen die iets van hem moesten omdat hij bekend was en een nog grotere hekel aan mensen die hem in een hokje wilde duwen. Zijn geïrriteerdheid wordt dan beter te begrijpen, zelfs al gaat hij enkele keren te ver. Tekenend is het moment waarop Dylan twee jonge, vrouwelijke fans vraagt naar hun favoriete Dylannummers, waarna ze antwoorden 'The Times They Are A-Changing' om vervolgens 'Subterranean Homesick Blues' (een persoonlijke favoriet overigens) af te kraken omdat ze die niet 'echt Dylan' vinden. "Ah, dus dat soort fans zijn jullie", antwoord Dylan. Het bevalt hem niet dat het onzinnige Subterranean minder gewaardeerd wordt omdat het geen protestsong zou zijn. Veel fans in die tijd zagen Dylan als een icoon voor verzet, tot zijn teleurstelling.

Laten we ook eerlijk zijn, deze documentaire zou lang niet zo bekend geworden zijn als Dylan niet af en toe te ver ging. De discussies met de journalist van Time, de confrontatie met Donovan, het glas-incident en Dylans woordewisseling met een student zouden in een ophemelende documentaire (en zijn de meeste rockdocumentaires dat niet?) waarschijnlijk weggehaald worden. Het is dan ook de directheid en objectiviteit van de filmstijl die mij hier zo aanspreekt. Dit is niet 'Dylan the God' geworden, gelukkig. Er wordt niet geprobeerd om een legende van Dylan te maken en juist daardoor is dat wellicht wel gebeurt. Niettemin had ik de indruk dat Dylan zich bij vlagen zeer bewust was van de camera en dingen alleen deed omdat die camera aanwezig was, zoals Donovan onderbreken tijdens diens lied om zelf iets te gaan spelen.

Als een fan van Bob Dylan vond ik dit in ieder geval zeer interessant. Voor de wat al te grote fans is deze film soms een tegenvaller, omdat Dylan er niet altijd even positief in geportretteerd wordt. Overigens was de vorm van Dont Look Back enorm vernieuwend. Iemand zo dicht op de huid volgen met een draagbare camera voor een docu was echt nog nieuw.

4*

Theo Maassen is een erg fijne acteur, duidelijk één van de beste van Nederland, al wordt hij zelden als zodanig erkent. Misschien omdat zijn werk als cabaretier zijn acteercarrière overschaduwt. Hoe dan ook, een deel van het succes van Doodslag is te verklaren dankzij Theo Maassen, die mij echt wis mee te slepen in de aftakeling van een in essentie goed mens. Maar de eer gaat niet alleen naar Maassen, want Kuijpers blijkt een meer dan goede regisseur te zijn om dat ook in filmstijl over te brengen. Oké, een Scorsese is hij nog niet (Taxi Driver lijkt me een duidelijk voorbeeld voor Doodslag) en trucjes als het segment in zwart-wit voelen wat te gekunsteld aan, maar hij maakt er over het algemeen wel veel van en weet de intensiteit op te voeren. Het helpt daarbij ook dat het morele dilemma dat centraal staat ook echt complex is en boeiend genoeg is om verder over na te denken.

Al deze pluspunten kunnen echter toch niet verbergen dat Doodslag maar een half geslaagde film is. Bijna letterlijk, want de eerste helft is duidelijk sterker dan de tweede. Waar ik het aanvankelijk een zeer geloofwaardige, indringende film vond, werd het me later wat te bedacht allemaal. Die scènes op het podium bij de cabaretier zijn leuk bedacht en het punt dat er gemaakt wordt is interessant, maar ik weet niet of ik de uiteindelijke scènes wel geloof. De manier waarop het publiek daar bewerkt werd door de cabaretier was net iets te vlekkeloos. Natuurlijk stoppen cabaretiers wel vaker serieuze momenten in hun voorstellingen, maar die maken daar dan vaak wat meer een spel van en de besten laten je merken dat je gemanipuleerd wordt en stellen daarbij vragen over die manipulatie. Hier is het de film die de vragen stelt en de cabaretier doet dat achter de schermen. Maar of een publiek dat op lachers uit is werkelijk een voorstelling slikt die zo zwartgallig wordt en zich dan ook nog zo laat meeslepen? Ik weet het niet. Net iets te makkelijke scènes. Toegegeven, ik had ook wat moeite met Gijs Scholten van Aschat in die rol. Een goede acteur verder, wat je ook ziet in de scènes achter de schermen, maar hij duidelijk geen komiek. Het gaat me er niet om dat de grappen slecht waren (dat viel wel mee), maar dat hij iets mist, misschien iets luchtigs of de indruk dat alles een grap is, dat cabaretiers wel hebben en ook nodig hebben om grappig gevonden te worden. Van Aschat is te zwaar, denk ik.

Nog minder is het einde. Het is moeilijk om voor een verhaal als deze met iets echt sterks te komen en eigenlijk is er ook een speelduur van misschien wel twee uur voor nodig om Maassens aftakeling echt tot zijn recht te laten komen, maar niettemin is het einde dat we krijgen wel erg teleurstellend. De cabaretier vastbinden in een ziekenwagen en vervolgens door een bruidstoet jezelf tegen een muur rijden? Kon er niet iets sterkers verzonnen worden. Dan moet ik toch weer aan Taxi Driver denken, waarbij de laatste scènes niet alleen als een onvermijdelijk gevolg van het voorgaande overkomen, maar waarbij ik ook zo diep in de psychologie van de hoofdpersoon geklommen ben dat ik weet hoe hij zover komt. Allebei mis ik hier. Ik miste het nut van de actie en weet ook welke gedachtegangen hem zover brachten. Het lijkt een poging van een schrijver die het ook niet meer weet en voor een einde gaat waarin alle elementen bij elkaar komen. Het werkte voor mij niet echt.

Aan Maassen dan de taak om alles geloofwaardig te houden. Het lukt hem deels. Ook de tweede helft heeft soms nog wel wat te bieden, maar het is toch vooral de eerste helft die indruk maakt.
3*

Ik hou wel van de muziek van The Doors, maar deze film zorgt er wel duidelijk voor dat ik blij ben dat ik niet met ze samengewerkt heb. Wat een vervelende bende. Ik vond het niet een bijster indrukwekkende film, maar een ding moet ik Stone nageven: in tegenstelling tot ruim 90% van de biopics doet hij hier niets om zijn protagonist sympathieker te maken dan hij was. Ik vind het een vrij vernietigend beeld van Morrisson. Misschien iets te vernietigend als we andere Doorsleden mogen geloven.

Jammer alleen dat Morrisson niet erg goed neergezet wordt. Val Kilmer overtuigd tijdens de concertscènes, maar daarbuiten totaal niet. Ik heb hem altijd een matig acteur gevonden, maar dit is wellicht de slechtste rol die ik van hem ken. Verbazingwekkend dat velen het hier goed vinden. Ja, hij lijkt erg veel op de echte Morrisson qua uiterlijk, maar hij brengt verder geen gevoel over. Met name in scènes waarin Kilmer Morrissons gedichten over moest brengen had ik nergens het gevoel dat Kilmer wist waar hij over praatte. Hij praat dan meer als een amateuracteur die denkt iets wonderbaarlijks te zeggen, zonder op de regels te letten.

Verder is het jammer dat de andere bandleden minder schermtijd krijgen. Natuurlijk was Morrisson het werkelijke gezicht van de band, maar de andere leden komen er hier wel erg bekaaid vanaf. Ik waardeerde deze biopic eigenlijk vooral voor de goede, wanhopige jaren '60-sfeer, sommige anarchistische scènes en natuurlijk de muziek. Verder weet ik niet of Morrisson werkelijk een eigen film verdiende. Eigenlijk kijken we bijna twee en een half uur lang naar een man die constant zuipt en daarbij overal een ravage aanricht. Dat is niet altijd even boeiend en de film gaat ook een goed half uur te lang door.

3*

Best een fijne thriller. Spannend en onderhoudend genoeg, zonder ooit echt bijzonder te worden. Aanvankelijk leek het niet meer dan een aflevering van een televisieserie als Baantjer te worden, maar er zit genoeg duisternis in het verhaal om er meer van te maken en daarmee raken de hoofdpersonen ook meer betrokken bij de zaak dan in een gemiddelde detective. Meer dan in het boek zelfs, dat ik een aantal jaren terug las en dat na één derde nog maar weinig overeenkomsten heeft met de film (al blijven de thema's consistent hetzelfde). Het is alleen jammer dat het nooit meer wordt dan een vaardig gemaakte thriller. Een hoogvlieger is het niet. Niets te klagen, maar ook niet om in het bijzonder te prijzen.

3*

Misschien wel de meest archetypische film-noir ooit gemaakt. De film zorgde ervoor dat het cliché-noirverhaal van de man die een moord pleegt om een vrouw te krijgen populair werd. Maar ontelbaar veel verfilmingen van ongeveer hetzelfde verhaal kunnen er niet voorkomen dat dit nog steeds een van de beste vertellingen van dit verhaal is; misschien wel dé beste.

Maar hoe kan dat ook anders dan met Billy Wilder én Raymond Chandler die het script schrijven. De twee mannen konden elkaar niet uitstaan, maar het zijn twee van mijn grootste helden van (film)dialogen. Als je houdt van die scherpe dialogen die typisch voor het genre zijn kun je hier je hart ophalen. Op dit gebied wordt de film misschien nog voorbijgestreeft door Murder, My Sweet, The Big Sleep (beiden met dialogen van Chandler) en Sweet Smell of Success, maar dat doet niets af aan de dialogen van Double Indemnity. Ik hoorde dat het bijna ondoenbaar zou zijn om de dialogen van deze film te volgen zonder ondertiteling. Daardoor heb ik een tijdlang telkens uitgesteld de film te gaan kijken, maar het bleek mee te vallen. Mijn oren moesten zich even afstemmen op de ratelstemmen (met name van Robinson), maar na enkele minuten had ik nergens meer last van. Ik heb erger meegemaakt.

Verhaaltechnisch is de film erg strak verteld. Het feit dat je op het begin al weet hoe het afloopt is voor sommigen schijnbaar een zwakte, maar geeft voor mij juist dat extra laagje van verdoemdheid over de hele film. Het maakt de film zelfs extra spannend op een gekke manier. Daarbij weten mensen met een beetje kennis van de filmgeschiedenis en de hays code toch al dat de film verplicht was slecht af te lopen. Het beste wat je kunt doen is er dan mee spelen.

Het acteerwerk is uitstekend. MacMurray is een goede everyman en Barbara Stanwyck (ik zie deze legende nu pas voor het eerst) een femme fatale van het beste soort. De show wordt evenwel gestolen door de Edward G. Robinson, die ik sowieso wat onderschat vind. Hij krijgt de beste dialogen en maakt ze zelfs nog beter dan ze waren. Door zijn sterke vertolking werkt de laatste scène ook zo goed. Het is wellicht de meest ontroerende scène uit het hele film-noirgenre.

De zoveelste 4,5* voor Billy Wilder dus.

Leuke experimentele film (documentaire is een wat te groot woord). Vooral de delen met Hitchcock zijn geweldig. Die man had sowieso al een goed gevoel voor humor, dus al die quotes houden het gemakkelijk boeiend, maar ook het fictieve plotje waarin Hitchcock zijn dubbelganger tegenkomt is een verhaallijn waar Hitch zelf waarschijnlijk met plezier naar gekeken zou hebben. Een beter compliment kun je eigenlijk niet verzinnen. Deze verhaallijn wordt ook op een geestige wijze gekoppelt aan het politieke deel, door te zeggen dat de politieke machten in essentie allemaal hetzelfde zijn en juist daarom elkaar uit de weg moeten ruimen. Dit wordt allemaal afgewisselt met wat paranoia rond de televisie (matig uitgewerkt), een man die professioneel Hitchcockdubbelganger is (alleraardigst) en een reeks koffiereclames (hilarisch) die doen denken aan de alledaagse elementen in Hitchcockfilms die uiteindelijk sinister blijken te zijn.

Het knapste is vooral hoe Grimonprez dit brengt. Het is allemaal schitterend gemonteerd. Ondanks dat het grotendeels bestaat uit archiefmateriaal is het allemaal bijzonder stijlvol en zelfs sfeervol, grappig en meeslepend. Het is alleen jammer dat dit meer materiaal is voor een film van een half uur of drie kwartier. Vooral zodra het punt duidelijk is weet de film weinig variatie te bieden. Niettemin durf ik deze film makkelijk aan te bevelen.
3,5*

Een film met mooie beelden en mooie muziek, daar is iedereen het over eens, dus erg veel zin om daar verder op door te gaan heeft het voor mij niet. Het is ook al eerder aangegeven dat dit meer een gevoelsfilm is dan een verhaalfilm. Ja, maar het is tevens moeilijk om in het gevoel te komen. Toch, na een tijd werd ik meer gegrepen door de emoties van de film en dat gebeurde voor een deel toch ook weer door het verhaal. Waarmee ik wil zeggen dat La Double Vie de Véronique een betere inhoud heeft dan men hier vaak aangeeft. Het gaat om niets minder dan de zoektocht naar iemand in de wereld die je compleet begrijpt, die je gevoelens deelt. Niet per se een geliefde. Hier zijn twee vrouwen werkelijk zo met elkaar verbonden zonder elkaar, totdat een sterft wat de ander droevig stemt zonder te weten waarom. De poppenspeler zet een mysterieus spel op voor eigen redenen, niet wetende dat Véronique naar iets diepzinnigs op zoek was. Op een bepaalde manier is dit allemaal erg ontroerend, maar het klinkt banaler als ik het zo opschrijf. Ik kan dan ook zeker niet alles plaatsen, maar de strekking is mooi gevonden.

Ik kan me wel voorstellen dat veel hier niets mee kunnen. Het is een mysterieuze, ietwat ongrijpbare film en wat hem grijpbaar zou moeten maken is moeilijk uit te leggen. Al kan ik me moeilijk voorstellen dat er mensen zijn die onberoerd blijven bij de sterf- en begrafenisscène van Weronika. Een echt kippenvelmoment. Ook had ik een zwak voor een shot waarin een van de twee Veronica's uit het raam van een rijdende trein kijkt en een paar druppels het landschap vervormen. Erg fraai.
4*

Ik heb een regel dat iedere film met Juliette Lewis uit de jaren '90 gezien moet worden. Niet zozeer omdat ze daarin altijd fantastisch speelt (vaak wel overigens), maar omdat praktisch iedere film die ze toen deed op zijn minst interessant is en meestal erg goed. Tijd om daar een regel aan toe te voegen: iedere film met Mia Wasikowska uit de 2010s moeten gezien worden, want ze lijkt een soortgelijk traject door te maken nu. Zelfs haar meest conventionele keuzes hebben vaak iets interessants.

Niet dat The Double tot haar meer conventionelere keuzes behoort. Integendeel. Hoewel, als dubbelgangerfilm op zichzelf is het niet meer dan aardig. Heb intussen toch al wat films met dat uitgangspunt gezien en puur op plotniveau of qua thematiek doet The Double daar weinig nieuws mee, zelfs als het bronmateriaal van Dostoyevski negeert (ik las het niet, maar kennelijk is dit een losse adaptatie).

Nee, dit is vooral een erg sfeervolle film en een bijzonder geslaagde komedie. Qua stijl maakt iedere recensie die hiervoor bestaat vele vergelijkingen met andere films. Begrijpelijk, want het doet aan veel voorgangers denken, maar het knappe is dat geen daarvan specifiek eruit springt en dat Ayoade ook niet echt direct citeert uit zijn voorbeelden. Zo moest ik basis van de stills die ik vooraf zag enorm aan Brazil denken (en de meeste critici ook kennelijk), maar die film is toch veel uitbundiger, meer barok en over-the-top, meer gericht op de grote lach dan dit. The Double is qua toon, maar ook qua aankleding misschien cartoonesk, maar op een terughoudende manier, met een droog gevoel voor humor. Ayoade heeft echt complete controle over zijn stijl en zo'n beetje ieder shot kent een nachtmerrie-achtige belichting. De sets zijn geweldig in hun lelijkheid. Ook grappig dat het een laat-jaren '70, begin jaren '80 look heeft, maar tevens iets futuristisch, of nog iets ouders. Dat tijdloze creëert een extra afstandelijk gevoel.

De stijl geeft een ongemakkelijke sfeer en dat draagt weer bij aan de humor. Wat mij betreft is dit een volbloed komedie en gewoon één van de grappigste komedies van het jaar. Helaas wordt het niet zo erkent op MovieMeter of op IMDb en is ook gewoon hier discussie over of dit een komedie of niet. Is me intussen, zeker op deze site, al enorm vaak opgevallen dat wanneer een komedie werkelijk de gitzwarte kanten opzoekt erg veel mensen het toch niet meer lijken te herkennen als een vorm van humor. Mild ongemakkelijke humor kan, maar echte zwarte komedies lijken toch een beperkt publiek aan te spreken. Toch kan ik hier weinig meer in zien dan een erg grappige film, met een oncomfortabele basis. Er zitten elementen van drama en de thriller in, maar daar ligt niet de nadruk op. Ook is niet alle humor zwart, er zit ook veel absurdisme in.

Fijn spel van Eisenberg hier, die ook eens zelfverzekerd mag spelen, zei het in een bijrol. Wasikoswka heeft een matig personage, maar zoals haar inmiddels gewoon is, maakt ze er veel van. Verder veel geestige bijrollen van bekende gezichten, zoals Wallace Shawn, Noah Taylor, Paddy Considine en vooral een hilarische cameo van Sally Hawkins.

Submarine maakte het voor mij niet helemaal waar, maar met The Double zet Ayoade zich voor mij op de kaart als regisseur. Heeft echt een goed oog voor komedie.

4*

Doubt levert precies wat ik er verwachtte. Het is duidelijk een acteursfilm en als je niets hebt met Meryl Streep, Philip Seymour Hoffman of Amy Adams hoef je hem eigenlijk bij voorbaat al niet aan te zetten. Ik heb niets tegen deze mensen en daarom kon ik de film wel waarderen. Ze leveren allemaal goed werk. Hoffman is goed zoals hij altijd goed is. Streep is vooral leuk als ze als een dreigende gestalte de klaslokalen inspecteerd. Ik vond Amy Adams eigenlijk het beste van de drie. Wellicht omdat haar personage meer ontwikkeling kent dan de andere twee stoïcijnse figuren. Viola Davis kreeg ook een Oscarnominatie voor haar korte rol. Op zich wel terecht, al werd ik er ook weer niet door weggeblazen.

Voor de rest heeft de film een goed script, al vond ik die verder niet bijzonder geweldig. Naast het script en het acteerwerk heeft de film helaas weinig te bieden. Het is wel heel erg duidelijk een theaterverfilming. Af en toe wordt de camera scheef gezet, maar verder hoe je niets filmisch te verwachten. Gelukkig zijn de performances goed genoeg om dit nooit echt te laten opvallen. Het enige echt storende aan de film waren de momenten waarop het ineens heel plotseling hard ging waaien of er een lamp kapot sprong. Deze momenten worden zo opzicht getoond dat je gewoon gedwongen wordt bij jezelf te denken: "Hé, dat is een symbool." Wellicht had het beter gewerkt als je hard huilende wind gedurende de gehele speelduur had gehoord en constant het gevoel had gehad dat de aarde aan het afbrokkelen was, in plaats van zo sporadisch.

3*

Ik had het al een beetje verwacht, maar dit is inderdaad een van de minste Hitchcockfilms. Ik zag hem op een ultragoedkope, Nederlandse dvd, waar men zelfs niet de moeite nam een score achter de film te zetten. Het verhaal is op het begin niet duidelijk (volgens de dvd-hoes wordt de hoofdpersoon beschuldigt van diefstal, maar ik kon dat er niet uit op maken), maar later toch wel aardig om te volgen. Het wordt echter nooit meer dan aardig en er zitten opvallend veel gesprekken in waarbij geen gebruik gemaakt wordt van tussentitels. God mag weten wat er dan het nut van is. Er zitten wel enkele leuke expressionistische momenten in en Ivor Novello speelt verrassend goed. Het verhaal stelt echter geen klap voor en het tempo is ook niet hoog. Matige film dus.

2*

Opvallend laag gemiddelde en niet helemaal terecht, want dit is best een leuke Lloydfilm. Hij mag niet in de schaduw staan van Safety Last, maar hij ligt wel boven de gemiddelde Lloydproductie. Vooral omdat er meer hart in lijkt te zitten. Vooral de achtervolging op het einde is gewoon een zeer geslaagd stukje slapstick. Het geheel is te simpel en onopvallend om diepe indruk te maken, maar je kunt het veel slechter treffen. En die tussentitels bij Lloydfilms blijven opvallend geestig geschreven.

3*