Opinions

Aardig fris gekleurd filmpje dat ergens op het grensvlak van komedie en thriller hangt. Het is te weinig leuk om echt een komedie te worden - geen lachstuipen bij mij in ieder geval. En wie het gedaan heeft blijft wel een tijdlang onduidelijk, maar spannend is echt niet het goede woord.

Toch wel leuk voor een regenachtige zondagmiddag. Maar, ondanks dat de film 'maar' 82 minuten is, lijkt hij toch wat aan de lange kant - het hele gebeuren verveelt al snel.

Nadia Farès hebben we overigens bijvoorbeeld gezien in Les Rivières Pourpres (2000). Of ze daar een indruk achtergelaten heeft weet ik eerlijk gezegd niet meer. Lelijk is ze in ieder geval zeker niet.

Bijzondere film, en volstrekt onterecht dat er weinig aandacht aan gegeven lijkt te worden.

Het verhaal maakt gebruik van de vaak uitgekauwde truc van twee lijnen door elkaar - maar in dit geval is dat niet ergerlijk. De twee verhalen, waarvan vooral de samenvatting vooral neerkomt op rauwe wanhoop en hoe mensen daarmee leven en op reageren, komen er goed uit en worden voelbaar zonder te melodramatisch te worden.En ze lopen min of meer nog goed af ook - en ook dat lukt zonder dat ik me er echt aan ga ergeren.

De beelden zijn mooi - er wordt vrijwel constant gebruik gemaakt van kleurzwemen of korreligheid van het beeld om de sfeer mee te benadrukken. Dat past wel bij de film vind ik, het voegt eerder iets toe aan het verhaal dan dat het een afleiding wordt.

Kris Kristofferson en Patrick Swayze hebben leuke kleine rolletjes. Eddy Redmayne is me nog niet eerder opgevallen, maar laat een goede indruk achter. Ray Liotta en Forest Whitaker doen hun werk, maar laten niet de mooiste prestatie van hun carriere zien, ze schitteren niet. Dat doet Jessica Biel wel - die draagt de film, en dat zeg ik niet alleen omdat de stripscene erg indrukwekkend is.

En natuurlijk leuk om daarbij Cat Power langs te horen komen in de soundtrack - misschien niet echt realistisch, maar in het verhaal echt geniaal samengebracht.

We! Together! have achieved a historic moment in politics!

Het is wellicht niet een heel goede film, het verhaal is wat langdradig en zwalkt wat teveel naar bijzaken. En ik vond Gere ook niet heel goed in zijn rol passen, en Washington eigenlijk te jong om te overtuigen. Wel leuk om beiden in een vroege rol te zien, in een rol waar ze nog echt diep voor moesten gaan, hun best voor wilden doen. Tegenover oude rotten als Hackman en Christie die schijnbaar elke rol uit hun mouw schudden zonder dat het helm-achtige kapsel van Christie er ook maar een millimeter van uit de plooi raakt.

Toch, het einde geeft wel te denken, en dan valt ook ineens het kwartje, waarom Lumet deze film wilde maken. Is het een emotie die voor alle tijden geldt, of is het een geniaal vooruitziende blik, is het de droom over een betere wereld waar dit einde uit komt? Hoe dan ook, het is vandaag misschien nog meer toepasselijk dan in 1986.

Meh.

Turner is best een mooie meid, maar misschien niet een heel goede actrice. Wel de beste van het zooitje dat in deze film rondloopt, de rest is nogal onvoldoende. Net zoals de crew ook wat lijkt aan te modderen, en de regie niet veel van plot, spanningsboog of timing gehoord lijkt te hebben. Het verhaal is misschien op een of andere pornosite gevonden - te suf voor woorden. Hoewel, moet ik zeggen, in de kringen van regering etc wel meer gekkigheid rondloopt. In Engeland natuurlijk, bedoel ik.

Trieste boel.

Geen verhaal, geen plan en geen moraal. Een film waar Willis als sort-of cameo mag opdraven kan nooit best zijn, dat spreekt al vanzelf, maar dit stukkie werk neemt daar wel een nieuw dieptepunt in. Dan kan er nog zoveel puberaal-stoers in de actiescenes verwerkt zijn, het komt er gewoonweg niet meer uit. Jammer van de vliegtuigen en de kilos semtex. Prut, dat is het. Met de wat trieste soundtrack als omlijsting. Daar blijft het dan bij, want de uitsmijter is net niet goed genoeg.

Herzien naar aanleiding van het overlijden van Carl Weathers, R.I.P.

In mijn herinnering had hij een grotere rol, en ook een leukere. Maar datzelfde geldt eigenlijk wel voor de hele film, want ik vond het toch allemaal wat tegenvallen in vergelijking met hoe ik me het geheel herinnerde. Het verhaal rammelt nogal, de karakters krijgen maar weinig te doen naast wat flauwe oneliners, de effecten rond de predator zijn met het oog van nu wel erg amateuristisch. En zo gedragen de stoere spierbonken zich ook - doelloos in het rond schieten terwijl de predator duidelijk zichtbaar in beeld is. Toch, er blijven wel een paar scenes overeind - Arnie die de auto op gang helpt, de predator die zichzelf opereert met zijn steampunk ehbo-kitje, en de eindstrijd.

Voor Carl Weathers zoek ik nog maar wat verder. Zijn beste rol was wellicht toch die van Apollo Creed in de Rockys.

Deel twee, maar zonder dat er ook maar iets van deel 1 wordt meegenomen. Nouja, de predator, maar daar blijft het dan ook bij. Murtaugh, pardon, ik bedoel Danny Glover, heeft zijn hele karakter en alles daarbij meegenomen uit Lethal Weapon, en daar is de predator dan maar even bij ingeschreven - zo komt de film op mij over. Je verwacht dan ook elk moment dat Mel Gibson aanschuift.

En werkt dat? jazeker. Geweldig zelfs. Zonder twijfel wel een volstrekt andere film dan deel 1, maar met hetzelfde gemak wordt een cultstatus verdiend. Met alle foute special effects en fijn veel bot geweld, zoals dat hoort in zo'n film. En een hele serie acteurs en actrices die in die tijd er gewoon bij hoorden, en sommigen nu nog steeds.

Ik was even iets aan het opzoeken over Danny Glover trouwens - de man heeft ondertussen 198 actor credits op IMDB staan. Pfoeh, kom daar eens om.

Verfilming van een boek van Heinlein. Dat zal dan net een van de weinige zijn die ik niet gelezen heb... staat me tenminste niks van bij, en in m'n boekenkast staat het ook niet. Maar, het idee is leuk, misschien niet het meest interessante tijdreis-idee ooit maar toch goed genoeg om een film uit te spinnen. Hoewel de aanloop wel wat traag is, en vanaf de aap die halverwege uit de mouw komt is het niet moeilijk om de rest van de intrige te raden - dat ligt er op dat moment ook wel wat erg dik bovenop. Toch is het best een aardige film, en dat komt vooral door de goede beelden en het prettig vreemde spel van Snook en Hawke.

Erg vlot allemaal. Te vlot - want het lijkt bedoeld om de gaten in het plot niet te laten opvallen. Net als de verspringende tijd daarvoor bedoeld lijkt. Maar als je daar niet teveel op let is het best een grappig filmpje. Lekker vlot, het gestunt op de fiets is best leuk om te zien, en de rest moet je vooral niet al te letterlijk nemen allemaal, het is tenslotte geen documentaire.

Na Le Mépris dacht ik nog maar eens een film van Godard in te halen. Deze - ik herinnerde me de naam van Detmers nog wel, die was indertijd behoorlijk bekend - of wellicht berucht. Hoe dan ook, ik dacht dat ik de film indertijd wel gezien zou hebben maar kennelijk vergis ik me daar in - de scenes in de bank waren me op zeker bijgebleven.

Van Le Mépris naar PC, dan heb je wel een contrast, het is wel duidelijk dat er een paar jaar verstreken zijn - en ook aan de kop van Godard zelf. En het plot is wellicht even intrigerend, maar op een heel andere manier - een hallucinante pastiche tegenover een Griekse tragedie. Of ik daar heel positief over ben, hmm, eigenlijk niet geloof ik, hoewel de scenes in de bank wel geniaal zijn.

Detmers maakt ondertussen ook niet zo'n indruk meer op me. Intertijd was dat ook wel anders geloof ik, maar door de jaren heen ga je daar toch anders naar kijken. Net als met Romy Schneider - die op een of andere manier een vergelijkbaar soort uitstraling heeft. Het is iets puberachtigs, iets onvolgroeids, iets onafs, iets dat misschien later wel heel bijzonder wordt maar nu nogal meh. Erg oppervlakkig natuurlijk, maarja, film gaat toch wel voor een groot deel over beeld en uiterlijk. Bardot werd ook niet bekend om haar mooie karakter, zeg maar.

Goed, na deze film gaat de serie Godards maar even op de plank. Je kan er teveel van zien in een week.

Deze film verdient alleen voor de poster al wel een puntje of wat. Jammer dat de uitwerking zo volkomen prut is... het stars-en-stripes mes, en sommige van de woordspelletjes zijn wel leuk gevonden, maar nog lang niet goed genoeg dat het daardoor verdraagbaar wordt. Laat staan cult.

Mark Harmon, Meg Ryan, en zelfs Sean Connery.

Die laatste weet het nog een beetje op te krikken. Verder is het toch wel een beetje een middelmatige film. Nouja, Ryan en Connery hadden indertijd hun sterrenstatus nog niet helemaal geconsolideerd, en met Harmon is dat eigenlijk nooit helemaal meer goedgekomen. Misschien meer doordat gans Amerika zich rotschrok door zijn rol als Deliberate Stranger, nadat ze hem allemaal hadden leren kennen als een soort ideale schoonzoon als de zijkerige dokter in St. Elsewhere.

Toch, op zich, terug in de tijd, en gemeten naar de politiefilms van die tijd - Dirty Harry, iemand? op dat zelfde niveau komt deze natuurlijk nergens. Maar echt slecht is het ook weer niet, en de scene van Connery die een vechtlustige fatso onder de duim houdt is me toch echt over de jaren heen bijgebleven. Net als Meg Ryan met haar achterstevoren bretels. En big hair. Ook dat is toch gelukkig allang achter ons.

Prachtfilm.

Sowieso een erg mooie cast, met als hoogtepunt de cameo van Tesla. Had hem niet herkend, moet ik tot mijn schaamte bekennen - het intrigeerde me mateloos wie dat dan wel zijn zou, die overduidelijk bekende en goede acteur met zijn sterke uitstraling. Hem dus.

De nietsontziende strijd tussen Jackman en Bale is, als die eenmaal goed op gang komt, bloedstollend spannend, en dat die langs de as van de illusies verloopt geeft daar nog een heel extra dimensie aan. Met een mooi kijkje achter de schermen van de kunst als extra, en het geheel omlijst door een serie acteurs van heb ik jou daar - Michael Caine in een bijrol, en Piper Perabo en Scarlett Johansson als bevallige assistentes. Prachtige cast, en bewonderenswaardig om ze allemaal voor een film te kunnen strikken. Het budget was dan ook niet bepaald klein - maar het resultaat staat er dan ook.

Met een script dat als oudbakken is als het volledige oeuvre van Agatha Christie kan deze film alleen maar teleurstellen, en dat doet het ook. In de overtreffende trap zelfs, want de uitleggerige exit van de laatste minuten haalt echt elke suspense er uit.

Jammer van de fraaie acteerprestaties, wellicht, al vond ik die ook nogal weifelig. Ik zie toch een serie rollen waar een behoorlijke acteur voor had moeten bedanken omdat het karakter gewoon veel te slecht is uitgewerkt - Bedelia voorop, maar ook Ford mag daar aanschuiven, en Dennehy en Winfield ook. En Scacchi dan - weer eens getypecast als het lekkere wijf met de permanent wijd gespreide benen.

Het kan toch zoveel beter allemaal. En het hoeft niet eens echt meer moeite te kosten. Als het vooraleerst maar eens niet om het geld gaat, dat lijkt wel het voornaamste.

Chaos.

Met de warboel van de verschillende verhaallijnen en de horde acteurs is de vraag wat ik er van vond nauwelijks meer te beantwoorden. Film kijken als een wedstrijdje wie is wie, en als je daar dan het karakter ook nog bij moet onthouden wordt het me wat veel. Gelukkig zit er nauwelijks een verhaal in, en wordt het uiteindelijk meer een spelletje van wie je leuk of sympathiek vindt.

Chiara Mastroianni wint dat spelletje uiteindelijk, en wellicht is dat vooral omdat haar karakter net een tikkeltje meer diepgang krijgt dan de rest. Maar ook dat blijft homeopatisch.

Verder ben ik eerlijk gezegd wel blij dat dit subgenre van de mozaiekfilm weer uit de mode is geraakt. Meestal werkt het niet, goedbeschouwd - en dat is ook in dit geval denk ik wel zo. Vanzelf wel een positief woordje voor de absurdistische beelden aan het einde, de wezenloos rondschrijdende modellen.

Net als de andere Bratpack-films die ik de laatste tijd herzie valt deze toch wel wat tegen. Een erg simpel moralistisch verhaaltje, af en toe wat slordigjes gefilmd en met een tegenvallende serie hoofdrolspelers. En dan Ringwald nog, wat een tutje eigenlijk, en die jurk staat haar absoluut niet. Tsja.

Als je even een hele serie vergelijkbare films bij elkaar veegt roept het bij mij nogal de vraag op wat deze daar dan nog aan toe te voegen heeft, en wat de populariteit van de Bratpack indertijd verklaart. Ik zie het er zogauw even niet in.

Aan de ene kant best een aardig filmpje, aan de andere kant ook wel wat veel een Kazan-vehikel. Niet dat ze dat slecht doet, maar wel wat specifiek voor de doelgroep van die mensen die haar toch al op een lijstje van favorieten hebben staan - vanwege haar ietwat schattige overkomen, als je daarvoor bevattelijk bent, of door haar associatie met veel indie-films. In vergelijking wordt Johnson wel als eerste genoemd, maar heeft toch niet meer dan een wat kleurloze bijrol in het geheel.

Tamelijk donker van onderwerp, maar wel luchtig en vrolijk gebracht. Met het onderwerp is dat best verfrissend en ook goed gelukt. Toch een soort feelgood, ondanks alle drama.

De Hollywood-hervertelling van het aloude sprookje van Assepoester, met een extra themaatje gejat van Wall Street (1987) wellicht. En amai, wat zien Roberts en Gere er nog jong uit, terwijl het (kuch kuch) toch máár 35 jaar geleden is. Dat de film klopt komt vooral door de brede glimlach van Roberts, en wellicht reden om ooit nog eens een Oscar voor de beste tandarts in te voeren.

Maar tegelijkertijd is de film achteraf toch vooral een ode aan de vergane glorie van de big hair women. Ik durf niet te schatten hoeveel tijd het gekost moet hebben om die krullen in zo'n perfecte bos op het hoofd van ons' Zjuul te behannesen. Ergens toch wel jammer dat dat uit de mode geraakt is.

Qua film, het is vanzelf onmogelijk om iets zinvols te roepen over wat zo'n monument van de hedendaagse populaire filmgeschiedenis is. Maar als ik dan toch iets zeggen moet, jammer dat Laura San Giacomo maar zo'n klein rolletje heeft - jammer dat Richard Gere er zo weinig van maakt, en wat een fijne bijrolletjes hebben Hector Belizondo en R. Darrell Hunter eigenlijk. Zij maken het verhaal meer dan Gere.

Een weekje of wat geleden had ik The Ghost and the Darkness (1996) herzien, en ik dacht 'laat ik eens wat meer films over die twee leeuwen opzoeken'. En ergens (wikipedia denk ik?) werd deze genoemd, als gebaseerd op of geinspireerd door hetzelfde boek.

Nou die inspiratie blijkt dan ongeveer op te houden bij dat het ook hier twee leeuwen zijn. Verder is het een slaapverwekkende verzameling cliches, waarbij zelfs de prachtige natuur in de omgeving nauwelijks gebruikt wordt. Flauwe boel, niet de moeite waard.

Het idee is best goed - Predator in de tijd dat de Comanches nog heer en meester over de prairies waren, en er hier en daar een groepje verdwaalde Franse trappers rondliep. Maar de uitwerking rammelt wel een beetje teveel. Wil zo'n remake in een andere setting werken, dan moet je heel goed snappen waar het origineel over ging, en dat lijkt er dan toch net niet helemaal op. Leuk wel dat uiteindelijk de modder toch een rol speelt, maar niet de goede. Gemiste kans. Net als de rol van het vuurwapen - ja daar doen we wat mee, maar wat nou eigenlijk precies, en waarom ook alweer. Net als de muziek bij de ontknoping - was die nou iets Comanche-achtigs geweest, maar nee, het zijn stemmig krassende violen in de stijl van de trappers. Maar ja, dat klopt dus niet erg, want de Predator had hun strijkje vast ook wel even meegenomen.

Verder best een aangenaam filmpje, daar niet van. En een stel ietwat geloofwaardige acteurs in een hoofdrol als Comanche, graag, doe me daar maar meer van. Van die standaard Hollywood bagger heb ik al genoeg gezien, en breek me de bek helemaal niet open over het MCU.

Ohja, jammer dat het Frans van sommige dialogen zo brak is. Dat had toch echt wel beter gekund. Maar de kritiek over de leeuw is dus gewoon bullshit - er zitten in de vrije natuur van de VS nu nog steeds wat ze daar noemen mountain lions, bij ons heet dat dan lynx of zo. Verreweg de gevaarlijkste beesten die je kan tegenkomen, veel erger dan beren of slangen. Zo'n beest bijt zonder enige moeite je kop eraf.

Meh.

Het hele idee ligt me al niet zo goed - de badguys krijgen veel te veel background, en dat past op de een of andere manier niet in het genre. Een deel van de horror in een horrorfilm komt toch vaak uit de angst voor het onbekende en onbegrepene. Eng vond ik deze film inderdaad ook maar nauwelijks.

En de gore ligt me ook al niet, het is me allemaal een beetje te medisch. Alleen de truc met het prikkeldraad vond ik dan nog wel redelijk.

Maar tegen die tijd was ik al volstrekt klaar met de soundtrack. Als nagels over een schoolbord, en zodra je er een keer op begint te letten is het ergernis na ergernis. En veel te aanwezig ook. Als je zo'n opdringerige soundtrack nodig hebt om te benadrukken hoe eng het allemaal wel niet is, dan heb je ergens een kans gemist.

Bijzonder.

Het gaat hier om avontuur, oorlog, maar vooral het ietwat vergeten subgenre van de spektakelfilm - zoals het schoolvoorbeeld van het genre, Ben Hur (1959). Waarin de tienduizenden figuranten niet uit de computer komen, maar echte mensen zijn. Dat ziet er toch anders uit, en het komt ook anders over. In deze film levert dat een paar echt indrukwekkende beelden op.

Maar wat ook wel wat indruk maakt is de jaren-50 versie van wat we nu special effects zouden vinden - bijvoorbeeld de scene waarin het enorme kanon met kar en al van een helling afraast. Daarin wordt duidelijk dat het geval misschien niet helemaal echt is, maar toch wel groot genoeg is, en genoeg massa heeft om bomen als luciferhoutjes af te laten knappen. Dat ziet er toch wel heel anders uit dan die zogenaamd overtuigende nepbeelden die we nu te zien krijgen. Het is tenslotte toch net iets anders om een nepkanon van een paar ton van een helling af te duwen, dan om een dagje achter een computer te zitten raytracen. Als het misgaat, gaan er echt dingen stuk, bijvoorbeeld. Dat zegt wel iets over de inzet en de durf van de filmmakers.

Nog zo'n sterk punt is de omgeving waarin het verhaal speelt. Prachtige landschappen waar het kanon doorheen gesleept wordt, maar ook de grootsheid van de Spaanse steden - het verhaal wordt denk ik wel een heel klein beetje gemanipuleerd om een paar van de bekendere toeristische trekpleisters in beeld te brengen. Maar de muren van Avila zijn zo te zien echt ook wel de muren van Avila, dat maakt dan weer een hoop goed.

Cary Grant was indertijd een echte topacteur, ondanks dat James Stewart haar echte favoriet was wordt mijn moeder ook nog steeds een beetje dromerig als ze Cary Grant's foto ziet. Maar of de beste man nou zo'n goede acteur was? In deze film is daar niet veel van te zien - en hij komt helemaal al niet echt overtuigend over als een Engelse marineofficier. Van Frank Sinatra had ik eigenlijk helemaal al niet begrepen dat die ooit echt geacteerd had - zonder dat het eigenlijk om het zingen ging, bedoel ik dan, zoals Elvis in een Elvis-film acteerde. En het werkt ook niet in deze film, hij komt misschien nog net over als guerillabaas, maar nergens als Spanjaard. Sofia Loren is dan misschien wel de beste acteur in het rijtje - maar ook daar valt wel wat op aan te merken. Net als dat het niet meteen duidelijk is waar ze haar faam als mooie vrouw nou precies aan te danken had. Een heel mooi figuur heeft ze zonder meer, maar de uitstraling die ze later kreeg is hier nog niet echt te zien.

En dan het verhaal nog. De Engelse wikipedia noemt Ephraim Katz' Film Encyclopedia, waarin de samenvatting gegeven wordt als "overblown empty epic nonsense". En dat is waarschijnlijk een heel terechte samenvatting. Want het verhaal is overduidelijk fictief en ook wel onzinnig, maar het hangt ook nog eens aan elkaar van cliche's en stereotiepen - stereotiepen van wat de jaren-50 Amerikaanse Jan Modaal dacht dat de cultuur en manier van leven en doen in Spanje inhield. Ongetwijfeld sterk beinvloed door de boeken van Hemingway en dergelijke, geromantiseerde verhalen over de burgeroorlog, het stierenvechten, en feestjes in Pamplona. Maar natuurlijk ook mijlenver verwijderd van de werkelijkheid - en daarmee ongeveer even historisch verantwoord als een aflevering van Pirates of the Caribbean. Guerrilla's op stap met een loodzwaar kanon is al behoorlijk ver van de werkelijkheid, maar dat ze dan nog gezellig een flamencoavondje op het dorpsplein inlassen, of een kanon gaan verbouwen in een kathedraal? Nonsens. Opgeblazen epische lege nonsens. Of zoiets.

Maar toch ook vooral een indrukwekkend spektakel. En daarom erg de moeite waard.

Wat is het waardoor de ene film ondanks wat missers het voordeel van de twijfel krijgt, terwijl de andere genadeloos afgesabeld wordt?

Deze verdient het om afgesabeld te worden. Het verhaal slaat echt nergens op en gaat nergens heen, de hoofdpersoon is oninteressant en blijft onsympathiek, visueel is het allemaal inspiratieloos en lelijk, de special effects rammelen behoorlijk, de natuurwetten worden aan alle kanten aan de laars gelapt zonder dat daar een redelijke smoes voor is, acteren is van het niveau strijkplank... en er is niets te vinden waarom dat toch nog acceptabel wordt.

Zoiets zal het wel zijn, er moet een of andere reden zijn waarom het toch allemaal bij elkaar komt, en er toch iets sympathieks in laat zien. En die reden mist hier.

Best een leuk verhaal eigenlijk in de kern, en het wat idiote gegeven van de moeder/psychiater daar tegenaan geplakt. Dat komt ook mooi over in de invulling - goed gespeeld door Greenberg en Thurman, en absurd geoveracteerd door Streep, waardoor het geheel af en toe te ver over de grens van slapstick schiet. Foutje van de regie, vind ik dat.

En buiten dat al, zat ik me wat af te vragen of dit element in het verhaal er niet uitgelaten had kunnen worden en daarmee of een wat meer serieuze benadering niet interessanter geweest zou kunnen zijn. Er zit dan nog steeds genoeg comedypotentieel in het gegeven om het leuk en luchtig te houden lijkt me. Wat me ook wat irriteerde is dat de film wel wat erg op safe speelt. Niet meer dan een heel klein slingertje, maar alles blijft keurig vlak bij het midden van de weg.

Wat het evengoed nog tot een aardige film maakt is vooral het leuke koppel. Thurman straalt ook nog eens van het scherm af, dat helpt ook.

Lee Marvin en Sissy Spacek.

De intro van de film is onsmakelijk genoeg om iemand per direct vegetarier te laten worden - en als het in 1972 al zo toeging, dan vraag ik me af hoe dat tegenwoordig gaat. Er schiet me bijvoorbeeld zo’n term als ‘separatievlees’ te binnen.

Verder gaat het vooral om die jurk, de combine en de cattle pens - maar ook de rode vrachtwagen verdient het wel genoemd te worden, de cameravoering is af en toe best interessant, en de locaties kloppen ook best erg goed. Bij elkaar verdient de film toch wel een lichte cultstatus.

Misschien niet precies mijn soort film, maar je komt zo af en toe eens wat tegen. En in dit geval was dat het boek, waarvan ik een week of wat nadat ik dat kreeg zag dat er ook een film van was gemaakt. Idealiter zou ik dan liever eerst het boek lezen, maar deze keer ging dat andersom.

Maggie Smith heeft een paar erg mooie scenes, zeker. Maar ook een paar die me wat vreemd overkomen. Of dat dan is doordat het verhaal in een echt andere tijd speelt, en in een omgeving die me vreemd is? Niet onmogelijk. Het is tenminste niet precies meteem duidelijk waarom precies haar prestatie een Oscar waard was - de rest van de cast heeft ook een paar erg mooie scenes, tenslotte. De vaak wat ondergewaardeerde Gordon Jackson bijvoorbeeld. Of Pamela Franklin.

En nu het boek nog lezen. Lang zal dat niet duren overigens, het is maar dun.

Leuk geprobeerd.

Jammer dat er geen coherent verhaal overblijft aan het einde. Het idee is wel erg grappig, en in het begin zijn ook alle ingrediënten voor de mad scientist aanwezig. Ergens in de buurt van de helft verliest het plot zichzelf, jammer.

Met zevenmijlslaarzen door een traditioneel sprookje.

Het verhaal slaat hier en daar wat grote stukken over, waardoor het wel wat van je goedgelovigheid vraagt om echt in de ban te blijven. En een stijlfoutje is dat de prins een zwart paard heeft. Maar waar het om gaat, een mierzoet verhaaltje met de verplichte ingrediënten erin en een stevige hoeveelheid feelgood, allemaal prima in orde. Julia Stiles is geknipt voor deze rol, en Luke Mably doet het verbazingwekkend goed als de prins.

Een ietwat raar verhaal - waarvan ik maar even aanneem dat dat naar het spel gevormd is, want dat heb ik nooit gespeeld. Het heeft wel iets charmants hier en daar, maar echt boeiend vond ik het eigenlijk niet echt. Wel leuke stunts en acties af en toe, maar ze hingen wel schijnbaar als (ahem) los zand aan elkaar.

Gyllenhaal en Kingsley vond ik allebei best goed - opvallend, want vooral Kingsley irriteert me nogal eens. Maar Arterton vond ik dan weer wat tegenvallen, maar da's misschien omdat ik kort daarvoor Byzantium nog gezien had.

Ongeinspireerd.

Het plot lijkt overgeschreven van Taken, maar mist de spanning. De onvermijdelijke reeks geweldsexplosies is slordig gefilmd, met continuiteitsfouten en al, maar erger dan dat is de onwaarschijnlijkheid en voorspelbaarheid waarmee alle bad guys zich laten neerleggen.

Voor Patric, Cusack of Willis hoef je de film ook niet te gaan zien. Wat een droefenis, wat ze hier laten zien.