Opinions

Tweede keer dat ik deze film bekeken heb, eerste maal in slaap gesukkeld, maar dat zal wel aan mezelf gelegen hebben.

Want dit is best een beklijvende film met een verrassend einde. Het uitgangspunt is sowieso al interessant: een kleine jongen hoort en ziet dode mensen die hem lastigvallen. Vette kluif voor een pyschiater en ja hoor, daar heb je Bruce als Dr. Malcolm Crowe. Shyamalan slaagt er na Unbreakable in om Willis opnieuw bijzonder ingetogen te laten acteren. Hij luistert en observeert, maar vertoont verder weinig betrokkenheid bij het hele gebeuren. En dat vind ik prima, anders krijg je toch maar van die melodramatische taferelen.

Over de kleine jongen kan ik kort zijn: ik zie kinderen niet graag acteren, maar deze knul stoort me niet. Was wel even lachen toen hij z'n overbekende zinnetje "I see dead people" er met zoveel sérieux uitbracht dat ik hem bijna geloofde. Hé wacht, da's eingelijk een goed teken

Probleem met Shyamalans films is dat ze een beperkte herzieningswaarde hebben, veelal omwille van de obligate plottwist die er op het einde in zit (Unbreakable, The Village). Dat is hier niet anders. Allicht dat deze zich nog voor één herziening leent - met het einde indachtig kan je meer op de uitwerking letten - maar daarna is het wel genoeg vermoed ik.

Sterk eerste uur. We leren de 4 hoofdpersonages als kinderen kennen, kwajongens die opgroeien in de wijk Hell's Kitchen. Helaas loopt één van hun kwajongenstreken fataal af. Resultaat: alle 4 worden ze in een soortement verbeteringsgesticht annex jeugdgevangenis gestopt. Daar zien we hoe ze seksueel misbruikt en mishandeld worden door de bewakers. Vele jaren later komen 2 van hen (Tommy en John) één van de bewakers (Sean Nokes) toevallig tegen in een restaurant en leggen ze hem koelbloedig om. Tot daar krijgt Sleepers van mij 4*. Alles zit sterk in elkaar, het verhaal is meespelend, emotioneel, ja zelfs spannend.

Na dit eerste uur zakt de film echter een beetje in. Vooral de rechtbankscènes komen niet echt geloofwaardig over. Hoe kan het in godsnaam dat een getuige ten voordele van de beklaagden pas op het proces verschijnt? Zouden de beklaagden zelf niet aangegeven hebben dat ze op de avond van de moord niet in dat restuarant zaten, maar wel samen met de priester naar het basket waren gaan kijken? Het feit dat ze dit niet doen, is dat dan geen teken van hun schuld? Met dit soort zaken heb ik het best wel moeilijk en ze doen (een beetje) afbreuk aan de film. Vandaar het tweede deel slechts 3.0* krijgt. Er zat meer in deze film, maar al bij al toch onderhoudend.

3.5*

Geinig horrorfilmpje.

Zag er op momenten lekker smerig uit, visueel dik in orde (vooral de transformatie van Grant Grant) Het einde viel visueel beetje tegen, budget op? Verder prima vermaakt met die vloekende burgemeester.

Feelgood movie (en da's geen scheldwoord) pur sang. Origineel wat betreft de vertelling, namelijk aan de hand van de vragen in het spelprogramma 'Who Wants to be a Millionaire'. Tuurlijk is het einde wel wat cliché, maar ach, een muggenzifter die daarover struikelt. Het draagt uiteraard bij tot het "feelgood" gevoel. And damn, did I feel good at the end !

Best okee.

Nergens hoogstaand, maar wel een degelijke drama over het waargebeurde verhaal over de zogenaamde SM-rechter. De SM-scènes worden ook best smaakvol in beeld gebracht.

Focus ligt echter op het menselijke drama en de vrijheid die ieder moet hebben om in zijn slaapkamer te doen wat hij wil. Eigenlijk totaal van de pot gerukt dat die rechter voor dergelijke zaken (hoe onsmaakvol je ze verder ook vindt) hiervoor veroordeeld werd. Nog straffer is het feit dat hij kennelijk ook bij hof voor de rechten van de mens botving. Zou in deze tijden toch niet meer mogen.

Uitstekende Zweedse misdaadfilm.

Het verhaal is wellicht al honderd keer verteld, maar de manier waarop en de uitwerking ervan zijn top. De drie hoofdpersonages - JW, Jorge en Mrado - zijn allesbehalve ééndimensionale personages. Integendeel, dankzij een prima uitdieping van de karakters voel je als kijker zowel sympathie als afkeer voor elk van de drie. Er wordt meer dan voldoende tijd uitgetrokken om elk van de drie personages en hun leefwereld (en die verschilt voor alle drie) te leren kennen.

Daarbij komt nog dat het verhaal erg goed in elkaar zit en de actie en het geweld mooi in beeld worden gebracht. Film vliegt werkelijk voorbij. Benieuwd of het vervolg ook zo interessant zal zijn.

Erg sterk.

Erg sterk.

Ik dacht eerst dat een twee uur durende film over Facebook me al gauw de keel zou uithangen, maar op het einde vond ik het haast jammer dat de film gedaan was. Een goed teken dus.

Met name de dialogen zijn erg sterk en ook het tempo is perfect. De vaart zit er goed in en het verhaal zakt op geen enkel moment in. Mede dankzij prima acteerprestaties van de gehele cast.

Wat me hier vooral van zal bijblijven is dat die Zuckerberg echt wel een klootzakje is. Z'n eigen vriend en mede-oprichter van FB zo in de rug steken!

Boeiende film!

La Solitudine dei Numeri Primi is bovenal een film die gaat over pijn en lijden. De twee hoofdpersonages, Alice en Mattia, hebben allebei een bijzonder traumatische jeugd achter de rug en dragen dit mee in hun verdere leven.

De film is opgedeeld in vier stukken. In het eerste stuk zijn beide hoofdpersonages nog kinderen en leren we het milieu en de omstandigheden waarin ze opgroeien kennen. In het tweede deel zijn het tieners en dit is ook het deel waarin ze elkaar leren kennen. Deel drie en vier spelen zich af op latere leeftijd, wanneer ze reeds volwassen zijn en het duidelijk is dat het trauma dat ze allebei hebben beleefd (twee verschillende trauma's overigens) hun sporen heeft achtergelaten én blijft achterlaten. Deze vertelstructuur vergt uiteraard wel enige aandacht van de kijker, er wordt immers af en toe terug dan weer vooruit in de tijd gesprongen. Maar storend is het zeker niet.

Alice en Mattia zijn tot buitenbeentjes in de maatschappij verworden, zoals priemgetallen dat zijn in de wiskunde. Hun verhaal is tragisch en die tragiek wordt mooi vertaald naar het scherm door een camera die vaak heel dicht op de huid zit. Hierdoor wordt de sfeer vaak beklemmend en benauwd. Sfeer is ook voornamelijk waar deze film teert. De wanhoop, het lijden, de pijn, het hangt deze jonge mensen als een zwaard van Damocles boven het hoofd en dat zal je als kijker geweten hebben. Dit alles wordt nog eens onderstreept door een erg fraaie visuele stijl in combinatie met prachtige muziek.

Een nadeel is dat de film heel erg langzaam is. Het verhaal bouwt rustig op naar de climax waarbij we als kijker te weten komen welke trauma's Alice en Mattia in hun jeugd hebben beleefd - een climax die overigens maar liefst 10 tot 15 minuten duurt in een zinderende fuifscène - maar zakt nadien toch wel wat in. Zeker naar het einde toe wordt het een tikkeltje langdradig.

Slotsom: La Solitudine dei Numeri Primi is een film waar je even moet inkomen maar die je nadien bij de keel grijpt en achteraf nog wel even in je gedachten blijft rondspoken.

De Homescreen dvd bevat, behalve de trailers van andere films (La Doppia Ora, Die Fremde, Pieds Nus sur les Limaces, Amours Imaginaires), ook nog enkele leuke extra's, zoals een interview met regisseur Saverio Costanzo en een interessante blik achter de schermen. Zo waren de volwassen acteurs die Alice en Mattia vertolkten (Rohrwacher en Marinelli) telkens aanwezig op de set tijdens de draaidagen van de kindacteurs, om hen zo goed mogelijk te begeleiden én ervoor te zorgen dat de jonge Alice en Mattia zo dicht mogelijk bij de oudere versies van Alice en Mattia zouden liggen. De film zelf is in de 16:9 beeldverhouding anamorf op de dvd gezet.

Met dank aan Cinemien voor het ter beschikking stellen van de dvd.

Erg goede film.

Gebeurt eigenlijk helemaal niets in deze film, maar op de één of andere manier slaagt Coppola erin om een zeer gevoelige melancholische film te maken. De leegte van het bestaan van de acteur in kwestie wordt nagenoeg perfect naar het beeldscherm vertaald door vaak afstandelijke en statische shots. Lost in Translation is een warmere film, maar hier werkt de afstandelijke aanpak wel.

Zit ook best wat humor in, zij het dat deze een wat wrange nasmaak heeft.

Vader en dochter worden erg goed vertolk door Dorff en Fanning

Erg goed.

Fijn vlot filmpje.

Moest wat denken aan Vantage Point, ook al heeft die er verder niets mee te maken. Zal wel komen omdat we telkens dezelfde situatie krijgen voorgeschoteld.

Erg fris filmpje dat best goed in elkaar zit met die parallelle universums al klopt het einde natuurlijk niet. Er zit ergens een hiaat wat betreft Sean Fentress. In het ene universum is hij dood (dat klopt) maar in het andere? Hm hm...

Maar goed, kan de pret niet drukken. Verhaal is onderhoudend, soms een beetje spannend en er zit zelfs een vleugje romantiek en een streepje drama in. En dat allemaal in een vlot strak tempo waardoor die 90 minuten voorbij vliegen.

Erg geslaagd.

South Park. Een serie die door velen erg goed bevonden wordt. Niet zo door mij. Grootste struikelblok hierbij zijn de animaties die gewoonweg brak zijn. "Maar daar gaat het helemaal niet om!", krijg ik dan steeds te horen van vrienden die de serie geweldig vinden. Mja, kan zijn, maar iets wat ik visueel niet aantrekkelijk vind sla ik al gauw over.

Waarom dan toch deze film kijken? Goeie kritieken, niet alleen hier dus, maar ook van vrienden, en je moet alles eens proberen in het leven.

Nou, eindelijk dan maar gezien en zeker niet helemaal tegengevallen, al zal het nooit in m'n top tien komen te staan.

Over het visuele ga ik niet uitwijden, mijn standpunt daarover blijft hetzelfde (al was Kenny's afdaling naar de hel best indrukwekkend). Grappig moment van herkenning trouwens wanneer Cartman klaagt over de brakke animaties van de Canadese film

Het eerste wat me na afloop opviel was de enorme hoeveelheid liedjes! Dit is haast een halve musical. Wist ik niet. Maar stoorde ook niet, want vond de liedjes erg grappig. Moeten het vooral hebben van hun grofgebektheid (Unclefucker, Kyle's Mom's a Bitch ) maar daarom niet minder grappig.

Favoriete personage blijft Cartman. Dat was al zo in de weinige afleveringen die ik hiervoor al gezien heb.

Thema is ook nu nog behoorlijk actueel, want het grove taalgebruik in films wordt nog altijd strenger beoordeeld dan bijvoorbeeld geweld.

Matig filmpje.

James Woods is de enige die een leuk personage weet neer te zetten (toffe oneliners krijgt-ie wel), Stallone en Stone zijn hier gewoon saai. Verder een aantal actiescènes die duidelijk te duur waren voor het budget van deze film (die exploderende hotelkamer!) en een verhaal dat krampachtig een aantal onnodige twists erin probeert te steken. Apotheose was al bij al nog wel okee.

There are some things you just don't do!

Ja, wat perversiteit betreft slaat deze film de nagel op de kop. Wat velen blijkbaar het dieptepunt van de film vonden, vond ik zowaar het hoogtepunt. Erg goeie insteek die het sowieso gecontesteerde onderwerp van klonen en genetische manipulatie mogelijkerwijs nog complexer en fouter maakt. Kon dat stuk wel appreciëren.

Begin was ook prima. Twee wetenschappers die dé doorbraak van de eeuw willen forceren en daarbij ethische en morele grenzen overschrijden. Onder het motto "we zien wel waar we uitkomen" vangen ze hun experiment aan. Maar hun testcase neemt steeds grotere vormen aan en voor ze het weten zitten ze ermee opgescheept, en wat dan?

Misschien had het hierbij moeten blijven, of had er wat meer focus gelegd kunnen worden op het trio Elsa-Clive-Dren in plaats van krampachtig een toespeling te maken op de ongelukkige jeugd van Elsa en haar onconventionele kinderwens, maar bovenal had men het einde niet moeten omtoveren in een ordinaire slachtpartij. Dit leek me een intelligente sci-fi thriller te worden, maar die finale kon ik echt niet smaken.

Al bij al een leuk begin dus, prima vormgegeven creatuur, vrij solide acteerprestaties maar een redelijk dramatisch script, vooral naar het einde toe.

Een pareltje.

Kende de film noch het boek van tevoren, wist dus ook niet echt waar ik me aan kon verwachten.

Wel, dat bleek een uiterst beklemmende, ja zelfs naargeestige thriller te zijn met een sublieme Bernard-Pierre Donnadieu! Wat zet die man een creepy personage neer. Stond versteld van z'n beredeneerde en methodische manier van doen. Alles regelt hij tot in de puntjes, tot z'n hartslag toe. Ongezien. De finale scène, wanneer Rex en hij samen naar Frankrijk rijden doet haast onwerkelijk aan omdat de manier waarop hij over z'n leven verteld zo kalm en rustig is, alsof er niets aan de hand is.

De eindscène is ook werkelijk fenomenaal. Ergens zal Rex wel een vermoeden hebben gehad dat dit z'n einde betekent, maar als kijker hoop je toch dat er nog iets uit de kast valt. Niet dus. Deze Fransman is gewoon een uiterst beredeneerde koeler killer...

Prachtige film!

Heerlijk filmpje.

Ben het wel eens met de positieve recensies hier. Rauwe grimmige - bij momenten spannende - roadmovie die wat doet denken aan The Road, maar dan met vampieren. En die vampieren zijn echt wel bad-ass in deze film! Zien er lekker smerig en woest uit. Verwacht alleen niet dat ze de film domineren, want dat is geenszins het geval. Er wordt erg spaarzaam met de actie omgesprongen, en da's een pluspunt.

Verder is dit een film die prima in balans is. Hard en compromisloos in de actiescènes, rustig, haast vredevol in de overgangsscènes. Erg mooie subtiele muziek ook. Tussen de actie door is er voldoende tijd om de verschillende personages beter te leren kennen en zoals hierboven al wordt aangeven mee te leven.

Geen kwaad woord over de opmaak en special effects en de regie, want dat ziet er nagenoeg piekfijn uit. Ook acteurs zijn prima. En qua memorabel personage vind ik Mister wel tellen: smoking, drinking, cursing and killing, en zo hoort het maar.

Sterk!

Ben helemaal geen Star Trek fan (ken er nagenoeg niks van al maken de namen Spock en Kirk en oneliners als beam me up Scotty deel uit van een of ander collectief geheugen). Toch wist deze film me positief te verrassen.

Zo is het verhaal erg boeiend (tot en met tijdreizen en alternatieve werkelijkheden toe) en wordt de vete tussen Kirk en Spock mooi naar voren gebracht.

Maar vooral visueel ziet het er allemaal erg mooi uit. De verschillende werelden, de ruimteschepen, de space battles. Erg mooi!

Wellicht mis ik hier en daar wel iets, als niet-fan, maar zelfs zonder veel voorkennis is dit gewoon een leuke sciencefiction-film.

Gisteren dan toch nog gezien.

Vooral om de hitte te ontlopen in een luchtgekoelde bioscoopzaal. Wilde eigenlijk liever Pacific Rim zien, maar achteraf wel blij met deze keuze.

Want net zoals de eerste Star Trek is dit een leuke blockbuster geworden. Gaat eigenlijk gewoon op hetzelfde elan als deel 1 voort, en da's positief. Spectaculaire actiescènes, het eeuwige gekibbel tussen Kirk en Spock en een erg charismatisch bad guy in de vorm van Benedict Cumberbatch. Ook de introductie van de mooie Alice Eve is een opsteker (zag haar gek genoeg eerder deze week voor het eerst in Entourage).

Prima film dus, die ook nog eens de deur voor een derde deel wagenwijd openlaat. Laat maar komen zeg ik!

Erg van genoten.

Niet echt mijn ding nochtans, dit soort feel-good romantische, in dit geval ook nog eens gehuld in een fantasy-kleedje, maar desalniettemin vond ik het een prima film.

En da's vooral te danken aan één dame in het bijzonder: de bijzonder bevallige Claire Danes. Als vallende ster Yvaine is ze gewoonweg betoverend, ik was gelijk verkocht! Ze was echt dé ster!

Maar de rest van de cast mag er ook zijn. Danes tegenspeler Charlie Cox speelt de wat stuntelige Tristan uitstekend. Maar bovenal, zowel Danes' als Cox' personage komen geweldig sympathiek over en op het einde gun je hun liefdesgeluk dan ook volledig. Meteen ook een bewijs van de betoverende sprookjesachtige sfeer in deze film.

Leuke bijrollen voor DeNiro als verwijfde kapitein en Pfeiffer als steeds ouder wordende heks. Weinig flatterend voor Pfeiffer maar ze speelt haar rol goed.

Het verhaal zelf is eenvoudig maar vermakelijk. Ook visueel valt er niks te klagen.

Prettige film, dat lijkt me nog de beste omschrijving voor Stardust.

Bwa, niet helemaal geslaagd.

Geen slechte film hoor, zeker het begin in meer dan degelijk, maar dan wordt het allemaal wat standaard en het komt ook niet echt los. Veel pogingen worden gedaan om het wat beklijvender te maken maar het komt er niet uit. En dat einde was ronduit belachelijk.

Qua acteurs springt vooral Gary Oldman als Jackie eruit, erg sterke performance die me wat deed denken aan Joe Pesci in Goodfellas. Zelfde losgeslagen gangster. Ook Penn is goed op dreef, Harris vond ik dan weer wat minder.

Al bij al best okee maar nergens uitzonderlijk.

Een zeer degelijke en boeiende politieke thriller.

Gewoon vakkundig gemaakt, met de nodige plotwendingen en samenzweringstheorieën en politieke gekonkel. Films die ze wat mij betreft meer mogen maken. Tuurlijk, het brengt niet echt iets nieuws en er zitten best wat clichés in, maar als ze goed gemaakt worden - wat hier duidelijk het geval is - krijg je een boeiende en op tijd en stond zelfs spannende thriller (de garage-scène). Beetje jammer van het einde wel, de confrontatie met die Bingman moest er per se komen, maar had niet gehoeven wat mij betreft. Daartegenover staat wel een erg goede openingsscène!

Ook de cast doet z'n duit in het zakje. Iedereen deed z'n ding op een geloofwaardige manier, het plaatje klopt, zeg maar.

Prima!

Degelijk oorlogsfilm over de bekendste moordaanslag op Hitler.

De vergelijking met Valkyrie (met Tom Cruise) dringt zich natuurlijk op, en het moet gezegd dat deze laatste net iets meer aandacht schenkt aan de details. Zo vond ik dat de moordaanslag zelf in deze film bijzonder snel voorbij was (de spanningsboog had iets langer mogen zijn) en ook Operation Valkyrie wordt niet uitgelegd (wat in Valkyrie wel het geval was).

Daartegenover staat wel dat Koch een betere von Stauffenberg is dan Cruise. Niet dat Cruise slecht acteert in Valkyrie, maar je zit toch altijd met dat dat taalverschil en een Duitser spreekt nu eenmaal Duits en geen Engels. Daarbij komt dat Koch met veel branie staat te acteren en volledig in z'n rol opgaat.

Slecht.

Onlangs gezien en kan me amper nog herinneren waar het over ging. Enkel de lelijke boezem van Milla Jovovich is me bijgebleven. Jammer dat rasacteurs al De Niro en Norton zich voor een dergellijk prul lenen.

Erg goede docu.

Op zich vertelt die inderdaad niets nieuws. Ik heb het boek van Hamilton niet gelezen, maar alles wat in deze docu belicht wordt had ik ergens al wel een keer opgevangen. Dat neemt niet weg dat de docu nog steeds een interessant beeld schetst van de persoon Armstrong en met name de opbouw is erg goed. Deed me wat denken aan United 93 van Greengrass waar je ook al weet wat er gebeurt maar desondanks steeds op het puntje van je stoel gaat zitten.

Is deze docu eenzijdig en subjectief? Allicht, de hoofdpersoon in kwestie komt immers zelf niet aan het woord (behalve dan in eerder opgenomen materiaal zoals zijn ondervraging onder ede, zijn interview met Oprah). Derhalve kan hij zich ook niet echt verdedigen. Al kan je je afvragen of dat wel een goede zaak zou zijn. Want wat vooral naar voren komt in de docu is wat voor een gevaarlijk man Armstrong wel was/is. Meedogenloos, agressief en bereid er alles aan te doen om zijn 'onschuld' te bewijzen. Je mag er niet aan denken dat een pathologische leugenaar als Armstrong daadwerkelijk politieke macht zou hebben. Dat hij doping nam is niet eens zo erg - dat deden er zo velen - , maar de manier waarop hij de leugen in stand hield des te erger. Ik kan alleen maar een diepe buiging maken voor mensen zoals Betsy en Frankie Andreu, Emma O'Reilly, Greg LeMonde en David Walsh, die - ondanks intimidatie en bedreigingen van Team Amstrong - toch voet bij stuk hielden en één van de grootste zeepbellen in de sportgeschiedenis doorprikten.

Had me voorgenomen het origineel eerst te bekijken, maar helaas niet gelukt. Dan maar de remake.

Tja, vond er maar weinig aan. Te veel zaken aan het verhaal die me stoorden.

Met name hoe het hele conflict escaleert was erg matig gebracht. Het ene moment werken ze nog lekker aan het dak - goed, ze hadden daarvoor gegeild op het joggende grietje die dan maar prompt haar tieten flasht - het volgende moment wordt de kat gemold, de dame des huizes verkracht en het huis belegerd... Die halfslachtige verkrachting overtuigde me trouwens niet. Ze bood wel erg weinig weerwerk. Het subplotje met die verstandelijk gehandicapte jongen is nog zoiets wat slecht is uitgewerkt. Moest ik nou sympathie voelen voor de stumperd? Leek me ook veel te oud voor een 15-jarige bakvis, maar goed.

Voor een thriller zit er ook maar amper spanning in. Daar waar het best spannend kon worden (de jacht bijvoorbeeld) wordt het gewoon slecht uitgewerkt.

Lelijk mens trouwens die Kate Bosworth, graatmager, jakkes (hier heb ik geen sterren voor afgetrokken trouwens). Mardsen is okee als sullige schrijver, alleen, ook hier mis ik de omschakeling van sul naar held. Ik bedoel, wat drijft hem uiteindelijk over de rand? Die Skarsgård (geweldig in Generation Kill trouwens) is een beer van een vent, maar ik zag in hem niet de typische Southern redneck hillbilly, maar wellicht is niet elke Zuiderling het product van inteelt. Erg dreigend vond ik 'm niet.

Visueel allemaal erg braafjes en normaaltjes, muziek ben ik nu al vergeten, behalve dan het fantastische Never forget you van The Noisettes.

Zwartgalligheid (tot de tiende macht)

Enorm depressieve prent maar wel een film die je bij de keel grijpt en je niet meer loslaat tot de aftiteling over het scherm rolt.

Het begin is ronduit indrukwekkend en deze toon zet zich gedurende de hele film door. Beide broers - die al een miserabele jeugd achter de rug hebben - slagen er niet in om het tij te doen keren. Integendeel, hun levenssituatie lijkt van kwaad naar erger te gaan.

De film is onderverdeeld in twee grote stukken, één deel per broer, zeg maar. Onwillekeurig zoek je naar elementen die ervoor zorgen dat je je kan vereenzelvigen met de hoofdpersonages. Bij Nick lukte dat nog aardig. Ruwe bolster, blanke pit, al ligt hij wel aan de basis van de dood van zijn buurvrouw. Hij wist immers wat voor een gestoorde gek zijn vriend was.

Zijn broer Martin kan echter op minder sympathie rekenen. Al zijn er wel verzachtende omstandigheden: de dood van z'n vrouw, uiteraard zijn miserabele jeugd. Maar toch, hij heeft een gezond gelukkig zoontje en dan zet hij zo hun beider geluk op het spel. Kon haast niet anders dan fataal aflopen.

Ondanks de bijzonder zwarte en zware toon is er op het einde toch nog een sprankeltje hoop. De dood van Martin zal Nick en Martins zoontje allicht dichter bij elkaar brengen en wie weet is er voor beiden nog een mooie toekomst weggelegd.

Indrukwekkend.

Zo slecht nog niet.

Verwachtingen waren natuurlijk flink naar beneden bijgesteld, maar viel me nog behoorlijk mee, al vind ik dit by far de slechtste film die Snyder al gemaakt heeft.

Begin is alleraardigst (erg fijne versie van Sweet Dreams in combinatie met de typische slomo-beelden) en de opzet om Baby Doll in haar droomwereld te laten vluchten en het gekkenhuis als een bordeel af te schilderen is prima.

Waar het - voor mij - helemaal misgaat zijn de droomsequenties die het gevolg zijn van Baby Dolls dansjes. Foeilelijke CGI, erg flauwe actie en vooral te makkelijk allemaal.

Te makkelijk hoe ze telkens in hun opdracht slagen ondanks een hoeveelheid aan tegenstanders, te makkelijk ook waar Snyder de mosterd vandaan haalt. Zag eerlijk gezegd erg weinig creativiteit en originaliteit in de droomsequenties. Het is immers heus niet de eerste keer dat onoverwinnelijke nazisoldaten worden opgevoerd in een film, evenmin een draak (heb je die Orcs trouwens gezien?) en een trein vol explosieven hebben we ook al vaak gezien. Kortom, dit kon veel en veel beter en het is eigenlijk jammer.

Wat ik in het bijzonder jammer vond is dat je geen seconde van het gedans van Baby Doll zag. Gemiste kans want mits een goede regie en score zou dit de film naar een hoger niveau kunnen tillen.

Einde was wel weer prima.

Leuk tussendoortje, niet meer of niet minder.

Knullig begin wel (hoe die Israelische soldaat zich uit de lucht laat schieten ) maar gaandeweg ontvouwt zich een best vermakelijke politieke thriller. Film moet het hebben van de dreiging die uitgaat van beide naties (VS en Rusland) die elkaar dreigen te vernietigen in een nucleaire oorlog.

De special effects waren aardig, de ontploffing van die kernbom bijvoorbeeld was goed in beeld gebracht.

Over de acteurs ook geen kwaad woord, zelfs niet over Affleck die het hier zeer behoorlijk doet.

Zoals gezegd, een leuk tussendoortje, maar niet de film die lang gaat blijven hangen.

Had een interessante film kunnen worden. Helaas.

Begint goed. De Zon dooft uit, een speciale missie wordt er opuitgestuurd om een bom in de zon te schieten om ze terug op gang te brengen. Zeer interessant uitgangspunt, zeker als je weet dat een kleine groep mensen een heel lange tijd in een beperkte ruimte met elkaar moet samenleven, wonen en werken. Dit zorgt altijd voor de nodige spanningen, conflicten en intriges, en da's als kijker natuurlijk altijd leuk om te zien.

Zo gebeurt het aanvankelijk ook hier. Problemen beginnen als ze Icarus I ontdekken en moeten afwegen of ze doorgaan met de missie of op zoek gaan naar de Icarus I. Alle daaropvolgende gebeurtenissen houden rechtstreeks verband met de keuze (de Icarus I opzoeken) die gemaakt wordt. Tot op dat moment kon de film me wel bekoren. Je voelde de onderhuidse spanningen, niet iedereen is het eens met de beslissing.

Helaas wordt het dan een stuk minder. Eerst en vooral die geschifte kapitein Pinbacker...Dat die man na ettelijke jaren alleen in de ruimte nog steeds in leven is..mèh. Dat hij dan ook nog eens de helft van de crew van Icarus II afmaakt...dubbel mèh.

Maar het ergste vond ik nog de chaotische beeldenstroom die je als kijker over je gegoten krijgt. Hoe verder de film vordert des te chaotischer de beelden. Ik wist op het einde eigenlijk niet meer waar ik naar het kijken was. Ik wist enkel nog dat we in de ruimte zaten. Warrige, wazige, helverlichte beelden wisselen elkaar af...maar ze komen de coherentie van het verhaal niet ten goede.

Beetje een gemiste kans toch.

2.5*

What the fuck is a Robin?!

Bij vlagen hilarische en behoorlijk gewelddadige film, maar bovenal heel erg vermakelijk. Humor is veelal gitzwart - wie vindt iemand die met een pipe wrench mensen de kop inslaat nu niet grappig? - en soms gewoon zo lame dat het toch nog grappig is.

Rainn Wilson is Frank aka The Crimson Bolt - ik denk niet dat dit een spoiler is -, een wat sullige zielige stumperd, een loser zeg maar. Verliest dan ook nog een keer z'n afkickende vrouw aan de gladde drugdealer Jacques, of Jock zoals Frank hem omschrijft. Dan volgt een licht surrealistisch/spirituele scène die wellicht niet door iedereen gesmaakt zal worden (ik vond het alvast een toffe scène die ergens wel een link legt naar Slither) waarin Frank letterlijk door God geraakt wordt. Vanaf dat moment heeft hij z'n doel gevonden: misdaad bestrijden. Wilson is fantastisch als de sukkel Frank, maar gaat helemaal los als The Crimson Bolt die alle vormen van misdaad ongenadig aanpakt, ja zelfs voorsteken in de rij

Maar dé show wordt gestolen Ellen Page aka sidekick Boltie. Eindelijk speelt ze een keer geen bijdehante-veel-te-wijs-voor-haar-leeftijd snotneus (alhoewel ze daarin goed is) maar een behoorlijk achterlijke vloekende meid die kickt op doodslag en geweld...en ook een beetje op seks (en meer zeg ik niet). Na haar wat matte en in mijn ogen overbodige rol in Inception excelleert ze werkelijk in deze prent. Een oscar zal er wel niet voor krijgen maar vond haar echt fantastisch.

Dus qua performances zat het wel snor, qua samenhang soms niet helemaal. Soms hier en daar het gevoel te veel naar afzonderlijke scènes te kijken. Over het verhaal valt niet te veel te vertellen: dat is oersimpel zoals het hoort in dit soort films. De uitwerking is prima (leuke openingcredits), muziek is fijn en de special effects zijn efficiënt gruwelijk.

Kortom: erg fijn anderhalfuurtje vermaak en een dikke 4*

Erg goed hoor.

Genoten van deze mooie scifi-flick waarbij de kinderen toch wel de show stelen met hun enthousiasme. Enige nadeel is dat het soms wat kinderlijk wordt en ook het einde van de film is een beetje een domper: het wordt wat te snel afgeraffeld. Maar verder weinig reden tot klagen: enkele spectaculaire scènes (de treinramp en de belegering van het dorpje), een tof creature design (deed me hier en daar wat denken aan Cloverfield), een ontluikende tienerromance en aardig wat actie.

Heel goed.