Opinions

Een heel bijzondere film.

Eigenlijk de culminatie van Tati's werk, zowel in dat in deze films alle eerdere werk bij elkaar komt, maar ook in dat deze film duidelijk ver boven de andere uit steekt. Maar ook zijn noodlot, want deze film heeft hem ten gronde gericht, en wat hij daarna nog produceerde kwam niet in de buurt van zijn vroegere genialiteit. Ietwat weemoedig stemmend daardoor, maar daartegenover ook weer erg bevredigend dat hij zijn visie in deze film in ieder geval volledig vrije baan heeft kunnen - en willen - geven. Gewaagd en apart, en compromisloos uitgevoerd.

En wat een meesterwerk laat hij hier zien. Een ongebreideld grote visie, zowel in het onderwerp van de film - de mens in de moderne tijd - als in de cinematografie, als in zijn unieke eigen stijl van filmmaken. Een crossover tussen de geluidsfilm en de stomme film, en daarin eigenlijk een heel eigen kunstvorm. Prachtig in de details, elke keer dat ik weer kijk zie ik weer nieuwe dingen. Charmant in de onmiskenbare sympathie van Tati voor de gewone mens, wijs in zijn beschouwing van de moderne tijd en de zucht naar vernieuwing.

Even geniaal is het samenspel tussen beeld en geluid, wat de mime-achtige benadering die Tati zo kenmerkt aanvult, de beeldgrappen versterkt met geluidgrappen, maar ook de details in de beelden voorziet van een extra laag details in het geluid. Met een waanzinnige aandacht voor timing en effect tot in perfectie in elkaar gezet.

Waarschijnlijk de meest bijzondere film ooit. En onmiskenbaar een meesterwerk. Zeker een film die je meer dan eens moet zien om te begrijpen waar je naar kijkt, en ook eigenlijk noodzakelijk om te weten hoe hij gemaakt is. Leesvoer op de wikipedia, om mee beginnen.

Even een weekje meekijken.

Meekijken in het leven van Kate en Alex, zien hoe zij zich door het leven dobberen. Beetje drama tussendoor, beetje geluk tussendoor, en dat dan aan elkaar verteld via de gebeurtenissen rond het stel. Met een paar best komische situaties die goed uitgewerkt zijn.

Toch is het wel zo'n film waarvan je je af kan vragen 'waar ging dit nou ook alweer over'. Maar, als je je daar overheen zet of graag een fijn geacteerde film ziet - Catherine Keener op haar best, bijvoorbeeld - dan is dit toch wel een leuk ding.

Moeizaam.

De vraag dringt zich vooraleerst bij me op waarom Thyberg deze film wilde maken, wat de boodschap is die de film te brengen heeft - tenminste, ik neem maar even aan dat de bedoeling niet was om een anderhalf uurtje leeg amusement te brengen. Toch is dat eigenlijk wel het effect, want behalve wat brute close-ups heeft Pleasure maar weinig meer te brengen dan een behind the scenes of documentaire over de amerikaanse pornoindustrie. Is de boodschap dan iets over de ledigheid van de roem, dat het bereiken van de top ten koste gaat van een plezierig en gezellig leven? mwah, daar heb ik ook wel eens een betere film over gezien, en in beide gevallen is het ook niet echt iets wat uniek is voor het pornowereldje. En over het pornowereldje zelf dan, ach, daar vond ik About Cherry (2012) eigenlijk een betere film in - met overigens wel wat parallellen in het narratief. Dat zal wel geen toeval zijn denk ik dan. Nee, wat bij mij overblijft is vooral een ietwat nare nasmaak van exploitatie - maar dan door deze film zelf, eerder dan het onderwerp waar het om gaat. Het doet me denken aan die vage kennis die altijd bij elke denkbare gelegenheid begint te zeveren over de positie van vrouwen, en daarbij vergeet dat hij een man is en dat doordat hij zijn bek elke keer opentrekt hijzelf juist vrouwen hun kansen ontneemt daar zelf iets over te zeggen. Ook daar krijg ik altijd een ongemakkelijk gevoel van.

Net zo mierzoet als je van de titel verwachten zou, en misschien niet heel factueel verantwoord in de manier waarop de Amish worden voorgesteld. Toch, geen onaardig kijkvoer, en net weer eens wat anders dan de gebruikelijke dross van het genre.

Stineman en Joy zijn kennelijk in het echt een stel, en spelen vaker samen in dit soort film ook.

Ik ben ondertussen oud genoeg om meerdere mensen uit mijn kring kwijtgeraakt te zijn, en zoals dat dan gaat komt dat deels door slopende ziektes en de bijbehorende medische lijdensweg. Als je dat ziet gebeuren is de eerste gedachte voor de hand liggend - ‘als het met mij ooit mis gaat, dan wil ik dat in ieder geval niet’. Maarja, als je dan voor die keuze staat is het toch anders, ben ik bang.

Precies daarom is dit zo’n indrukwekkende film, de integriteit waarmee het onderwerp gebracht wordt is geniaal fraai uitgewerkt, Krieps zet een meesterlijke rol neer met een volstrekt overtuigende aftakeling, tegenover haar vriendje/man die moeite heeft om haar keuzes te accepteren en niet kan omgaan met de veranderingen die ook hem raken. Allemaal erg menselijk en erg herkenbaar, invoelbaar en tot het bot rakend uitgewerkt. Ik hoop toch van ganser harte dat ik als het zover is sterk en dapper genoeg zal zijn om te kiezen voor iets anders dan het langstdurende, tot elke prijs.

In de hiervoor genoemde quote van Atef, ‘niet over de dood, maar over het leven in de eindfase’, en daarmee is het einde ook perfect passend, juist. Voorbij navrant is het wel dat het Ulliel is die ondertussen niet meer onder ons is. Toch een heel absurde confrontatie met de willekeurigheid van de tijd die ons gegund wordt.

Op zich een positief punt dat me opviel aan deze film, de nogal typische Nederlandse manier van overacting zit er eens niet in - ik bedoel dat er op het moment dat er iets dramatisch gebeurt, daar iemand nog even met overdreven nadruk het publiek over wakker maken moet. Zal wel aan een of andere toneelschool onderwezen worden, want het valt me echt vaak op. Hier dus niet.

Jammer wel dat er wat weinig aandacht is voor de karakters van de slachtoffers, en daarmee dat het nergens interessant lijkt te willen worden hoe het met ze afloopt. Dat lukt de eerste de beste teen slasher toch al gauw beter. En ik mis ook een beetje uitleg van waar in Nederland je drie uur lopen moet naar je auto - ik ken die plekken niet.

En jammer dat Katja Herbers maar zo'n klein rolletje heeft.

Guilty pleasure.

Reeves en Busey dingen naar de hoofdprijs voor slechtste acteur in deze film. Maar Swayze en zijn makkers zijn wel erg cool, en Lori Petty ook, de timing is perfect en de actie leuk. Ook nog een leuke cameo voor Anthony Kiedis, en bij de stoerigheid komen ook een serie goeie oneliners langs. Dat het geheel in de eeuwige zomer speelt doet ook een hoop goed. En op de een of andere manier heeft de film ergens in mijn achterhoofd een soort cultstatus. Misschien een verdrongen verlangen om een soort Bodhi te worden. Ooit nog eens.

Een moderne bijdetijdse visie op het concept 'remake'.

Met het origineel heeft deze film hoegenaamd niets te maken. Er spelen personen in met dezelfde namen als in het origineel, daar houdt elke gelijkenis verder een beetje mee op - filosofie, karakter, achtergrond en dergelijke zijn niet eens in de verte vergelijkbaar. En het origineel had ook een traditioneel verhaal, met overigens een erg sterke timing en sterke dialogen. Niets van over.

In plaats daarvan krijgen we nu iets dat aanvoelt als een Red Bull filmpje van bijna twee uur, met de ene spectaculaire stunt na de andere. Met een volslagen onzinnig flutverhaal dat vol gaten zit, en overduidelijk als sluitpost bedacht is nadat de actiescenes allang gepland waren. Met een cast die Keanu Reeves en Gary Busey op topacteurs laat lijken. Waarbij ik moet zeggen dat dat misschien vooral aan de regie ligt, want zo karikaturaal slecht als de rol van Teresa Palmer - de enige die ik bewust wel eens in een andere film gezien heb - dat kan je haarzelf niet aanrekenen, dat moet wel aan de regie liggen. Beschamend slecht eigenlijk, hoe marginaal de personen worden ingekleurd - je zou als acteur principieel moeten bedanken voor zo'n rol.

Maar is het een slechte film. Nee, vind ik - de beelden zijn prachtig, de acties zijn erg mooi in beeld gebracht en foutloos uitgevoerd, en hoeveel ervan ook uit de computer komt, overtuigen doet het zeker. Perfect vermaak eigenlijk. Hoewel het wel wat confronterend is als je naar het verschil tussen de twee films kijkt. Een volstrekt gebrek aan diepgang, aan karakter, aan betekenis - en dat alles vervangen door meer spektakel. De zeitgeist. Het roept vooral wat vragen bij me op hoe de volgende remake over vijfentwintig jaar eruit zal zien.

Een wat geliktere remake van La Femme Nikita.

Mooier in beeld gebracht, en Bridget Fonda ziet er ook een stuk aantrekkelijker uit dan Anne Parillaud - en heeft zeker een betere tandarts gehad. Maar precies waar ik me een paar weken geleden aan stoorde bij de herziening van het origineel, stoort me bij deze remake ook - de lelijke soundtrack, met de nu twintig jaar later toch wel erg gedateerde 'hippe' synthesizergeluidjes en lelijke poppige deuntjes.

Hier en daar is het dan wel weer grappig om de 8 verschillen met het origineel te ontdekken. Maar verder heeft de remake weinig te brengen - anders dan dat de beelden wat mooier zijn. Maar, net als m1chel voor mij al noemt, daar staat tegenover dat de rauwheid en de kracht van het verhaal daar wat onder lijdt.

Komedie, drama en actie is toch een wat moeizame mix, dat blijkt wel weer - het is niet iedereen gegeven om daar een mooie balans in te vinden, en Ākerlund slaat de plank met dit geval lelijk mis. De eerste helft gaat dan nog wel een beetje, als je de wat maffe stijl van de tegenpartij kan waarderen. Maar in de tweede helft wordt de humor teveel vergeten en komt daar slechte actie en misplaatst drama voor in de plaats. Geen succes, wat mij betreft.

Desondanks doet Mikkelsen braaf z'n best, en dat redt de film wel van de totale ondergang. En wellicht ook de beelden van de vallei waarin hij zich verstopt heeft, ik zou er zo heen willen. Verder is het echt wel ver onder de maat eigenlijk, en vooral veel en veel te onevenwichtig.

Het begin wordt mooi langzaam opgebouwd - lijkt het, maar het wordt dan toch ook al gauw wat langdradig. En dan moet het echte verhaal nog beginnen, het duurt best even voordat de Tadzjikistani verschijnt. En dan - zoals wel meer films die deze of vergelijkbare boodschap proberen te brengen verliest ook deze zich in teveel goede bedoelingen, teveel elitaire pretenties en teveel, ehh, gewoon teveel.

En dat is jammer. Want dat de boodschap gehoord moet worden staat wat mij betreft echt als een paal boven water. Teveel mensen komen klem tussen overheden, tussen regeltjes en de machinale toepassing daarvan. Dat moet echt anders.

Wat overigens wel leuk werkt is hoe sterk de drie verschillende agenten worden neergezet in hun ietwat gepolariseerde opvatting, en hoe genuanceerd dat dan uiteindelijk blijkt te zijn. Ook bij de politie werken uiteindelijk gewoon mensen.

Indringende cinema-verite.

De dagelijkse werkelijkheid op het bureau wordt verteld zoals die is - met daarbij alle uitwassen, maar ook de betrokkenheid en de onmogelijkheid om werk en prive te scheiden, en de waanzin die langzaam sterker doordringt in het leven van alle betrokkenen, de ziekte van de daders die alles om hen heen beschadigt en kapot maakt.

Daarmee geen makkelijke film - als je niet begrijpt in welke situatie de agenten zitten, je niet kan begrijpen waarom ze zich zo gedragen als ze doen, en je niet herkent in hun wanhoop, dan is het lastig om te begrijpen waar de film over gaat - en dan zal je het einde ook niet echt snappen. Maar misschien ben je dan wel een gelukkiger mens.

Meesterwerk.

Erg mooie beelden.

Jammer dat het verhaal niet doorkomt en de personen niet echt tot leven komen. Het komt een beetje op me over alsof ik heb gekeken naar een verzameling wassen beelden in een mooie achtergrond - in plaats van echte personen van vlees en bloed, met herkenbare beweegredenen en emoties. Terwijl het verhaal op zich achteraf best interessant is, komt het niet echt over. Dat wordt nog eens versterkt doordat niet duidelijk is waar het om gaat - het kabbelt een beetje voort zonder te kiezen welke boodschap er aangezet wordt, welke gebeurtenissen er wel en niet een rol spelen moeten om het verhaal over te laten komen. Daardoor voelt het nogal aan als een Duitse TV-serie met een heeeel lange aflevering.

Aan de acteurs ligt het niet. Ook niet aan de cameraman. Wat nog wel een bijzondere vermelding waard is is de voice-over. Waar dat in L'Amant zo goed werkt, is dat hier echt volstrekt mislukt en irriteert het vooral. Timing is toch maar alles.

Amai wat een slechte reviews krijgt deze film toch. Terwijl ik toch een heleboel leuke dingen zie.

Laat ik beginnen, het is natuurlijk een stereotype zomerblockbuster. Veel spektakel, weinig inhoud. Je kan daar natuurlijk een goedkope mix van Spartacus en Gladiator in zien - en met recht. Maar toch vind ik het een aardig filmpje, met een simpel maar meeslepend plot, goede en spectaculaire effecten, en een leuke heldin en een dappere held. En een goed einde.

Wat natuurlijk wel wat helpt is dat ik een zwak heb voor Emily Browning, de heldin van het verhaal. Kit Harington is misschien niet de beste acteur ooit, maar in de actiescenes houdt hij zich redelijk staande - en dat is alles wat er van hem gevraagd wordt. Leuker eigenlijk is zijn sidekick in het verhaal, Atticus (had dat geen Griek moeten zijn?) met een respectabel goede rol van Adewale Akinnuoye-Agbaje. Speelt eigenlijk elke scene naar zich toe, met zijn mooie indrukwekkende puilogen.

Waar wel wat kritiek op is van mijn kant is het verhaal, dat niets meer inhoudt dan het afraffelen van alle verplichte nummertjes in het genre film-over-romeinen en film-met-ramp. Het mankeert er alleen aan dat de strijdkar van Corvus (mooie naam voor een Romein overigens, 'Kraai'...) met Ben-Hur messen uitgerust is.

Maar toch een leuk filmpje. Niet te veel op de details letten, en het romantische plotje opvreten, dan is het aangenaam kijkvoer.

Van Lanthimos verwacht je natuurlijk geen gewone film.

Toch kon ik zijn films beter waarderen in de tijd dat hij nog volstrekt onbekend was, al blijkt dat achteraf misschien niet uit de sterretjes en de teksten. Met een groter budget en meer ambitie komt er minder uit, zo lijkt het vooral.

Wellicht dat het voor de critici werkt allemaal, deze wat verwrongen en gemoderniseerde take op Frankenstein. Maar voor mij is het narratief vooral een voorspelbare en voor de hand liggende brij van draf waar ik maar weinig mee kan. Voer voor voornoemde critici die proberen er een diepere laag in te vinden, maar met draf is dat moeizaam zoeken.

Niettemin wel waardering van mijn kant voor de fraai vervreemdende beelden. Maar had zoiets in een setting gebracht als wat een Gilliam zo fraai bij elkaar krijgt. Maar daar komt deze film dus lang niet in de buurt.

Prachtige ode aan de jaren-50.

Déborah François is vertederend schattig zowel als mooi, en laat zelfs Romain Duris voor de verandering eens een normaal mens lijken - in plaats van de gladde gladjakker die hij meestal speelt. Van allebei heerlijk spel, mooie chemie tussen beiden. De hoofdrol is misschien wel eigenlijk die van de mooie aankleding, vormgeving, radio en televisie - de details in het verhaal - alles ademt de sfeer van de fifties.

Erg goed.

Wel aardig.

Maar ook niet meer dan dat, het idee is op zich wel leuk maar de uitwerking is erg matig - zonder dat dat overigens overkomt als een bewuste keuze. Even twijfelachtig is het met de timing, de opbouw is net een tikkie te langzaam. En de gore is af en toe te mak, en dan weer te ver over the top.

Toch is het idee wel leuk bedacht. Het heeft ook wel wat extra als je per ongeluk wel eens in de donkere, muffe en stoffige kelder van een ouwe bioscoop komt. Toch maar eens checken waar het lichtknopje zit.

Meestal ben ik een uitgesproken tegenstander van vorm-over-inhoud, films zonder verhaal, psychedelisch-hypnotiserende beelden waar je je eigen gedachten bij hebben kan. Maar er is natuurlijk altijd wel weer een uitzondering.

Deze.

Want ondanks dat - om een eerdere recentie van mijn hand te citeren - je zonder enig probleem de film beeld voor beeld verknippen kan en dan nog steeds dezelfde inhoud hebt, blijft het toch nog wel ergens boeiend genoeg om ook zonder geestverruimende middelen uit te zitten. Net aan. En dat komt dan vooral doordat de beelden af en toe wel erg mooi zijn. En omdat Ella-June Henrard en Rutger Hauer daar toch wel goed in rondlopen.

Daar moet je dan wel voor kijken - het is in ieder geval het enige waar geen eigen invulling voor nodig is. Met de rest kan je alle kanten uit. Wat dan de vraag is waar ik een beetje mee blijf zitten is of je een film met zo weinig inhoud nog een film kan noemen. Mijn screensaver vertelt al meer - over coming of age, reizen, psychedelische ervaringen, en de wereld.

Lang geleden wel gezien, en ik vond dat het wel eens tijd was om nog eens te kijken. In het eerste uur was dat wat teleurstellend - af en toe toch best houterig gespeeld, slordig camerawerk. Dat is in de tweede helft toch veel sterker. Dan begint ook duidelijk te worden dat de film net iets meer te brengen heeft dan alleen het shockerende gegeven. Mooie scenes met Rampling en Bogarde die hier misschien wel de beste rol van hun carriere aan het spelen zijn. En anders wel de meest spraakmakende.

Jammer dat het geluid zo tenenkrommend slecht is. Leidt echt af.

Het begin, en wellicht is dat het interessantste deel van de film doet me onweerstaanbaar denken aan La Belle Noiseuse (1991). Het komt ook wel wat over alsof dat de bedoeling is, dus of dat nou een pluspunt is laat ik maar even naast me. Visueel heb ik dezelfde twijfels - mooie beelden, maar er wordt ook wel wat erg gratuit gebruik gemaakt van het gebeeldhouwde smoeltje van Merlant. Fraai, maar de context en de inhoud, daar ging het toch om.

Ergens halverwege verandert de toon ietwat, en neemt een zekere vertedering over van het zagende stemmetje in mijn achterhoofd. Lief toch. Maar eens de titelrollen gedraaid hebben komt dat stemmetje weer terug - had hier niet veel meer in gezeten, als er beter naar la Noiseuse gekeken was, of er zelfs misschien begrepen was wat die film tot iets bijzonders maakte. Zoals wel vaker mis ik vooral de durf, het talent is er overduidelijk wel.

Er zijn legio films waarvan het plot ongeveer dezelfde samenvatting heeft. Wat maakt deze daarin bijzonder? het wordt mij niet direct duidelijk. Eens te meer ben ik het ergens wel eens met Onderhond. En toch ook wel teleurstellend dat precies het beeld waar de titel uit komt nauwelijks terugkomt in de film - niet dat ik die uitleg nou zo ernstig mis, maar wel de focus op waar het dan kennelijk om zou moeten gaan. Zoals het uitpakt had de titel eerder zoiets als 'full-body schilderij van een vrouw in een soort lijkwade' kunnen heten - oh, het was bedoeld als trouwjurk.

Wat me dan ineens weer aan het werk van Piet van den Boog herinnert. Wellicht verklaart die link meteen ook waarom ik deze film wat teleurstellend vind.

Als ik het me nog goed herinner heb ik deze film indertijd samen met mijn vader in de bios gezien - in de Cinerama Lijnbaan, ongetwijfeld, terwijl mijn moeder aan het shoppen was. Hoe we bij deze film terechtkwamen? Als ik dat nog goed terug puzzel wilde ik eigenlijk naar Gray Lady Down, maar mocht ik daar niet binnen vanwege de filmkeuring - maar het kan ook zijn dat dat bij Airport '77 was. Ook zo'n film waarvan ik me nu een beetje afvraag waarom mijn pa daar met zijn zoontje van een jaar of 10 of zo naar toe ging. Nouja, je had toen nog geen moviemeter natuurlijk, dus je moest afgaan op zo'n omschrijving van drie zinnen in de krant, of nog korter aan de deur van de bioscoop.

Van de film zelf herinner ik me van toen zo ongeveer niks, behalve dan dat ik er een nauwelijks beredeneerde afkeer van Ernest Borgnine mee heb opgedaan - en daar kan ik me nu zo'n dikke vijftig jaar later nog maar met moeite van losmaken. Terwijl hij in deze film toch best een sympathieke rol speelt. Het was iets met die ogen en zijn tanden wellicht, zo denk je als je tien bent.

Hoe dan ook een lastige film om iets van te vinden, iets zinvols over op te schrijven. Komische momenten genoeg - ik denk dan even aan de scene waarin het groepje door een koker omhoog klimt aan een handig laddertje, met de aanwijzing (van Borgnine) om toch vooral niet omlaag te kijken. Weinig kans dat iemand dat doen zou, met Stella Stevens halverwege die ladder in haar mini-jurkje. Of het wijsneuzerige kind dat de ontknoping inluidt met zijn weetje dat het staal boven hun hoofd maar een duim dik is - alsof dat ook maar iets uitmaakt voor de kans op ontsnapping. Even moeizaam is - ja, nu achteraf - de casting van Leslie Nielsen als de kapitein. Je kan dat de makers niet kwalijk nemen natuurlijk, maar het zet het eerste deel wel in een ander licht.

De beelden zijn - ja, wel voor die tijd - best behoorlijk. De opening is niet al te geruststellend met een serie beelden die te overduidelijk in het zwembad gemaakt zijn, maar in het hoofddeel van de film is het allemaal wel ok, het leidt niet af van waar het over gaat.

Hackman als eerste op de aantiteling stelt wellicht wat teleur, krijgt eigenlijk ook te weinig ruimte tegenover Borgnine die de show steelt. Misschien moet ik ook ooit, ooit nog eens proberen om alle films van Borgnine te zien. Maar eerst Hackman. Nu een dikke maand mee bezig, en ik heb nog een stuk of dertig te gaan geloof ik.

Naar verhaal. Als je niet weet dat het op een echte gebeurtenis gebaseerd is wordt het verhaal eigenlijk sterker, vandaar dat ik daar maar een spoiler van maak, hoewel het hier al vaak genoeg staat. Wel jammer dat de omslag ongeveer halverwege de film een beetje uit de lucht komt vallen - er zijn wel wat signaaltjes in het begin van de film, maar best subtiel. Het wordt wel best sterk gespeeld - terwijl je neutraal in de film begint, krijg je vanaf de helft echt een hekel aan de hoofdpersonen. Hoe die dwazen met hun arme kind omspringen alleen al. Triest dat er zulke mensen zijn. En daarmee is het verhaal nogal bevestigend stereotiep. Niks maatschappijkritiek, niks zielig arm en gemeen rijk. Dieven en misdadigers deugen niet en moeten gewoon de bak in. Zo lang mogelijk. Want dat is wel de boodschap die ik van de film krijg - erg weinig subtiel.

En is het nou eigenlijk een goede film? In abstracte zin misschien wel. Maar ik zou aanraden om een leukere, vrolijkere of filmhuizerigere te zoeken. Deze lijkt teveel op het journaal - alleen maar narigheid.

Veel meh.

Ik had nogal hoge verwachtingen van deze film. Spielberg, Hanks, Streep, dan zou er toch wat mogen komen. En m'n lief wilde 'm ook graag zien. Dus een loge besteld in Tuschinski, en laat de mooie avond maar komen.

En ja dan valt dat toch wat tegen. Om te beginnen al met de lelijke kleuren. Het idee zal wel geweest zijn om het daarmee een soort jaren-70 gevoel te geven. Zoals mijn lief zei, in die tijd was er dan wel kleur, maar nog niet helemaal goed zoals nu. Slecht idee, en toch vooral ook erg lelijk.

Gespeeld wordt er ook maar matigjes. Streep overacteert, zoals wel vaker. Hanks doet zijn gewone dingetje. Als er al iets te zien is, dan is dat van de kleinere bijrolletjes die nog gemotiveerd worden door hun tegenspelers en de naam van de regisseur - de grote namen zijn kennelijk alleen voor het geld bezig. Nogal schrijnend eigenlijk als je dat afzet tegen het onderwerp.

Dan het verhaal, het motief dat The Post net een beursgang gedaan heeft en het daarom eng is om iets te riskeren wordt maar matig uitgewerkt. En behalve dat, er ontbreekt ook wel iets van een soort eergevoel, een 'dood of de gladiolen' motivatie. Dat zijn we in deze tijd grotendeels kwijtgeraakt geloof ik, maar toen bestond dat echt wel, en ik mis het in dit verhaal. Of de werkelijkheid ook wat lafjes was, of dat het in de huidige moraal gezet is - daarvoor moet je er misschien bij geweest zijn, en wie is dat.

Komen we bij de moraal. Spielberg laat ook daar toch wel een enorme berg liggen. Want, aansluitend op het onderwerp, het gaat er niet om of Trump nou een belachelijke president is, of dat Clinton even slecht geweest zou zijn. Het gaat er om hoe de vrije nieuwsgaring evolueert, en hoe we ons daardoor laten beïnvloeden. De helden van The Post zouden zich dood moeten ergeren aan de corrupte en laffe bende die tegenwoordig het nieuws brengt - beter dan dat kan ik het niet maken. Geregeerd door clickbait en kijkcijfers, en nieuwsgaring of waarheidsvinding is nog nooit zo ver verwijderd geweest van de krantenkoppen als nu.

Ai. Carrie Fisher doet iets autobiografisch in een Hollywood-navelstaar setting, en de hoofdrol wordt gespeeld door Streep. Waar zal ik eens beginnen. Ik heb al wat moeite om te accepteren dat Princess Leia door een actrice gespeeld wordt, en dat dat dan ook nog een normaal mens van vlees en bloed met dezelfde tobberige problemen als wij allemaal blijkt te zijn is gewoon echt een stap te ver. En dat ze dan ook nog door zo'n tobberig zijkwijf als Streep gespeeld wordt is nog veel verder, en duidelijk over de grens. Dan ook nog met haar gebruikelijke overacting en overspannen gedoe, ik krijg er bijkans het gevoel van dat ik naar iets van Woody Allen zit te kijken en daar krijg ik dus helemaal acuut bultjes van. Net als van Shirley Maclaine overigens, die dan ook nog eens de enorm onaangename rol speelt van de overheersende moeder van Fisher, die maar niet wil begrijpen dat haar dochter haar eigen leven heeft en het tijd wordt om los te laten.

Waar het me om ging was dat Gene Hackman meespeelt. Maar die blijkt ongeveer twee minuten screentime te hebben. Zelfs als je per se al zijn films gezien wil hebben zou ik zeggen, laat dat los en sla deze over. Het is het niet waard.

Niet echt een heel origineel onderwerp, maar toch wel een aardig filmpje. De prettige cinematografie en de helder frisse kleuren en mooie locaties helpen daar nogal bij. En misschien ook wel dat ik altijd ietwat een zwak heb voor Brit Marling. Op zich misschien niet de beste actrice ooit - ze speelt tenslotte nogal veel hetzelfde soort typetje - maar dat ligt me kennelijk wel.

Hier krijgt ze dan tegenspel van Jack Huston. Kwam me zo direct niet bekend voor, maar een korte blik op imdb leert me dat hij al speelde in Boogie Woogie (2009) - een film met een nogal vergelijkbare kijk op de kunstwereld, al is het verhaal volstrekt anders. Toeval?

Een beetje een matte televisieproductie, weinig uitschieters of opvallende zaken in het script. De voor de hand liggende tegenstelling tussen de plattelands-Amerikanen en het brave meisje uit de Oekraine zorgt voor de voor de hand liggende situaties en grappen.

Toch een aardige film. Zonder echt opvallende prestaties toch prettig gespeeld. De mooie Natalia Nazarova trekt natuurlijk alle sympathie naar zich toe.

De bevrijding van de huisvrouw en de opkomst van het nieuwe matriarchaat.

Maar ook een zouteloos flauwe komedie, een vehikel om Deneuve en Depardieu samen op het scherm te brengen. In plaats van de controversie en de maatschappelijke veranderingen van de jaren-70 wordt vooral de truttigheid en de braafheid benadrukt. Het geheel in een nogal traag tempo, zonder spanning of spanningsboog, en met vooral veel aandacht voor de aankleding en muzikale omlijsting in jaren-70 stijl.

Jammerlijk mislukt, wat mij betreft. Van Ozon zou je toch een iets meer beschouwende en kritische noot verwachten, maar die is volledig afwezig. Het idee zal wel geweest zijn om Deneuve en Depardieu te casten, en dat het publiek het dan vanzelf geweldig zou vinden. Helaas, die vlieger gaat voor mij niet op.

Alweer een film die bewijst dat het "tweede deel" altijd minder is. L'Auberge Espagnole was geniaal, maar deze film mist daar toch een heleboel steken aan - hier ontbreekt het spontane, het nieuwe. Wat er overblijft is wel de snelle montage (met foutjes, ook, deze keer), de aardige muziek, de mooie beelden. Maar, dat versterkt bij mij wel het gevoel: dit trucje kenden we al, wat heeft deze film nog te brengen?

Dan, Romain Duris heeft zo'n kop die aan de ene kant misschien 'markant' genoemd kan worden, maar ook snel irriteert. Dat doet het bij mij - hij is echt te vaak in beeld, wat mij betreft. Audrey Tautou had dan wel wat vaker te zien mogen zijn, haar kan ik stukken beter hebben

Nog steeds best een leuke film, maar geen uitschieter zoals Auberge was.

Nouja.

Sorry, ik vind het niks. Van alle perfecte, prachtige Franse films waar ik de afgelopen jaren van in vervoering ben geweest... nee, deze komt niet op dat lijstje.

Er is wel degelijk iets aan de hand met een soort onduidelijke broeierige spanning, een certain je ne sais quoi. Maar de bedenker daarvan heeft het net niet helemaal door, verwart nut met noodzaak, doel met middel. Het mist gewoon, 'gewoon'... de vonk. De Marilyn, en de Mr. President.

Net allemaal niet.

Deze film schoot me van de week te binnen bij de vraag 'noem eens een film waar Diane Kruger goed in is'. Behalve Maryland dus ook deze, waarbij dan wel gezegd moet dat ze hier wel belangrijk minder te doen heeft, want deze film leunt voornamelijk op de sterke Lindon. Leuk filmpje, en niet vreemd dat er een remake van gekomen is - wellicht moet ik die ook maar eens opsnorren, altijd leuk om te vergelijken. Zoals dat ook kan bij Wicker Park, waar Diane Kruger dan ook weer in speelt - en in tegenstelling tot het gebruikelijke patroon is de remake daar dan eens beter dan het origineel.

Awel, ik dwaal af. Deze film dus, heerlijk vlot is het allemaal zodat er nergens opvalt dat het plot misschien een beetje rammelt. Lindon, Kruger en hun filmkind Roch zijn prima bezig, net als de bijrollen. De scenes waar Julien zonder woorden met zijn vader praat vond ik erg goed bijvoorbeeld. De beelden zijn verder mooi blauw getoond, zonder dat dat teveel overdreven wordt en gaat storen.

En ach, het verhaal kan dan misschien een beetje rammelen, het is beslist wel origineel. Hoevaak zie je dat nog.