Opinions

Een echte Lynch, jazeker Deze week weer eens op tv gezien, nu nog wat bewuster na inmiddels weer meer films van Lynch gezien te hebben. Ik vond deze film zelf wel (nóg) mistroostiger qua gevoel en uitstraling.dan andere.

Blue Velvet is denk ik wat toegankelijker, omdat er aan de oppervlakte een mooi misdaadgegeven voldoende is uitgewerkt om de film te kunnen 'volgen'. Deze film vind ikzelf echter iets moeilijker dan een gemiddelde Lynch omdat personages moeilijker te traceren en te duiden zijn. En omdat er soms zo ge-edit is dat opeenvolgende zaken bij elkaar lijken te horen, maar m.i. toch over iets anders gaan.

Enkele gedachten hieromtrent en over de inhoud zal ik op het spoilertopic van deze film zetten.

Het uiterlijk is weer fraai, dromerige beelden, interessante en bijpassende muziek of juist bewust contrasterend. Je kunt de '80s duidelijk waarnemen in bv kleding en kapsels, maar voor mij niet storend vanwege het intrigerende verhaal. Bij Jeffrey en Sandy kreeg ik dan weer een '50s gevoel

Er valt nog veel te puzzelen, maar voor nu een 4.0.

Een klassieker die mij na aan 't hart ligt en na 'm na jaren weer eens gezien te hebben vind ik deze weer even geniaal. Heerlijke muziek, een grappig verhaal, subtiele en absurde humor, twee coole hoofdpersonen die uitstekend acteren en hun type erg leuk neerzetten. Ook andere karakteristieke types (in de band en eromheen) zijn tevens prima acteurs en er doen bekende zangers/artiesten mee.

De film heeft een unieke eigen stijl, voor mij een erg leuke komische muziekfilm.

Een best wel fascinerende docu over deze obsessieve man. Het komt goed over hoe intens hij was en hoe geconcentreerd.

Een aantal keuzes en wendingen in zijn leven blijven onbegrijpelijk, maar dat hoort erbij. Verder blijven diepere achtergronden of verklaringen voor zijn gedrag achterwege. Met wat beelden over moeder en een vaderfiguur in zijn leven moeten we het doen. Moeder was trouwens wel een enorm fanatieke dame.

Dat hij met allemaal complottheorieën komt na zijn match met Spasski is best opmerkelijk, maar daarmee wordt, behalve registratie ervan, niet veel gedaan. Het naadje van de kous zullen we niet te weten komen, denk ik.

(edit: Ik vond hier eigenlijk nog meer informatie over Fischer (en andere schakers en hun psyche) dan in de film)

Een goede spionagethriller. Degelijk spannend vermaak met acteurkanonnen als DiCaprio en Crowe. De stijl van uitvoering deed mij aan Fincher denken. Een goed doordacht verhaal, onderhoudend in ontwikkelingen. Mooi camerawerk, prima doorsnee score en goede actie.

De liedjes van Whitney zijn mooi ingevoegd in de film. Samen met het feit dat zijzelf vaak en mooi in beeld is en heel aardig acteert, maakt het daardoor tot een mooi document ter nagedachtenis.

Het acteerwerk van Kevin Costner vond ik ook fijn en de chemie + ook spanningen tussen die twee kwamen heel natuurlijk over.

Het verhaal is een romantisch drama met een thriller element en ook wat actie, onderhoudend.

Het is heerlijk om naar de dieren te kijken die in het voorjaar weer naar buiten mogen, ze gedragen zich dan zo uitgelaten. Ook de beelden van allerlei vogels in de wei die weer gaan nestelen en de kwakende kikkers in de sloten (close ups) zijn mooi om te zien.

Alle seizoenen passeren overigens in dit pure lage landen plaatje.

Boeren (welke tevens burgers en buitenlui zijn) tonen hun dieren en veel aspecten van hun werk en vertellen over (de verandering van) de omgeving. Daarbij komen veel prachtige natuurbeelden voorbij van de weilanden en waters en hun inwoners.

Ik vond de documentaire interessanter dan gedacht.

De omgeving werd zeer fraai en sfeervol uitgebeeld. Prachtige graphics! Daarvoor de 3.0.

Een man op reis en met een religieuze missie is een interessant gegeven, maar de hype rondom het papieren boek vind ik onbegrijpelijk. Dat daar zoveel mensen voor gedood worden zal wel symbolisch voor dat andere ons bekende papieren boek staan, maar maakt het voor mij onaanvaardbaar en ik ben juist niet met religieuze gevoelens of verwondering gevuld door deze film.

De film was indertijd vernieuwend en leuk. Na 1 of 2 keer zien vind ik het wel genoeg.

Wendy als typetjes kijk ik bv ook al lang niet meer.

Voor de nieuwigheid die het toen was (Sacha Cohen als Borat, Ali G., en Bruno) wil ik wel wat punten geven, maar zelf ben ik er nu dus wel klaar mee.

Ik vind dit wel een bijzondere film, weer eens iets anders.
De sfeer is realistisch en de gebeurtenissen zijn spannend. Dat stuk met het vinden van het totaal verwilderde meisje vond ik behoorlijk onverwacht en freaky. De poging tot verkrachting en de daarop volgende moord en het wegslepen van het lijk is dan bijvoorbeeld weer aardig gewelddadig.
Zo wisselen sferen van verschillende inhoud en kaliber elkaar op een boeiende wijze op. Soms horrorlike en soms geweld, soms suspense, vervreemding en spanning.
Omdat ikzelf een verschrikkelijke hekel heb aan dingen onder het tapijt vegen was ik erg benieuwd naar de ontwikkelingen en achtergronden. Het blijft inderdaad een beetje vaag, maar voelt als een soort wraakverhaal zonder echte duidelijke wreker.
Ik hou wel van films die af en toe een weirde sfeer oproepen en verder kan Paddy Considine niet stuk bij mij, dat vind ik een klasse acteur.

Een goede, spannende film, maar hij was in mijn herinnering mooier dan ik gisteren op tv zag. Ik vond 'm trager en romantischer dan ik gedacht had, vooral het eerste stuk..Het verhaal is echt boeiend en met een goed scenario en het ziet er verzorgd uit. Enkele spannende achtervolgingen en een vleug romantiek dus.

Matt Damon is een uitstekend acteur en hij beheerst zijn teksten met vreemde talen ook uitstekend

Aan het feit dat Franka Potente zoveel Engels sprak moest ik wel weer even wennen, maar ik vind haar eveneens een goede actrice.

Een film voor en door jongeren. De horrors van een festivalbezoek. Af en toe goede scenes zoals zaken die op improvisatie lijken. Als iemand mag doorgaan in een emotie of gedrag ziet het er vaker wat meer ongedwongen uit.
Acteren vind ik dus wisselend van kwaliteit en teksten worden regelmatig toch te geforceerd uitgesproken. Het heeft m.i. met regie en montage te maken. In dit soort 'realistische' films zou de tekst en het streven naar perfectie in uiterlijk iets meer losgelaten mogen worden en zou meer 'in de emotie' gezeten kunnen worden.
Ik heb verschillende drama uitvoeringen bijgewoond van middelbare scholen en daar zag ik vergelijkbare uitvoeringen qua niveau.
Pas vanaf het gezongen kinderliedje en na het kwijtraken van het meisje komt het wat 'echter' over op mij.
De switch in sfeer vind ik prima gedaan. Het duurde wel een poos voordat ik mij geëngageerd voelde.

Geen slechte film, maar met wat schoonheidsfoutjes. Het geeft in ieder geval via het onderwerp en de vormgeving op een aardige en realistische manier enkele elementen uit de leefsfeer van jongeren weer.

Rare film, en ik hou van raar. Na het bezinken begin ik deze film toch langzaamaan steeds genialer te vinden.
Een slag van een vlindervleugel wordt verderop een orkaan. Een kleine handeling uit hebzucht vernietigt enorm veel. Een gezin is uit elkaar geslagen en verderop is de vernietiging van het volgende gezin al in gang gezet. Het mensdom is een eenheid en als je een daad van vernietiging inzet, vernietig je uiteindelijk jezelf en je eigen wereld. Het weerhoudt mij er niet van om spontaan te handelen, de motivatie achter je daden is belangrijk. Want de tegenhanger is 'natuurlijk' de 'goede daad'.

De film zit zo vol met feitjes en nadenkertjes.dat het duizelt.
De vader van Kelly was werknemer bij NASA in het Mars Viking Lander programma, zijn moeder een schooljuf met een voetafwijking en een 'southern accent'.
De film is gebaseerd op en een uitbreiding van een aflevering uit de Twilight Zone serie.
Heeft iemand al bedacht hoe het zit met die man die door de bliksem getroffen is? Het resultaat is niet echt een verlichte engel (of toch?).
De zombies met bloedneuzen (de werknemers) werken mee aan een experiment (of zijn zij deel van het experiment?)
De man is hun werkgever en meester over hun wil, maar tevens is hij werknemer (en slaaf?), van wie?
Het geheel is een magische droomwereld met realistische en autobiografische elementen (of net andersom?).
Voor mij is de film in ieder geval een interessant experiment.

Ik vind deze niet slecht. Vooral visueel vind ik het prima gedaan, mooi scherp beeld en hier en daar wat dingen als slow motion of interessante belichting.

De muziek is summier, maar ook prima, soms een halverwege weggedraaid geluid, effectief.

Acteren is overtuigend, de gesproken taal is voor de helft Filippijns.

De sfeer vind ik rustig en dromerig, ook qua teksten komt het regelmatig beschouwend over. Dit wordt afgewisseld met contrasterende club- en dansscenes en sensuele situaties.

Voor mij is dit een prima interessante film.

Een goede film over WOII en dan ingezoomd op een huishouden van een bevelhebber, die werkzaam is in een concentratiekamp naast zijn woning. De gebeurtenissen worden bekeken door de ogen van een klein jongetje, waardoor alles iets eenvoudiger en zoeter verbeeld is dan het in werkelijkheid geweest zal zijn, hoewel de sfeer in het kamp best naar overkomt. Langzamerhand dringt de gruwel ook verder door in het gezin (moeder, zusje). Ik vond de kinderen erg goed acteren.

Ik vind het ook wel een goede film om bv aan kinderen (vanaf 8?) te tonen als voorlichting.

Voor mij was dit een gemiddeld drama met wat comedy elementen en gevoelsmatig opgedeeld in twee sferen. De eerste helft was grappig, voornamelijk dankzij acteur Billy Wirth, wat een vent

Ik wil eigenlijk wel met terugwerkende kracht meer van hem zien, hij heeft een krachtige uitstraling.

De tweede helft was behoorlijk serieus en ging steeds meer over de ziekte.

Drew acteerde goed en Whoopi ook, maar ik had blijkbaar minder zin in het serieuze gedeelte vanavond.

Leuk voor de doelgroep. Ik ben ook best dol op poppetjes, maar vooral op animaties, ook eenvoudige als het z'n doel dient.

Hoezo kinderachtig? Nogal logisch als het voor kinderen bedoeld is. Wie dat zegt is vergeten dat hij of zij kind was en kan zich er niets meer van herinneren, laat staan zich inleven.

De soundtrack is geweldig (eveneens met name voor de doelgroep) en had veel succes over de hele wereld:

"The album managed to peak at #79 on the Billboard 200 (the main album chart), becoming the most successful album from the Bratz franchise. The album peaked at #1 on the Top Kid Audio chart (the chart which records sales of children's music albums) for weeks or even months.

The first single, "So Good" gained popularity by fans and it managed to chart in Australia and the United Kingdom. It peaked at #14 in Australia, and #23 on the UK Singles Chart . In addition, the song was nominated for an Emmy of Outstanding Original Song for a Children's/Animated Show. " (bron)

Kortom, een leuke film voor die leeftijd (tot 13?) en zo slecht is ie echt niet

Stemmen alle jongens soms 0,5 om hun eer niet te bezoedelen?

Spannende ontvoeringsfilm met veel actie en goed geacteerd. Prima louche types als antagonist en Kurt Russel doet het goed als onverwacht als zodanig gebombardeerde actieheld. Ik heb wel vaker dit soort films gezien (Frantic, Ransom, etc) met hetzelfde thema, maar deze was zeker weer boeiend genoeg

Zet een aantal uiteenlopende karakters bij elkaar in een ruimte en kijk wat er gebeurt, het blijft actueel

Nog steeds prima om naar te kijken inderdaad. Een beperkte (nablijf)locatie, goed geacteerd en er komt veel aan bod van wat de kids zoal bezig houdt.

.... alleen zo'n kuif als die van de leraar kan écht niet meer

Will (Jude Law) kwam niet betrokken over, naar geen enkele kant. Hij flierefloot een beetje in het rond, had niet echt een duidelijke rol of karakter of motivatie en kon mij daarom niet boeien. Liv werd ook niet echt uitgediept.

Wat ik wel interessant vond was een kijkje in het gedeelte rondom de immigranten uit Bosnië. Het acteren van Amira (Juliette Binoche) vond ik overtuigend en haar rol toch wel schrijnend, met een ingebakken overlevingsstrategie vanuit haar eigen afkomst en cultuur. De kinderen kwamen ook allen goed en naturel over.

De muziek viel mij niet op trouwens, bleef ver op de achtergrond.

Het tempo vond ik prima voor dit drama.

Ik heb een gemiddelde indruk van deze film, niet zo slecht, maar ook helemaal niet bijzonder.

Een aardig drama en ook wel informatief hoe het met emigranten ging die bv na WOII (en na 1953) met vliegtuigen vol naar Nieuw Zeeland (en Australië, Canada en de VS) vertrokken om een nieuw leven op te bouwen, allemaal met verschillende motivaties. Ook in mijn familie waagden een aantal deze sprong.

De vrouwelijke personages in de film vind ik wel erg vlak getypeerd: de 'lellebel', de 'non' en het 'domme gansje', toch een beetje storend.

Er zijn mooie beelden en opnamen te zien, maar in de montage werden overgangen soms afgekapt met een zwart beeldje tussendoor of hak-hak aan elkaar geplakt, niet echt mooi.

En sommige kostuums (bruidsjurk bv) zijn niet kloppend voor die tijd, veel te modern. De spraak, taalgebruik en manieren overigens ook.

Qua 'romantiek' vond ik (vooral) het eerste deel zóoo voorspelbaar, iedereen is op seks gefocust, hoe verrassend toch weer Gelukkig boeiden mij een aantal elementen in het verhaal later meer.

Dit lijkt mij sowieso geen film voor kleuters, maar voor kinderen vanaf 8 of 9. Dat heeft ook te maken met zaken waar kleuters nog niet veel van begrijpen, zoals in staat zijn tot kunst vervaardigen (echt goed tekenen), dagelijks gepest worden op school, eenzaamheid, het aangaan en onderhouden van diepere vriendschappen of het overlijden van je beste vriend etc.

Ik vond het een mooie familiefilm, eerder een jeugdfilm/drama eigenlijk. Twee zeer sympathieke hoofdrolspelers en de uitbeelding van leuke en minder leuke fantasieën als uitlaatklep om de dagelijkse wereld het hoofd te bieden. Vooral de jongen (Josh Hutcherson) vond ik heel natuurlijk overkomen, erg goed geacteerd. Het kleine zusje was ook wel erg schattig

Weer niet mijn ding, helaas. Het begint al met Bridget die met haar parachute tussen de varkens landt, welke vervolgens gaan copuleren onder het oog van televisiecamera's die alles registreren.

Is dat komisch?

Hier laat ik mijn review maar bij want dit zegt genoeg, dacht ik zo.

PS: De uitvoering is wel heel ok qua beeld en geluid, daar mankeert niets aan.

In deze film Bronson zien we een heel kunstzinnige uitwerking van een toch wel eenzijdig levensverhaal. Ik neem aan dat Winding Refn de boeken en autobiografieën heeft gelezen van Michael Peterson zelf.
Bijzonder dat hij er zo'n veelzijdig kunstwerkje van heeft gemaakt. Mooie, kleurige en afwisselende beelden van de man zelf, van zijn fantasieën en zijn eigen visie op het geheel, met een (voor mij hele) goede soundtrack eronder. Absurd, daarom humorvol.
De beelden hebben afwisselend een dromerige en meer realistische uitstraling.
Tom Hardy is uitstekend gecast en acteert fantastisch.

Rare man, die Peterson.
In de film werden volgens mij onderhuids wel wat aanwijzingen gegeven voor zijn gedrag. Ik zou zeggen, let op de vele details, zinsnedes en nuances in deze film.
Ik denk dat verleden en heden door elkaar lopen in deze film, dat de beelden van zijn 'verlof' vnl jeugdherinneringen inhouden, op dromerige wijze gestalte gegeven.
Zijn houding/gedrag in die beelden is als van een kind.

Hij noemt zijn ouders 'well respected members of society', niks mis mee dus. Wat wel opvalt is dat er veel aandacht is voor zaken als voeten vegen en respect tonen. Als de man zijn eigen kinderfoto ziet zegt hij: "Was ik dat? Ik was heel klein" tegen zijn vader. Ook zijn al zijn persoonlijke spullen weg. Mijn vraag bij deze uitbeeldingen is of hij wel ruimte kreeg van zijn ouders om zichzelf te zijn, of om überhaupt te 'zijn'.
Vervolgens gaat hij op bezoek bij Oom Jack in het plaatsje Luton. Een erg rood gekleurde ruimte aldaar.
"Well fuck me, inside out! Come in boy, you're just in time for cocktails" zegt Oom Jack bij binnenkomst. Het meisje in de stoel zegt ook vreemde dingen. Daar op de bank gezeten tussen oom en een vrouw, leggen deze beiden een hand, ieder op een boven/binnenbeen van de man, oom zegt dat de man mag verblijven in 'his place' en het meisje zegt dat de vrouw daarom met Oom Jack wil trouwen (om zijn geld?). Wat was in dat gezin (in die omgeving) precies gaande?
Dan het stuk met de gay vriend, eveneens in Luton, die hem liet boksen voor geld. Voor de man wellicht prima om zijn woede een richting te geven, maar wat zegt dat over 'vriendschap' in zijn leven?

In de gevangenissen is te zien dat ook de bewakers weleens hun boekje te buiten gaan en door blijven rammen op deze man. Het schijnt trouwens zo te zijn dat zijn agressie plots over was na het leren tekenen en schilderen, dat hij zei dat hij wenste dat hij dat 20 jaar eerder had geleerd. Alleen in de beginperiode was de man agressief. Best opmerkelijk.
Gezien de homo-erotische beelden denk ik dat in de gevangenissen (naast in zijn jeugd) het een en ander op dat gebied heeft plaatsgevonden. Was zijn continue naaktheid in de cel eveneens een protest? Wie zal het zeggen?

Het eind: Bronson is bebloed en bevindt zich in een kooi van 50x50x200cm. Vervolgens:
Bronson heeft een bewakersuniform aan, sluit samen met een andere bewaker de deuren, maar gaat dan zelf aan de binnenkant staan. Vreemd beeld, wat zegt dat?

In ieder geval heeft de man zijn gewenste beroemdheid ontvangen, middels zijn eigen agressieve gedrag, middels deze film en zijn eigen werk van boeken, gedichten, tekeningen en schilderijen.

Razende punkrock? Valt wel mee, eerder seventies psychedelische (punk)rock.

Filmisch erg interessant. Documentaire techniek waardoor je verschillende invalshoeken gemakkelijker kunt belichten door mensen gewoon te laten vertellen wat er (volgens hen) gebeurde. Voldoende afwisseling en leuke montage.

Het verhaal is echter klein, de personages zijn in de oefenruimte (liggen, staan, hangen, drugs en drank nuttigen, puberaal (onderontwikkeld) communiceren, wat oefenen en jammen) of staan op een podium(pje), verder reikt hun leven niet. Ik kijk daar niet met plezier naar en vond het af en toe bijna waard om door te spoelen. Dit wereldje van 'seks, drugs en rock&roll' is vreselijk eentonig en benauwd in mijn ogen.

De broers (ook in werkelijkheid een tweeling, doch niet siamees) speelden wel erg goed, naturel en intens. Ze zetten de leefwereld van de 2 pubers uitstekend neer, vooral de geleidelijke adaptatie aan het milieu. De onderdrukte emoties werden ook prima neergezet, evenals het (emotionele) afglijden (verwarring, woede, onvrede, drugs). Wat dat betreft was het een goed psychologisch portret.

Een spannend Grimm sprookje voor kinderen. De beelden vind ik erg mooi.

Achtergronden, natuur, decors en kleding zijn schitterend.

De muziek heeft een klassieke uitstraling en acteren is overtuigend.

De dub is redelijk, niet altijd naturel en overtuigend (zoals zo vaak het geval is, echt jammer).

De stem van zusje vind ik wel erg goed gedaan, stiefmoeder en prins zijn ok, de stem van bv de echte dochter van de boze (stief)moeder is echt dramatisch slecht ingesproken.

Wat is mooier dan de werkelijkheid, het dagelijks leven en in dit geval dat van een man met bijzondere gaven? Ik vond deze docu ontroerend en vol met waardevolle levenslessen en inzichten, ook voor niet-paardenliefhebbers.

Tevens vond ik het een zeer interessant inkijkje in de nog steeds in delen van de VS aanwezige no-nonsense westernsfeer en -cultuur.

Het is het ware verhaal van een (levens)wijze en krachtige man, in geweld grootgebracht en daar bovenuit gestegen. En hoe. Hij heeft zijn talent ontwikkeld en zet dieren (en mensen) gemakkelijk op hun plaats, nooit met geweld maar met mentale kracht oftewel 'firm'. Ongelofelijk wat hij met de paarden kan uitrichten. En hoe hij regelmatig terloops de zere plek bij mensen blootlegt. De dieren zijn een spiegel van de eigenaar, zegt hij.

.

'Bob' (Robert Redford) komt ook aan het woord over de rol van Buck bij het tot stand komen van de film The Horse Whisperer. Buck IS tenslotte de horse whisperer.

De filmkwaliteit en montage/edit liet soms te wensen over, maar bij mij overheerst de inhoud van de film in dit geval. Sommige opnamen, van ruiters bij zonsopgang bv, zijn overigens best fraai.

En uiteraard worden de beelden ondersteund met fijne country muziek.

Een interessant concept, erg goed geacteerd door de enige acteur in de film, een goede benauwende sfeer en prima in de make-up e.d. De onmacht kwam goed over en saai werd het niet voor mij.
Wat ik ook goed vind, is de aandacht vestigen op ontvoerders/gijzelaars die letterlijk over lijken gaan om geld te bemachtigen, zelfs veelal ongeacht of het werkelijk een opbrengst oplevert.

Wel waren echt een heleboel dingen in de film onwaarschijnlijk/ongeloofwaardig voor mij, dat vond ik jammer.
Paul had m.i. nog wel íets kunnen doen: eventueel iets met het mes bv, niet schreeuwen tegen mensen die willen helpen, niet zijn kist in de fik steken, gesprek met personeelszaken beëindigen in plaats van netjes alle vragen beantwoorden en dus elke kans op schadevergoedingen verknallen, tja. En dat overlevingspakket met glowsticks en zaklamp, mes en een telefoon.... echt? Volgens mij ontbrak een set speelkaarten, maar gelukkig had hij wel pillen en drank op zak. Lol
En slangen komen m.i. niet diep onder de grond.
Het meest ongelofelijke vond ik dat op het eind de man aan de telefoon de leugen over Mark White alsnog verklapte aan Paul Conroy. Dat vond ik eigenlijk nog de ergste marteling van al.

Het leuke is dat je verschillende uitleg aan deze film kan geven. Je kan het als fantasy zien zodat het over tijdreizen gaat. Je kunt het ook als fantasie zien van iemand die in een inrichting zit. Het laatste is hetgeen ik erin zie.

Het is verder een leuke film over hoe iemand leert van zijn fouten en het goede voor iedereen wenst en bereid is daarvoor iets op te offeren. Ook het aspect oorzaak-gevolg en actie-reactie komt goed aan bod.
Ik vond het verhaal wel boeiend maar regelmatig toch te onwaarschijnlijk, waarbij ik doel op het feit dat sommige dingen wel veranderden tijdens en na een teruggaan maar een heleboel, welke ik dan wel zou verwachten, weer niet. Daardoor raakte ik regelmatig te ver uit het verhaal. Soms juist weer geniale details, zoals het steeds terugkomen op: "Dat had je vader ook". Dat zet je aan het denken over wat er aan de hand is.
Verder vind ik het geheel een highschool sfeer hebben, waar ik meestal niet zo dol op ben. Wel goede types werden er neergezet

Het verloop van het verhaal vind ik origineel en onverwacht, met ook een verrassend drama element. Verder prima geacteerd. Het is voor mij een krappe 3,5 waard.

Op deze avond zag ik ook de film Ransom met eenzelfde gegeven (kidnapping), die ik toch iets beter vind in opbouw en spanning.