Opinions

Een naar verhaal maakt niet altijd een goede film.

Mooie beelden, mooi geacteerd, maar aan het verhaal is weinig positiefs te herkennen. Niet alleen hebben we het allemaal al vaker gezien, maar ook de teneur die het zet stroomt over van het negatieve. Weinig aantrekkelijk om daar dan eens anderhalf uur voor te gaan zitten. Dat zou je misschien dan nog kunnen doen voor het acteren van KST of Yvan Attal, maar heel indrukwekkend kan ik dat eigenlijk ook niet vinden.

Er zijn betere films.

Mooi zwartwit en mooi geacteerd. Maar wellicht niet iets om in een film te doen, het is teveel een toneelstuk en het idee bekroop me dat juist deze film misschien een voorbeeld is dat je die twee vormen niet moet mengen.

Evengoed wel de moeite voor mij, maar dat is wellicht omdat ik alle acteurs/trices graag mag zien - misschien met uitzondering van Murphy, die me naar mijn smaak iets te vaak langskomt en daardoor aan geloofwaardigheid inboet. Dit is ook zeker niet zijn sterkste rol. KST daarentegen herpakt zich na de laatste zoveel mindere rollen, en Clarkson kan geloof ik gewoon niet stuk. Net als Spall.

Onevenwichtig.

Mason en Quinn zijn echt niet goed in deze film - miscast, zitten niet in hun rol, onovertuigend - gewoon alles is mis. Maar McDowell is dan weer perfect op zijn plaats, hij weet met zijn ietwat aan waanzin grenzende uitstraling precies de nietsontziende SS-er te treffen.

Het verhaal is ook maar matig. De eerste driekwart zijn al niet zo sterk, maar het einde is bespottelijk slecht - het gedoe op de brug slaat al nergens op, maar dan de droombeelden nog. Als een tang op een varken, zeiden we in die tijd over zoiets.

Maar voor de goede opletter is er dan wel weer een jonge Christopher Lee te zien - nouja jong, 57 was hij daar al. Toch leuk.

Grégori Derangère in een prequel van L'Équipier (2004).

Tenminste, precies hetzelfde karakter, precies dezelfde uitstraling, precies hetzelfde gedrag. Met als enige verschil die hand, maar behalve dat zou je je afvragen of hij wel een behoorlijk acteur is of dat hij gewoon zichzelf speelt.

Gelukkig zijn er nog andere acteurs.ices, of wat de correcte Franse spelling daarvan dan ook alweer is. Deze aflevering moet het dan zonder de geniale Sandrine Bonnaire stellen, maar krijgt in plaats daarvan een even goede Catherine Frot, de supermooie Laura Smet en ook nog eens Mathilde Seigner. Om jaloers op te worden, en dat dat niet goed afloopt is bij voorbaat duidelijk - zelfs de burgemeester, ehh, hoe zeg ik dat. Il n'arrive pas, laat ik het daar maar bij houden - alweer zo'n fraaie Franse uitdrukking die niet betekent wat wij Nederlanders daar dan zo snel bij denken.

Jammer dat de film in het eerste uur, zo'n tweederde van de totale speelduur, eigenlijk vooral bezig is met de inleiding, het zetten van de stukken, l'action préalable. Pas in het laatste halfuurtje wordt het een beetje interessant, krijgen we iets van de tegenstelling tussen mechanisatie en arbeid, en komt het gedoe tussen moeder en dochter los. En ook pas dan komt het spel van Joseph, moeder en dochter los - en verwordt het geheel tot een tragedie, waarin Monique Joseph eerst weigert - niet kan kiezen tussen de rol van maitresse van de burgemeester en haar landheer enerzijds, en een relatie met een rang- en titelloze knecht anderzijds - en er daarna niet mee kan leven dat haar dochter Jeanne wel haar geluk met hem zoekt.

Jammer dat dat laatste deel niet wat breder en dieper uitgewerkt is, en ook jammer dan Seigner zo'n klein rolletje speelt in het geheel. Zowel haarzelf als haar karakter hadden de film tot iets veel leukers kunnen maken. Maar evengoed een supermooie film, en het is echt genieten om het ouderwetse boerderijwerk eens ietwat correct te zien langskomen. Net zoals in de oude fotoboeken van mijn vader. We vergeten dat misschien wat al te makkelijk, maar die enorme trekkers van nu, die zijn er nog niet zo lang. En misschien moeten ze ook maar weer snel verdwijnen, maar dat is een ander onderwerp.

Eerder deze week werd ik me plots bewust van het oeuvre van de regisseur Pierre Schoendoerffer. En wat een week is dat.

Voordat je deze film ziet is het wellicht nodig om eerst het boek ‘The Technicolor Time Machine’ van Harry Harrison te lezen, om maar in de verte een begrip te krijgen voor hoe geniaal de beelden precies zijn. Een woord als uniek dekt de lading gewoon niet, niet in de verte. Hoe kan ik het beter uitleggen - brand deze beelden in je netvlies, zodat ze voor een volgende generatie bewaard blijven. Zoals ik dat doe. Kijk deze film minstens dertig keer, zodat geen enkel detail ontbreekt. Lees alles wat je vinden kunt over de historische achtergrond, zodat je duiden kan wat je gezien hebt.

Het narratief is misschien niet het sterkste punt, met de Franse voice-over die alles wil uitleggen, ook waar dat niet uitgelegd hoeft te worden. En inhoudelijk ook al niet. Who cares, ik zie gewoon, sorry, gdvdgvr twee uur achter elkaar beelden waar ik frame voor frame jaloers van word, waar ik in 30 jaar fotografie gewoon niet tegenop kan.

En voor Schoendoerffer is het maar een van zijn films. En misschien niet eens zijn beste.

Waauw.

Spannend van begin tot einde. In tegenstelling tot veel van de meningen vind ik het whodunnit-gedeelte wel degelijk een extra toevoegen aan het verhaal. Hier en daar daardoor misschien ietwat ongeloofwaardig in de details, maar het geeft wel een veel breder uitgangspunt over de situatie doordat er op die manier veel meer betrokkenheid van de personen wordt gecreëerd waar die anders ietwat als bijzaak in het verhaal waren achtergebleven. En dat zou jammer geweest zijn, want juist de complexe rol die alle karakters in hun omgeving spelen in het verhaal maakt het zo'n sterke film.

De film is naast het sterke en originele verhaal vooral mooi door de erg sterk gespeelde rollen, en de erg mooi gefilmde beelden in hun vrijwel onnavolgbaar mooie setting. Wel wat filmhuizig, en ook wat overduidelijk op zoek naar prijzen. Maar is dat erg?

Visueel best leuk.

De vormgeving van het ruimteschip is erg mooi vond ik, en het is ook nog wel ietsje in de verte geloofwaardig van concept ook, hoewel je er nou ook weer niet al te lang bij moet nadenken - maar, de spiraalvormige leefruimtes, het is best mooi bedacht. Het verhaal, en dan zeker de clou daarin is dan wel weer echt dramatisch mis, jammer. En de afloop had ook wel iets minder cliche, iets dapperder gemogen - het concept vraagt echt om een mooie zwarte hardhandige uitsmijter. Wat een geniaal goede film had dat kunnen opleveren.

Beetje jammer, dus. Maar het moet gezegd, J-Law in het zwembadje, het is een mooie scene.

Overbodige remake.

Vooral het einde gaat helemaal de mist in. Het was kennelijk niet spannend genoeg. Nochtans is eerder in de film wel degelijk sprake van spanning tussen Noomi Rapace en Rachel McAdams, maar dat houdt het verhaal niet voldoende vast - en wellicht was dat ook niet genoeg om de spanningsboog mee op orde te houden. Het plot wordt - in tegenstelling tot het origineel - nergens geloofwaardig, de situatie die ontstaat is niet voldoende uitgewerkt om de actie uit te motiveren. Net als de actie zelf, die is ook te weinig onderbouwd en komt daardoor niet over. Het sausje dat de remake daarmee los moet laten komen smaakt daarmee helemaal niet. Alsof je MacDonalds-frietsaus over een driesterrenbiefstuk giet. Geen goed idee.

De beeldstijl valt dan wel weer prima, dat moet ik dan wel weer zeggen. En, Noomi en Rachel zijn een fraai stel. Niks mis mee. Dat maakt wel weer een beetje goed.

Het is heerlijk plaatjeskijken in deze film. Het ene na het andere heerlijk uitziende gerecht komt voorbij, in een verbijsterende hoeveelheid allemaal voor een enkele schranspartij - overtuigend gekookt en gespeeld door Magimel en vooral Binoche, met een wat weinig overtuigende maar wel schattige rolomdraaiing erbij ook nog.

Narratief is het wel een beetje een lege doos, een nothing-burger om maar in culinaire termen te blijven. Het schoot me op een gegeven moment te binnen dat de titel wellicht veelzeggend is - een pot-au-feu, dat klinkt als een voor mij ideale maaltijd, met een uiterst simpel recept en het resultaat van een bouillon (want ik ben dol op soep) en daarna de groenten en het vlees waar die bouillon van getrokken is. Maar het is eigenlijk nogal smakeloos, en dat is de film uiteindelijk ook - net als de pot-au-feu, er zit van alles in, maar aan het einde van de maaltijd heb je niet het gevoel dat je lekker gegeten hebt.

Visueel vond ik de film erg doen herinneren aan Phantom Thread (2017). Maar dat is verder toch wel een veel sterkere film.

Niet zo slecht als in de kritieken doorklinkt - maar er was toch ook wel een hoop meer van te maken geweest. Het verhaal is te traag en er gebeurt te weinig in - en dan kom je niet meer weg met een suf surrealistisch tintje. Maar wat ik dan wel weer leuk vind is dat Megan Fox best goed aan het acteren is.

Een van de heel, heel weinige Nederlandse films die ver boven de materie en de productie uit stijgen, al vraag ik me ietwat af in hoeverre dat precies gepland en bedoeld was op de manier die er nu zoveel jaren later uit blijkt.

Heel veel amateuristisch gedoe in het eerste uur - en niet alleen narratief, ook de acteurs staan maar wat te stuntelen. Je zou dan nog kunnen denken dat dat in character is, want goedbeschouwd zijn het ook wel echt een stelletje stuntelaars. Maar het wordt nog erger - van het onbewust stuntelen komt het tot bewust stuntelen, om de terminologie van onbewust onbekwaam etc maar even die kant uit te draaien. Als lid van de latere generatie is het echt tenenkrommend om te zien - is dit dan dat verzet waarop iedereen, nou ja bijna iedereen zo trots op is achteraf? Ja, dat zal toch echt wel de bedoeling van de makers zijn geweest, dat we die boodschap duidelijk doorkregen. Nederland is een land van meelopers, stoethaspels, moraalridders en lafaards, en bij ons allen is het eigenbelang nooit ver weg.

Het is dan nog lang wachten tot de laatste scene, maar die is eigenlijk de enige die echt de moeite waard is objectief gezien. Misschien ook wel de beste rol van Hauer, en het nihilisme van zijn karakter is de perfecte uitsmijter voor dit trieste epos over het Nederlandse verzet. Zoals hij het zelf al zegt, toen de Duitsers alles wonnen was er nauwelijks verzet, maar nu ze verliezen zit iedereen er ineens bij - even de uitleg voor wie echt niet opgelet had, zeg maar. Samen met de knulligheid van het hele verhaal al somt dat wel aardig op wat voor mij de werkelijkheid van Nederland in 40-45 is. Braaf en dienstbaar volgend aan wat de bezetter allemaal te verlangen had, en achteraf een grote mond.

Als acteur steelt Hauer met groot gemak de show, ietwat geholpen door het narratief. Ook Kristel doet het lang niet slecht. Jammer dat ze daar nooit, nooit, nooit de credits voor gekregen heeft overigens - net als haar rol in deze film, gespiegeld aan haar carriere - ze deed wat ze nodig vond, wat de maatschappij nodig had en van haar verlangde. Nederland's meest miskende talent ooit. En ook dat kan je als parallel op het verzet zien.

Gestileerd.

Dat is het eerste woord wat bij me opkomt. Vooral de erg mooie beelden zijn het sterke punt van deze klassieker. Daarna de op maat gemaakte muziek van Dylan. En dan Kris Kristofferson en James Coburn. Pas daarna volgt het verhaal.

Dan zou je denken dat het verhaal op de laatste plaats wat vergeten is, maar dat valt wel mee. De controverse tussen wet en vrijheid, vriendschap en dood komt er prima uit. Het enige wat me echt dwarszit is de lijzig langzame timing van het geheel. Waar Peckinpah's andere films toch af en toe spectaculaire actiescenes hadden, lijkt dat vergeten ten gunste van de stijl.

Daardoor blijf ik ietwat achter met een onbestemd gevoel, alsof de film nog moet beginnen.

Prachtige beelden - maar niet zo indrukwekkend als die ik in andere films over Patagonie wel eens gezien heb. Maar een te simpel verhaaltje - en dat is echt bij lange na niet genoeg om twee uur spannend te blijven. En dan valt het toch wat matige acteerwerk des te meer op.

Misschien dat de makers het beter bij een documentaire hadden kunnen houden.

Misschien op het verkeerde moment gezien, maar ik vond deze Jarmusch toch wel wat tegenvallen. Hoewel het onderwerp sympathiek genoeg is en er mooi uitkomt, betekent het nog niet meteen een interessante en spannende film - en voor twee uur tamelijk gebeurtenisloos dobberen, tsja, daar moet je wel voor in de stemming zijn. Hoewel er ook wel een paar echt geniaal mooie beeldgrappen in zitten - alleen net niet genoeg om m'n aandacht vast te houden.

En wat me misschien in het begin ietsje op het verkeerde been zet, Driver overtuigt me niet als buschauffeur - hij kijkt niet genoeg in z'n spiegels. Mijn ouwe instructeur zou 'm zo uit de wagen gemept hebben.

Weinig subtiel.

Niet alleen in de boodschap van de film, maar ook in de editing zit een erg lompe hand. Zo overdreven en bombastisch als het verhaal is, zo lomp en onsubtiel is de editing - het lijkt er in mijn ogen op alsof Kubrick zijn gevoel voor timing en dosering nog niet gevonden had. Evenzo de dialogen - geen karakterontwikkeling, geen franje, alles direct in je gezicht.

Eigenlijk het enige dat een positieve indruk op me maakt is de cameravoering, hoezeer die ook afbreuk gedaan wordt doordat de scenes vaak te lang doorgaan nadat het punt al gemaakt is. En Kirk Douglas komt nog enigzins over. Maar een brilliant meesterwerk kan ik het toch echt niet vinden - ook niet voor die tijd. Er waren toen allang betere antioorlogsfilms gemaakt, en ook gewoon betere films.

Een interessant verhaal, dat het verdient om verteld te worden. Gebaseerd op de brieven die Arthur Knaap naar zijn familie schreef - en daar is ook een boek van, dat ongeveer gelijk met de film verschenen is. Erg indrukwekkend als je erbij neemt dat het budget ongeveer nihil was, en daar toch deze zeer behoorlijke film uit komt - daar zal toch een heleboel passie en liefdewerk aan te pas gekomen zijn.

Veel kritiek op de acteurs, maar wat mij betreft grotendeels onterecht - er valt wel eens een misser te bemerken, maar ik vind het grotendeels voldoende, en zeker van de hoofdrollen. En wat ik altijd erg waardeer, er wordt in alle situaties de juiste taal gesproken, en dat dat dan af en toe in brak middelbareschoolfrans is geeft daar alleen maar een extra diepte aan.

In vergelijking met veel 'grotere' Nederlandse producties vind ik Patria er erg goed uit komen - ik denk dan even aan 'De Oost', bijvoorbeeld - veel meer propaganda en lawaai, een in vergelijking astronomisch budget, maar ook minder inhoud en niet echt een beter resultaat. Jammer dat Van Eijkeren - nouja, nog - niet echt is doorgebroken, wat mij betreft had hij dat met deze film echt wel verdiend.

Tom Clancy. De oervader van de clickbait.

De schepper van het Clancyverse, en daardoor betrokken bij en medeverantwoordelijk voor de historie van de Verenigde Staten van de afgelopen dertig of zo jaar. After all, the pen is mightier than the sword, of zoals we dat bij ons zo kazig zeggen, wie schrijft die blijft. En in dit geval in het bijzonder, want de titel kon niet toepasselijker zijn - het script speelt patriottistische spelletjes, en op wat afstand bezien zijn die in alle dimensies best onsmakelijk. Net als in het echt.

Waar Clancy in dit specifieke voorbeeld de plank historisch toch ernstig misgeslagen heeft - er zijn tenslotte geen ontwrichtende IRA-acties in de VS geweest van de aard die Clancy ten tonele voert. Wel een serie andere en vergelijkbare acties, maar dan niet vanuit de landen die ooit kolonies van een ander land waren en van waaruit de burgers naar de VS vluchtten, maar vanuit de landen die de VS direct of indirect als kolonies uitgebuit heeft. Vreemd toch. Je zou er haast zoiets als karma bij halen. Of ietsje ouderwetser, met het oud-hollandse gezegde 'wat gij niet wilt dat u geschiedt'.

Indertijd zag ik dat allemaal nog wat minder duidelijk, en vond ik de film nogal overweldigend met alle tech, de grote held die Harrison Ford speelt, en zijn trophy wife met een eigen toekomst Anne Archer - geheel in stijl met een jaren-90 big hair kapseltje. Toen viel me ook niet op hoe onwaarschijnlijk het was dat de IRA een persoonlijke vendetta zou uitwerken tot een missie met kans op heel, heel veel negatieve publiciteit in een land waar ze graag steun van zouden krijgen, en daarnaast een grote kans op een significant verlies van slagkracht - eufemistisch voor veel dooie terroristen, zeg maar.

Zoals we dat dan heel netjes zeggen, het is allemaal nogal ver van de werkelijkheid, net als alle andere boeken in het Clancyverse eigenlijk, ondanks dat sommige details toch uiteindelijk uitgekomen zijn - je zou je gaan afvragen of dat ook zo geweest was als Clancy er niet eerst over geschreven had. Terrorist hört mit, zeiden ze daar in de tweede wereldoorlog al over tenslotte. Maar ernstiger dan dat, met de miljoenenoplage van de boeken van zijn hand, is Clancy toch op zijn minst medeverantwoordelijk voor de absurde vlaag van nieuw patriottisme en bijbehorende ellende in de VS.

En ja, een paar van de films naar zijn verhalen zijn uiteindelijk best goede films geworden. Red October voorop. Maar daarna ging het wel heel snel bergafwaarts, en achteraf gezien is deze film daar al een heel stevige stap terug in - ondanks de enorme sterrencast, en ook ondanks dat deze film dan net twee jaar eerder het doek zag, en ook nog eens in de verwarrende tijd dat de muur viel. Had Clancy daar zijn inspiratie uit gevonden, vergelijkbaar aan de laatste serie Heimat - het is onmogelijk om je niet af te vragen wat er dan van de wereld was geworden. Op zijn minst had het toch een andere toon gezet in de patriottistische spelletjes sindsdien.

Ohja, nog iets inhoudelijks over de film dan. Ford speelt zijn rol met verve, dat moet gezegd. Naast zijn uberhero status als Han Solo en Indiana Jones kon dit er ook nog wel bij kennelijk. Toch valt op dat in de recente documentaire over zijn werk deze rol niet of nauwelijks ter sprake komt. Alsof deze toch ergens wat eng extreem rechtse periode maar liever vergeten wil worden.

Ann Archer heeft jammerlijk weinig te doen eigenlijk - haar karakter is welhaast nog dunner dan dat van Ford zelf al. Wat me nu het meeste van alles opvalt is hoe ze met haar baantje als oogchirurg nog steeds maalt om triviale zaken als een jaren-90 big hair kapsel. Maar hey, geen kritiek - ik mocht dat toen graag zien, dus gelijk aan mijn theorie dat Clancy medeschuldig is aan de toestand in de wereld, neem ik dit op me.

Rest het om Thora Birch te noemen. Wellicht een fenomeen op zich, de Amerikaanse kinderfilmster, en wellicht is daar een bruikbare analogie naar de American Dream in te vinden - behalve dan natuurlijk dat in het echt het niks uitmaakt hoe je er uitziet of wat je doet, maar alleen je vriendjes en het geld tellen. Maar voor een echte patriot is dat vanzelfsprekend.

Een paar weekjes geleden maar zag ik Deepwater Horizon (2016) - ook met Mark Wahlberg in de heldenrol, ook uit 2016, en ook over een waargebeurde tragedie uit de recente geschiedenis.

Maar wat een verschil tussen de films. Waar ik met DWH toch nogal erg moeite had om iets van het drama op te pakken, komt dat er hier aan alle kanten meer dan overtuigend uit. Knap werk, vooral van de regie denk ik dan. En zeker ook erg vakkundig gespeeld, niet alleen Wahlberg - de hele cast heeft het goed te pakken.

En dan wordt het nog spannend ook. Ook al weet je hoe het afloopt. Goede keuze om het verhaal tot dit einde te vertellen, en de historie daarna te laten plaatsen door de echte betrokkenen. Met al hun enorm echte emoties.

Een documentaire over het leven en werk van Paul Blanca. Voor mij niet echt een bekende naam, en ik weet niet heel zeker of ik ooit echt iets van hem gezien had voor deze film - er zitten beslist mooie platen bij, maar ook een heleboel wat me echt niet aanspreekt. Mickey Mouse als makkelijkste voorbeeld, maar ook een spijker door je eigen hand slaan, het is gewoon echt mijn ding niet.

Gemaakt kort voor zijn dood, en wellicht was dat al wat aan de late kant, want de paar gesprekken met hemzelf gaan niet bepaald makkelijk. Behalve dat is het vooral een ding van talking heads, en daarvan komen net iets te veel leden van het enge kleine cirkeltje van de Amsterdamse kunst langs - die namen ken zelfs ik, ondanks dat ik al ruim twintig jaar geen tv meer kijk. Ja, dat incident met die autobom, dat stond me ook nog wel vaag voor de geest. Da's alweer zo'n dertig jaar geleden zowat.

Het werk van Blanca komt vanzelf langs, maar wat me daarbij opvalt is dat er in de 85 minuten van de documentaire al aardig wat herhaling zit. Zowat elk beeld komt meerdere keren langs. Het geeft een wat weinig bevredigend overzicht van een leven dat toch 62 jaar geduurd heeft - je zou toch verwachten dat er meer te vertellen en te zien zou zijn. Of het incident met de autobom en de daaropvolgende uitsluiting van de kunstwereld daar een rol in gespeeld heeft, of wellicht het drank- en drugsgebruik, of misschien zelfs het karakter van Blanca - het komt er niet echt helder uit. Daarmee stelt de documentaire toch wat teleur, het voelt als een onvolledig en oppervlakkig document.

Behalve de beelden van Blanca is er ook veel zwart-wit beeld van de stad, en da's altijd leuk. Een beetje afleiding tussen het vrij trieste verhaal door.

Een heerlijk spannend en intrigerend verhaal, waar ik de heel grote lijnen nog wel wist uit het nieuws indertijd. En ook een eerbetoon aan het moeilijk te begrijpen genie van Fischer - waarvan ook nu nog wel gezegd wordt dat hij de beste schaker ooit is geweest.

Maguire speelt fenomenaal, weet precies de soort geplaagde genie uit te stralen die het verhaal los laat komen. En Schreiber als Spasski werkt ook wonderwel. Jammer wel van Sarsgaard, die irriteert me erg vaak en ook hier weer.

Simplistische actie.

Het verhaal loopt lekker vlot door, dat moet gezegd. Maar van enige overbodige franje is dan ook geen sprake, alleen het minimale om van begin tot eind te komen. Vraagt niet echt veel van de acteurs, er komen geen diepe emoties uit en de karakters vereisen ook niet meer complexiteit dan een stuk bordkarton.

Toch best een aardig filmpje, want het is wel vakwerk. Mel Gibson is precies op zijn plek. Hoewel hij natuurlijk ook wel interessantere rollen aankan.

Echt zo'n film die een heleboel dingen goed doet.

Eerst en vooral fijn veel vaart in het verhaal, daarmee vallen alle foutjes en plotgaten niet op - ja, als je een paar minuten nadenkt zijn die er nogal.

Tweede, ja, hoe zal ik het zeggen. Clooney overtuigt best wel als trained war professional, en Kidman als nuffige bibliothecaresse, sorry ik bedoel materiedeskundige.

Derde, iedereen spreekt zijn eigen taal. Serieus, kom daar nog eens om.

Vierde, als in een Bondfilm kent het plot geen redelijke grenzen of beperkingen. Over the top, en dan nog verder.

Jammer dan wel dat het allemaal wat te lang duurt, het einde te flauw is, Kidman elke keer op een onverklaarbare manier toch weer een kek outfitje aan heeft, en het allemaal wel wat erg Amerikaans en militaristisch is - met dan wel de positieve uitzondering dat de 'good guys' af en toe gewoon mis schieten. Maar daar tegenover dan weer dat de nucleaire fysici af en toe weg moeten kijken, want daar klopt echt zoals altijd helemaal niets, nada nakkes van.

Jammer ook dat de soundtrack zo opdringerig, dramatisch en cliche is. Lelijk gewoon. En ja, jammer dat Clooney een Army Ranger is. Toch een beetje tweede rang.

En ja, met iets meer beheersing had er er een zinvolle film uit kunnen komen, iets wat daadwerkelijk de vinger op de zere plek van de internationale relaties en de omgang met weapons of mass destruction zou leggen - ja, de film is nog van voordat de jonge Bush daar een ding van zou maken. Iets over uitbuiting van minderheden, en de vreedzame samenhang der volkeren. Je kan dat Leder misschien niet kwalijk nemen, dat ze liever voor een standaard spektakelstuk gekozen heeft. Maar toch, wat als juist zo iemand nou eens.

En eerlijk is eerlijk, de toespraak van Dusan is wellicht al meer dan je van een Amerikaanse film kan verwachten.

Waarom zou je een film maken, als je er ook meteen twee uit kan halen. Een prequel, een sequel, een quel, wat maakt het ook uit. Zelfde acteurs, zelfde tuinbroekie, zelfde set met een fris verfje.

Toch werkt het wel, al is de hillbilly sfeer in dit deel wel wat te vet aangezet voor mijn gevoel. Aardig wel om in dit deel al het pornomotiefje te introduceren, al is de link naar X wat zwakjes. Bij een paar scenes had ik toch wel het gevoel dat de films in een andere volgorde misschien sterker zouden zijn. Toch, cool dat een aantal details uit de prequel terugkomen in het latere verhaal. Hoe oud wordt een krokodil ook alweer? nou oud genoeg, kennelijk.

Qua verhaal trok deze prequel me wel iets minder dan X, en horror is misschien niet helemaal het genre waarin de film thuis hoort. Wel erg leuk bedacht. Kom maar op met het derde deel.

Een van de weinige films waarin Ben Affleck niet enorm irriteert.

Ok, nog steeds wel een beetje, maar dat hoort ook wel bij de rol die hij speelt, en dat staat ook aardig in contrast met de sympathiekere Hartnett. Dat kan toch haast alleen de regie van Bay zijn - of anders op z'n minst dat hij een goeie casting director aan het werk gezet had. Knap werk. Maar daar blijft het ook nog niet bij, want er zijn meer mooie rollen - de dames Beckinsale en Garner, waarvan ik ook zo even niet weet of ik ze ooit beter heb zien spelen. Klein schoonheidsfoutje met Baldwin misschien, die had die rol niet moeten hebben. Dan bij de andere partij Mako toch van een heel ander kaliber, wat een sterke rol zet die neer.

Dan de cinematografie. Geen speld tussen te krijgen wat mij betreft, super spectaculair en de effecten en de actiescenes zien er vijftien jaar later nog steeds fris en goed uit. Kosten noch moeite gespaard, dat ligt er wel in alles bovenop. Ook dat heeft Bay perfect op orde.

Waar ik dan wat minder enthousiast over ben... alles na de aanval op Pearl Harbor komt een beetje gezocht en aan de haren bijgesleept op me over - en waar er op de film tot dat moment al genoeg kritiek was op het vlak van de historische nauwkeurigheid, daar vliegt het ook een beetje te erg uit de bocht. Het had me beter gelegen als de film na de aanval gewoon opgehouden was. Wellicht was dan ook de toch wat moordende speelduur beter in de hand gehouden. Daar verliest Bay zich dan toch weer wat in de te grootse en te overdreven aanpak. Wel een beetje zijn stijl, denk ik.

De visch wordt duur betaald.

Dit is de vierde verfilming van het boek van Pierre Loti - in meerdere opzichten vergelijkbaar met onze versie, Op Hoop van Zegen. Niet precies hetzelfde verhaal, niet dezelfde maatschappijkritiek, maar wel met een lekke boot en de zee en een flauw romantisch verhaaltje.

Misschien niet echt de moeite waard verder, want heel bijzonder kan ik dit niet vinden. Van deze zelfde regisseur, Pierre Schoendoerffer, zag ik vorige week een aantal zeer indrukwekkende films, maar daar hoort deze niet echt bij. Een paar mooie beelden, daar blijft het wel zo’n beetje bij.

Wat op zich een mooi en spannend verhaal had kunnen zijn moddert maar een beetje voor bij gebrek aan timing en spanningsboog. En Washington en Roberts, toch allebei zeker goede acteurs, vallen me ook niet erg mee, het is allemaal een beetje mat en energieloos voor mijn gevoel. Of wellicht was ik gewoon niet in de stemming voor dit soort verhaal, dat kan ook een rol gespeeld hebben.

Toch valt er ook wel iets wél op - de ietwat cynische citaten over het witte huis. Alsof Grisham al wist wie daar terecht zouden gaan komen. Wat een wonderlijk land is het toch, de VS.

Toch best leuk.

Klaar, het is niet zo'n topper als het origineel, maar evengoed best een leuke film met alweer een best frisse kijk op het idee. Jammer dat de zombies wat weinig eng zijn, en ja, de effecten zijn wel wat onder de maat. Evengoed best leuk om te kijken, met fijn veel actie en een sterke sfeer, al is het op een heel andere manier dan in deel 1.

Regisseur Sang-ho Yeon heeft nu een serie uit op Netflix: Hellbound (2021). Die ga ik ook maar eens kijken dus.

Een fijn netflixje voor als het buiten koud is en je met een dekentje op de bank zit te dromen over de komende zomer. Zonnige beelden, twee hoofdpersonen die geen pijn aan m'n ogen doen, en geen verhaal waar je op hoeft te letten. Jammer wel dat dat verhaal niettemin twee uur duurt, het had echt wel drie kwartier korter gemogen. Toch heeft het wel wat, ik keek bijvoorbeeld met enige bewondering naar het moment dat Alex Poppy uit haar jurk helpt en wij kijkers dat in de spiegel zien zodat de film nog steeds door de allerpreutste keuring komt. Het is dan wel een romcom, maar kennelijk weten de makers wel waar ze mee bezig zijn. Jammer dat ze er niet wat meer humor in gestopt hebben, het geheel was toch net wat flauw.

Geheel terzijde overigens, ik dacht op zeker al eens eerder met dat meiske dat Poppy speelt gezien te hebben. Maar nee, dat blijkt dus niet zo te zijn. De ondraaglijke lichtheid van het bestaan als inwisselbare filmster, zo'n soort gevoel geeft het me - en ook de toch wat irriterend zeurende vraag met wie ik dan toch in de war kan zijn. Tom Blyth is makkelijker, die is half om half Miles Teller en Robert Pattinson.

Meevaller.

Jennifer Garner als actieheldin, ik maakte me wat zorgen of dat wel werken zou. Maar ze komt er behoorlijk mee weg, al is het geheel natuurlijk wel een grote opstapeling van suspension of disbelief. Hoort wel een beetje bij het genre vind ik dan, en Garner is lang niet het zwakste onderdeel in de hele ongeloofwaardige brij. En buiten dat, het geheel begint misschien een beetje sloom en mak, de spanning wordt netjes opgebouwd en eens de vaart er goed in zit valt het niet meer stil. Vermakelijk en onderhoudend, vakkundig uitgewerkt.

Deel twee van het drieluik Un Pugno, In Più, Il Buono.

Waar deel een nog duidelijk een weinig gerichte vingeroefening was met wat gelukstreffers, is dit tweede deel veel verder. Het verhaal is niet gejat, en daarnaast wellicht beter - er zijn meer details, er is meer karakter, meer diepte. De cinematografie is beter. Eastwood heeft leren acteren, en is zijn bleke melkmuiltje ineens kwijt, en hij krijgt hulp van Lee Van Cleef, en die zet een ongekend fraaie rol neer - wellicht speelt Van Cleef's aanwezigheid ook een rol in de acteerprestaties van Clint. Hij moet het tenslotte van iemand geleerd hebben, en qua timing klopt het gewoon.

De soundtrack is wat minder dan van Un Pugno, met een paar kleine uitzonderingen - het orgelmuziekje bij de kanselpreek van Indio bijvoorbeeld, of de symfonische trompetsolo aan het eind. Maar daar staat tegenover dat de ontwikkeling van de cinematografie richting OUATITW heel duidelijk is, en vanaf het eerste deel een enorme stap gemaakt heeft. Haast alle genialiteit is er al, wat nog net ontbreekt is de consistentie.

Wat de film nog een extra tintje meegeeft is dat hij in de bioscoop kwam vlak voordat ik geboren werd, en Clint nu nog steeds zijn stempel drukt op de filmindustrie - of hij nu zelf speelt, regisseert of alleen produceert op de achtergrond. Volgens mij komt niemand anders daar toch maar in de verte bij in de buurt.