Opinions

Het begin, en wellicht is dat het interessantste deel van de film doet me onweerstaanbaar denken aan La Belle Noiseuse (1991). Het komt ook wel wat over alsof dat de bedoeling is, dus of dat nou een pluspunt is laat ik maar even naast me. Visueel heb ik dezelfde twijfels - mooie beelden, maar er wordt ook wel wat erg gratuit gebruik gemaakt van het gebeeldhouwde smoeltje van Merlant. Fraai, maar de context en de inhoud, daar ging het toch om.

Ergens halverwege verandert de toon ietwat, en neemt een zekere vertedering over van het zagende stemmetje in mijn achterhoofd. Lief toch. Maar eens de titelrollen gedraaid hebben komt dat stemmetje weer terug - had hier niet veel meer in gezeten, als er beter naar la Noiseuse gekeken was, of er zelfs misschien begrepen was wat die film tot iets bijzonders maakte. Zoals wel vaker mis ik vooral de durf, het talent is er overduidelijk wel.

Er zijn legio films waarvan het plot ongeveer dezelfde samenvatting heeft. Wat maakt deze daarin bijzonder? het wordt mij niet direct duidelijk. Eens te meer ben ik het ergens wel eens met Onderhond. En toch ook wel teleurstellend dat precies het beeld waar de titel uit komt nauwelijks terugkomt in de film - niet dat ik die uitleg nou zo ernstig mis, maar wel de focus op waar het dan kennelijk om zou moeten gaan. Zoals het uitpakt had de titel eerder zoiets als 'full-body schilderij van een vrouw in een soort lijkwade' kunnen heten - oh, het was bedoeld als trouwjurk.

Wat me dan ineens weer aan het werk van Piet van den Boog herinnert. Wellicht verklaart die link meteen ook waarom ik deze film wat teleurstellend vind.

BB #4

Het evenbeeld van zijn vader.

De verloren zoon erft het zakenimperium van zijn vader, en blijkt sprekend op hem te lijken. En daar wordt dan een soort Charlie Chaplin achtige klucht omheen gesponnen, maar dan zonder dat het ergens grappig wordt. Kan zijn dat de humor in de teksten zat en dat door mijn wat gebrekkige Frans lost in translation ging, maar lijkt me toch meer iets wat wellicht de tand des tijds niet overleefd heeft.

BB heeft in ieder geval in deze film voor het eerst een min of meer gewone rol met ook min of meer gewoon acteren. Maar het is maar een vrij klein en onbetekenend beirolletje - het plot draait om Jean Richard die een erfenis krijgt. Wel weer een heel ander plot dan BB #1, waar het ook al om een erfenis ging.

Verder heeft het allemaal maar weinig om het lijf, niemand zou zich deze film herinneren als BB er niet in meegespeeld had. En gezien ik hier na ruim 70 jaar het eerste bericht schrijf, mét BB ook al niet. En wellicht is dat terecht.

Als ik het me nog goed herinner heb ik deze film indertijd samen met mijn vader in de bios gezien - in de Cinerama Lijnbaan, ongetwijfeld, terwijl mijn moeder aan het shoppen was. Hoe we bij deze film terechtkwamen? Als ik dat nog goed terug puzzel wilde ik eigenlijk naar Gray Lady Down, maar mocht ik daar niet binnen vanwege de filmkeuring - maar het kan ook zijn dat dat bij Airport '77 was. Ook zo'n film waarvan ik me nu een beetje afvraag waarom mijn pa daar met zijn zoontje van een jaar of 10 of zo naar toe ging. Nouja, je had toen nog geen moviemeter natuurlijk, dus je moest afgaan op zo'n omschrijving van drie zinnen in de krant, of nog korter aan de deur van de bioscoop.

Van de film zelf herinner ik me van toen zo ongeveer niks, behalve dan dat ik er een nauwelijks beredeneerde afkeer van Ernest Borgnine mee heb opgedaan - en daar kan ik me nu zo'n dikke vijftig jaar later nog maar met moeite van losmaken. Terwijl hij in deze film toch best een sympathieke rol speelt. Het was iets met die ogen en zijn tanden wellicht, zo denk je als je tien bent.

Hoe dan ook een lastige film om iets van te vinden, iets zinvols over op te schrijven. Komische momenten genoeg - ik denk dan even aan de scene waarin het groepje door een koker omhoog klimt aan een handig laddertje, met de aanwijzing (van Borgnine) om toch vooral niet omlaag te kijken. Weinig kans dat iemand dat doen zou, met Stella Stevens halverwege die ladder in haar mini-jurkje. Of het wijsneuzerige kind dat de ontknoping inluidt met zijn weetje dat het staal boven hun hoofd maar een duim dik is - alsof dat ook maar iets uitmaakt voor de kans op ontsnapping. Even moeizaam is - ja, nu achteraf - de casting van Leslie Nielsen als de kapitein. Je kan dat de makers niet kwalijk nemen natuurlijk, maar het zet het eerste deel wel in een ander licht.

De beelden zijn - ja, wel voor die tijd - best behoorlijk. De opening is niet al te geruststellend met een serie beelden die te overduidelijk in het zwembad gemaakt zijn, maar in het hoofddeel van de film is het allemaal wel ok, het leidt niet af van waar het over gaat.

Hackman als eerste op de aantiteling stelt wellicht wat teleur, krijgt eigenlijk ook te weinig ruimte tegenover Borgnine die de show steelt. Misschien moet ik ook ooit, ooit nog eens proberen om alle films van Borgnine te zien. Maar eerst Hackman. Nu een dikke maand mee bezig, en ik heb nog een stuk of dertig te gaan geloof ik.

Naar verhaal. Als je niet weet dat het op een echte gebeurtenis gebaseerd is wordt het verhaal eigenlijk sterker, vandaar dat ik daar maar een spoiler van maak, hoewel het hier al vaak genoeg staat. Wel jammer dat de omslag ongeveer halverwege de film een beetje uit de lucht komt vallen - er zijn wel wat signaaltjes in het begin van de film, maar best subtiel. Het wordt wel best sterk gespeeld - terwijl je neutraal in de film begint, krijg je vanaf de helft echt een hekel aan de hoofdpersonen. Hoe die dwazen met hun arme kind omspringen alleen al. Triest dat er zulke mensen zijn. En daarmee is het verhaal nogal bevestigend stereotiep. Niks maatschappijkritiek, niks zielig arm en gemeen rijk. Dieven en misdadigers deugen niet en moeten gewoon de bak in. Zo lang mogelijk. Want dat is wel de boodschap die ik van de film krijg - erg weinig subtiel.

En is het nou eigenlijk een goede film? In abstracte zin misschien wel. Maar ik zou aanraden om een leukere, vrolijkere of filmhuizerigere te zoeken. Deze lijkt teveel op het journaal - alleen maar narigheid.

Veel meh.

Ik had nogal hoge verwachtingen van deze film. Spielberg, Hanks, Streep, dan zou er toch wat mogen komen. En m'n lief wilde 'm ook graag zien. Dus een loge besteld in Tuschinski, en laat de mooie avond maar komen.

En ja dan valt dat toch wat tegen. Om te beginnen al met de lelijke kleuren. Het idee zal wel geweest zijn om het daarmee een soort jaren-70 gevoel te geven. Zoals mijn lief zei, in die tijd was er dan wel kleur, maar nog niet helemaal goed zoals nu. Slecht idee, en toch vooral ook erg lelijk.

Gespeeld wordt er ook maar matigjes. Streep overacteert, zoals wel vaker. Hanks doet zijn gewone dingetje. Als er al iets te zien is, dan is dat van de kleinere bijrolletjes die nog gemotiveerd worden door hun tegenspelers en de naam van de regisseur - de grote namen zijn kennelijk alleen voor het geld bezig. Nogal schrijnend eigenlijk als je dat afzet tegen het onderwerp.

Dan het verhaal, het motief dat The Post net een beursgang gedaan heeft en het daarom eng is om iets te riskeren wordt maar matig uitgewerkt. En behalve dat, er ontbreekt ook wel iets van een soort eergevoel, een 'dood of de gladiolen' motivatie. Dat zijn we in deze tijd grotendeels kwijtgeraakt geloof ik, maar toen bestond dat echt wel, en ik mis het in dit verhaal. Of de werkelijkheid ook wat lafjes was, of dat het in de huidige moraal gezet is - daarvoor moet je er misschien bij geweest zijn, en wie is dat.

Komen we bij de moraal. Spielberg laat ook daar toch wel een enorme berg liggen. Want, aansluitend op het onderwerp, het gaat er niet om of Trump nou een belachelijke president is, of dat Clinton even slecht geweest zou zijn. Het gaat er om hoe de vrije nieuwsgaring evolueert, en hoe we ons daardoor laten beïnvloeden. De helden van The Post zouden zich dood moeten ergeren aan de corrupte en laffe bende die tegenwoordig het nieuws brengt - beter dan dat kan ik het niet maken. Geregeerd door clickbait en kijkcijfers, en nieuwsgaring of waarheidsvinding is nog nooit zo ver verwijderd geweest van de krantenkoppen als nu.

Ai. Carrie Fisher doet iets autobiografisch in een Hollywood-navelstaar setting, en de hoofdrol wordt gespeeld door Streep. Waar zal ik eens beginnen. Ik heb al wat moeite om te accepteren dat Princess Leia door een actrice gespeeld wordt, en dat dat dan ook nog een normaal mens van vlees en bloed met dezelfde tobberige problemen als wij allemaal blijkt te zijn is gewoon echt een stap te ver. En dat ze dan ook nog door zo'n tobberig zijkwijf als Streep gespeeld wordt is nog veel verder, en duidelijk over de grens. Dan ook nog met haar gebruikelijke overacting en overspannen gedoe, ik krijg er bijkans het gevoel van dat ik naar iets van Woody Allen zit te kijken en daar krijg ik dus helemaal acuut bultjes van. Net als van Shirley Maclaine overigens, die dan ook nog eens de enorm onaangename rol speelt van de overheersende moeder van Fisher, die maar niet wil begrijpen dat haar dochter haar eigen leven heeft en het tijd wordt om los te laten.

Waar het me om ging was dat Gene Hackman meespeelt. Maar die blijkt ongeveer twee minuten screentime te hebben. Zelfs als je per se al zijn films gezien wil hebben zou ik zeggen, laat dat los en sla deze over. Het is het niet waard.

Niet echt een heel origineel onderwerp, maar toch wel een aardig filmpje. De prettige cinematografie en de helder frisse kleuren en mooie locaties helpen daar nogal bij. En misschien ook wel dat ik altijd ietwat een zwak heb voor Brit Marling. Op zich misschien niet de beste actrice ooit - ze speelt tenslotte nogal veel hetzelfde soort typetje - maar dat ligt me kennelijk wel.

Hier krijgt ze dan tegenspel van Jack Huston. Kwam me zo direct niet bekend voor, maar een korte blik op imdb leert me dat hij al speelde in Boogie Woogie (2009) - een film met een nogal vergelijkbare kijk op de kunstwereld, al is het verhaal volstrekt anders. Toeval?

Een beetje een matte televisieproductie, weinig uitschieters of opvallende zaken in het script. De voor de hand liggende tegenstelling tussen de plattelands-Amerikanen en het brave meisje uit de Oekraine zorgt voor de voor de hand liggende situaties en grappen.

Toch een aardige film. Zonder echt opvallende prestaties toch prettig gespeeld. De mooie Natalia Nazarova trekt natuurlijk alle sympathie naar zich toe.

De bevrijding van de huisvrouw en de opkomst van het nieuwe matriarchaat.

Maar ook een zouteloos flauwe komedie, een vehikel om Deneuve en Depardieu samen op het scherm te brengen. In plaats van de controversie en de maatschappelijke veranderingen van de jaren-70 wordt vooral de truttigheid en de braafheid benadrukt. Het geheel in een nogal traag tempo, zonder spanning of spanningsboog, en met vooral veel aandacht voor de aankleding en muzikale omlijsting in jaren-70 stijl.

Jammerlijk mislukt, wat mij betreft. Van Ozon zou je toch een iets meer beschouwende en kritische noot verwachten, maar die is volledig afwezig. Het idee zal wel geweest zijn om Deneuve en Depardieu te casten, en dat het publiek het dan vanzelf geweldig zou vinden. Helaas, die vlieger gaat voor mij niet op.

Alweer een film die bewijst dat het "tweede deel" altijd minder is. L'Auberge Espagnole was geniaal, maar deze film mist daar toch een heleboel steken aan - hier ontbreekt het spontane, het nieuwe. Wat er overblijft is wel de snelle montage (met foutjes, ook, deze keer), de aardige muziek, de mooie beelden. Maar, dat versterkt bij mij wel het gevoel: dit trucje kenden we al, wat heeft deze film nog te brengen?

Dan, Romain Duris heeft zo'n kop die aan de ene kant misschien 'markant' genoemd kan worden, maar ook snel irriteert. Dat doet het bij mij - hij is echt te vaak in beeld, wat mij betreft. Audrey Tautou had dan wel wat vaker te zien mogen zijn, haar kan ik stukken beter hebben

Nog steeds best een leuke film, maar geen uitschieter zoals Auberge was.

Nouja.

Sorry, ik vind het niks. Van alle perfecte, prachtige Franse films waar ik de afgelopen jaren van in vervoering ben geweest... nee, deze komt niet op dat lijstje.

Er is wel degelijk iets aan de hand met een soort onduidelijke broeierige spanning, een certain je ne sais quoi. Maar de bedenker daarvan heeft het net niet helemaal door, verwart nut met noodzaak, doel met middel. Het mist gewoon, 'gewoon'... de vonk. De Marilyn, en de Mr. President.

Net allemaal niet.

Deze film schoot me van de week te binnen bij de vraag 'noem eens een film waar Diane Kruger goed in is'. Behalve Maryland dus ook deze, waarbij dan wel gezegd moet dat ze hier wel belangrijk minder te doen heeft, want deze film leunt voornamelijk op de sterke Lindon. Leuk filmpje, en niet vreemd dat er een remake van gekomen is - wellicht moet ik die ook maar eens opsnorren, altijd leuk om te vergelijken. Zoals dat ook kan bij Wicker Park, waar Diane Kruger dan ook weer in speelt - en in tegenstelling tot het gebruikelijke patroon is de remake daar dan eens beter dan het origineel.

Awel, ik dwaal af. Deze film dus, heerlijk vlot is het allemaal zodat er nergens opvalt dat het plot misschien een beetje rammelt. Lindon, Kruger en hun filmkind Roch zijn prima bezig, net als de bijrollen. De scenes waar Julien zonder woorden met zijn vader praat vond ik erg goed bijvoorbeeld. De beelden zijn verder mooi blauw getoond, zonder dat dat teveel overdreven wordt en gaat storen.

En ach, het verhaal kan dan misschien een beetje rammelen, het is beslist wel origineel. Hoevaak zie je dat nog.

Aardig fris gekleurd filmpje dat ergens op het grensvlak van komedie en thriller hangt. Het is te weinig leuk om echt een komedie te worden - geen lachstuipen bij mij in ieder geval. En wie het gedaan heeft blijft wel een tijdlang onduidelijk, maar spannend is echt niet het goede woord.

Toch wel leuk voor een regenachtige zondagmiddag. Maar, ondanks dat de film 'maar' 82 minuten is, lijkt hij toch wat aan de lange kant - het hele gebeuren verveelt al snel.

Nadia Farès hebben we overigens bijvoorbeeld gezien in Les Rivières Pourpres (2000). Of ze daar een indruk achtergelaten heeft weet ik eerlijk gezegd niet meer. Lelijk is ze in ieder geval zeker niet.

Bijzondere film, en volstrekt onterecht dat er weinig aandacht aan gegeven lijkt te worden.

Het verhaal maakt gebruik van de vaak uitgekauwde truc van twee lijnen door elkaar - maar in dit geval is dat niet ergerlijk. De twee verhalen, waarvan vooral de samenvatting vooral neerkomt op rauwe wanhoop en hoe mensen daarmee leven en op reageren, komen er goed uit en worden voelbaar zonder te melodramatisch te worden.En ze lopen min of meer nog goed af ook - en ook dat lukt zonder dat ik me er echt aan ga ergeren.

De beelden zijn mooi - er wordt vrijwel constant gebruik gemaakt van kleurzwemen of korreligheid van het beeld om de sfeer mee te benadrukken. Dat past wel bij de film vind ik, het voegt eerder iets toe aan het verhaal dan dat het een afleiding wordt.

Kris Kristofferson en Patrick Swayze hebben leuke kleine rolletjes. Eddy Redmayne is me nog niet eerder opgevallen, maar laat een goede indruk achter. Ray Liotta en Forest Whitaker doen hun werk, maar laten niet de mooiste prestatie van hun carriere zien, ze schitteren niet. Dat doet Jessica Biel wel - die draagt de film, en dat zeg ik niet alleen omdat de stripscene erg indrukwekkend is.

En natuurlijk leuk om daarbij Cat Power langs te horen komen in de soundtrack - misschien niet echt realistisch, maar in het verhaal echt geniaal samengebracht.

We! Together! have achieved a historic moment in politics!

Het is wellicht niet een heel goede film, het verhaal is wat langdradig en zwalkt wat teveel naar bijzaken. En ik vond Gere ook niet heel goed in zijn rol passen, en Washington eigenlijk te jong om te overtuigen. Wel leuk om beiden in een vroege rol te zien, in een rol waar ze nog echt diep voor moesten gaan, hun best voor wilden doen. Tegenover oude rotten als Hackman en Christie die schijnbaar elke rol uit hun mouw schudden zonder dat het helm-achtige kapsel van Christie er ook maar een millimeter van uit de plooi raakt.

Toch, het einde geeft wel te denken, en dan valt ook ineens het kwartje, waarom Lumet deze film wilde maken. Is het een emotie die voor alle tijden geldt, of is het een geniaal vooruitziende blik, is het de droom over een betere wereld waar dit einde uit komt? Hoe dan ook, het is vandaag misschien nog meer toepasselijk dan in 1986.

Meh.

Turner is best een mooie meid, maar misschien niet een heel goede actrice. Wel de beste van het zooitje dat in deze film rondloopt, de rest is nogal onvoldoende. Net zoals de crew ook wat lijkt aan te modderen, en de regie niet veel van plot, spanningsboog of timing gehoord lijkt te hebben. Het verhaal is misschien op een of andere pornosite gevonden - te suf voor woorden. Hoewel, moet ik zeggen, in de kringen van regering etc wel meer gekkigheid rondloopt. In Engeland natuurlijk, bedoel ik.

Trieste boel.

Geen verhaal, geen plan en geen moraal. Een film waar Willis als sort-of cameo mag opdraven kan nooit best zijn, dat spreekt al vanzelf, maar dit stukkie werk neemt daar wel een nieuw dieptepunt in. Dan kan er nog zoveel puberaal-stoers in de actiescenes verwerkt zijn, het komt er gewoonweg niet meer uit. Jammer van de vliegtuigen en de kilos semtex. Prut, dat is het. Met de wat trieste soundtrack als omlijsting. Daar blijft het dan bij, want de uitsmijter is net niet goed genoeg.

Herzien naar aanleiding van het overlijden van Carl Weathers, R.I.P.

In mijn herinnering had hij een grotere rol, en ook een leukere. Maar datzelfde geldt eigenlijk wel voor de hele film, want ik vond het toch allemaal wat tegenvallen in vergelijking met hoe ik me het geheel herinnerde. Het verhaal rammelt nogal, de karakters krijgen maar weinig te doen naast wat flauwe oneliners, de effecten rond de predator zijn met het oog van nu wel erg amateuristisch. En zo gedragen de stoere spierbonken zich ook - doelloos in het rond schieten terwijl de predator duidelijk zichtbaar in beeld is. Toch, er blijven wel een paar scenes overeind - Arnie die de auto op gang helpt, de predator die zichzelf opereert met zijn steampunk ehbo-kitje, en de eindstrijd.

Voor Carl Weathers zoek ik nog maar wat verder. Zijn beste rol was wellicht toch die van Apollo Creed in de Rockys.

Deel twee, maar zonder dat er ook maar iets van deel 1 wordt meegenomen. Nouja, de predator, maar daar blijft het dan ook bij. Murtaugh, pardon, ik bedoel Danny Glover, heeft zijn hele karakter en alles daarbij meegenomen uit Lethal Weapon, en daar is de predator dan maar even bij ingeschreven - zo komt de film op mij over. Je verwacht dan ook elk moment dat Mel Gibson aanschuift.

En werkt dat? jazeker. Geweldig zelfs. Zonder twijfel wel een volstrekt andere film dan deel 1, maar met hetzelfde gemak wordt een cultstatus verdiend. Met alle foute special effects en fijn veel bot geweld, zoals dat hoort in zo'n film. En een hele serie acteurs en actrices die in die tijd er gewoon bij hoorden, en sommigen nu nog steeds.

Ik was even iets aan het opzoeken over Danny Glover trouwens - de man heeft ondertussen 198 actor credits op IMDB staan. Pfoeh, kom daar eens om.

Verfilming van een boek van Heinlein. Dat zal dan net een van de weinige zijn die ik niet gelezen heb... staat me tenminste niks van bij, en in m'n boekenkast staat het ook niet. Maar, het idee is leuk, misschien niet het meest interessante tijdreis-idee ooit maar toch goed genoeg om een film uit te spinnen. Hoewel de aanloop wel wat traag is, en vanaf de aap die halverwege uit de mouw komt is het niet moeilijk om de rest van de intrige te raden - dat ligt er op dat moment ook wel wat erg dik bovenop. Toch is het best een aardige film, en dat komt vooral door de goede beelden en het prettig vreemde spel van Snook en Hawke.

Erg vlot allemaal. Te vlot - want het lijkt bedoeld om de gaten in het plot niet te laten opvallen. Net als de verspringende tijd daarvoor bedoeld lijkt. Maar als je daar niet teveel op let is het best een grappig filmpje. Lekker vlot, het gestunt op de fiets is best leuk om te zien, en de rest moet je vooral niet al te letterlijk nemen allemaal, het is tenslotte geen documentaire.

Na Le Mépris dacht ik nog maar eens een film van Godard in te halen. Deze - ik herinnerde me de naam van Detmers nog wel, die was indertijd behoorlijk bekend - of wellicht berucht. Hoe dan ook, ik dacht dat ik de film indertijd wel gezien zou hebben maar kennelijk vergis ik me daar in - de scenes in de bank waren me op zeker bijgebleven.

Van Le Mépris naar PC, dan heb je wel een contrast, het is wel duidelijk dat er een paar jaar verstreken zijn - en ook aan de kop van Godard zelf. En het plot is wellicht even intrigerend, maar op een heel andere manier - een hallucinante pastiche tegenover een Griekse tragedie. Of ik daar heel positief over ben, hmm, eigenlijk niet geloof ik, hoewel de scenes in de bank wel geniaal zijn.

Detmers maakt ondertussen ook niet zo'n indruk meer op me. Intertijd was dat ook wel anders geloof ik, maar door de jaren heen ga je daar toch anders naar kijken. Net als met Romy Schneider - die op een of andere manier een vergelijkbaar soort uitstraling heeft. Het is iets puberachtigs, iets onvolgroeids, iets onafs, iets dat misschien later wel heel bijzonder wordt maar nu nogal meh. Erg oppervlakkig natuurlijk, maarja, film gaat toch wel voor een groot deel over beeld en uiterlijk. Bardot werd ook niet bekend om haar mooie karakter, zeg maar.

Goed, na deze film gaat de serie Godards maar even op de plank. Je kan er teveel van zien in een week.

Deze film verdient alleen voor de poster al wel een puntje of wat. Jammer dat de uitwerking zo volkomen prut is... het stars-en-stripes mes, en sommige van de woordspelletjes zijn wel leuk gevonden, maar nog lang niet goed genoeg dat het daardoor verdraagbaar wordt. Laat staan cult.

Mark Harmon, Meg Ryan, en zelfs Sean Connery.

Die laatste weet het nog een beetje op te krikken. Verder is het toch wel een beetje een middelmatige film. Nouja, Ryan en Connery hadden indertijd hun sterrenstatus nog niet helemaal geconsolideerd, en met Harmon is dat eigenlijk nooit helemaal meer goedgekomen. Misschien meer doordat gans Amerika zich rotschrok door zijn rol als Deliberate Stranger, nadat ze hem allemaal hadden leren kennen als een soort ideale schoonzoon als de zijkerige dokter in St. Elsewhere.

Toch, op zich, terug in de tijd, en gemeten naar de politiefilms van die tijd - Dirty Harry, iemand? op dat zelfde niveau komt deze natuurlijk nergens. Maar echt slecht is het ook weer niet, en de scene van Connery die een vechtlustige fatso onder de duim houdt is me toch echt over de jaren heen bijgebleven. Net als Meg Ryan met haar achterstevoren bretels. En big hair. Ook dat is toch gelukkig allang achter ons.

Prachtfilm.

Sowieso een erg mooie cast, met als hoogtepunt de cameo van Tesla. Had hem niet herkend, moet ik tot mijn schaamte bekennen - het intrigeerde me mateloos wie dat dan wel zijn zou, die overduidelijk bekende en goede acteur met zijn sterke uitstraling. Hem dus.

De nietsontziende strijd tussen Jackman en Bale is, als die eenmaal goed op gang komt, bloedstollend spannend, en dat die langs de as van de illusies verloopt geeft daar nog een heel extra dimensie aan. Met een mooi kijkje achter de schermen van de kunst als extra, en het geheel omlijst door een serie acteurs van heb ik jou daar - Michael Caine in een bijrol, en Piper Perabo en Scarlett Johansson als bevallige assistentes. Prachtige cast, en bewonderenswaardig om ze allemaal voor een film te kunnen strikken. Het budget was dan ook niet bepaald klein - maar het resultaat staat er dan ook.

Met een script dat als oudbakken is als het volledige oeuvre van Agatha Christie kan deze film alleen maar teleurstellen, en dat doet het ook. In de overtreffende trap zelfs, want de uitleggerige exit van de laatste minuten haalt echt elke suspense er uit.

Jammer van de fraaie acteerprestaties, wellicht, al vond ik die ook nogal weifelig. Ik zie toch een serie rollen waar een behoorlijke acteur voor had moeten bedanken omdat het karakter gewoon veel te slecht is uitgewerkt - Bedelia voorop, maar ook Ford mag daar aanschuiven, en Dennehy en Winfield ook. En Scacchi dan - weer eens getypecast als het lekkere wijf met de permanent wijd gespreide benen.

Het kan toch zoveel beter allemaal. En het hoeft niet eens echt meer moeite te kosten. Als het vooraleerst maar eens niet om het geld gaat, dat lijkt wel het voornaamste.

Chaos.

Met de warboel van de verschillende verhaallijnen en de horde acteurs is de vraag wat ik er van vond nauwelijks meer te beantwoorden. Film kijken als een wedstrijdje wie is wie, en als je daar dan het karakter ook nog bij moet onthouden wordt het me wat veel. Gelukkig zit er nauwelijks een verhaal in, en wordt het uiteindelijk meer een spelletje van wie je leuk of sympathiek vindt.

Chiara Mastroianni wint dat spelletje uiteindelijk, en wellicht is dat vooral omdat haar karakter net een tikkeltje meer diepgang krijgt dan de rest. Maar ook dat blijft homeopatisch.

Verder ben ik eerlijk gezegd wel blij dat dit subgenre van de mozaiekfilm weer uit de mode is geraakt. Meestal werkt het niet, goedbeschouwd - en dat is ook in dit geval denk ik wel zo. Vanzelf wel een positief woordje voor de absurdistische beelden aan het einde, de wezenloos rondschrijdende modellen.

Net als de andere Bratpack-films die ik de laatste tijd herzie valt deze toch wel wat tegen. Een erg simpel moralistisch verhaaltje, af en toe wat slordigjes gefilmd en met een tegenvallende serie hoofdrolspelers. En dan Ringwald nog, wat een tutje eigenlijk, en die jurk staat haar absoluut niet. Tsja.

Als je even een hele serie vergelijkbare films bij elkaar veegt roept het bij mij nogal de vraag op wat deze daar dan nog aan toe te voegen heeft, en wat de populariteit van de Bratpack indertijd verklaart. Ik zie het er zogauw even niet in.

Flauwe boel.

Het idee is op zich nog wel leuk gevonden, en de from russia with love truc met de ballerinapumps is dan wel voor de hand liggend maar het werkt wel. Maar de uitwerking is allemaal veel te serieus, er is niks te lachen, en dan wordt het toch wat moeizaam voor een film die inhoudelijk verder niets te brengen heeft.

Ik merk dat wel vaker, de laatste tijd - filmmakers die niet lijken te begrijpen dat wat ze leveren gewoon plat vermaak is, brood en spelen. Want dat is deze film dus, van begin tot eind - op zich ok gezien dat er geen pretenties zijn, maar neem daar dan de consequenties van. En als er dan ook nog eens helemaal niks te lachen valt, dan heb je dus gewoon echt gefaald.

Oh, en deed Uma Thurman mee? Niks van gemerkt. Ik hoop dat ze haar hypotheek er weer een maandje van betalen kan.

Aan de ene kant best een aardig filmpje, aan de andere kant ook wel wat veel een Kazan-vehikel. Niet dat ze dat slecht doet, maar wel wat specifiek voor de doelgroep van die mensen die haar toch al op een lijstje van favorieten hebben staan - vanwege haar ietwat schattige overkomen, als je daarvoor bevattelijk bent, of door haar associatie met veel indie-films. In vergelijking wordt Johnson wel als eerste genoemd, maar heeft toch niet meer dan een wat kleurloze bijrol in het geheel.

Tamelijk donker van onderwerp, maar wel luchtig en vrolijk gebracht. Met het onderwerp is dat best verfrissend en ook goed gelukt. Toch een soort feelgood, ondanks alle drama.