Opinions

Tom-Tom, we'll never find our way out of here! O yes, we will!

(kijk, op Tom-Tom kun je nog eens vertrouwen)

Heel erg leuk!
Is het wel een kinderfilm? De krokodillen en de Bogeymen en meneer Barnaby waren best eng
Het verhaal ging goed door, een beetje absurd en blijvend verrassend. Vol met aparte personages en karaktertjes en Laurel en Hardy waren net als altijd, oliedom en grappig.

De decors zijn echt fantastisch, lekker ouderwets sprookjesachtig, toen sprookjes nog echt vreemd en eng mochten zijn. De kat en muis vond ik geweldig. En de biggetjes ook. En de huisjes, zo...... verschillend.

Leuk dat er naast het dorp nog een prachtig stukje natuur was, om in te verdwalen, en alleen bereikbaar middels een reis van 2 meter met een vlot.

Een erg komische film, vaak hilarisch zelfs, bomvol met grappen en luchtig verteld.

Een keigoede klassieker die eigenlijk tijdloos is, omdat het gros van de film zich toch weer in een andere/oudere tijd afspeelt (de fifties). Een erg goede performance van Michael Fox.

Meerdere dingen riepen vragen op bij mij, waardoor ik de film ook wel als droomsequence zou kunnen beschouwen, naast dat het als SF te boek staat.

Het is in elk geval een erg leuke avonturenfilm.

Net iets minder dan deel I, vind ik. Dat ligt voor mij in het feit dat onvermijdelijk dingen herhaald werden.
Weer de ouders die bij elkaar moeten komen bijvoorbeeld.
De actie vond ik iets meer overdreven, daar hou ik ook minder van.
Wel weer goed geacteerd en goede beelden.

Een muziekdocumentaire, zonder veel muziek overigens, die deze keer sex/drugs/rock&roll van enkele rappers laat zien en wel de meest nasty vorm, met veel zelfophemeling en vrouwenvernedering. Verschrikkelijk. Niet eens informatief, want wat ze rappen, dat zijn ze ook gewoon. Er is geen enkel beschaafd woord in de vocabulaire van deze 'heren' te vinden, het betreft zo ongeveer de begrippen smokin', ice, bangin', up my ass, g*ddammit, f*cking en motherf*cker en dat was het. Laat staan de daden, deze zijn voorzien van een hoog narcisme-gehalte, gemengd met hedonisme en kindergedrag zo te zien.

"Deze muziek is de redding geweest voor vele black guys"... eh, hoe dan? Het zag er meer uit als de ondergang van de beschaving. Van de "gevangenis van school" zoals ze het zelf noemen, naar de gevangenis van drugs en seks. Eh ja, ook weer een heel fraaie vooruitgang voor de mensheid (?)

Helemaal afgekeken, want ik hoopte dat er nog iets interessants kwam. Maar er kwam geen zinnig woord meer uit en zelfs de cameraman werd dronken en stoned volgens mij.

Ik geloof dat ik nog een dvd van DMX heb. Ik denk dat ik 'm maar als frisbie ga inzetten.

Visueel erg fraai. Het verhaal, acteren en de personages spreken mij niet zo aan. Laat staan die flauwe humor, af en toe een echt leuke grap voor mij.

Overdonderend kleurengeweld, gecombineerd met overige hippe vormgeving. Actie, snelle auto's, vrouwen, automatische wapens, clubs, drugs, geld, macho's... je moet er van houden.

Muziek is veel minder gewaagd dan de kleuren, maar prima bij de beelden passend. Soms met een lichte hiphop touch, maar meestal overige, naar verhouding vrij softe, electronica.

Een prachtig geschoten film met wondermooie plaatjes van de leefomgeving van het gezin.

De film is inderdaad erg traag, maar ook erg mooi om naar te kijken. De sfeer vind ik ook fijn, veel beschaving in de omgangsvormen bv. Een mooi traditioneel geheel.

Het dorpsfeest is erg sfeervol.qua muziek en locatie, dit was een beetje kort in beeld en geluid helaas.

Het jongetje steelt de show, heel goed gedaan, de rest speelt ook naturel en overtuigend.

Het verhaal is een inzoomen op 1 gezin, wonend in de bergen en deelnemend aan de kleine leefgemeenschap aldaar. Vader verzamelt honing en is verder handig met van alles, zoon gaat dagelijks naar school en moeder is thuis. Klein, maar fijn.

Ik had geen idee dat dit het laatste deel van een trilogie is. Jammer eigenlijk om dit dan als eerste te zien, maar het is niet heel erg de afloop te kennen. Wat mist er volgens sommigen? Misschien dat het allemaal zo gewoon is, de uitvoering en de locatie maken er dan wel weer iets bijzonders van.

Mooie, knappe, afgetrainde, sexy mensen die op hoog niveau latin dansen. Prachtig.
Mooie beelden en fijne muziek.

Een boeiende schets van een danser en zijn partner (beiden waren ongeveer evenveel in de aandacht trouwens). De passie en het temperament van de twee spatten van het beeld en zijn goed voelbaar.
Ik vond de oudere begeleider een aantal heel mooie en wijze uitspraken tentoonspreiden.

Ikzelf vond de danser erg veel aandacht voor zichzelf hebben en weinig empathie voor zijn partner. Een beetje een narcistisch, heerszuchtig type, zeg maar. Misschien gedeeltelijk nodig om aan de top te komen of te blijven, maar echt lukken doet het op deze manier blijkbaar ook niet, als zijn partner van ellende wegloopt.

Een mooi stel om naar te kijken en een boeiend stukje uit het leven (en een kijkje in de psyche) van die twee.

De sfeer en uitstraling vond ik regelmatig meer bij een gothic romance horen dan bij een western.

Dit had voor mij te maken met kostuums en kapsels en de decors (inrichting kamers en uiterlijk gebouwen), ook door kleurstellingen (zwarte muren, gouden accenten, rode corsetten e.d.).

De muziek is Latijns Amerikaans en dat is weer wel prima passend bij een spaghetti western.

Goed geacteerd, een aardig verhaal en af en toe een tikje absurde humor.

Een vreemd slag western, maar voor mij wel leuk.

Ben er niet stuk van, maar dat komt omdat ik niet zo van highschool films hou.

Ik kon mijn aandacht er daarom niet echt goed bijhouden.

Voor de liefhebber van een highschool muziekfilm dus geschikt en de muziek zelf is ook prima.

Een paar jaar geleden gezien. Ik vond dit een zeer vermakelijke, vlotte actiefilm.

Mooie film met een zg klein verhaal. Het lijkt over het algeheel een bepaald soort minimalisme te zijn, want er is ook bijvoorbeeld geen muziekscore. Japanse normen, waarden en cultuur komen goed naar voren. Verder vind ik de psychologie in het verhaal boeiend: het uitspitten van eenzaamheid, pestgedrag en gepest worden, bijbehorende emoties, vooroordelen en wat dat allemaal met mensen doet.

Eén puntje: de hele film is groen. Aan de ene kant geeft het een bepaalde gewenste (sombere?) uitstraling, aan de andere kant vind ik het te eentonig om dit in binnen- én buitenopnames toe te passen. Misschien kunstzinnig, maar het slaat niet echt aan bij mij. Het spel is mij 3.5* waard, het verhaal 2.5* want na een uur kon het mij echt niet meer boeien' wat er verder gebeurde, de beelden 2* en de afwezigheid van een muzikale score is weleens verfrissend te noemen.

Ik had deze film al eens eerder gezien. De film is zo plotwisselend dat ie mij wederom bleef boeien.

Ik hou wel van speurverhalen. De beelden vind ik ook mooi geschoten en acteren is prima.

Een heel erg leuke ouderwetse SF film in de sfeer van de eerste Star Treks, maar dan met een net iets meer komische noot. Het lijkt er een lichte parodie op te zijn. Verwacht geen hedendaagse effecten, apparatuur en snufjes, maar mooie kunstzinnige decors en maquettes, robotmensen, mensen met alien make-up, lampjes en bliepjes. Leuke karaktervolle types en prima geacteerd. John-Boy Walton als ruimtevaarder, het was wel even wennen. Ook een heel goede, sfeervolle soundtrack.

Deze film is niet perfect, maar wel helemaal mijn smaak.

Leo op vakantie. Hij beleeft allerlei vage avonturen en deze zijn interessant om te volgen. Hij maakt van die dingen mee waarvan je zou zeggen: Heb ik dat? Net niet onwaarschijnlijk genoeg, maar wel wonderlijk en intrigerend. Al vrij in het begin van het verhaal komt hij op miraculeuze wijze in het bezit van een 'schatkaart' en gaat op zoek. Lekkere soundtrack trouwens.

In de film hangt een constante lichtere of zwaardere dreiging, vooral in het eerste en laatste half uur en die zijn tevens behoorlijk weird. Maar ik hou wel van weirde films.

Het paradijs op aarde... ja ja

Erg mooie beelden van de jungle en het strand en zoals gezegd vind ik de sfeer erg goed neergezet. Het acteren is ook zeer overtuigend. Vooral Robert Carlyle vond ik interessant, maar ook DiCaprio en Swinton zetten een goede performance neer.

Ik vond dit juist weer eens een gedegen product van Nederlandse bodem. Goed geacteerd, een goed scenario (boeiend om te blijven volgen), humor erin verwerkt en met interessante en informatieve (politieke) onderwerpen. Natuurlijk zal hier en daar in detail de werkelijkheid losgelaten zijn, maar ik keek daar wel doorheen en vond daar humor in zitten.

Ik hoop dit nog eens op dvd te kunnen bemachtigen.

Dan heb je zeker nog nooit de troonrede gehoord of interviews gezien en beluisterd met mensen die keurig accentloos ABN spreken, ook nog te beluisteren in oude polygoon journaals en oude tv- en radio-interviews Je komt het inderdaad niet zo vaak meer tegen, zeker niet op straat, maar ook niet op tv en in andere media, "de verloedering van de Nederlandse taal" zogezegd. Maar misschien is dat allemaal aan je voorbij gegaan.

Ik vond juist dat acteurs in deze serie dat uitstekend deden (noem het imiteren van het ABN) en daarmee levensecht overkwamen.

Eigenlijk een beetje moeilijk om hier iets over te zeggen. Het gaat over een gewone ontmoeting tussen twee mensen die zich tot elkaar aangetrokken voelen, met elkaar de stad verkennen, converseren, grapjes maken... en verder gaan.

De sfeer is fijn en herkenbaar en ik vind het wel een erg romantische film.

Ben-Hur valt in de categorie klassiekers die je gezien moet hebben.

De film deed mij qua uitvoering erg aan Quo Vadis denken. Het concept is hetzelfde, beeld, geluid en acteren zijn op dezelfde wijze in de film verwerkt.

Het onderwerp of verhaal is echter uiteraard wel anders. De uitvoering is erg mooi, doch kwam op mij best gedateerd over en dit onderwerp sprak mij net iets minder aan dan het verhaal in Quo Vadis.

Toch 4*, voordeel van de twijfel en vanwege de kwaliteit.

Deze documentaire gaat over mensen die slechts één of meer oude foto’s van hun vader (en moeder) bezitten, of niets dan wat overgeleverde details.

Vaak werd het hen pas in de loop van hun leven verteld. Voor de betreffende kinderen blijft het puzzelen en vragen, zelfs tot op hoge leeftijd, logisch.

De docu bestaat uit een montage van interviews, registratie van gesprekken tussen familieleden en enkele oude foto’s (waar dan weer iets bij verteld wordt).

Mooie beelden, goede acteurs, prachtige robotten en technische SF snufjes, maar het verhaal vond ik verschrikkelijk sentimenteel, versterkt door de eveneens sentimentele muziekdeuntjes, en te voorspelbaar om te blijven boeien. Totdat de robot een menselijk uiterlijk krijgt vind ik het nog leuk, maar daarna begint het al saai te worden. Tot het punt dat zelfs schetenhumor en nog flauwere grappen voorbij komen.

Het enige interessante is het kunstmatige intelligentie vraagstuk en wat leven is en mens zijn is en wie het recht heeft dat voor iemand anders of voor een vrijwel geheel menselijke robot te bepalen. De kwestie komt zelfs voor de rechter in de film. En wat het betekent om als onsterfelijke tussen de sterfelijke mensen te leven, maar dat zien we ook al vaak in vampieren- en horrorfilms

"It´s the dream of every wire-walker"

... om boven Niagara Falls over het koord te lopen.
Een enorm prettige en sfeervolle film. Veel goede dialogen en zwarte humor in serieus uitgesproken grappige one-liners en teksten. En deze humor is ook te vinden in het licht absurd en ook lichtelijk overdreven uitbeelden van emoties en gebeurtenissen. De naamgeving 'Whirling Circus' (naar Hank en Jeannie Whirling) is ook humor en het 'flying (at the trapeze)' en meer dingen leiden tot leuke woordspelingen. Fijne oude filmmuziek en interessante personages. Werkelijk fantastisch spel.
Leuke en mooie beelden van het circus, maar ook van de entourage, met veel afwisselende opnames.
De opnamen van The Falls zijn prachtig. Een film die uitblinkt in sfeer, subtiele absurde humor en overtuigende suggestie door goed acteerwerk. Niet te vergeten het continue onderhoudende verhaal.
Enkele mindere decors of gebruik van chroma key neem ik graag op de koop toe bij zo'n film

"He's made it. That walk brought him back to life"

Ik ben best dol op dit soort oudere films, met name door de heerlijke ouderwetse sfeer en de stijl van acteren, ook wel door de oudere muziek en sound. Het is een mooie zwart-wit film. Ik vond juist de contrasten wat minder scherp in deze film, de contouren wat zachter.

Het acteren vond ik uitstekend gedaan door Bogart en Bacall. Het is wel zo dat Bogart een onnatuurlijk koele kikker neerzet. Voor iemand die in de functie van detective verdwenen mensen en/of moordenaars dient op te sporen, vind ik het opmerkelijk dat hij zelf terloops medogenloos een aantal mensen neerknalt en vervolgens onbewogen door het voorgaande de charmeur speelt bij zijn kersverse vriendin.
Waarschijnlijk omdat het genre mystery is (?)

Verder worden veel namen veelvuldig genoemd, terwijl de bijbehorende personen vnl uit beeld blijven.
Hierdoor is het soms wat moeilijker het verhaal te blijven volgen. Het verhaal had m.i. iets overzichtelijker gestalte kunnen worden gegeven.

Deze film heb ik op TV gezien toen ik ongeveer 12 jaar oud was (in zwart-wit). Ik weet nog dat ik 'm erg boeiend en spannend vond, het maakte indruk. Ook vond ik de beelden heel mooi en contrastrijk. Ik zou 'm moeten herzien voor een waardering op dit moment, maar gezien de beleving die ik toen had moet het zeker een 3,5 zijn.

Wel jammer als door deze film mensen bang voor vogels zouden worden (daar heb ik wel eens over gehoord), want dat een vogel zo maar uit het niets een mens aanvalt is een zeldzaam gegeven. Ik hou zelf erg van deze prachtige dieren.

Gisteren op TV gezien. Het is niet mijn idee van een leuk avondje film.
Ik werd letterlijk doodmoe van de geluiden die Charlie continu produceerde (uitstekend geacteerd overigens). De jongen in de bus vond ik ronduit slecht acteren. De schooljeugd deed ook een beetje te overtrokken en niemand die ingreep of maar iets zei? Niet heel geloofwaardig.
Ook heb ik niet veel zin om alle belevenissen in een verder doorsnee gezin te bekijken.

Conclusie: uitstekende acteerprestatties van diverse hoofdrolspelers, maar geen interessante film voor mij.

Heerlijk dramatisch. De scenes zijn netjes afgepaste actes ieder in hun eigen decor, dit doet denken aan toneel, zo ook de opvallend gearticuleerde spraak. De (aangename) filmische muziek maakt er dan weer een film van. Ik heb genoten van de visuele contrasten en de kleurtjes, het maakte dat de film een tikje een surrealistische uitstraling kreeg. Prachtig uitgevoerd en zeer verzorgd.

Het verhaal bevat aardig wat intrigerende en diepzinnige elementen.

En de sfeer....., broeierig is het woord.

Voor mij is dit een van de betere oudere films.

En: Remember, the superior of all is the servant of all (een fraaie, memorabele uitspraak:))

Heel jammer dat ik deze film in een kleine bredere zaal van slechts 10 rijen diep zag, er was alleen nog maar plek op rij 5 en daardoor zat ik te dicht op het doek naar mijn zin. Half onderuit liggend ging het echter veel beter. Het geluid was wel heel ok. Ik zal 'm nog eens op TV kijken.

Ik vond deze film een heel goede psychologische schets geven van wat er kan gebeuren als iemand onder grote druk staat van bv een moeder, choreograaf en dansgezelschap. Het geheel van spanning, innerlijke strijd en passie/dwangmatigheid om perfect te worden is hier fantasievol uitgebeeld. Ik ben blij dat er wat "duisternis" werd getoond, anders zou de film voor mij te saai zijn, ondanks de prachtige beelden. Dan zou het een soort Showgirls zonder enige magie worden.
Ik vond juist de rol van Cassel perfect omdat hij met deze manier van handelen precies de juiste snaren van Nina kon raken. En als bepaalde onderdelen van zijn handelen fantasieën van Nina waren dan blijft staan dat zijn aanpak voor haar toch belangrijk was om te presteren.
Een interessant uitgewerkte film.

Een aardig uitgevoerd sprookje, 't meest geschikt voor kinderen van een jaar of 10, lijkt mij.
De fantasiewereld is eenvoudig in een middeleeuwse aankleding weergegeven, een tikje toneelmatig qua settings. De manieren en het taalgebruik van de spelers zijn modern ten opzichte van de aankleding, prima dus voor de mogelijkheid van inleving door de kids van nu. Goede en mooie acteurs én eens een keer goed ingesproken.
Uiteraard gaat het weer over zoiets als een prinses en een arme sloeber voor wie de prinses valt en hoe die twee na allerlei avonturen elkaar vinden in een 'ze leefden nog lang en gelukkig'.
De details zijn weer anders ingevuld, dus het was best leuk om te volgen.

Een drama over uitzetting, uit het oogpunt van kinderen gezien. De twee kids geven niet op en trekken hun eigen plan. Ze gaan op avontuur en zoeken hulp in niet voor de hand liggende hoeken. Niet alleen het verhaal van Milad en zijn familie krijgt aandacht, ook de breuk tussen Lieke en haar vader krijgt een verhaalllijn. Het wordt mooi gecombineerd.

Erg voorspelbaar, zonder verrassingen, het is een feelgood kinderfilm.

Redelijk geacteerd door de volwassenen, Axel Daiseleire is hierin een prima markante uitzondering, de kinderen zijn het meest overtuigend. Het is daarom best boeiend om Lieke en Milad te blijven volgen.

De Franse song van vader de muzikant vind ik opvallend mooi, de overige muzikale keuzes ook niet slecht.

Een eenvoudige film. Je kunt gerust een uur missen en dan heb je niets gemist.

Plot: vrouw neemt zwerver in huis en socialiseert hem. Alles in een ultra Amerikaanse buitenwijk sfeer.

Niets aan te merken op beeld en sound. Voor mij weliswaar een oninteressante film.

Voor velen zal deze film ongetwijfeld jeugdsentiment zijn. Het is een film met een eenvoudig verhaal en de beelden van het eiland zijn wonderschoon. Een paradijsje.
Wat je nog een beetje laat nadenken in deze film is dat de oude man de kinderen wil beschermen door een 'boogey man' te introduceren waar ze voor hun veilgheid ver van weg moeten blijven en ook noemt hij dit een wet. Dit kun je als parallel zien met hoe een machthebber of verantwoordelijke dit doet, maar is daarbij de intentie altijd veiligheid?.

Muziek en score vind ik niet om te harden, helaas. Acteren is behoorlijk aangedikt en onnatuurlijk, vooral in het begin met de kinderen en de oude man. Men praat of schreeuwt plechtig naar elkaar. Later worden teksten nog steeds niet-naturel uitgesproken.
Romantisch is het wel, maar geloofwaardig verder helemaal niet.