Opinions

Grindhouse.

En waar Tarantino's Death Proof me behoorlijk hard tegenviel, zo goed valt deze Planet Terror. Eigenlijk het enige dat me echt verkeerd schiet in deze film is de wat overbodige gimmicks met de missing reel en de te erg mislukte edit. Je kan het er ook te nadrukkelijk in willen wrijven.

Verder klopt het allemaal heel erg goed. Het concept van de grindhouse parodie is prima gelukt, en de film zelf is ook nog eens een prima film op zich - ongegeneerd over the top, met veel erg onsmakelijke gore, een volstrekt halfgaar verhaal, absurde types en een heleboel idioterie. En natuurlijk Cherry Darling aka Palomina, de ultieme power chick met haar handige beentje.

En helemaal in het concept nog de trailer voor Machete - die vervolgens zo veelbelovend is dat die film achteraf nog gemaakt is ook, hoe mooi wil je het hebben. Al viel die film in vergelijking met de briljante trailer dan net een heel klein beetje tegen. Knap stukkie werk.

Een super mooie cast - Natalie Portman, Lily-Rose Depp, Louis Garrel. Knap werk van Zlotowski om die allemaal bij elkaar te krijgen, en in haar derde film al - en terwijl de twee voorgaande nou niet heel erg overtuigend gelukt waren. Nouja, Belle Epine misschien een beetje.

Wat ook echt wel snor zit is de cinematografie. George Lechaptois heeft wel vaker met dat bijltje gehakt, dat is wel duidelijk - en ook samen met Zlotowski overigens.

Maar daarmee is het positieve nieuws wel een beetje op. Wat Zlotowski nou precies probeerde te vertellen met dit verhaal wordt me niet duidelijk - tenzij het misschien zoiets is als de banale tragiek van het lot, iets van een helaasheid der dingen, en wellicht dan nog met het aspect daarbij dat dat iedereen treffen kan.

Kennelijk ligt het niet aan mij, dat het daarmee niet werkt. De film wordt ongeveer unaniem afgeserveerd, en hier is het ook al oorverdovend stil. Tsja, het nut van mislukte films is dat je daardoor weer beter leert waarderen als het een keer wel lukt.

Planète B schetst een niet al te vrolijk beeld van de nabije toekomst, met een simpel maar wel origineel en goed uitgewerkt concept. Erg fraai in beeld gebracht, en voor dit soort film wellicht de beste cast die La France kan ophoesten. Souheila Yacoub die een Cesar-nominatie in de wacht sleept en La Ex als boegbeeld, wat wil je nog meer. Thema's als vrijheid van demonstratie, onderdrukking door repressieve regimes, het kon allemaal niet actueler.

En toch krijgt de film geen aandacht. Zelfs in Frankrijk zijn er nauwelijks recensies, en hier - een film met Adele Exarchopoulos die al ruim een jaar uit is, waar ik dan het eerste woord over schrijven mag, het moet toch niet gekker worden. Onbegrijpelijk vooral ook.

Ik vond het in ieder geval een topfilm - fraai gebruik gemaakt van de beschikbare middelen, mooie beelden, prima vormgeving, een sterke en beklemmende sfeer en een verhaal wat gewoon klopt. En genoeg om over na te denken.

Geen hoogvlieger.

Eerder van de week - ik heb kennelijk een oorlogsfilmweekje - schoot me al het fenomeen 'oorlogsboekie' te binnen. Van die dunne boekjes op pocketformaat, van 50 of 60 bladzijden maximaal. Met een heel dun (ahem) oorlogsverhaal er in, door een verder volstrekt onbekende schrijver - ik betwijfel of er wel een naam op de kaft stond. Maar wel netjes een verhaal met een held en een slechterik, en een wat onzekere afloop. Tot en met de wrede commandant aan toe - zo heette een van die boekjes, geloof ik. Erg populair toen ik op school zat, eind jaren-70 of zo.

Maargoed, zo'n verhaaltje heeft deze film dus. Erg dun. Waar de film echt nog wel wat sterke punten heeft in de afgeleefde, zweterige smoelen van de soldaten en meelopers, in de desolate schoonheid van de woestijn, net zo makkelijk gaat het fout met het lelijke camerawerk en het slappe verhaal. En da's eigenlijk best jammer van het talent van Michael Caine - ik dacht overigens nog dat dit een van zijn eerste rollen zou zijn, maar hij was voor deze film al zeker 10 of 15 jaar bezig.

Geen hoogtepunt in zijn carriere, dat is wel zeker. Alleen de moeite waard voor de beelden van de woestijn. En het einde, dat is ook de moeite waard. Maar om voor die twintig seconden de hele film te zien? Tsja.

Clint en de groupies.

Als een soort rustpunt in zijn oeuvre, want heel veel gebeurt er eigenlijk niet - niet in het verhaal en niet in de rollen, want die zijn ook niet zo heel opzienbarend. Wat me wel opvalt is dat de film eigenlijk niet gedateerd aanvoelt, ondanks dat er toch al 50 jaar voorbij zijn. Dat is dan wel weer een beetje te zien aan het al te lange haar van Clint en de lelijke korte koppies van de dames.

In de regie is de hand van Clint zeker wel te herkennen, dezelfde stijl als in geloof ik al zijn films - rust in de opbouw, zorgvuldig en ietwat behoudend - of misschien is degelijk wel het juiste woord.

Oh jee, Hollywood doet weer eens navelstaren.

Er zijn nogal wat films in dat genre - het lijkt af en toe wel alsof er nog meer van zijn dan, zeg, Dracula- of zombie-films. Maar waar die twee genres zich meestal redelijk aan een aantal ongeschreven regels houden, is de navelstaarfilm kennelijk zonder enige regel of richtlijn een garantie voor applaus.

Niet van mij, dat mag al wel duidelijk zijn. Weer een half-interessant plot vol zogenaamd intelligente referenties die buiten de filmwereld geen hond in beweging krijgen, ik ben er een beetje klaar mee. Zo'n beetje het enige positieve dat ik in de film terugvind is de casting van Greta Scacchi. Had daar dan eens zo'n beschouwende film over gemaakt - ik vermijd het woord navelstaren maar liever in deze zin.

Inhoudelijk is het allemaal nogal meh, net als de latere afleveringen van Jiskefet of Monty Python - het moet dan maar goed zijn omdat de makers het goed vinden. De objectieve kijker ziet alleen iets anders - overentitlement.

Oh bah, het is zo'n vlechtwerkje.

Dat noemen we in het Engelse spraakgebied dan een 'ensemble film', maar daarvan dan dus het minder duidelijk omschreven gedoe waarbij de verhaallijntjes op een voor de kijker verborgen manier bij elkaar zullen gaan komen. Wat een tijdlang in de mode was, zo tussen half jaren '90 en half jaren '00 misschien. En gelukkig ondertussen weer vergeten, want zoals deze film aantoont, het lukt maar zelden om er iets interessants van te maken.

De grootste fout is wellicht dat zo ongeveer geen van de personen die we volgen ook maar in de verte sympathiek is, met een mogelijke uitzondering van Jolie en Connery - maar ook in dat opzicht nogal meh. Zelfs het stukje aids awareness, hoe goed bedoeld misschien ook indertijd, komt over als fout, te laat, te gemakzuchtig.

Vilmos Zsigmond maakte er af en toe heel fraaie beelden van, dat wel. Maar het schip was al gezonken, dan kan je met je mooiste compositie ooit komen maar dat helpt geen moer. Net als dat PJ Harvey wel genoemd wordt in de soundtrack credits, maar Angelene me nergens opgevallen is.

Nietszeggende flauwe romcom met een slordig spelende Butler die af en toe z'n accent vergeet, Jessica Biel die voor zouteloos huisvrouwtje speelt, en nog wat loslopend vrouwvolk dat wisselend tolerabel en irritant doet. Dennis Quaid wint van ze allemaal - als de wedstrijd is wie het slechtste spelen kan.

Flauw kijkvoer.

Een heel bijzondere film.

Eigenlijk de culminatie van Tati's werk, zowel in dat in deze films alle eerdere werk bij elkaar komt, maar ook in dat deze film duidelijk ver boven de andere uit steekt. Maar ook zijn noodlot, want deze film heeft hem ten gronde gericht, en wat hij daarna nog produceerde kwam niet in de buurt van zijn vroegere genialiteit. Ietwat weemoedig stemmend daardoor, maar daartegenover ook weer erg bevredigend dat hij zijn visie in deze film in ieder geval volledig vrije baan heeft kunnen - en willen - geven. Gewaagd en apart, en compromisloos uitgevoerd.

En wat een meesterwerk laat hij hier zien. Een ongebreideld grote visie, zowel in het onderwerp van de film - de mens in de moderne tijd - als in de cinematografie, als in zijn unieke eigen stijl van filmmaken. Een crossover tussen de geluidsfilm en de stomme film, en daarin eigenlijk een heel eigen kunstvorm. Prachtig in de details, elke keer dat ik weer kijk zie ik weer nieuwe dingen. Charmant in de onmiskenbare sympathie van Tati voor de gewone mens, wijs in zijn beschouwing van de moderne tijd en de zucht naar vernieuwing.

Even geniaal is het samenspel tussen beeld en geluid, wat de mime-achtige benadering die Tati zo kenmerkt aanvult, de beeldgrappen versterkt met geluidgrappen, maar ook de details in de beelden voorziet van een extra laag details in het geluid. Met een waanzinnige aandacht voor timing en effect tot in perfectie in elkaar gezet.

Waarschijnlijk de meest bijzondere film ooit. En onmiskenbaar een meesterwerk. Zeker een film die je meer dan eens moet zien om te begrijpen waar je naar kijkt, en ook eigenlijk noodzakelijk om te weten hoe hij gemaakt is. Leesvoer op de wikipedia, om mee beginnen.

Even een weekje meekijken.

Meekijken in het leven van Kate en Alex, zien hoe zij zich door het leven dobberen. Beetje drama tussendoor, beetje geluk tussendoor, en dat dan aan elkaar verteld via de gebeurtenissen rond het stel. Met een paar best komische situaties die goed uitgewerkt zijn.

Toch is het wel zo'n film waarvan je je af kan vragen 'waar ging dit nou ook alweer over'. Maar, als je je daar overheen zet of graag een fijn geacteerde film ziet - Catherine Keener op haar best, bijvoorbeeld - dan is dit toch wel een leuk ding.

Moeizaam.

De vraag dringt zich vooraleerst bij me op waarom Thyberg deze film wilde maken, wat de boodschap is die de film te brengen heeft - tenminste, ik neem maar even aan dat de bedoeling niet was om een anderhalf uurtje leeg amusement te brengen. Toch is dat eigenlijk wel het effect, want behalve wat brute close-ups heeft Pleasure maar weinig meer te brengen dan een behind the scenes of documentaire over de amerikaanse pornoindustrie. Is de boodschap dan iets over de ledigheid van de roem, dat het bereiken van de top ten koste gaat van een plezierig en gezellig leven? mwah, daar heb ik ook wel eens een betere film over gezien, en in beide gevallen is het ook niet echt iets wat uniek is voor het pornowereldje. En over het pornowereldje zelf dan, ach, daar vond ik About Cherry (2012) eigenlijk een betere film in - met overigens wel wat parallellen in het narratief. Dat zal wel geen toeval zijn denk ik dan. Nee, wat bij mij overblijft is vooral een ietwat nare nasmaak van exploitatie - maar dan door deze film zelf, eerder dan het onderwerp waar het om gaat. Het doet me denken aan die vage kennis die altijd bij elke denkbare gelegenheid begint te zeveren over de positie van vrouwen, en daarbij vergeet dat hij een man is en dat doordat hij zijn bek elke keer opentrekt hijzelf juist vrouwen hun kansen ontneemt daar zelf iets over te zeggen. Ook daar krijg ik altijd een ongemakkelijk gevoel van.

Net zo mierzoet als je van de titel verwachten zou, en misschien niet heel factueel verantwoord in de manier waarop de Amish worden voorgesteld. Toch, geen onaardig kijkvoer, en net weer eens wat anders dan de gebruikelijke dross van het genre.

Stineman en Joy zijn kennelijk in het echt een stel, en spelen vaker samen in dit soort film ook.

Ik ben ondertussen oud genoeg om meerdere mensen uit mijn kring kwijtgeraakt te zijn, en zoals dat dan gaat komt dat deels door slopende ziektes en de bijbehorende medische lijdensweg. Als je dat ziet gebeuren is de eerste gedachte voor de hand liggend - ‘als het met mij ooit mis gaat, dan wil ik dat in ieder geval niet’. Maarja, als je dan voor die keuze staat is het toch anders, ben ik bang.

Precies daarom is dit zo’n indrukwekkende film, de integriteit waarmee het onderwerp gebracht wordt is geniaal fraai uitgewerkt, Krieps zet een meesterlijke rol neer met een volstrekt overtuigende aftakeling, tegenover haar vriendje/man die moeite heeft om haar keuzes te accepteren en niet kan omgaan met de veranderingen die ook hem raken. Allemaal erg menselijk en erg herkenbaar, invoelbaar en tot het bot rakend uitgewerkt. Ik hoop toch van ganser harte dat ik als het zover is sterk en dapper genoeg zal zijn om te kiezen voor iets anders dan het langstdurende, tot elke prijs.

In de hiervoor genoemde quote van Atef, ‘niet over de dood, maar over het leven in de eindfase’, en daarmee is het einde ook perfect passend, juist. Voorbij navrant is het wel dat het Ulliel is die ondertussen niet meer onder ons is. Toch een heel absurde confrontatie met de willekeurigheid van de tijd die ons gegund wordt.

Op zich een positief punt dat me opviel aan deze film, de nogal typische Nederlandse manier van overacting zit er eens niet in - ik bedoel dat er op het moment dat er iets dramatisch gebeurt, daar iemand nog even met overdreven nadruk het publiek over wakker maken moet. Zal wel aan een of andere toneelschool onderwezen worden, want het valt me echt vaak op. Hier dus niet.

Jammer wel dat er wat weinig aandacht is voor de karakters van de slachtoffers, en daarmee dat het nergens interessant lijkt te willen worden hoe het met ze afloopt. Dat lukt de eerste de beste teen slasher toch al gauw beter. En ik mis ook een beetje uitleg van waar in Nederland je drie uur lopen moet naar je auto - ik ken die plekken niet.

En jammer dat Katja Herbers maar zo'n klein rolletje heeft.

Guilty pleasure.

Reeves en Busey dingen naar de hoofdprijs voor slechtste acteur in deze film. Maar Swayze en zijn makkers zijn wel erg cool, en Lori Petty ook, de timing is perfect en de actie leuk. Ook nog een leuke cameo voor Anthony Kiedis, en bij de stoerigheid komen ook een serie goeie oneliners langs. Dat het geheel in de eeuwige zomer speelt doet ook een hoop goed. En op de een of andere manier heeft de film ergens in mijn achterhoofd een soort cultstatus. Misschien een verdrongen verlangen om een soort Bodhi te worden. Ooit nog eens.

Een moderne bijdetijdse visie op het concept 'remake'.

Met het origineel heeft deze film hoegenaamd niets te maken. Er spelen personen in met dezelfde namen als in het origineel, daar houdt elke gelijkenis verder een beetje mee op - filosofie, karakter, achtergrond en dergelijke zijn niet eens in de verte vergelijkbaar. En het origineel had ook een traditioneel verhaal, met overigens een erg sterke timing en sterke dialogen. Niets van over.

In plaats daarvan krijgen we nu iets dat aanvoelt als een Red Bull filmpje van bijna twee uur, met de ene spectaculaire stunt na de andere. Met een volslagen onzinnig flutverhaal dat vol gaten zit, en overduidelijk als sluitpost bedacht is nadat de actiescenes allang gepland waren. Met een cast die Keanu Reeves en Gary Busey op topacteurs laat lijken. Waarbij ik moet zeggen dat dat misschien vooral aan de regie ligt, want zo karikaturaal slecht als de rol van Teresa Palmer - de enige die ik bewust wel eens in een andere film gezien heb - dat kan je haarzelf niet aanrekenen, dat moet wel aan de regie liggen. Beschamend slecht eigenlijk, hoe marginaal de personen worden ingekleurd - je zou als acteur principieel moeten bedanken voor zo'n rol.

Maar is het een slechte film. Nee, vind ik - de beelden zijn prachtig, de acties zijn erg mooi in beeld gebracht en foutloos uitgevoerd, en hoeveel ervan ook uit de computer komt, overtuigen doet het zeker. Perfect vermaak eigenlijk. Hoewel het wel wat confronterend is als je naar het verschil tussen de twee films kijkt. Een volstrekt gebrek aan diepgang, aan karakter, aan betekenis - en dat alles vervangen door meer spektakel. De zeitgeist. Het roept vooral wat vragen bij me op hoe de volgende remake over vijfentwintig jaar eruit zal zien.

Een wat geliktere remake van La Femme Nikita.

Mooier in beeld gebracht, en Bridget Fonda ziet er ook een stuk aantrekkelijker uit dan Anne Parillaud - en heeft zeker een betere tandarts gehad. Maar precies waar ik me een paar weken geleden aan stoorde bij de herziening van het origineel, stoort me bij deze remake ook - de lelijke soundtrack, met de nu twintig jaar later toch wel erg gedateerde 'hippe' synthesizergeluidjes en lelijke poppige deuntjes.

Hier en daar is het dan wel weer grappig om de 8 verschillen met het origineel te ontdekken. Maar verder heeft de remake weinig te brengen - anders dan dat de beelden wat mooier zijn. Maar, net als m1chel voor mij al noemt, daar staat tegenover dat de rauwheid en de kracht van het verhaal daar wat onder lijdt.

Komedie, drama en actie is toch een wat moeizame mix, dat blijkt wel weer - het is niet iedereen gegeven om daar een mooie balans in te vinden, en Ākerlund slaat de plank met dit geval lelijk mis. De eerste helft gaat dan nog wel een beetje, als je de wat maffe stijl van de tegenpartij kan waarderen. Maar in de tweede helft wordt de humor teveel vergeten en komt daar slechte actie en misplaatst drama voor in de plaats. Geen succes, wat mij betreft.

Desondanks doet Mikkelsen braaf z'n best, en dat redt de film wel van de totale ondergang. En wellicht ook de beelden van de vallei waarin hij zich verstopt heeft, ik zou er zo heen willen. Verder is het echt wel ver onder de maat eigenlijk, en vooral veel en veel te onevenwichtig.

Het begin wordt mooi langzaam opgebouwd - lijkt het, maar het wordt dan toch ook al gauw wat langdradig. En dan moet het echte verhaal nog beginnen, het duurt best even voordat de Tadzjikistani verschijnt. En dan - zoals wel meer films die deze of vergelijkbare boodschap proberen te brengen verliest ook deze zich in teveel goede bedoelingen, teveel elitaire pretenties en teveel, ehh, gewoon teveel.

En dat is jammer. Want dat de boodschap gehoord moet worden staat wat mij betreft echt als een paal boven water. Teveel mensen komen klem tussen overheden, tussen regeltjes en de machinale toepassing daarvan. Dat moet echt anders.

Wat overigens wel leuk werkt is hoe sterk de drie verschillende agenten worden neergezet in hun ietwat gepolariseerde opvatting, en hoe genuanceerd dat dan uiteindelijk blijkt te zijn. Ook bij de politie werken uiteindelijk gewoon mensen.

Indringende cinema-verite.

De dagelijkse werkelijkheid op het bureau wordt verteld zoals die is - met daarbij alle uitwassen, maar ook de betrokkenheid en de onmogelijkheid om werk en prive te scheiden, en de waanzin die langzaam sterker doordringt in het leven van alle betrokkenen, de ziekte van de daders die alles om hen heen beschadigt en kapot maakt.

Daarmee geen makkelijke film - als je niet begrijpt in welke situatie de agenten zitten, je niet kan begrijpen waarom ze zich zo gedragen als ze doen, en je niet herkent in hun wanhoop, dan is het lastig om te begrijpen waar de film over gaat - en dan zal je het einde ook niet echt snappen. Maar misschien ben je dan wel een gelukkiger mens.

Meesterwerk.

Erg mooie beelden.

Jammer dat het verhaal niet doorkomt en de personen niet echt tot leven komen. Het komt een beetje op me over alsof ik heb gekeken naar een verzameling wassen beelden in een mooie achtergrond - in plaats van echte personen van vlees en bloed, met herkenbare beweegredenen en emoties. Terwijl het verhaal op zich achteraf best interessant is, komt het niet echt over. Dat wordt nog eens versterkt doordat niet duidelijk is waar het om gaat - het kabbelt een beetje voort zonder te kiezen welke boodschap er aangezet wordt, welke gebeurtenissen er wel en niet een rol spelen moeten om het verhaal over te laten komen. Daardoor voelt het nogal aan als een Duitse TV-serie met een heeeel lange aflevering.

Aan de acteurs ligt het niet. Ook niet aan de cameraman. Wat nog wel een bijzondere vermelding waard is is de voice-over. Waar dat in L'Amant zo goed werkt, is dat hier echt volstrekt mislukt en irriteert het vooral. Timing is toch maar alles.

Amai wat een slechte reviews krijgt deze film toch. Terwijl ik toch een heleboel leuke dingen zie.

Laat ik beginnen, het is natuurlijk een stereotype zomerblockbuster. Veel spektakel, weinig inhoud. Je kan daar natuurlijk een goedkope mix van Spartacus en Gladiator in zien - en met recht. Maar toch vind ik het een aardig filmpje, met een simpel maar meeslepend plot, goede en spectaculaire effecten, en een leuke heldin en een dappere held. En een goed einde.

Wat natuurlijk wel wat helpt is dat ik een zwak heb voor Emily Browning, de heldin van het verhaal. Kit Harington is misschien niet de beste acteur ooit, maar in de actiescenes houdt hij zich redelijk staande - en dat is alles wat er van hem gevraagd wordt. Leuker eigenlijk is zijn sidekick in het verhaal, Atticus (had dat geen Griek moeten zijn?) met een respectabel goede rol van Adewale Akinnuoye-Agbaje. Speelt eigenlijk elke scene naar zich toe, met zijn mooie indrukwekkende puilogen.

Waar wel wat kritiek op is van mijn kant is het verhaal, dat niets meer inhoudt dan het afraffelen van alle verplichte nummertjes in het genre film-over-romeinen en film-met-ramp. Het mankeert er alleen aan dat de strijdkar van Corvus (mooie naam voor een Romein overigens, 'Kraai'...) met Ben-Hur messen uitgerust is.

Maar toch een leuk filmpje. Niet te veel op de details letten, en het romantische plotje opvreten, dan is het aangenaam kijkvoer.

Van Lanthimos verwacht je natuurlijk geen gewone film.

Toch kon ik zijn films beter waarderen in de tijd dat hij nog volstrekt onbekend was, al blijkt dat achteraf misschien niet uit de sterretjes en de teksten. Met een groter budget en meer ambitie komt er minder uit, zo lijkt het vooral.

Wellicht dat het voor de critici werkt allemaal, deze wat verwrongen en gemoderniseerde take op Frankenstein. Maar voor mij is het narratief vooral een voorspelbare en voor de hand liggende brij van draf waar ik maar weinig mee kan. Voer voor voornoemde critici die proberen er een diepere laag in te vinden, maar met draf is dat moeizaam zoeken.

Niettemin wel waardering van mijn kant voor de fraai vervreemdende beelden. Maar had zoiets in een setting gebracht als wat een Gilliam zo fraai bij elkaar krijgt. Maar daar komt deze film dus lang niet in de buurt.

Prachtige ode aan de jaren-50.

Déborah François is vertederend schattig zowel als mooi, en laat zelfs Romain Duris voor de verandering eens een normaal mens lijken - in plaats van de gladde gladjakker die hij meestal speelt. Van allebei heerlijk spel, mooie chemie tussen beiden. De hoofdrol is misschien wel eigenlijk die van de mooie aankleding, vormgeving, radio en televisie - de details in het verhaal - alles ademt de sfeer van de fifties.

Erg goed.

Wel aardig.

Maar ook niet meer dan dat, het idee is op zich wel leuk maar de uitwerking is erg matig - zonder dat dat overigens overkomt als een bewuste keuze. Even twijfelachtig is het met de timing, de opbouw is net een tikkie te langzaam. En de gore is af en toe te mak, en dan weer te ver over the top.

Toch is het idee wel leuk bedacht. Het heeft ook wel wat extra als je per ongeluk wel eens in de donkere, muffe en stoffige kelder van een ouwe bioscoop komt. Toch maar eens checken waar het lichtknopje zit.

Meestal ben ik een uitgesproken tegenstander van vorm-over-inhoud, films zonder verhaal, psychedelisch-hypnotiserende beelden waar je je eigen gedachten bij hebben kan. Maar er is natuurlijk altijd wel weer een uitzondering.

Deze.

Want ondanks dat - om een eerdere recentie van mijn hand te citeren - je zonder enig probleem de film beeld voor beeld verknippen kan en dan nog steeds dezelfde inhoud hebt, blijft het toch nog wel ergens boeiend genoeg om ook zonder geestverruimende middelen uit te zitten. Net aan. En dat komt dan vooral doordat de beelden af en toe wel erg mooi zijn. En omdat Ella-June Henrard en Rutger Hauer daar toch wel goed in rondlopen.

Daar moet je dan wel voor kijken - het is in ieder geval het enige waar geen eigen invulling voor nodig is. Met de rest kan je alle kanten uit. Wat dan de vraag is waar ik een beetje mee blijf zitten is of je een film met zo weinig inhoud nog een film kan noemen. Mijn screensaver vertelt al meer - over coming of age, reizen, psychedelische ervaringen, en de wereld.

Lang geleden wel gezien, en ik vond dat het wel eens tijd was om nog eens te kijken. In het eerste uur was dat wat teleurstellend - af en toe toch best houterig gespeeld, slordig camerawerk. Dat is in de tweede helft toch veel sterker. Dan begint ook duidelijk te worden dat de film net iets meer te brengen heeft dan alleen het shockerende gegeven. Mooie scenes met Rampling en Bogarde die hier misschien wel de beste rol van hun carriere aan het spelen zijn. En anders wel de meest spraakmakende.

Jammer dat het geluid zo tenenkrommend slecht is. Leidt echt af.

Het begin, en wellicht is dat het interessantste deel van de film doet me onweerstaanbaar denken aan La Belle Noiseuse (1991). Het komt ook wel wat over alsof dat de bedoeling is, dus of dat nou een pluspunt is laat ik maar even naast me. Visueel heb ik dezelfde twijfels - mooie beelden, maar er wordt ook wel wat erg gratuit gebruik gemaakt van het gebeeldhouwde smoeltje van Merlant. Fraai, maar de context en de inhoud, daar ging het toch om.

Ergens halverwege verandert de toon ietwat, en neemt een zekere vertedering over van het zagende stemmetje in mijn achterhoofd. Lief toch. Maar eens de titelrollen gedraaid hebben komt dat stemmetje weer terug - had hier niet veel meer in gezeten, als er beter naar la Noiseuse gekeken was, of er zelfs misschien begrepen was wat die film tot iets bijzonders maakte. Zoals wel vaker mis ik vooral de durf, het talent is er overduidelijk wel.

Er zijn legio films waarvan het plot ongeveer dezelfde samenvatting heeft. Wat maakt deze daarin bijzonder? het wordt mij niet direct duidelijk. Eens te meer ben ik het ergens wel eens met Onderhond. En toch ook wel teleurstellend dat precies het beeld waar de titel uit komt nauwelijks terugkomt in de film - niet dat ik die uitleg nou zo ernstig mis, maar wel de focus op waar het dan kennelijk om zou moeten gaan. Zoals het uitpakt had de titel eerder zoiets als 'full-body schilderij van een vrouw in een soort lijkwade' kunnen heten - oh, het was bedoeld als trouwjurk.

Wat me dan ineens weer aan het werk van Piet van den Boog herinnert. Wellicht verklaart die link meteen ook waarom ik deze film wat teleurstellend vind.

BB #4

Het evenbeeld van zijn vader.

De verloren zoon erft het zakenimperium van zijn vader, en blijkt sprekend op hem te lijken. En daar wordt dan een soort Charlie Chaplin achtige klucht omheen gesponnen, maar dan zonder dat het ergens grappig wordt. Kan zijn dat de humor in de teksten zat en dat door mijn wat gebrekkige Frans lost in translation ging, maar lijkt me toch meer iets wat wellicht de tand des tijds niet overleefd heeft.

BB heeft in ieder geval in deze film voor het eerst een min of meer gewone rol met ook min of meer gewoon acteren. Maar het is maar een vrij klein en onbetekenend beirolletje - het plot draait om Jean Richard die een erfenis krijgt. Wel weer een heel ander plot dan BB #1, waar het ook al om een erfenis ging.

Verder heeft het allemaal maar weinig om het lijf, niemand zou zich deze film herinneren als BB er niet in meegespeeld had. En gezien ik hier na ruim 70 jaar het eerste bericht schrijf, mét BB ook al niet. En wellicht is dat terecht.

Als ik het me nog goed herinner heb ik deze film indertijd samen met mijn vader in de bios gezien - in de Cinerama Lijnbaan, ongetwijfeld, terwijl mijn moeder aan het shoppen was. Hoe we bij deze film terechtkwamen? Als ik dat nog goed terug puzzel wilde ik eigenlijk naar Gray Lady Down, maar mocht ik daar niet binnen vanwege de filmkeuring - maar het kan ook zijn dat dat bij Airport '77 was. Ook zo'n film waarvan ik me nu een beetje afvraag waarom mijn pa daar met zijn zoontje van een jaar of 10 of zo naar toe ging. Nouja, je had toen nog geen moviemeter natuurlijk, dus je moest afgaan op zo'n omschrijving van drie zinnen in de krant, of nog korter aan de deur van de bioscoop.

Van de film zelf herinner ik me van toen zo ongeveer niks, behalve dan dat ik er een nauwelijks beredeneerde afkeer van Ernest Borgnine mee heb opgedaan - en daar kan ik me nu zo'n dikke vijftig jaar later nog maar met moeite van losmaken. Terwijl hij in deze film toch best een sympathieke rol speelt. Het was iets met die ogen en zijn tanden wellicht, zo denk je als je tien bent.

Hoe dan ook een lastige film om iets van te vinden, iets zinvols over op te schrijven. Komische momenten genoeg - ik denk dan even aan de scene waarin het groepje door een koker omhoog klimt aan een handig laddertje, met de aanwijzing (van Borgnine) om toch vooral niet omlaag te kijken. Weinig kans dat iemand dat doen zou, met Stella Stevens halverwege die ladder in haar mini-jurkje. Of het wijsneuzerige kind dat de ontknoping inluidt met zijn weetje dat het staal boven hun hoofd maar een duim dik is - alsof dat ook maar iets uitmaakt voor de kans op ontsnapping. Even moeizaam is - ja, nu achteraf - de casting van Leslie Nielsen als de kapitein. Je kan dat de makers niet kwalijk nemen natuurlijk, maar het zet het eerste deel wel in een ander licht.

De beelden zijn - ja, wel voor die tijd - best behoorlijk. De opening is niet al te geruststellend met een serie beelden die te overduidelijk in het zwembad gemaakt zijn, maar in het hoofddeel van de film is het allemaal wel ok, het leidt niet af van waar het over gaat.

Hackman als eerste op de aantiteling stelt wellicht wat teleur, krijgt eigenlijk ook te weinig ruimte tegenover Borgnine die de show steelt. Misschien moet ik ook ooit, ooit nog eens proberen om alle films van Borgnine te zien. Maar eerst Hackman. Nu een dikke maand mee bezig, en ik heb nog een stuk of dertig te gaan geloof ik.