Opinions

Leuk.

Maar een echte topper kan ik er toch niet in zien, en de status die deze film in de VS heeft is ook wat moeilijk te begrijpen. Elwes en Wright zijn best ok hoewel wel met behoorlijk dunne rollen. Meer inhoud eigenlijk krijgen de bijrollen van Patinkin, Andre, Sarandon en Guest - waarbij Patinkin natuurlijk de mooiste toespraak ooit mag geven, dat zeker. Maar dan ook weer de af en toe best irritante raamconstructie met Falk en Savage, en het verhaaltje dat eigenlijk best erg simpel is.

Leuk, dat zeker, maar wat ik al zei, ik heb wat moeite om er iets meer dan dat in te zien.

In een soort game stijl en haast zelfs met puzzels om op te lossen. Van de ene vechtpartij in de andere, met nog minder verhaal dan de meeste pornootjes. Werkt het? Nou nee, het concept is te dun om de aandacht vast te houden.

Wat op zich wel wat waardering verdient is dat de film in ieder geval best origineel is. Je moet het maar aandurven, en precies daarom ligt dit soort film me al gauw beter dan (kuch) iets als het MCU.

Een soort ode aan de jaren-80 lijkt het nu, deze film die zo volstrekt ingehaald lijkt te zijn door de tijd. Niemand meer die zich nu nog voor zijn principes op zijn kop laat timmeren, en wellicht is dat het precies wat er mis is met de samenleving. Maar er zijn legio films uit die tijd die hetzelfde er duidelijker inpeperen.

Best aardige rollen van Belushi en Gosset Jr, maar dat verwacht je dan ook wel - het is niet alsof ze nou echt heel diep hebben moeten gaan voor deze karakters. En de rol van Rae Dawn Chong is toch wat teleurstellend klein.

Solide.

Het verhaal zit waterdicht in elkaar, aan het einde zijn alle puzzelstukjes in elkaar gevallen en klopt het hele plaatje. Geen vraagteken meer over. Nouja, eentje dan misschien: waarom wacht Alex zo lang met de clue, terwijl hij eigenlijk meteen al zijn mond voorbij praat. Een wat ongelukkig gekozen plotdevice, eigenlijk.

Oh en nog eentje: Hoe ontsnapt het ene meiske, terwijl ze daarna zo groggy is dat ze nauwelijks een vraag beantwoorden kan. Ook wat makkelijk.

Verder is het verhaal nogal vlak en langdradig, en blijft wat veel steken in de nogal controversiële behandeling van Alex. Voer voor discussie, wat zou je zelf doen in zo'n situatie, maar het maakt niet voor een mooie spanningsboog in de film.

Wel erg goed vond ik de grauwe en duistere sfeer, en de acteurs in de hoofdrollen.

Ms. Copuletta.

Gisteren zag ik een film met (over?) Edie Sedgwick, en vandaag dacht ik daar een subtiel vervolg aan te geven met een film met Phoebe Cates in de hoofdrol, vanwege een subtiele verwijzing naar de eventuele invloed van Andy Warhol in het begin van haar carriere - wat daar dan ook van waar is. Hoe dan ook, ik herinner me nog duidelijk dat half jaren 80 Cates nogal indruk maakte, een film of serie waar ze in speelde was reden genoeg.

Deze heb ik dan indertijd gemist. In de zeitgeist, met talloze vergelijkbare films maakt deze achteraf ietwat indruk door hoeveel bloot er boven de gordel te zien is, de meeste films uit die tijd beloven meer maar laten minder zien, al is het maar een indicatieve indruk - is er iemand die daar de statistieken van bijhoudt, met een stopwatch in de hand en eventueel zelfs een internationale jury met scorebordjes? Ik vraag dit voor een vriend, vanzelf.

Gelukkig is er buiten het broodnodige bloot ook nog genoeg te lachen. De cameo van Kristel als Ms. Copuletta is heerlijk subtiel, als tegenhanger van Miss Dutchbok. En zo zijn er nog wel een aantal vondsten die wellicht beter uit de verf hadden kunnen komen. Alsof er geen eenheid van plan was, zo komt het nogal op me over, en dat verklaart dan wellicht ook wel waarom de film uiteindelijk niet echt aanvoelt als een succes. Om het maar even plat te slaan, het is niet echt een antwoord op Porky's en alle films uit die koker, maar ook geen parodie daarop. Een beetje half, daar blijft het bij.

Een persoonlijke oorlog.

Ik had deze film indertijd al gezien, maar het lukte me gewoon niet om er iets over op te schrijven. Te persoonlijk, te emotioneel, te dichtbij. Want ondanks dat ik zelf te laf ben om een conflictgebied in te gaan, mensen in mijn circle of friends doen dat wel. En ze komen niet altijd terug, en als ze wel terugkomen zijn ze niet meer hetzelfde.

Hoe iemand het in zijn hoofd haalt om deze film te verpolitiseren, er op een of andere manier een onderbouwing van de juistheid van zijn of haar keuze voor een kant in een conflict aan op te hangen - dan heb je er toch echt daadwerkelijk helemaal niets van begrepen. Terwijl elk conflict meer en meer via de publieke opinie uitgevochten wordt is het belangrijker dan ooit dat er neutrale, betrouwbare verslaglegging is - verslaglegging die zich aan regels houdt, die integer is, en die zich niet laat leiden door wie de ergste wapens of de dikste portemonnaie heeft. De verslaglegging die naar de mensen op de grond omkijkt, verder kijkt dan alleen wat de propaganda van beide kanten roept.

Het soort verslaggever dat dit soort bericht doet: "Every civilian house on this street has been hit. We're talking about a very poor popular neighborhood. The top floor of the building I'm in has been hit, in fact, totally destroyed. There are no military targets here... There are rockets, shells, tank shells, anti-aircraft being fired in parallel lines into the city. The Syrian Army is simply shelling a city of cold, starving civilians."

Leg dat nog even naast alle simpel te verifieren omstandigheden, en er is daadwerkelijk geen enkele mogelijkheid meer om nog te argumenteren dat er iets anders aan de hand zou zijn geweest op dat moment. En evenmin is het mogelijk om nog te argumenteren dat de omstandigheden omtrent de dood van Colvin iets anders dan een gerichte actie geweest zijn - of in iets minder vriendelijke bewoordingen: een geplande moord. Moord op iemand die te direct en te letterlijk verslag deed op een manier die niet welgevallig was.

Dan maar even over de film zelf. Evident dat Pike een bijzonder sterke rol neerzet, met overduidelijk ook veel zelfopoffering gespeeld, en het komt ook buitengewoon sterk over - zowel in de PTSS-achtige stoornis die ze zo sterk neerzet dat ik dat duidelijk herken aan wat ik daar zelf van meegemaakt heb, maar ook de gedrevenheid die bij dit soort personen past, de dissociatie en dwang die ze laat teruggaan naar waar een gewoon mens niet durft. In het begin zit een scene die daar een heel duidelijk beeld op geeft, maar niet letterlijk uitspreekt wat de echte Colvin misschien wel gezegd zou hebben - waarom ze elke keer terug gaat, dat is omdat dat haar leven een doel geeft.

Triest is het wel dat ondertussen de verschrikkingen van de oorlog in Syrie alweer vergeten zijn. Nog triester is het dat terwijl ik dit type er een luttele paar honderd kilometer verderop het volgende conflict opbouwt naar dezelfde kennelijk onvermijdelijke tragedie. En waarom? voor de macht, voor het geld, voor de winst van de rijksten op de aarde. Met geloof heeft het al heel lang niets meer te maken.

De enige troost die ik vinden kan is dat ik dan in ieder geval één Syrisch gezin heb leren kennen dat hier bij ons toevlucht heeft mogen zoeken. Ondanks alle tegenwerking, ondanks alle vreemdelingenhaat die we hier hebben. Ondanks alle hindernissen onderweg, alle politieke onwil, alle grenzen, alle achterdocht, en al helemaal voorbijgaand aan de tallozen die hun stad niet eens uitgekomen zijn, hun straat niet eens hebben kunnen ontvluchten.

Tijdloze klassieker.

Over de betrekkelijkheid van het bestaan, en de vergankelijkheid van de kunsten. Onbedoeld waarschijnlijk, maar het brengt mij aan het mijmeren wat iedereen indertijd ooit in Maria Schneider gezien heeft. En over hoe ik het merendeel van de getructe shots volstrekt over het hoofd gezien heb - ik las er achteraf wat over, en moest de film terugspoelen om te zien waar het over ging. Dan vraag je je toch af hoeveel waarde dat eigenlijk heeft.

Het verhaal ligt dan aanmerkelijk beter bij mij, en dat houdt wellicht ook meer relevantie. Al moet je er misschien voor in de stemming zijn. En Nicholson speelt zijn rol prima - een uitzondering voor mij, meestal kan ik die kop niet zo goed hebben.

Waar gebeurd is geen garantie voor een leuke film.

En daar wordt met dit vehikel maar weer eens het bewijs voor geleverd, want echt interessant, spannend of zelfs maar onderhoudend kon ik het gewoon echt niet vinden - ondanks puik werk van Rebecca Hall en Bella Heathcote, en een redelijke Luke Evans. Voor mijn gevoel had er heel, heel veel meer in gezeten. Sowieso allemaal veel en veel te preuts, ondanks het onderwerp. Blijft toch altijd verbazend dat op een of andere manier het idee beklijft dat er vroeger (of door 'nette' mensen) niet aan sex gedaan werd, terwijl er toch zat kinderen verschenen. Jah, met de ooievaar.

Had deze film door een van die ouwe viespeukerige Franse of Italiaanse regisseurs laten maken, en het had zomaar een meesterwerk geweest kunnen zijn. Maar dat is het nu niet. Eerder vergeetbare middelmatigheid, en dat met alle talent dat er aan gewerkt heeft.

Walgelijk.

De verbijsterende hypocrisie van de sportwereld, waarvan we hier ongetwijfeld maar een klein stukje te zien krijgen. Onvoorspelbaar hoe de ene na de andere, die jarenlang met droge ogen beweerd heeft nooit doping aangeraakt te hebben, tegen de lamp loopt - en niet alleen in het wielrennen. Niet in het minst deze man, die de hele wereld jarenlang voorgehouden heeft dat er nooit een drupje doping in zijn lijf gekomen is - terwijl hij tegelijkertijd bezig was met het waarschijnlijk grootst opgezette en best georganiseerde dopingprogramma, en zijn hele team daarin meetrok. Dan kan je vinden dat Armstrong nog steeds een grote sportman was, en dat 'ze allemaal aan de doping zaten' - maar maakt dat het nou echt minder oneerlijk, minder hypocriet, minder fout?

Nog verbijsterender is wel de absurde brutaliteit waarmee het geheel in elkaar zit. Waarbij ik er maar even van uit ga dat de film vrij nauwgezet aan de feiten loopt - in ieder geval komt het USADA-rapport over Armstrong erg goed overeen met wat we in de film zien. Het wil er echt absoluut niet bij me in dat iedereen die iets te betekenen had in de wielersport in die jaren niet precies wist hoe de vork in de steel zat - het citaat van Walsh die naar de statistieken kijkt spreekt wel echt boekdelen. En dan daarbovenop nog het walgelijk hypocriete gedoe rond Rasmussen in 2007 - symboolpolitiek van het laagste soort. Volstrekt helder dat er maar een manier is om deze ellende een halt toe te roepen - en dat is als we ons allemaal, massaal afkeren van de topsport, en niet alleen het wielrennen. Commercie weg, geld weg, doping weg - het is de enige manier, ben ik bang.

Ohja, de film. Kudos voor het voorzover ik kan nagaan best neutrale verhaal. Voldoende gelijkend op Armstrong gespeeld door Foster, en het zal best moeilijk geweest zijn een min of meer geschikt iemand met zo'n kop te vinden. Redelijk gelukt, hoewel hij wel wat van de intensiteit van de 'echte' Armstrong mist. Met een paar mooie beelden vooral in het begin. De spanningsboog had beter gekund, en naar het einde zwakt het wat af. Als film is het ook niet echt iets bijzonders of moois, denk ik - de kracht zit hem vooral in het misselijkmakende verhaal.

Spannend en met veel vaart, en houdt de aandacht tot de laatste seconde vast. Diepgang heb ik in het verhaal niet kunnen ontdekken maar da's eigenlijk een pluspunt, volgens de oude methode 'doe een ding, en doe dat goed' is dit echt een heel goede politie- misdaadfilm. Met als extra ook nog de mooie Alice Taglioni. Het enige wat voor mij wat afdoet aan het geheel is het einde, maar dat zal iedereen op z'n eigen manier zien.

Nogal flauw, en qua cinematografie irriteert de handheld camera mateloos. Acteren? Niet op deze planeet. En zeker de eerste helft / driekwart van de film is echt teveel een uitgetreden pad aan het platwalsen - en het zijn alleen maar de Amerikaanse cliche's die er langskomen. Dan is een Europees feest dat uit de hand loopt toch wel wat anders.

Maar in de laatste tien of zo minuten kan ik er dan nog net iets leuks in zien. Ah, en de muziek klopt wel.

Mooie film, met genoeg te griezelen, een goed script en heel erg mooie beelden. Maar de spanning van Alien ontbreekt wel een beetje - net als het originele van die film. Shaw kan ook niet echt op tegen Ripley. Maar wie kan dat wel?

Voornaamste om voor te gaan is toch wel de mooie beelden. Qua design vind ik een paar dingen wel wat tegenvallen, ik heb het niet erg met de Engineer bijvoorbeeld. En wat ook nogal aankomt is de opmerking dat er teveel van de oude Aliens gerecycled wordt - misschien een beetje mooier, maar niet meer dan dat.

Mooi.

Wel is het nogal een sentimentele benadering, de toekomst die de bedreiging vormt voor de normen en waarden waarop Amerika gebouwd is - zoiets lijkt me de samenvatting van de achtergrond waartegen het verhaal zich ontspint. Dat zet dan een soort van melancholieke stemming in, die erg mooi past bij de beelden van de wat ouderwetsige boerderijen, de roestige trekkers en de doorleefde koppen van de land owners - de sfeer van pioniers, hoewel dat in werkelijkheid natuurlijk wel een generatie of 10 a 20 geleden is.

In die context komen dan Matt Damon en Frances McDormand langs als de gewetenloze opkopers, tegengespeeld door John Krasinski als de groenzoeter. Krasinski redt dat jammer genoeg net niet helemaal, hij komt niet echt los van zijn Office-karakter. Damon en McDormand zijn dan wel weer geweldig, net als Rosemarie DeWitt en Hal Holbrook. Perfect in hun rol, allemaal.

Het verhaal begint erg sterk, maar de twist - die ik overigens niet echt aan zag komen - maakt het misschien wat te simpel, te zwart-wit, en daarmee tot een te makkelijk spelletje met goed en kwaad. Om de boodschap mee te geven is dat wellicht een goed idee, maar de dramatische kracht van de film is er wel een beetje zoek door. Maar, wellicht heb ik daar nog een nuance in gemist, want ik heb de laatste minuut of zo niet gezien - net na de toespraak van Matt Damon in de gymzaal moest zonodig het entertainment system uit om aan te kondigen dat het nu toch echt de laatste mogelijkheid was om taxfree rommel te kopen, en dat het nog maar 50 minuten zou duren tot de landing. En bedankt he?

Lief breekbaar klein verhaal dat de overgang van toneel naar film prima verdraagt. Gwyneth Paltrow is heel, heel goed als de af en toe knettergekke en briljante dochter van de knettergekke wiskundige. Door de details die je steeds meer te zien krijgt komt langzamerhand het verhaal er uit. Of is het alleen de zoveelste illusie? En wat is dan de werkelijkheid helemaal?

Mooie settings, mooie beelden, mooie locaties. Mooie film.

Weer een mooi stukje cult levert Dick Maas hier af - tenminste, dat vind ik het, al is zo te zien lang niet iedereen dat met me eens. Je kan jezelf te serieus nemen, denk ik dan. Aan de andere kant, het is toch maar moeilijk mogelijk om de Nederlandse filmindustrie serieus te nemen, en dan mag ik zo'n stukje zelfrelativering als uit deze film spreekt graag zien. Liever wat meer film met minder pretenties, dat ligt me een stuk beter dan het gemiddelde wat we uit ons mooie platte landje te zien krijgen.

Fijn of te zien dat Maas zijn gevoel voor humor niet kwijt is, en ook de durf nog heeft om dat te laten zien. En dan kan de leeuw er misschien hier en daar wat mottig uitzien, dat stoort mij dan echt helemaal niet.

Alice Winocour. Een wat enigmatische regisseur, die ik eigenlijk verder alleen ken van de sterke en beklemmende film Maryland/Disorder. Daar heeft deze film wel duidelijk een verband mee - ook hier gaat het over gevoelens en relaties tussen mensen, en ook hier wordt dat vooral in beeld verteld en niet uitgesproken. Deze keer met een indrukwekkend spelende Eva Green in de hoofdrol, en met knappe beelden, een interessante setting en interessante locaties.

Maar aan het einde vraag ik me dan wel een beetje af wat nou eigenlijk de boodschap is die Winocour brengen wil. Dat het voor moeders erger is om hun kind achter te laten dan voor vaders? dat is toch wel een beetje een achterhaalde en ouderwetse opvatting vind ik. Even ouderwets en even twijfelachtig als de sneer van Dillon over de kookkunsten van Green. Zonder die rare draai aan het einde zou het voor mij een heel wat betere film geweest zijn.

Al eens een keertje of wat eerder gezien, en dat maakte toen ook al wat indruk. Christina Ricci speelt haar rol wel erg goed - hoewel het daarmee nog steeds best moeilijk blijft om je te verplaatsen in de situatie van haar karakter. Dan geeft de tekst die ze in de voice over uitspreekt wel wat handvatten, maar ik betwijfel een beetje of een niet-ingewijd iemand die oppikken zal. De hele wereld van therapeuten, psychologische ziekenhuizen en patienten blijft toch nogal duister en ontoegankelijk tenslotte.

Ook daarmee het verhaal misschien net iets te ontoegankelijk, maar wel best breekbaar. Maar, door de vele prijzen die de film gekregen heeft zou ik misschien kunnen denken dat er toch veel mensen de boodschap goed begrepen hebben, en daarnaast ook de prestatie van vooral Ricci op waarde hebben kunnen schatten. Want die verdient wat mij betreft wel zo ongeveer alle denkbare prijzen.

Tarantino's beste film.

Voor het eerst in een jaar of tien weer een keer gezien. Eigenlijk niets meer of minder dan een feest van herkenning, maar ook wel wat schrijnend in hoeveel minder de erop volgende films van Tarantino bleken te zijn. Wellicht is het een ode aan deze film dat de man zo'n trouwe schare fans heeft opgebouwd die al zijn latere werk ook geweldig vinden.

Eigenlijk alles klopt, de soundtrack, het verhaal, de dialogen, de structuur, de acteurs - allemaal top. De cinematografie had wat spannender kunnen zijn wellicht, maar daar is dit misschien ook de film niet echt voor. Doet in ieder geval niet af aan het kijkplezier.

Ja wel aardig.

De rebel without a cause van Slater komt er goed uit, jammer wel dat zijn vriendinnetje in spe Mathis net een beetje weinig ruimte krijgt. Maar het verhaal klopt, het spel klopt, de vijand had wat meer aangezet kunnen worden wellicht. En laten we vooral ook niet vergeten dat het maar een verhaaltje is, en een dat nogal opzichtig en puberaal ageert tegen de gevestigde orde. Ja, er worden wel wat dingetjes bovengehaald, maar wel wat erg artificieel - niet echt iets wat ik naar mijn eigen high school kan vertalen, zeg maar. Die weltschmerz komt toch echt ergens anders uit, en dat had de film die ik al noemde toch beter in het snotje.

En ondertussen hebben we dit soort fenomeen bij de vleet met dank aan mensen die daar kennelijk hun hobby van maken, maar vergeten dat je ook daadwerkelijk een punt moet hebben - en liefst ook iets concreter dan manneke Slater die maar een beetje lukraak over een casus belli struikelt. En daarnaast ook iets van integriteit. Of zelfs maar de notie dat het misschien wel een idee is om jezelf af en toe eens te wassen.

Helaas is dat fenomeen dus achterhaald. De zenders van nu spelen een ander spelletje wat maar al te vaak niet volgt uit een daadwerkelijk gevoelde weltschmerz maar bot op eigenbelang gericht is. Een stevige belasting op vermogen en aanmerkelijk belang is daar wellicht het beste middel voor.

2*, en wellicht een wat lage score - maar ik heb het nou eenmaal niet zo op films die een naief wereldbeeld neerzetten, en al helemaal niet als daar een conflictmodel voor gebruikt wordt. Maar afgezien daarvan is het verder vind ik ook gewoon niet echt zo'n bijster goede film.

Niet de eerste aanklacht tegen de volledig verziekte en corrupte medische stand, en alles wat daarmee te maken heeft.

Bewijzen daarvoor zijn toch niet echt meer nodig, er zijn er al talloze. Zorg gaat eerst en vooral over heel, heel, heel erg veel geld, en dat vertaalt zich een op een naar heel zieke praktijken, waarin keer op keer dat vooral het geld belangrijk is, en niet de zorg of de reden waarom we die zorg zouden willen of moeten verlenen. In de gezondheidszorg geldt een patient (wat een rotwoord al, want het suggereert dat je wel lijdzaam zal wachten tot een of andere geneesheer het zich betaamt om tijd voor je te hebben) vooral als een zak ellende met vier poten, waar geld uitkomt als de zorgverlener er aan schudt. Een DBC, noemen we dat nu.

Maar dat weten we allang... dus waarom hebben we dit verhaal dan nog nodig? Omdat we allemaal idioten zijn, omdat we willen geloven in genezing, terwijl de wetenschap die maar heel ternauwernood bieden kan. Eigenlijk kan de hele wetenschap rondom gezondheid maar een ding, en dat is dingen doodmaken. En dan hopen we maar dat hetgene wat ons ziekmaakt sneller doodgaat dan wijzelf.

Maar net als alle andere ideele zaken gaat deze film toch wat aan de goede bedoelingen ten onder. Er wordt goed gespeeld, dat is echt het probleem niet. Maar een spannende film wordt het daar niet door. Een leuke ook niet. En een bevredigende afloop krijgt het verhaal ook niet. Maar welke had dat eigenlijk moeten zijn, aan welke kant horen wij als kijkers eigenlijk te staan?

"Based on true events" is ook hier weer de dooddoener die de film de das omdoet. En misschien ook wel de gewetensvraag die we onszelf allemaal moeten stellen - want, de advocaten van de tegenpartij zijn hier niet de vijand, want ze vertegenwoordigen onszelf. Onze hypotheek, onze beleggingen, ons spaargeld, ons werk is het wat zij aan het verdedigen zijn. Want denk er wel even bij na, een op de zeven mensen in Nederland werkt ondertussen in de zorg en is daar van afhankelijk. Wat we dus echt niet kunnen hebben is dat er iets uitgevonden wordt waardoor mensen minder vaak of korter ziek zijn, want dan zijn we met z'n allen ons inkomen kwijt.

Kortom, eigenlijk is dit een slechte film, waarin de foute en mislukte hoofdpersoon terecht een klein beetje geholpen wordt om een zacht einde te vinden. Eigen schuld. Vieze verslaafde.

Het niet zo fraaie verleden van Nederland.

Ik ben ondertussen ruim in wat men dan noemt de ‘middelbare leeftijd’, maar dat is bij lange na nog niet genoeg om de breedte en diepte van de relatie tussen Nederland en Indonesië volledig te begrijpen. Als dat iemand al gegeven is, met de jaren die het verstand zouden moeten brengen of de jaren van studie op zo’n onderwerp. Toch zijn wij met zijn allen daar deelgenoot van, door de geschiedenis, wat onze voorouders gedaan hebben en waar wij zelf vandaan komen. Want, behalve ‘onze’ twijfelachtige praktijken als uitvinders van de beurshandel en de daarmee samenvallende woekerwinsten uit de slavenhandel en de eerste handelsmonopolies, is ook deel van onze historie dat ‘wij’ de eerste moderne koloniale bevrijdingsoorlog gevoerd hebben, inclusief een erg morsige naloop daarvan. En dat zou misschien nog niet zo erg zijn, ware het niet dat we er in Nederland toch wel erg goed in zijn om daar een of ander huichelachtig verhaal over op te hangen, en dat we ook ‘in die tijd’ de grenzen opzochten en overschreden van ‘hoe het toen ging’.

En dat gebeurt in deze film dan toch ook weer. Niemand die toen leefde en het nieuws volgde kan er ook maar een seconde over twijfelen dat de kapers in De Punt moedwillig en met voorbedachte rade geëxecuteerd zijn - geheel analoog aan het optreden van harer Majesteits troepen in Indonesië, waar ook niet op een inlander meer of minder gekeken werd, en geheel in lijn met de historie van een paar honderd jaar van de kolonie. Nederland is in een heleboel opzichten een plezierig land, maar zelfreflectie of zachtmoedigheid is geen onderdeel van de handelsgeest, en ook zeker onze overheid niet gegeven.

In de productie dan doet de film aan de ene kant vrijwel alles goed, maar blijven een hele serie makkelijke details weer liggen. Het nummer van het treinstel, dat een paar keer duidelijk in beeld komt - was het nou echt teveel moeite om daar het goede nummer even overheen te plakken. En ja, hoe schrijnend is het dat de NS dat treinstel na een opknapbeurtje gewoon weer ingezet heeft en pas jaren later het nummer veranderd heeft. Even anachronistisch is het om in de eerste minuten al ty-raps te zien gebruiken om Oratmangoen te boeien. Die dingen bestonden toen nog niet, en het zou nog tientallen jaren duren voordat de politie daar iets mee ging doen. Was het dan teveel moeite om een paar handboeien op te scharrelen? Ik snap dat gewoon niet.

Evenmin snap ik de keuze om de scope zo nauw op de vooral Nederlandse beleving van het geheel te leggen. Er komt in de hele film eigenlijk helemaal niets aan bod van waar het conflict nou eigenlijk om ging, en wat de kapers wilden bereiken. Ja, lastig, want om daar iets over te noemen, dan staat Nederland wel wat te kakken met de niet al te fraaie koloniale historie - maar is het een geldige keuze om er dan maar niks over te zeggen? Ik vind het een extreem zwaktebod eerlijk gezegd, om enkel een flauw romantisch plotje over Noor/Terence Schreurs/Hansina Uktolseja en Koen/Gerson Oratmangoen/Rudi Lumalessil op te nemen. Speelde dat een rol in het geheel? Wellicht, maar het was niet waar het om ging. Verwerpelijk Hollywoodesk om daar zo op in te zoomen.

Dan de bekende afloop - de getallen spreken duidelijk, ik citeer maar even ‘Zesendertig scherpschutters doorzeefden de wagons op vier plaatsen met 15.000 kogels’ - dat is geen werk van scherpschutters, maar een teken dat het je werkelijk geen donder uitmaakt of iets of iemand het overleeft. Ook daarvan moeten we niet vergeten dat de ‘stemming in het land’ daar toen ook volstrekt vrede mee had, de krokodillentranen van Den Uyl ten spijt. En zeker de BBE’ers maakte het echt niets uit, daar is ook meer dan voldoende materiaal van - die hadden gewoon hun opdracht, in lijn met wat de stemming in de politiek en de samenleving was, en overlevende kapers waren daar echt geen onderdeel van. Daar kan je dan nu achteraf van vinden dat dat niet ok was, maar kom er gewoon voor uit dat het toen zo lag, het gehuichel en gezever daarover maakt me echt onpasselijk.

In de afscheidsbrief van Hansina staat “Als ik doodgeschoten word, dan is dat niet erg, omdat het niet voor niets gedaan zal worden. Met een doel dat niet zinloos is”. Ook dat komt helemaal niet terug in de film, nergens ook maar in de verte. Toch heb ik ergens wel de hoop en de overtuiging dat dat zo is - dat haar dood niet zinloos was. Haar sterfdag wordt nog steeds herdacht, maar wellicht belangrijker dan dat is dat de positie van de Molukkers in de samenleving wel degelijk verbeterd is sinds 1977, en daar hebben deze gebeurtenissen onweerlegbaar een rol in gespeeld. Jammer dat het zo heeft moeten zijn.

Nouja.

Een ietwat idioot en gezocht uitgangspunt. Op zich geen klacht daarover, want dat was tenslotte in de korte omschrijving al best duidelijk. Maar in de uitwerking worden toch een aantal niet zo heel sterke keuzes gemaakt, waardoor het hele zaakje nogal voorspelbaar en nogal moralistisch uitpakt, en het uitgangspunt eigenlijk niet meer blijkt te zijn dan een alibi om er maar eens even een flauwe actie/horrorboel van te maken.

De beklemmende sfeer in het huis komt daarmee niet helemaal tot z'n recht. En het gedoe met de zaklampen is wat potsierlijk. Net als de vechtpartij in de biljartzaal - de bodycount van de purgilisten lijkt daarbij ook niet helemaal te kloppen. Ai, wat een mooi woord eigenlijk - purgilisten! maar purgeerders zal wel correcter zijn. Hoe dan ook, er leken er toch in de gazonscenes meer te zijn dan er in de biljartzaal en daar omheen kaltgestellt worden.

Als alternatief rechtssysteem lijkt me dit bij voorbaat nogal gefaald eigenlijk. Misselijkmakend. Het doet me herinneren aan dat de laatste lynchpartijen niet zo lang geleden zijn als we wel eens zouden hopen. Kennelijk ligt het niet zo heel ver af van de huidige 'beschaving'. En daarmee roept het dan wel een interessante vraag op - als er geen enkele sanctie op stond, was je dan je leven nog zeker tussen je buren in. Of kunnen ze toch niet hebben dat jouw auto groter is. Of die verbouwing van laatst. De nieuwe keuken. En nog een interessantere vraag, wie zou er veilig zijn voor mij

Tsja. Dan liever zoiets als Gamer of Dredd of zo. Politie is niet alles, maar wel beter dan de burgers zelf. Toch net een klein tikje beschaafder.

Nobody digs your music but yourself!

Maar ik herinner het me nog, dat ze in m'n armen lag. Zonder twijfel het mooiste meisje van het feest, en dat ze in m'n oor fluisterde dat ze nooit gedacht had dat ik die woorden wist. De woorden van Prince, wie anders. Eventjes dansen dachten we misschien allebei, maar ik weet het nog, en zij ook - geen twijfel over mogelijk, en elke keer dat ik haar weer zie, al is het ondertussen twintig jaar later, het is nog in haar ogen.

En ja daar kan ik dan verder nog een verhaal over de muziek en de film aan toevoegen, maar dat gaat natuurlijk nooit meer objectief kunnen zijn. Hoe knullig de film hier en daar ook is, en hoe puberaal het verhaal ook is, het is op de een of andere manier ook mijn verhaal, ons verhaal, het verhaal van de wereld. Misschien daarom vooral dat Prince zo'n held is geworden - van zijn muziek heb ik tenminste nooit veel begrepen. Al weet ik nog steeds de woorden.