Opinions

Op momenten redelijk spannend met een spooky vibe, maar uiteindelijk een vermoeiende film die me niet lang zal bijblijven. Het mist dat beetje extra om de gebruikte (demonen)clichés voor lief te nemen.

De uitwerking bevalt wel, vooral de uitgekiende score en visueel ook wel aardig (afgezien van de rookmachines). Op sommige momenten wordt het freaky doordat het afstapt van het 'veilige' (zoals de scene met de strijkende vrouw en de camera vlak onder de gezichten), mooi!

Negatief keerpunt in de film vind ik wanneer de halfgare mediums erbij betrokken raken.. is dat bedoeld om wat rustmomentjes in te lassen? Erg uit de toon vallend omdat ik helemaal geen opluchting nodig had en omdat die semi-koddigheid niet past bij de sfeer.

Ben trouwens ook niet onder de indruk van 'het kwaad' zoals dat werd weergegeven; van mij mag Wan zich weer terugtrekken van de ghost horrors en zich bezighouden met iets aparts als Death Sentence.

Het 'Twin Peaks onderwerp' (agent gaat naar een afgelegen dorp) kom je wel eens vaker tegen in films en dat werkt meestal goed, het heeft blijkbaar wel iets. Het Noorse origineel ken ik nog niet, die zal misschien nog wat beter zijn, maar deze Insomnia is in ieder geval uitstekend. Er wordt slim gebruik gemaakt van het gegeven dat het er in die periode altijd licht(schemerig) en de setting is mooi, vooral het hutje in de mist boven de rotsen met de lange loopbrug. Wat mij betreft had er nog meer van zulke sfeerschepping in mogen zitten.

Zowel het fysieke kat- en muisspel als het psychologische spel tussen Pacino en Williams is spannend, en dan ben ik nog niet eens een Pacino-fan. Oerdegelijk allemaal en zonder poespas, bevalt me erg goed en het past een beetje in het rijtje thrillers van The Fugitive, Fatal Attraction, Dead Calm etc. Heb ook altijd gedacht dat Insomnia ouder was dan 2002..

Aardige misdaadfilm. Heb me niet verveeld met de actie en ontwikkelingen, ook dankzij leuk camerawerk (zoals in de cel en in de slaapkamer van de rijke stinkerd) en het kleurgebruik.

Maar het is een wel erg snelle aaneenschakeling van gebeurtenissen en levensfasen: gevangenis, kindje, locatie A, andere vrouw, overval, locatie B.. komt afgeraffeld en afstandelijk over. Het gebrek aan muziek draagt ook niet echt aan een intense beleving.

En niets ten nadele van de acteerprestaties, alleen het uiterlijk van Cassel/Mesrine en Depardieu vind ik een beetje.. lullig ofzo, alsof het een verkleedpartijtje was met opplaksnorren en brillen.

Verder ziet het er wel gelikt uit met een paar sterke scenes, maar moet ook zeggen een paar ongeloofwaardigheden die opvallen in de realistische opzet.
3 - 3,5*

Kan me nog herinneren dat dit in het nieuws was, maar niet de (gruwelijke) details. En dat op zo’n claustrofobische locatie, een onderzeeër, waardoor je zou denken dat het geschreven is voor een film; te vreemd om waar te kunnen zijn. Maar wat een maniac die Madsen… Het type manipulator dat overal mee weg denkt te komen. Z’n woorden aan het einde zijn inderdaad ijzingwekkend en laten je in stilte achter.

En dan gaat het niet om de woorden van een (serie)moordenaar die “trots” over z’n daden vertelt vanuit een gevangenis, zoals zo veel te zien is in andere docu’s, maar om woorden van vlak voor de moord.

Erg boeiend dus. De docu richt zich puur op de maanden vóór en na de gebeurtenis, gezien door de ogen van de filmmaker, van de medewerkers/vrijwilligers van Madsen en door die van Madsen zelf. Juist dat laatste maakt het allemaal nogal luguber. Simpel in focus en aankleding, maar meer heeft dit verhaal niet nodig. En hulde aan de autoriteiten die de lichaamsdelen van de journaliste hebben gevonden.

Wat een bevalling.. De natuurbeelden zijn wel mooi maar de hoofdpersoon spreekt me niet aan, ligt er veel te dik bovenop: de ohzo slimme jongen, de kritiek op de consumpiemaatschappij, het 'foute' streven naar succes, het breken met de materialistische ouders etc. Zijn er wel mooie gitaardeuntjes maar voor de zoveelste keer is too much. Uiteindelijk met moeite naar gekeken vanwege het gebrek aan subtiliteit en zelfspot en de pseudo-filosofische, geromantiseerde onderlaag.

Aardige film met een voorspelbaar einde, maar de tussentijdse ontwikkelingen zijn vermakelijk en verrassend. Clooney, Zeta-Jones en de rest doen het leuk, hoewel redelijk inwisselbaar voor mijn gevoel, op Clooney misschien na. Alleen het personage van zijn collega-advocaat begon wat te irriteren, deed me ook teveel denken aan het hulpje van de rijke Lebowski.

Het grappigste vind ik eigenlijk het concept waarin het wereldje van de echtscheidingsadvocaten, het materialisme en het trouwen-voor-het-geld op de hak worden genomen. Gaf wel aanleiding voor een paar leuke wendinkjes.

Toch heb ik niet echt kunnen lachen zoals bij hun andere comedies, te weinig grappige dialogen en situaties. Visueel en soundtrack verder weinig verheffend, maar wel clean zoals je mag verwachten van de Coens.

Eigenlijk is het in alle opzichten net een stuk minder dan hun andere comedies, maar wel onderhoudend genoeg (tot nu toe de minste van de elf Coens die ik heb gezien).

3,0 - 3,5*

Leuke horror die opvalt door het speelse camerawerk en de kills die bijna stuk voor stuk erg pijnlijk zijn, en afwisselend qua moordwapen. Die hardheid had ik totaal niet verwacht na het begin waarin een duf knokpartijtje is, dus dat was een leuke verrassing.

Ook de locatie van de kleurrijke supermarkt is leuk. De uiteindelijke twist is niet sterk maar dat mag de pret niet drukken. Acteerwerk mwah, kan er ook niet wakker van liggen. Het einde duurt jammergenoeg wel te lang, de strijd tussen de meid en de killer, waardoor de climax z'n kracht mist. Ook de eindscene is nogal flauwtjes, maar de voordelen wegen op tegen de minpunten.

Bijzonder filmpje.. zowel de decors als de muziek hebben een rare rustieke uitwerking, het sust je bij wijze van spreken 'in slaap' en laten de toestanden aan je voorbij trekken, dat je soms denkt iets gemist te hebben, althans je laat je dan meevoeren met het rustige camerawerk. Zelfde als met die muziek.. opeens besef je dat die relaxte klanken er nog steeds zijn.

De shots van de slingerende autoweg en die in het zwembad vallen me het meest op, en de fraaie woonomgeving van de baas. Verder veel evenwichtige vale tinten zoals allemaal al hierboven beschreven. Af en toe was het wat matig te verstaan en ik geloof niet eens dat ik alles precies doorheb, d'r mocht wat mij betreft soms ook wel een stroomversnellinkje komen.

Het einde is ook al zo opvallend tegenstrijdig door de kalme houding van Kyoji, onderstreept door de rustig deinende shots op het water. Best een aparte beleving die misschien snel wegzakt in de herinnering maar dat is dan maar zo.

Was even bang dat het om kinderen zou gaan die zich als volwassenen gaan gedragen maar het tegengestelde is waar. Erg mooi hoe alles vanuit het oogpunt en de denkwereld van het plattelandsjochie wordt weergegeven; afluisteren, acties ondernemen zonder na te denken over de volgende stap (kind over de deur helpen, en dan..?) en geen idee hebben van wat er precies aan de hand is, kinderlijke naïviteit.

Het sfeertje is erg goed vanwege de zonnige korenvelden en de muziek. Soms ligt het verhaaltje er dik bovenop maar het blijft behoorlijk aangrijpend en het slot is precies goed. Had het - gezien de toonzetting - te lomp en onnodig gevonden als bijvoorbeeld een van de twee jochies zou doodgaan.
Schrok me trouwens nog een ongeluk bij een bepaalde scene..

Redelijke film die niet weet door te stoten. De setting en het sfeertje van de "oud-geld-rijkdom" vind ik prima, evenals de situatie van de blonde moeder (Swinton). De manier waarop zij zich los worstelt vormt een beetje de kern van de film, met gaandeweg steeds meer focus op de natuur, geuren en smaken wanneer zij haar instinct en gevoel gaat volgen. Best krachtige seks/lustscènes en shots levert dat op.

Impact maken doet het echter niet en ik vind het te mager om een film te dragen, ook omdat de beslommeringen van de andere personages er maar losjes bijhangen (schoondochter die niet geaccepteerd wordt, kleindochter die lesbisch is, zoon die het bedrijf wil verkopen, kleinzoon niet, et cetera). De dood van Eduardo (in het pikkedonker geschoten) werkt als een katalysator maar is erg abrupt en komt geforceerd over, net als de vaak bombastische muziek die ik meer als storend dan ondersteunend ervaar, laat staan als meerwaarde. De film heeft z'n pluspunten maar wil hem niet nog een keer zien.

Echt een misselijkmakende film, letterlijk en figuurlijk.
Irréversible laat zien dat een film wél een goede "anti-climax" kan hebben... Het heftigste in het begin, en toch reik je uit naar het einde, dat zo blij en rustig is, en daardoor in fel contrast staat met het begin, erg indrukwekkend.

De sfeer is allesbepalend: donker, sinister, rauw. In feite bestaat de film uit een stuk of 10 lange scenes. Als ik me goed herinner bestaan die ieder uit bijna één lange ruk van opnemen, met één camera. Althans het knipwerk was heel subtiel, zoals het steeds verder inklappen van het hoofd, bij iedere klap een vloeiende overgang naar de volgende klap, echt intens.., en de overgang van de politieauto naar de ambulance, best apart. Alleen al daarvoor zou ik de film nog eens moeten zien, echt subliem gefilmd. Alsof je conctinu meeloopt.

Het achterstevoren vertellen is op zich niets nieuws, ingewikkeld of knap. Maar in deze film vond ik het erg goed uitpakken. Je wacht telkens op het moment waarmee de voorgaande scene begon. En iedere volgende scene laat steeds meer zien welk plezier ze hebben, en hoe verder je dat ziet, hoe wranger het is omdat je weet hoe de nacht afloopt. Van vreugde om een baby tot doodslag, en dan nog wel het doodslaan van de verkeerde..

Camerawerk in het begin was zeer heftig en storend, kon het nog net volhouden tot de beruchte scene. Iets verder in de film snap je de reden van de letterlijk misselijkmakende beelden en muziektonen; het is de staat van Marcus,
totaal doorgesnoven, stijf van de adrenaline en wraakzuchtig.
Zo kwam het dus dat iemand zonder angst zo'n underground-tent durft binnen te stormen. Heftig in beeld gebracht, en iedereen die wel eens ver weg is geweest kan zich inleven in zo'n vage beleving van de omgeving. Knap geacteerd, niet alleen in die scene, maar ook op het feestje.

En de beruchte scene. wat een realisme, dit is wat er echt zou gebeuren. En de verkachting zet ook vrijwel alle andere verkrachtingsscenes als kattekwaad te kak. Maar goed, dat alleen is niet waarom ik de film goed vind (hoewel ik waarheidsgetrouwe films erg op prijs stel, en dat zeker terugvind in Irréversible).

De film liet me met een wrang, rotgevoel achter. En wel of geen mooie boodschap, het zal me aan m'n reet roesten. Het is een rauw, prachtig gefilmd verhaal dat helemaal verkeerd afloopt omdat Alex alleen naar huis gaat en de verkeerde tegenkomt, en indirect omdat Marcus haar avondje verknalde door zn drugsgebruik.
Irréversible.
Hard en doeltreffend. De stroboscopische effecten aan het eind hakken er dan nog even lekker in, alsof het allemaal nog niet genoeg was..

Redelijk horrortje, met dank aan het realistische boerensfeertje en de niet-zo-cliché personages, op een enkeling na dan. Het is inderdaad een soort The Thing op een Ierse boerderij alleen dan natuurlijk met minder geslaagde effecten (hoewel ook zeker geen slechte gore) en minder paranoia.

Het gevaar komt uit twee hoeken: het 'beest' zelf en een infectie maar dat laatste wordt er voor je gevoel een beetje bijgesleept. Als dat goed was uitgewerkt had het een stuk spannender kunnen zijn want daar schort het wat aan bij Isolation, net zoals de vrij brave climax. Ook de fysieke dreiging komt niet zo sterk over, iets dat in een andere dierenhorror Proie beter gedaan is.

Wat wel effectef is, is dat het steevast gefilmd is op één locatie met nog geen handvol acteurs. En omdat het allemaal aardig lekker doormoddert in die smerige zooi en geen irritatiefactoren heeft,
toch een krappe voldoende.

ps die plotomschrijving hierboven is wat misleidend.

Erg mooi spel van licht en donker, met rustig en fraai camerawerk. Zitten een paar prachtige scenes bij, vooral in het berkenbos (wat komt dat mooi naar voren in die fotografie..), de put, en het moeras met de lichtkogels. Het enige wat ik niet zo mooi vind was de editing van die fruitkar-rit, maar dat valt misschien op omdat de rest zo gelikt is.

Jammer dat ik de score helemaal niets vind, past er niet bij voor m'n gevoel. Alleen het getik van de spechten (?) bevalt me en het lied Katyusha dat tegen het einde heel eventjes langskomt.

Het verhaal zelf kan moeilijk m'n aandacht vasthouden, alsof alle aandacht wordt opgeslokt door het visuele. Het zijn dan ook wel de beeltenissen die betekenisvol zijn (de oorlog is vooral indirect merkbaar) en het is bij vlagen een 'onwerkelijke' film, maar ik mis een binding, een impact. Het einde met de Duitsers komt ook over als een rare stijlbreuk.