Opinions

Een vingeroefening.

In het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono is dit wel duidelijk de minste. Leone is zijn stijl aan het ontwikkelen richting C'era una volta il West, en elk van de elementen is al duidelijk daar. Maar de perfectie die OUATITW zou gaan brengen is er nog net niet helemaal, al zie je wel dat dat aanstaande is.

Clint moet overduidelijk nog wat wennen aan zijn rol, aan zijn status als filmster - hij ziet er af en toe echt als melkmuiltje uit, of wellicht net zoals ik toen ik een jaar of vijfentwintig was. Ja, er zit een baard aan, maar het staat nog niet echt. Vooral daarmee is het verschil met In Più enorm.

Verder is het relatief wat weinig opzienbarend. Als film klopt het wel, maar nauwelijks de moeite eigenlijk, en in de vertelling wat ondergeschikt aan het origineel Yoyimbo - zowel in de details, als in de manier waarop het uitgevoerd, opgedist wordt.

Behalve dan natuurlijk dat de teksten die Clint voor zijn kiezen krijgt wel echt erg goed zijn. En vanzelf het echte, enorme, grote verschil: de ongekend goede soundtrack met de muziekjes van Ennio Morricone. Zelfs als hij iets basaals als de Deguello jat, komt er nog iets mooiers en geniaals uit. Daarom, en wellicht ook alleen daarom is deze film een monument. Een film om elke paar maanden te herzien, om je te herinneren aan hoe het moet, hoe het kan zijn.

Of gewoon omdat je ruzie hebt met een van je zakelijke relaties, en je van daaruit zo'n Deguello state of mind hebt. Kon ik maar trompet spelen.

In het begin lijkt het er nogal op dat dit dan een Franse film wordt zonder dat certaine je ne sais quoi. De introductie is dan ook wel erg lang. Maar de dramatische tint, de tristesse, de verbinding met het echte leven komt na een half uur volledig uit de verf. En dat tegen de achtergrond van de Franse filmindustrie. Gelukkig wordt het afgekloven stereotype van de film in een film daarbij vermeden. Wel is het wat erg stereotype dat het allemaal wat erg 'que sera sera' is, als alles verteld is. Maar misschien is dat dan ook wel zo. Het leven is stereotype, en hangt van clichés aan elkaar.

Treffend is wel dat er - zoals eigenlijk best vaak in dit soort films uit Frankrijk - echt steengoed gespeeld wordt. In de regie en cinematografie komt dat nog eens sterker uit - helemaal in lijn met hoe ik de Fransen ken, komen de emoties er vooral uit als ze alleen zijn - of en famille, wat ongeveer hetzelfde is eigenlijk.

Toch is het eigenlijk een vrij onbevredigend verhaal. Met de irritante soundtrack, en als nagelkrassend hoogtepunt het liedje van Doris Day als illustratie, wordt de simpele boodschap gebracht. Dat doet daarmee geen recht aan de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, de zwaarte van het lot.

Vandaag stromende regen, dus wat doe je dan. Streamen. Van de ene film in de andere, en zo kwam ik algoritmisch in dit gevalletje terecht.

Nouja dat kan je dan slechter treffen geloof ik, maar aan de andere kant ook beter - het is wel prettig kijkvoer op zich, maar het is ook wel zo'n film waarvan ik maar liever snel iets opschrijf, want morgen ben ik het echt alweer helemaal kwijt.

Centineo is kennelijk bekend, als ik dat hier zo even nalees? geen idee waarvan, maar hij doet het op zich niet heel onaardig. Het script is wel een beetje laf, net iets meer moeite met de onwaarschijnlijke datingservice was misschien wel wat leuker geweest. En ondertussen maar om Marano heen draaien - waarom maak ik daar eigenlijk nog een spoiler van, zo dik ligt het er op.

En ja, die scene dat hij met z'n petje op de ouders van dat meiske zit te narren, daar moest ik toch echt wel om lachen.

Het plotje is wel aardig, maar het duurt ook net een beetje te lang met alle twists en shouts. Leuker is het wel hoe de acteurs in een voor hen ongebruikelijk soort rol kruipen en daar mee weg komen - ik vond het tenminste best geloofwaardig overkomen.

Het hele uitleggerige deel in zwartwit, of beter blauwwit had misschien beter weggelaten kunnen worden. Respect voor je publiek, ze snappen het echt wel - het is de les die de meeste regisseurs maar niet leren willen. Arrogantie, jezelf slimmer voelen dan een ander terwijl daar geen enkele grond voor is. Nergens voor nodig.

Ambivalent.

Mooi om de stad, de stad waarvan ik hou, en die hier op haar mooist in beeld is. Soms mooi, als de Brouwersgracht. Soms ranzig, als de Albert Cuyp tegen sluitingstijd, als de vis niet meer heel vers is. Soms lelijk, door de goedkope nieuwbouw die elk overgebleven gaatje vult. Mooi door de warmte van de warme buurt. Lelijk door de cliches, de coffeeshops, de te bekende Nederlandse acteurs die een boerenkool-en-spruitjeslucht achterlaten.

Het verhaal neemt ons mee door een kapotte relatie, waarvan de vraag is of daar iets van waarde in zat, of er iets aan te redden viel. En wat dat dan was. Jammer dat het verhaaltje van Janneke van der Camp zo doorzichtig is, dat het mysterie niet wat beter gebruikt wordt. Toch op het randje voldoende voor de intrige die zich ontspint, maar net niet venijnig genoeg. Misschien had het subplotje met Katie Carr wat meer ruimte moeten krijgen, en had haar irritante lachje achterwege moeten blijven.

Zoals het is is als de stad. Je moet haar aanvaarden, liefhebben om wat ze is. Zo ook deze film.

Tsja.

Heather Locklear een heel eind verwijderd van toen ze haar entree deed in Dynasty. Niet dat ze nou een prettigere persoonlijkheid heeft opgedaan in de tussentijd, noch een minder plasticachtig voorkomen. In schril contrast daarmee dan Hilary Duff, eigenlijk de heldin van deze film, die me altijd charmant geweest is en ook hier daar weer mee weg komt.

Verder is het plot wel volkomen slaapverwekkend. Misschien dat ik daardoor ook wel een of meer belangrijke details gemist heb.

Ik vond het een echt flauw filmpje, flauwe humor, irritante types en een wat zeurderig stel waar de romantiek dan om gaan moet. Uitgelegd door een voiceover, met de uberflauwe truc om het beeld daarbij stil te zetten, bah - schrik ik elke keer weer of m'n tv weer eens is vastgelopen.

Piper Perabo is op zich best een mooie meid, maar wel zo'n soort smoeltje wat denk ik erg snel vervelen gaat - de film had niet langer moeten duren. En Jennifer Tilly is meer een icoon van de vorige eeuw, ben ik bang.

Ohja, klein rolletje voor Aaron Paul nog. Ver van voordat hij bekend werd als Jesse Pinkman.

Mierzoet clichefeestje.

Ik vraag het me wel eens af - is dit soort Netflix productie van gooi schapenstront naar je baas, en live happily ever after misschien wel een van de grootste aanzetters van de onvrede in de maatschappij. Want nee, in het echt werkt het niet zo, als je stront over je baas gooit, zelfs als het maar figuurlijk is, dan komt het niet meer goed. Je wint nog eerder de staatsloterij, zeg maar.

Maarja, het is maar een film, en laten we dat ook goed begrijpen. Want het plot trekt overduidelijk op niets, mist de frisse Australie-charme van voor Crododile Dundee deel twee, en ja, wat blijft er dan nog over. Het smoeltje van Justice, of de grap over Baaabrah. Voor mij werkt het niet zo, als ik heel eerlijk ben. Helemaal niet.

Erg flauw en erg voorspelbaar. Het verhaal is eigenlijk te stompzinnig voor woorden. Het geheel voelt een beetje aan als een eindexamenprojectje van de filmschool - maar die student had van mij wel mogen blijven zitten. Wat Scarlett Johansson in de film doet is me niet duidelijk, ze loopt een beetje verdwaasd tussen de B-acteurs door zonder daar nou echt iets aan toe te voegen. En Leonardo Nam, die wel een keer of wat in positieve zin genoemd wordt, doet het voor mij ook niet - weer het zoveelste uberstereotiepe karakter. Bah.

Geen gemiddelde film. Wel een met een verhaal wat erg intrigeert, en waarvan de boodschap me nog niet duidelijk is - daar is echt wel wat rustig denkwerk en een keer of wat herzien voor nodig. Want ik vermoed toch heel dringend dat er onder het verhaal zoals het verteld wordt een diepere laag schuilgaat. Maar welke? Om nu vast te concluderen dat het een nihilistische visie op het leven zou zijn is echt te kort door de bocht. Maar om te roepen dat het een film met een hoopvol bericht is, zoals ik iemand in een forum zie beweren? Nee, dat gaat er bij mij ook niet in.

De hoofdrollen worden heel goed gespeeld - en dat is niet niks, want dit is wel een wat ongebruikelijke film om in te spelen. Eva Green is - net als in alle films die ik tot dusver van haar gezien heb - absoluut geweldig. Apart, bloedmooi, en ze acteert ook nog eens echt goed. Ewan McGregor komt dan misschien niet verder dan een van die drie, maar hij is hier in deze film echt goed op z'n plaats en ook echt goed op dreef. En, zonder over zoiets subjectiefs als chemie te beginnen, ze zijn samen ook goed; niet dat het nou echt een goed bij elkaar passend mooi stel is, maar juist een natuurlijk stel - zoals we ze allemaal kennen, en de vraag over kennen wat ze bij elkaar brengt. En dat past dan weer heel goed bij het verhaal - echt perfecte casting.

Cameravoering en geluid zijn ook bovengemiddeld goed. Dat moet ook wel, anders zou het uit de toon vallen bij de rest. Maar het meest indrukwekkend is toch het verhaal.

Toevallig zag ik gisteren ook al een film met zo'n nadenkverhaal, Sleeping Beauty (2011). Wel iets heel anders, maar de overeenkomst is dat het in m'n hoofd blijft rondzingen met de vraag 'hoe zit het nou precies'. Leuk. Toch nu eerst maar weer eens een paar schietfilms.

De visch wordt duur betaald.

En nergens ooit zo duur als in deze film, als je tenminste op de tot in het absurde overdreven soundtrack af gaat. Een volstrekte minachting van de kijker, die kennelijk zelf niet in staat geacht wordt om de 'juiste' emoties te vinden. Net zoals het af en toe toch echt al te kolderieke script dat is, zowel hoog over als in de details. Ja hoor, met een brandende acetyleenbrander een stukje klimmen op een uithangende boom, met windkrachtje twaalf of zo, tuurlijk. En als je dan een minuutje onder water blijft brandt je snijvlam natuurlijk nog steeds rustig door op half gas, lust u nog peultjes. Ja, voor de scheikundig onderlegden onder ons, het is in theorie nog mogelijk ook - maar niet met zo'n zeetje, en niet met zo'n beschaafd vlammetje. Ik geloof er helemaal niets van, net als van de rest van de film. Het absurde gedoe van de coast guard helikopter, de zeilboot, de gang van zaken op de vissersboot - niets maar dan ook niets klopt er van.

Maar het is erger dan dat. De cliche testosteronmannetjes van Clooney en Markie-Mark zijn zum Kotzen, net als de vrouwelijke vrouw van Lane dat is. Als je hoofdrollen al zo plat zijn als een pannekoek, dan kan je maar beter heel, heel goede effecten hebben - maar ook die zijn zeker met het oog van nu gewoon lachwekkend.

En in diezelfde gedachte voort, als je zo'n dramatische soundtrack nodig hebt, dan is je film dus kennelijk gewoon slecht. Op volle zee heb je geen violen, laat ik het daar maar bij houden.

Tsja.

Dat had een aardige film kunnen zijn. Maar wat in het begin een licht christelijk zweem lijkt, wordt halverwege een erg drammerig en erg onsubtiel overheersende Boodschap. Met een hoofdletter. En bijbehorende acteerprestaties. En zoals altijd eigenlijk in films - en alles - waarin het motief belangrijker wordt dan het onderwerp, gaat de kwaliteit ten onder.

In de eerste driekwartier nog wat mooie plaatjes, daarna is het op.

Clint met een voor hem ongekend harde aanklacht tegen het judiciële systeem van de VS - zowel in de majeure verhaallijn waarin de zin van het 'harde' straffen wordt aangeklaagd, als in de details met de schietgraagheid van de handhaving. En tegelijkertijd een fraaie romance-in-wording tussen Clintzelf en Laura Dern die er in haar onmogelijk strakke rokje bijzonder fraai uitgedost bijloopt, al is de scene waarin dat het best uitkomt wellicht niet de meest flatterende ooit.

Verder nog wat erg fijne scenes - ik noem maar even hoe de Airstream tot een finale rustplaats komt. En de uitsmijter, waar heel fraai de opening terugkomt. Jammer wel ietwat dat dat uitschieters zijn in een film die grotendeels wat mak voortdobbert, al is dat ook wel ietwat eigen aan Clint's stijl.

Kevin Costner is wel echt de held van het verhaal, met zijn voor een Amerikaanse film ongekend diepe karakter. Het is niet alleen de kleine Buzz die hij meeneemt op zijn weg, ondanks zijn kwalijke trekjes. Daarin heel herkenbaar de hand van Clint, en wellicht dat dat in deze film wel het beste uitkomt.

Het is niet zovaak dat ik eens enthousiast kan zijn over een Netflix film - de series zijn soms wel ok, maar film lijken ze gewoon echt niet te snappen. Maar ook daarbij wel af en toe een uitzondering. Deze dan.

Mooi fris beeld, en twee knappe meiden in de hoofdrol. Met een cello, dat hebben we eerder gezien wel. Maar van daar af is het dan wel weer ietsje anders en ietwat verrassend. Net ergens tussen te weinig en te veel over the top, dat is toch altijd een moeilijk te vinden balans, maar deze film komt er voor mij dan net mee weg.

Misschien wel dat de eerste helft achteraf gezien sterker is dan de rest, maar toch, de spanning wordt behoorlijk opgebouwd, en als je bij het verhaal blijft valt het wellicht niet zo op. Dus stop met lezen en ga gewoon kijken

Deze film was me aanbevolen - en ik had al een klein spoilertje gehoord ook, wat ik meestal probeer te vermijden. En in dit geval is het precies de verrassing van het hele idiote gedoe die nog een klein beetje soelaas biedt misschien, want, gewapend met dat stukje voorkennis vond ik het toch allemaal bar tegenvallen. Het blijft een beetje hangen op een toch best suf plottrucje en wat ernstig voor de hand liggende situaties. Toch wel wat erg simplistisch gedaan, iets meer inspiratie en iets minder cliche had er zomaar een veel betere film van kunnen maken.

En het einde, dat vond ik dan helemaal wat drakerig. Als je de doos van Pandora openmaakt, moet je niet achteraf stommetje willen spelen - het kwam op mij over als een klein kind dat iets kapot gemaakt heeft en dan gaat drenzen 'het was al'.

Paar schamele puntjes voor wat redelijk acteer- en camerawerk, meer verdient het in mijn ogen echt niet.

Een beroemde en beruchte film, de eerste film van regisseur Roeg, ook de eerste film van de enigmatische regisseur Donald Cammell. Berucht wellicht vooral door de verhalen over Jagger, Pallenberg en Richards, beroemd door wat je van Pallenberg en Jagger te zien krijgt - behalve dan dat dat met de normen van nu nauwelijks indruk meer maakt.

Toch schept dat allemaal echt wel verwachtingen. Maar om er maar een heel kort verhaal van te maken, ik zie het er niet echt in. Ja, het is een buitenissig gedoetje, maar dat is ondertussen ver ingehaald door talloze andere films die in hetzelfde wereldje pretenderen te spelen. Wellicht deels van deze film afgekeken, maar dan nog. En Pallenberg? Ze is beslist niet lelijk of zo - hoewel, dat kapsel - maar ik zou er toch niet echt een blokje voor omlopen.

De latere films van zowel Roeg en Cammell zijn echt van een heel ander niveau vind ik. En ja, wellicht kan je er al wel een vonk van zien. Maar meer dan dat is het voor mij niet.

Een hele mooie poster als een magazine cover. Maar geen goede film. Een enorme cast aan bloedmooie actrices en ook nog een paar goeie acteurs kunnen dit misbaksel niet redden. Je zou toch denken dat het mogelijk zou zijn om een interessante film te maken van dit gegeven. Ik denk dat het is mislukt door teveel pretenties - doordat er teveel geprobeerd is er ook nog interessante dialogen in te brengen, of misschien om het door het geklep natuurlijker over te laten komen. Geen goed idee.

Scent of a woman.

Wat me meteen bij het begin van de film al wat tegenstaat is de structuur van eerst even het einde verklappen, en dan terug in de tijd met een voiceover. Ik heb het nou eenmaal niet met voiceover. In het verhaal zelf wordt een keuze gemaakt om aan de ene kant wel voldoende absurditeit en afwijkendheid van onze brave Grenouille uiteen te zetten, maar aan de andere kant krijgen we ook niet echt een diepe beschouwing van het hoe en waarom van zijn karakter - het blijft wat aan de oppervlakte. Een wat meer extreme keuze voor een van beide had voor mij denk ik een interessantere film opgeleverd, de wat half-half aanvoelende variant die er uitgekomen is maakt dat de film vooral aanvoelt als een mooi gefilmd rariteitenkabinet. Dan wel echt erg mooi gefilmd, dat moet gezegd.

Van het acteren ben ik niet heel erg onder de indruk. Met een uitzondering, Ben Whishaw is geniaal in zijn gedreven en half-waanzinnige expressie.

Allemaal niet.

Wellicht dat als je de film op het juiste moment in de puberteit ziet, dat er dan op een of andere manier een cultstatus ontstaat. Maar daar ben ik wel veel te oud voor ondertussen, en het komt gewoon echt niet over.

Wat me vanaf het begin al verkeerd schiet is de soundtrack - niet passend in het tijdsframe, en zo gemakzuchtig. Het narratief is ook best moeizaam - pas ergens aan het einde komt er iets uit, en voor die tijd word je op het spoor gezet van een halve outcast, een gemiddeld persoon zoals driekwart van elke gemiddelde klas. Nogal zwak in de opzet en uitwerking, dat is wat er bij mij overblijft. Oh, en er was kennelijk een boek, dat zal dan wel een heel stuk beter geweest zijn.

Nog zo een.

Assayas had hiervoor met Sils Maria wel een behoorlijk mooi ding afgeleverd, maar deze lijkt er dan wel wat erg veel op. Niet qua inhoud misschien, maar wel qua stijl - en dat het alweer Stewart is die er in rond loopt helpt ook niet heel erg. Het zou haast een tweede deel kunnen zijn, een hoe het verder ging met Valentine uit die film.

Qua sfeer is het wel best sterk, maar het gedoe met de telefoon ging me wel vrij snel de keel uithangen. En de personages zijn misschien wel raak getroffen, maar ook vrij onsympathiek en leeg. Daar komt het ook niet van dus, en ik merkte dat ondanks dat ik best geinteresseerd wilde kijken, ik toch moeite had om mijn aandacht er behoorlijk bij te houden.

Voorlopig dus ietwat een tegenvaller. In vergelijking dan.

Twister.

Op zich is het een aardig idee om de cliches van het genre op deze manier te ontlopen, maar je moet er ook geen enkele logica meer in zoeken. Prima filmpje als je niet van plan bent heel goed op te letten - maar, als je van plan bent om het plot na te vertellen, dan heb je aardig wat notities nodig om het geheel nog aan elkaar te krijgen. En dan nog is de kans klein dat iemand er wat van gaat snappen.

Qua beelden ziet het er allemaal prima uit, en de acteurs zijn lang niet zo slecht als je eigenlijk verwachten zou. Daarmee nog net vermakelijk kijkvoer, want, de plottruc, tsja, heel kapot ben ik er niet van.

Hard, somber en menselijk - wat dan wil zeggen dat de nadruk meer ligt op het leven van de rechercheurs dan op snelle achtervolgingen en spectaculaire schietpartijen. Daardoor denk ik een stuk realistischer dan de gemiddelde film, maar het mist ook wel iets waardoor de film beklijft - ik kreeg pas op driekwart of zo in de gaten dat ik 'm al eens gezien had. Natalie Baye en Roschdy Zem zijn solide, de rest vond ik wat minder indruk maken.

Mooi in beeld gebracht, leuk gespeeld met veel aandacht voor detail. Ludivine Sagnier is op zich wel heel goed gecast, past prima in haar rol, maar haar beweegredenen worden me niet altijd duidelijk, daarin ontbreekt misschien iets te veel duidelijkheid voor in het verhaal. Naast Sagnier valt Robinson Stévenin op door zijn acteren - de rebel-without-a-cause is echt overtuigend.

Zeker een mooie Franse film, van het soort waarin wel veel gepraat wordt maar niet altijd direct over wat het onderwerp is. En daarmee ook echt zo'n film die je iets nieuws laat zien als je 'm de tweede keer kijkt.

Charlotte Gainsbourg is in deze film nog echt een meiske. En dat speelt ze ook, een mooie rol in zo'n typisch Frans drama dat mooi balanceert op de rand van romantiek en drama, als een randje zon langs een donkere wolk. Niet te dramatisch, en zeker ook niet te zoet.

Janine is wel wat vertederend, ondanks dat ze alles bij elkaar liegt en steelt. De net ietsje zielige jonge hondenogen van Charlotte helpen daar natuurlijk wel een hoop bij.

Mooie film. Erg herkenbaar - alsof je op vakantie bent en op de camping naast een groep Fransen staat. Maar het had wat mij betreft toch wel een tandje scherper gemogen, het lijkt nu wat teveel op een lange aflevering van een soap. Een erg goeie soap, dat dan wel. Toch is dat er in het genre zoveel zwakke films worden geproduceerd - vooral in Hollywood - niet echt een reden om nou bijzonder ondersteboven te zijn van deze. Het is een goeie, mooie film - maar een meesterwerk kan ik er toch niet in zien.

De mooiste scenes zijn voor Jean-Louis. Maar precies daar ligt het melodrama er net iets te dik op.

Het lot van elke onderzeebootfilm is hard. Altijd dient de vergelijking zich op met Das Boot of Hunt for Red October. En die vergelijking valt eigenlijk nooit goed uit.

Toch is dit helemaal geen slechte film. Ja, natuurlijk is het wat raar om Russen keurig Engels te horen spreken, maar zodra de boot van wal steekt valt dat nauwelijks meer op. En ja, David Duchovny is ernstig miscast - de man is gewoon teveel Mulder, en te weinig acteur. Maar het verhaal is geloofwaardig genoeg en heeft voldoende diepgang in zich - en het is best spannend. En Ed Harris zet een goede kapitein neer. Zo een die je echt volgens protocol groeten wilt, als eerbetoon, uit respect.

Kennelijk was het budget niet toereikend om er een aantal spectaculaire buitenscenes bij te maken, met de duikboot in volle zee in actie. Maar ook zonder dat is het best een aardige film.

Dames in een zeemleren bikini.

Zo'n film is dit, en dat was vanzelf ook de reden waarom ik 'm keek. En zeg eerlijk, zou niet eigenlijk elke film een rol moeten hebben voor een Cave Bunny. Al kan het dan misschien geen kwaad om die bikini wat beter passend te maken, zodat elke denkbare associatie met een luier buiten beeld blijft. En wellicht is het ook wel een idee om Cave Bunny niet te laten lopen alsof ze net in haar broek gepoept heeft.

Ja, dit is gewoon pulp, vanzelf. En daarom juist leuk. Maar evengoed zijn er ook in het zeemleren-bikini genre betere films, ik noem maar even een Slave Girls from beyond Infinity (1987), al is dat wellicht ook wel meteen het beste wat er te vinden is. Ik heb tenminste nog geen film gevonden die zelfs maar in de buurt komt.

The unbearable lightness of being een kleermaker.

Daniel Day-Lewis is een erg, erg goede acteur - en dat moet ook wel voor deze rol, want zo'n strontvervelend en akelig persoon als deze Woodcock zet je niet zomaar neer. Geniaal in de complexiteit en diepte van zijn karakter - zoals in de mooie review in The Guardian, de perfecte gentleman: 'someone who never gives offence accidentally'. Maar wel ondertussen alles en iedereen om zich heen manipuleren, zodat je voor de film halverwege is al een bloedhekel aan hem hebt. Wat moet die arme lieve Krieps toch met zo'n apparaat van een vent, zou je je afvragen, maar daar gaat de film juist over natuurlijk. Krieps speelt overigens al even goed als DDL, met af en toe geniaal fraaie gelaatsuitdrukkingen - ik denk zomaar dat ze erg goed kan pokeren. Net als de ook erg mooie rol van Lesley Manville als de zus Cyril - ook al zo'n uitgestreken smoelwerk.

Maar wat een kijkfeestje is het ondertussen. Sowieso is het al ietwat komisch om de vaak niet al te mooie dames te zien transformeren met een nieuwe jurk aan - al is dat natuurlijk een kwestie van smaak, en niet niet alle creaties zijn even geslaagd. Kennelijk worden die jurken goed betaald, want het huis waarin de Woodcockjes wonen is schitterend, mooie grote ramen, mooie meubeltjes en hier en daar nog een beeldhouwwerkje of wat. En de buitenlocaties zijn al even weelderig - meer marmer dan een gewoon mens in zijn hele leven ziet. En een mooie ouwe auto ook nog.

Eigenlijk is er maar een ding wat me echt niet bevalt aan de film - de muziek. Vaak net iets te aanwezig, en net iets teveel de pianovariant van liftmuziek. Alleen aan het eind past het uiteindelijk wel goed.

Terug in de tijd.

Met als aanleiding het lijstje van Gauke deze film weer eens opgezocht. En dan herinner ik me weer hoe die indertijd aankwam, en als ik dan teruglees in de reacties hier is het wel duidelijk dat er in de afgelopen 30 jaar wel wat veranderd is waardoor je als je die tijd niet meegemaakt hebt een deel van de kracht van de film makkelijk mist. AIDS was toen een heleboel enger dan het nu is, en homo's ook - en zeker als je zoals ik in een arbeidersbuurtje opgegroeid bent waar de mores indertijd ongeveer even plat waren als wat je nu misschien denkt dat alleen in Amerika mogelijk is. Ja, Jos Brink was dan al wel een paar jaartjes op de tv geweest, maar een (kuch) échte homo zoals Tom Hanks speelt, nou nee, die hoefde echt niet op de koffie te komen. En ja, zo dacht ik er indertijd ook wel over, en Philadelphia heeft er een best grote rol in gespeeld dat dat langzamerhand veranderde.

Ja, de film is wat simplistisch, zoetsappig en sentimenteel. Dat zien we wel vaker bij Amerikaanse films die voor een groot publiek bedoeld zijn - zo bereik je de massa met je boodschap. En mij ook dus, dus ik kan daar moeilijk iets negatiefs in zien. De hypocriete oneerlijkheid van de tegenpartij vooral, mooi dik aangezet en karikaturaal, maar ook wel realistisch - want dit soort dingen gebeurde écht, en ze gebeuren ook nu nog. Maar tegelijk voor mij ook het moment dat ik doorkreeg dat ik gewoon echt niet bij die tegenpartij horen wilde, en dat het anders, eerlijker moest. Des te schokkender eigenlijk om dan bijna dertig jaar later in het nieuws te zien dat een politicus nog in dezelfde oude hypocriete vooroordelen denkt - of daar in ieder geval gebruik van probeert te maken. Misselijk. Als antwoord op de ietwat retorische vraag van timburton hierboven, ja, ik weet wel zeker dat er nog steeds mensen zijn die hun handen zouden wassen - even los van het gewas van de afgelopen jaar of wat. En als iemand uit de landelijke politiek zich al niet schaamt, zullen zulke advocaten er ook echt wel zijn. Waarmee de film dus toch nog net zo actueel is als toen - en ook in de huidige Covid-19 zijn er een hele serie parallellen te vinden.

Laat ik nog wat zeggen over de film zelf dan. Tom Hanks zet zeker een geweldige rol neer - ik ben de laatste jaren eigenlijk niet meer zo'n fan van hem omdat hij eigenlijk altijd hetzelfde doet, maar dit is van ver voor die tijd. Denzel Washington is ook wel goed, maar had van mij nog wel wat scherper mogen zijn in zijn homofobe gedrag - de voelbare aversie van Jason Robards is echt van een hoger niveau. Sowieso doen de bad guys het eigenlijk akelig goed, en met dat het niet de meest dankbare rollen zijn verdient dat wel respect. En Antonio Banderas is ook best goed in een nogal klein rolletje, voor mij precies goed op de balans van geloofwaardig als andere helft in het stelletje met Hanks. En wellicht het mooiste van de hele film - de familie, en de volstrekt natuurlijke acceptatie die ze allemaal uitstralen. Dat pakt me echt elke keer.

Jammer dat het stukje Callas indertijd niet echt bij me is aangekomen, ik kende haar naam al wel en had zelfs een cd, maar de uitleg die Tom Hanks er in de film van geeft heb ik gewoon gemist. Terwijl het zo ontzettend mooi is - niet precies alleen deze aria, maar zoveel. Maar misschien moet je daar ook ouder voor zijn. Het geniale lied van Bruce Springsteen dan wel, dat staat al die tijd al op mijn mixtapes, vakantie-cd's en playlists, en ik moet altijd als ik het hoor meezingen - en elke keer vraag ik me dan weer af wat de zin 'a thousand miles just to slip this skin' betekent.

Wes Anderson doet zijn trucje nog maar eens.

Alleen lijkt het deze keer echt helemaal niet gelukt. Het verhaal weet me nergens te pakken, de karakters en typetjes zijn te gezocht, en nogal wat scenes komen echt veel te ingestudeerd en houterig over. En soms zijn dat situaties waarvan ik dan het gevoel heb dat die grappig hadden moeten zijn, maar ik kan er niet om lachen. Zelfs geen flauw glimlachje.

Blijft over dat de decors erg mooi zijn - als je van die stijl houdt. Ik niet.