Opinions

Sluit me eigenlijk volledig aan bij bovenstaande recensie.

Visueel meer dan geslaagd maar tergend traag en inhoudelijk een sof. Wat stuurs kijkende vikingen die vage woorden mompelen en maar in de verte staren naar God weet wat... Vooral de hele sequentie op de boot was moeilijk om door te komen. Niet alleen uitermate saai maar ook nog eens lelijk gefilmd. Staat visueel gezien eigenlijk in schril contrast met de rest van de film. Eerste half uur was het sterkst. Niet alleen visueel maar ook qua sfeer heel erg sterk. En ongelofelijk brute moorden en gevechten.

Jammer dus dat het nadien als een pudding in elkaar zakt en een erg lange zit wordt (ondanks de korte speelduur)

Best indrukwekkend.

Soort van documentaire over het bloedbad van Sabra en Shatila, maar dan verpakt als animatie. Had al wel van de tragedie gehoord, maar de details kende ik niet. Naar aanleiding van deze film me toch even kortstondig verdiept in deze tragedie.

Werkt in ieder geval goed. Vond de tekenstijl er best mooi uitzien, al leek het hier en daar wel wat hoekig. Erg mooi kleurengebruik ook en een sterke soundtrack.

Een gitzwarte pagina uit de recente geschiedenis die op fantasierijke en kleurrijke wijze is herschreven, zonder af te doen van de ware tragedie die dit bloedbad was.

Slecht.

Eén goed schrikmoment en een degelijke eerste tien minuten. Verder doodsaaie film waar werkelijk geen hol in te beleven valt. Totale afwezigheid van enige sfeer ook. Schaduwen kunnen best creepy zijn, en aanvankelijk is dat ook het geval maar je kan niet de hele film blijven teren op enkel schaduwen: er moet ook echt iets gebeuren.

Zware tegenvaller.

Enkele dagen geleden voor het eerst gezien.

Ik beken, ik hou wel van dit soort films. De verschillende standpunten, de snelle montage, het strakke tempo, de chaos en de paniek, da's mijn ding. En aldus vond ik het begin wel erg sterk. Maar je kan niet blijven teren op al die chaos en paniek natuurlijk. Je moet een aantal karakters naar voren schuiven en uitwerken en - belangrijk - een plot uitwerken. En daar schort het hier toch wel een beetje aan.

Die karakters zijn wat mij betreft te cliché en het Amerikaanse pattriotisme is nooit ver weg : de president die zichzelf uit z'n benarde situatie weet te knokken, de oude getormenteerde veiligheidsagent waarvan iedereen denkt dat hij ze niet alle 5 meer heeft, maar die het dan toch bij het rechte eind blijkt te hebben, de toerist (Withaker - wat had ik medelijden met die man, hij kan zoveel beter) die net op het nippertje dat kindje kan redden, etc etc. Allemaal bordkartonnen personages, clichés zo hoog als huizen.

De verschillende visies op de aanslag waren leuk gevonden, maar na een zoveelste ontploffing had ik het wel gezien. Dat beetje aan extra informatie dat je als kijker meekrijgt weegt daar niet tegenop.

Al bij al dus aardig om een keer gezien te hebben maar bijlange niet onvergetelijk.

Aardig misdaadverhaal.

Blind de film ingegaan (wel even schrikken dat dit een Schumacher/Bruckheimer-productie bleek te zijn) maar da's goed meegevallen. Met dank aan het uitstekende acteren van Blanchett, Hinds en de geweld(dad)ige Gerard McSorley! Het moment waarop Guerin voor de deur van Gilligan staat en hij haar daar een paar muilperen verkoopt, jezus! Je verwacht het niet, maar sterke scène!

Wel een vrouw met ballen, die Guerin. Ondanks alle fysieke en verbale dreigementen toch gewoon doorgaan met haar onderzoek. Je kan er alleen maar respect voor hebben. Dat ze uiteindelijk in koelen bloede vermoord wordt verbaast niet. Helaas.

Prima productie dus, al wordt het op het einde net iets te melig met die muziek enzo (daarmee zie je toch weer Hollywood) maar verder is het allemaal best te behappen.

Toffe film.

Wereldrol van Jack Wouterse die als een olifant in een porseleinenwinkel door het verhaal dendert. Voeg daarbij de aardige Belgische inbreng van Rogiers en Van Assche en de mooie Bracha van Doesburgh als eyecandy en je kan spreken van een leuke rolbezetting.

Verder vallen een aantal vette actiescènes op die niet moeten onderdoen voor de gemiddelde Hollywoodproductie en een aantal actiescènes die duidelijk buiten het budget vielen. Maar kom, het zij de makers vergeven.

Bah, geen straf om naar te kijken - kan ook niet anders als er zoveel knappe vrouwen in meespelen (Johansson, Hall en Cruz) - maar om dit nu een goede film te noemen? Nee, te veel dingen die stoorden.

Eerst en vooral, die voice-over, of verteller/commentator. Dat was het toch niet helemaal. Erg zakelijk zoals die z'n uitleg deed.

Maar vooral, een behoorlijk stompzinning verhaaltje over relaties, trouw en ontrouw, etc etc. Zal allemaal wel. Het wordt ook allemaal zo makkelijk afgeschilderd. Twee leuke meiden? Laat ik ze maar uitnodigen en voorstellen om seks met me te hebben! Of wat dacht je van deze: ik heb een leuke vriendin, maar m'n ex zie ik ook nog wel zitten: een triootje? Moet een leuke wereld zijn, die van Allen...

Toegegeven: het ziet er allemaal wel mooi uit (niet alleen de dames), de hele setting in Barcelona, de zon, de wijn, weer dat kunstmilieu... Je zou spontaan zin hebben om op reis te vertrekken. Dus dat is dan weer positief.

Maar overtuigen doet het allemaal niet.

Prachtig en tragisch liefdesverhaal.

Mooie film die het helemaal moet hebben van de hoofdrolspeelster Adèle Exarchopoulos (wat een moeilijke naam!) die één brok natuur is: speels, frivool, ongeremd, onbehouwen. Hoe ze eet, hoe ze constant in haar haren zit te frunniken, dat pruilmondje. Ja, je kan wel zeggen dat ik in die kleine drie uur verliefd ben geworden op haar.

Ook Léa Seydoux speelt fantastisch hoor, maar het is toch Adèle (actrice en personage) die constant in de schijnwerpers staat.

Verhaal op zich heeft weinig om het lijf: redelijk klassiek coming-of-age verhaal waarin de ontdekking van de liefde centraal staat. Uiteraard is er nog dat extraatje van de seksuele oriëntatie en daar bijbehorende 'problemen'.

De seksscènes waar zo veel om te doen is zijn intens maar op een speelduur van 172 minuten nagenoeg verwaarloosbaar. Wat niet wil zeggen dat ze niet functioneel zijn. Van bij het begin is immers duidelijk dat Emma en Adèle weinig gemeen hebben, maar dat er wel een enorme seksuele spanning tussen hen hangt. Op het einde bekent Emma dan ook dat de seks met haar huidige partner lang niet zo goed is als met Adèle. Maar relaties die voortkomen uit seks zijn meestal geen lang leven beschoren, en dat is ook hier het geval.

Adèle zal haar leven lang wellicht hunkeren naar Emma en, alhoewel tijd alle wonden heelt, haar afwezigheid altijd als een gemis ervaren.