Opinions

I Am legend

Kort maar krachtig. Voldoende schrikmomenten aanwezig om op het puntje van je stoel te gaan zitten. Gemuteerde mensen zagen er afschrikwekkend uit, ook de dierlijk geluiden die ze produceerden droegen bij tot de spanning. Prachtige shots van een verlaten Manhattan (deed wat denken aan 28 days later).

Smith acteert goed. Voor een groot deel van de film heeft hij natuurlijk niet veel tekst en nog minder tegenspelers (indien je de hond en de etalage-poppen niet meerekent), maar desondanks doet hij het goed. Niet makkelijk om op je eentje een film te dragen.

Wat ik iets minder vond, is dat je weinig tot niets te weten komt over het Krippin Virus. Ik had er graag nog wat van die semi-wetenschappelijke uitleg over gehad, dus dit was voor mij een (klein) minpuntje.

Maar alles bij elkaar prima vermaak hoor.

Twijfelde tussen een 3 en een 3.5, maar toch maar voor dat laatste gegaan.

Want vond dit eigenlijk best wel een leuk filmpje dat de vaart er goed inhoudt en geen moment saai wordt. Prima special effects ook (leuke creature design trouwens). Misschien hier en daar inderdaad wat klef (duidelijk voor een highschool-publiek gemaakt) maar viel gelukkig nog wel mee.

Het is duidelijk dat er een tweede deel van komt. Ach, laat maar komen.

Leuk!

Erg amusante film die er een vlot tempo op nahoudt waardoor er eigenlijk geen moment van verveling optreedt. Jim Carrey, je bent er voor of er tegen, maar zie hem eigenlijk wel graag acteren. En hij steelt hier wel de show als de pathologische leugenaar en ontsnappingskoning Steven Russell.

Vooral zijn ontsnappingen uit de gevangenis en al zijn oplichterij zijn amusant om zien. Ewan McGregor is ook een goede acteur maar hij komt in deze film niet echt uit de verf, eenvoudigweg omdat alle aandacht naar de exploten van Carrey gaat.

Onder alle fratsen van het hoofdpersonage schuilt ook nog een soort van liefdesverhaal, al blijft dat wat meer op de achtergrond.

Interessant weetje vanop wiki:

Gezien zijn strikte gevangenisregime lijkt de kans op ontsnapping erg klein.

Bruut revengefilmpje zeg!

Origineel niet gezien, en na deze zie ik daar ook nog weinig heil in.

In ieder geval, lekker traditioneel revengefilmpje dat er lekker grauw en vuil uitziet en met enkele zeer brute kills. Zoals het hoort krijgt de leider van de verkrachters (Sheriff Storch, wat een heerlijke performance ) de meest pijnlijke dood te verwerken. Maar ook het andere schorem krijgt zijn verdiende loon.

De verkrachtingsscène(s) zijn hard, het revengegedeelte lekker goor. Enig minpuntje is dat het misschien wel allemaal wat te makkelijk ging voor het meisje.

Maar verder uitstekend!

Slecht.

De eerste film was geen hoogvlieger maar al bij al nog amusant, maar dit is wel erg slecht. Het aantal toevalligheden en foute keuzes van de hoofdpersonages is niet op één hand te tellen. Nergens spannend want waar onze hoofpersonages ook zijn daar ik de killer. Weinig sympathieke hoofdpersonages ook met uitzondering van Julie. God wat was ik blij dat die Tyrell eindelijk gespietst werd. 1 puntje voor Jennifer Love Hewitt and "Eden" van Hooverphonic.

Gisteren op het grote witte doek gezien, en echt onder de indruk was ik niet. Tuurlijk, het zag er allemaal weer bijzonder mooi uit, maar ik miste toch de originaliteit van deel 1 en (in mindere mate) deel 2.

Uiteraard konden de fratsen van Crash en Eddie in combinatie met nieuweling Buck op tijd en stond wel een glimlach op mijn gezicht toveren, maar echt platgelegen heb ik niet gedaan, daarvoor was het allemaal teveel automatische piloot. Daar waar het in deel 1 en 2 vooral Sid was die me kon bekoren, krijgt deze laatste in dit derde deel een veel minder grote rol toebedeeld. Een gevolg hiervan is dat er van een grappige wisselwerking tussen Manny en Sid (wat zo kenmerkend was) haast geen sprake is. Ook het uitmelken van het Scrat-personage (dat te pas en helaas vooral te onpas werd opgevoerd) begon me op de langen duur tegen te steken. In de eerdere films was hij een welgekome en aangename verademing, hier begon hij me stilaan te irriteren.

Maar goed, even focussen op wat wel goed was: Crash en Eddie waren, zoals in het vorige deel, wederom outstanding, en vooral de maffe wezel Buck tilt deze film toch naar een hoger niveau. Zijn grappige Engelse accentje en zijn compleet gestoorde manier van doen werkten verfrissend. De dino's zagen er best wel cool en angstaanjagend uit en visueel was dit een lust voor het oog.

Helaas weegt dit niet op tegen het voor het overige nogal matte verhaal waarin het humorgehalte beduidend lager ligt dan in de eerste 2 delen. Met moeite 3.0*

Het hoofdpersonage Malcolm River is iemand die aan meervoudige persoonlijkheidsstoornis lijdt. In het kort wil dat zeggen dat hij meerdere persoonlijkheden heeft, meerdere stemmen in zijn hoofd, meerdere alter ego's. Deze mentale stoornis zorgt er blijkbaar voor dat hij in het verleden een viervoudige moord heeft gepleegd, waarvoor hij nu ook op het punt staat om geëxecuteerd te worden.

Om zijn executieaf te blazen wil hij de rechter overtuigen dat hij

1) wel degelijk aan meervoudige persoonlijkheidsstoornis lijdt
2) dat 1 van die alter ego's verantwoordelijk is voor zijn psychopatisch gedrag.

Uiteidelijk is het kind het enige alter ego is dat slecht is. River vermoordt wel al zijn andere alter ego's, maar die zijn niet verantwoordelijk voor de moorden die hij pleegt. 9 onschuldigen, slechts 1 schuldige: het kind.

Ik denk dat het verhaal zo ongeveer in elkaar zit, maar ik kan de bal ook volledig misslaan natuurlijk. In dat geval, just ignore the above

Verder vond ik dit een zeer degelijke thriller. Initieel dacht ik ook dat dit een vrij duidelijk whodunnnit-verhaaltje ging worden, maar er zitten een aantal aardige twists in die het verhaal de moeite waard maken. Puike acteerprestaties (niet uitzonderlijk doch zeker ook niet slecht) en beklemmend sfeertje.

3,5*

Goeie politieke thriller.

Eerste uur of zo is het gebruikelijke politieke gekonkel met dubbele agenda's en strategische spelletjes, maar op het uur volgt een behoorlijk dramatische wending die het verhaal in een stroomversnelling brengt. Ondanks het feit dat dit een zuivere praatfilm is zit de vaart er goed in en is er een finke dosis spanning aanwezig.

Het fijne aan deze film is de uitstekende cast, met vooral in de bijrollen erg sterke performances van Philip Seymour Hoffman en Paul Giamatti. Maar ook hoofdrolspeler Gosling bewijst zijn veelzijdigheid in deze film. Kwam wederom volledig geloofwaardig over als ambitieuze doch wat naïeve persvoorlichter. Al werd die naïviteit gaandeweg snel overboord gegooid.

Prima film.

Spannende thriller!

Begint ook direct, eerste 8 minuten zijn nagelbijtend en dit gaat zo ongeveer de rest van de film door, voornamelijk door de creepy geluidjes, de schaduwen, de duisternis en het suggestieve cameragebruik. Kortom, alles wordt uit de kast gehaald om de kijker flink de stuipen op het lijf te jagen en dat lukt nog aardig ook!

Erg sterk!

Film die de mosterd haalt bij films als 300 en Troy, maar noch de coolness van de eerste noch het epische van de laatste heeft. En Cavill is geen Butler of Pitt natuurlijk.

Begin was nog aardig, maar nadien wordt het verhaaltechnisch toch wel een zootje. Veranderen van locaties zonder noemenswaardige overgang, personages die elkaar op de meest vreemde manier ontmoeten, maar vooral de rol die de goden in dit verhaal spelen. Mogen ze zich nu moeien of niet? Uiteindelijk dus wel, maar wat was dan het probleem met die boog en wat is dan de zo belangrijke rol van Theseus?

Visueel niet eens zo leuk, al was het laatste gevecht tussen de goden en de titanen wel mooi. Deed me wat denken aan een videogame. Bij die slo-mo kills moest ik steeds terugdenken aan fatalities van Mortal Combat. Zag er wel cool uit.

Rourke is best okee, Pinto is altijd een toegevoegde waarde (al is het maar om gewoon naar te kijken) maar Cavill is wat te groen om de rol van Theseus te spelen.

Matig.

Rauw.

Best een knappe dramatisering van één van de grootste natuurrampen uit de recente geschiedenis. De eigenlijke tsunami wordt overigens erg fraai in beeld gebracht, indrukwekkend.

Indrukwekkend is ook de acteerprestatie van Watts te noemen. Ze wordt niet gespaard. Ook een pluim voor de mensen van de make-up, wat zagen die verwondingen er verschrikkelijk uit zeg!

Verder valt de film naar het einde toe toch een beetje in de kuil van het melodramatische. Zo wordt het feit dat ze elkaar bijna mislopen in het ziekenhuis toch wel erg dik aangezet. Had niet gehoeven wat mij betreft. Verder wel verbazingwekkend dat iedereen van het gezin deze ramp heeft overleefd.

Goed.

Een modern Oedipus-verhaal (ik zet het maar tussen spoilers voor alle zekerheid)

Heel erg fraaie film die de reis van de tweeling Jeanne en (wat later) Simon volgt op hun zoektocht naar hun doodgewaande vader en een broer van wie ze het bestaan niet kenden. Tegelijkertijd krijgen we in flashbacks de belangrijkste en vaak tragische momenten in het leven van hun moeder Nawal te zien. Gaandeweg komen beide verhaalstructuren samen om uiteindelijk met enkele verrassende plotwendingen (eentje was ietwat gekunsteld, maar dat neem ik er graag bij) op een grandioze climax uit te draaien. Ongetwijfeld een anti-climax voor de tweeling. Te veel over het verhaal vertellen is moeilijk zonder spoilers te gebruiken, maar vond het absoluut tragisch en aangrijpend. De relatie tussen Nawal en haar tweeling moet op z'n zachts gezegd heel erg vreemd geweest zijn.

Verder is deze film gewoon mooi om naar te kijken, stijlvol en met veel prachtige beelden van dorre landschappen of drukbevolkte steden. Hier en daar ook een opflakkering van geweld, dat vaak erg onverwacht komt en dan ook als een klap in het gezicht voelt, ook al blijft het eerder suggestief. Opvallend ook het verschil tussen de helderheid van het Midden-Oosten en de grauwheid van Canada.

Over de acteurs kan ik kort zijn: allen speelden prima, met inderdaad een eervolle vermelding voor de actrice die Nawal interpreteerde. Ook de tweeling speelde erg naturel.

Prima film!

Gisterenavond ook maar de hype van het moment gaan beschouwen.

Wel een film waar je je hoofd moet bijhouden, niet dat hij zo erg ingewikkeld is maar opletten is toch wel de boodschap.

Uitermate boeiend concept trouwens, zijn ook bibliotheken over volgeschreven. Uitwerking van dit concept vond ik wel okee. Droomwereld verschilt eigenlijk niet zo heel erg veel van de werkelijkheid en volgens mij klopt dat wel. Een droom die je zelf herinnert komt vaak ook levensecht over, dus waarom zou de droomwereld er plotseling zo heel anders uit moeten zien? Vond ook de gedachte dat je 50 jaar in zo'n droom in de droom in de droom kan vastzitten beangstigend. Een mens zou van minder gek worden.

De hele sideplot met Cobbs vrouw is noodzakelijk (haar projectie neemt immers steeds gevaarlijkere proporties aan in Cobbs onderbewustzijn) maar had iets korter gemogen. (wel een knappe vrouw die Marion Cotillard) Ellen Pages rol vond ik redelijk overbodig. DiCaprio was goed, maar niet zo expressief als we gewend zijn.

Einde is prima maar voorspelbaar. Overigens had Nolan nog meer twijfel kunnen zaaien door gewoon te cutten als de kinderen zouden opkijken. Nu impliceren de opkijkende kinderen dat dit geen droom is, ook al weten we niet of de tol valt of niet.

Al bij al leuke film die me heel de tijd wist te boeien maar die uiteindelijk redelijk braaf en binnen de lijntjes blijft.

Als jong broekie deze film gezien, en meteen mijn voorliefde voor Sci-Fi films ondekt. Vond 'em echt geweldig toen.

Spectaculaire special effects, hele steden en gebouwen die in puin gelegd worden, lekker apocalyptisch sfeertje, althans toch tot en met de mens (lees de Amerikaan) begint terug te vechten. Toendertijd stoorde ik me er niet aan, maar het overdreven Amerikaanse pattriotisme ligt er wat dik op. Ook die president (Bill Pullman) komt in mijn ogen niet echt geloofwaardig over (het gevechtsvliegtuigmoment inderdaad). Will Smith vond ik wel okee. Verhaal blijft boeien tot op het einde.

Deze film is in de loop der jaren wel wat gedaald op mijn persoonlijke barometer, maar als hij op tv komt kijk ik steevast

WO2 volgens Quentin Tarantino

Geweldige personages, lange scènes waarin weinig gebeurt behalve die typische dialogen die we van Tarantino gewend zijn, brute actie, een pak (zwarte) humor, een leuke soundtrack (gaf soms een westernsfeertje), deze film heeft het allemaal.

Tarantino laat ook niet na de draak te steken met alles en iedereen in deze oorlogsprent (Hitler en Churchill die als 2 schlemielen worden geportreteerd, net zoals alle andere nazi-kopstukken). Het "ongewone" einde mag dan ook geen verbazing wekken, maar wat een schitterende finale is het toch!

Christoph Waltz en Brad Pitt stelen de show. Waltz als SS-kolonel Hans Landa is onweerstaanbaar grappig maar net serieus genoeg om toch angst in te boezemen (die openigsscène!, de scène met de strudel) en Pitt, tja, die is gewoon lachen, gieren, brullen met z'n hillbillyboy-accentje en z'n vooruitgestoken kin.

Ongelofelijk cinema-ervaring, lang geleden dat ik nog zo genoten heb van een film!

Interessante docu over de financiële crisis.

Het hielp wel dat ik een paar weken geleden Too Big to Fail heb gekeken, waar toch een ander beeld van Hank Paulson geschetst wordt. Hij komt hier een stuk negatiever over dan in die film.

Goed, heel wat namen en statistieken passeren de revue en ik heb er zeker niet alles van begrepen, maar twee dingen zijn me wel bijgebleven: regulatie en toezicht. Regeltjes opstellen en er op toezien dat die regeltjes worden nageleefd. Want onze vrienden van de bank hebben bewezen dat ze zichzelf geen regels kunnen opleggen en de kreet van Gordon Gekko "Greed is Good" is hier geen loze kreet.

Eigenlijk word je als brave burger door deze docu een beetje lam geslagen: gehaaide bankmanagers nemen zware risico's met de spaarcentjes van brave hardwerkende stumperds (populisme mensen!). Ik stel het wellicht wat zwart-wit maar hier komt het wel op neer. Leningen zijn geen eenvoudig tweerichtingsverkeer meer maar een waar financieel kluwen waarbij verschillende partijen bij betrokken zijn (banken, verzekeringsmaatschappijen, investeerders,...). Het wordt zelfs zo erg dat banken gaan inzetten tegen de producten die ze aan hun klanten verkopen, alleen maar om meer poen te scheppen!

Het jammere aan de docu is dat uiteraard geen enkele van de echte hoofdrolspelers in deze crisis aan het woord komen, eenvoudigweg omdat ze niet wilden geïnterviewd worden. Zij die er toch mee te maken hebben en aan het woord komen doen alsof ze het in Keulen horen donderen, zijn er nog steeds van overtuigd dat ze niets verkeerds gedaan hebben of - erger nog - komen gewoon hautain uit de hoek.

Het ergste is nog dat dezelfde geldwolven ook in de Obama-regering de financiële touwtjes in handen hebben. Dat de financiêle sector en de politieke wereld nauw met elkaar verbonden zijn is geen verrassing.

Wat me echter wel enigszins verraste is de rol van ratingbureau's Moody's, S&P en Fitch: zij spelen een behoorlijk smerige rol in dit verhaal, niet alleen door de banken als zeer kredietwaardig te beoordelen, maar ook en vooral hun rommelkredieten. Dit zijn dezelfde instellingen die de kredietwaardigheid van o.a. België niet zo lang geleden hebben verlaagd. Totaal niet serieus te nemen natuurlijk en hopelijk gaan deze instellingen binnen zeer korte termijn over de kop.

Erg boeiende thriller die onderstreept hoe machtig de tabakslobby is.

Ondanks z'n lange speelduur en het gebrek aan echte actie verveelt de film niet, dankzij een prima verhaal en dito acteerprestaties.

Film wordt voornamelijk gedragen door Crowe die erg sterk speelt. Ook Pacino acteert met passie, maar dat zijn wel gewoon. Gelukkig geen overacting ditmaal. Erg interessant om zien hoe Wigand en Bergman op subtiele en minder subtiele wijze bedreigd worden door de tabakgigant.

Niet meteen een film zoals je die van Mann verwacht, maar desalniettemin geen onaardige prent.

Leuk en spannend filmpje!

Drijft voornamelijk op sfeer en hier en daar enkele erg geslaagde schrikmomenten. Vertelt verder eigenlijk niets nieuws, maar de uitvoering is gewoon prima dankzij erg mooi camerawerk en een aantal creepy shots. Moest bij bepaalde shots soms denken aan The Shining. Sterke geluidseffecten ook en regisseur maakt goed gebruik van alledaagse dingen in een huis om een naargeestig sfeertje op te wekken.

Goed.

Prima misdaadfilm.

Cassel speelt een erg leuke rol natuurlijk, als de charmante doch aartsgevaarlijke gangster Jacques Mesrine. En Cassel speelt met veel overtuiging en charisma. Ook de rest van de cast speelt erg solide.

Zitten een aantal heftige scènes in, met als hoogtepunt de aanval op de gevangenis. Typisch Mesrine, een man van zijn woord, iemand die zijn vrienden boven zijn vrouw verkiest.

Ben benieuwd naar deel twee.

Best een aardige politiefilm.

Die vooral bovengemiddeld mag genoemd worden door het uitstekende acteerspel van Gere en Garcia. Toen ik de synopsis en de cast zag dacht ik gelijk dat Gere wel the good guy en Garcia the bad guy zou spelen, maar dat bleek dus net andersom. En verdorie, wat zitten beiden goed in hun rol.

Gere is charismatisch, dreigend en een echte smeerlap. Garcia ziet er wat koeltjes uit maar o wee wanneer het potje overkookt. Sterk.

Verhaal is verder best okee zonder echt verrassend genoemd te worden, maar met genoeg tempo om de boel aantrekkelijk te houden.

Goed.

Heerlijke film! (dat ik deze zo lang links heb laten liggen is een schande)

De zoektocht naar de ultieme vrijheid wordt prachtig in beeld gebracht. Want wat is vrijheid? Wij schermen vaak met dit woord alsof wij hier in het Westen de vrijheid hebben uitgevonden, maar echt vrij is niemand natuurlijk. Er zijn zovele zaken die een mens afhankelijk en gebonden maken: overheid, werk, geld, ja zelfs familie en vrienden. Ons hoofdpersonage heeft een bewonderenswaardige poging gedaan om echt vrij worden. Dit lukt in grote mate, zij het dat hij hier en daar toch voor z'n geld moet werken (een mens moet toch eten) en een paar keer aan de lijve ondervindt dat vrijheid soms pijnlijk kan zijn. En niet alleen pijnlijk, maar uiteindelijk ook fataal. Hij sterft onder erg trieste omstandigheden, moederziel alleen, echt helemaal vrij.

Sowieso is het personage Chris een erg opmerkelijke figuur. Overal waar hij gaat beïnvloedt hij het leven van de mensen die hij tegekomt op een positieve manier. Voor een jonge snaak lijkt hij enorm veel levenswijsheid te bezitten, of misschien gewoon gezond verstand. De ontmoetingen met de andere mensen waren stuk voor stuk boeiend, het afscheid telkens tragisch. Maar zelfs in z'n afwezigheid lijkt hij nog een invloed op mensen te hebben (zo lijkt de relatie van z'n ouders zich door z'n afwezigheid immers te herstellen). Emile Hirsch is perfect gecast voor deze rol. Charismatische kop, mooie uitstraling, genot om naar te kijken.

Het erg sterke verhaal wordt mooi ondersteund door prachtige weidse landschappen en een schitterende soundtrack. Ook de voice-over van z'n zus draagt bij aan de wat melancholische sfeer. Ik verbaas me er over dat deze film 148 minuten duurt, want de tijd is voorbijgevlogen. Een film die je bij de keel grijpt en niet meer loslaat. Uitstekend!

De eerste vrouwelijke prime minister van Groot-Britannië verdiende mijns insziens een betere film dan dit matige overgedramatiseerde verhaal.

Ik dacht op voorhand dat dit een biopic zou worden maar dat viel erg tegen. Het eerste half uur bijvoorbeeld kijken we alleen naar een dementerende Thatcher die nog steeds gelooft dat haar reeds overleden echtgenoot bij haar is. Leek meer op een film over een dementerende oude dame dan een biografische film over het leven van een politica.

Gaandeweg wordt er dan wel wat meer ingezoomd op haar politieke carrière maar veel te weinig naar mijn zin. Zo krijgen we vaak te horen hoe zwaar MT heeft moeten strijden in een door mannen gedomineerde stiel, maar dat gevoel kreeg ik niet terwijl ik naar de film keek. Ook belangrijke gebeurtenissen zoals de Falklandoorlog en de mijnwerkersstaking leken wel voetnoten. Want telkens opnieuw wordt er teruggeschakeld naar het heden.

Streep is verder wel geweldig. Haar fysieke gelijkenis met de echte Thatcher is treffend.

Gemiste kans.

Zeer leuke en degelijk gemaakte actiefilm die vooral dankzij het prima acteerwerk van Robert Downey Jr. bovengemiddeld te noemen valt.

Actie-scènes en special effects zijn mooi, zeker niet overdadig aanwezig, er wordt gelukkig tijd genoeg besteed aan karakteruitwerking (in zoverre dat mogelijk is in een actiefilm).

Robert Downey Jr. is zeer te genieten als de cynische en gevatte wapenfabrikant Tony Stark. De rest van de cast mag er ook zijn en Gwyneth Paltrow is een snoepje.

Leuk filmpje.

Aardig voor een keer.

Vermakelijk hoor, daar niet van, maar zeker niet zo gedenkwaardig als de eerste. Zo vind ik het bijvoorbeeld een beetje jammer dat de Iron Man niet meer exclusief aan Stark toebehoort.

Scarlett is altijd een toevoeging Verder wel een paar leuke scènes zoals de race in Monaco en bijbehorende crashes Wel leuk ook dat het verhaal zich wat meer toespitst op de Avengers.

Verder niet echt memorabel, maar wel vermakelijke tijdsbesteding.

The prodigal son has returned!

Best een fijne actiefilm die met de nodige dosis lef, beleving en kunde is gemaakt. Robert Downey Jr. steelt zoals vanouds de show, met zijn vaak pittige en wat cynische humor. Maar ondanks de luchtigheid van zijn personage krijgt Tony Stark het toch hard te verduren bij momenten. Stark lijdt aan posttraumatische stressstoornis na zijn avontuur in The Avengers (ja, er wordt een paar keer een allusie gemaakt op deze film, maar gelukkig niet al te vaak) en er is natuurlijk de dreiging van de Mandarin, die hem zijn huis, wagens en andere pakken (op een weerbarstige Mark 42 na) op spectaculaire wijze afhandig gemaakt. Back to basics. Een beetje zoals The Dark Knight Rises eigenlijk.

Maar verder gaat de vergelijking niet. Wanneer we de villain echt leren kennen heeft regisseur Black toch wel een verrassing van formaat in petto. Ga hier verder niet op in om spoilers te vermijden, maar dit is een erg gedurfde scriptkeuze. Ben Kingsley

Er zitten uiteraard genoeg actiescènes in de film, en deze zijn prima en overzichtelijk geregisseerd. Misschien dat de finale act net iets te lang duurt. Verder is dit volgens mij de Iron Man film met het meeste humor in! Vooral de interactie tussen Stark en het jongetje dat hem helpt is erg fijn. Maar zelfs in het heetst van de strijd weet Stark er altijd wel een moment van comic relief in te brengen. De balans is soms op het randje maar werkt wonderwel.

Het enige jammere aan deze film is dat het steeds groter en grootser moet worden. Waar is de tijd dat Stark één pak had en daar dan ook in zat? Nu zijn er tig ijzeren mannen en bovendien worden ze vaak van op afstand bestuurd. Stark zit eigenlijk minder in zijn pak dan wel.

Ook de verhaallijn zelf is niet altijd even sterk, al zijn er geen grote plotholes of iets dergelijks. Toch is dat een beetje het zwakste deel van de film.

Desalniettemin blijft duidelijk dat Iron Man veruit het meest interessante personage uit de Marvel-stal is en dat er zelfs na drie films (4 als je The Avengers meerekent) nog steeds geen sleet op het personage zit.

O ja, na de aftiteling is er inderdaad nog een korte scène (die overigens niet echt relevant is).

Viel me eigenlijk geweldig goed mee.

Tuurlijk, het verhaal is maar zo zo maar de film geeft wat mij betreft een goed beeld weer van de Dark Ages (voor zover ik een kenner ben natuurlijk). Ben wel een beetje een sucker voor Middeleeuwse verhalen, ik hou wel van het wapengekletter, het hoofse taalgebruik, mooie dames in veel te spannende pakjes etc etc en dat komt wel aan bod in deze film.

Wat echter zo goed is, is dat ook de gruwelen van de oorlog in die tijd spectulair in beeld worden gebracht: afgehakte ledematen allerhande, lelijke vleeswonden, ja de kijker wordt niet gespaard en er constant aan herinnerd dat dit de Middeleeuwen zijn. De make-up effecten waren absoluut overtuigend. Helaas was de actie soms wel erg rommelig geschoten. Maar goed, je kan niet alles hebben zeker?

In ieder geval entertainend genoeg, met solide acteerprestaties (iedereen kwam overtuigend genoeg over), alleen een beetje jammer van de oninteressante en wederom verplichte love-interest.

Maar behalve dat een geslaagde film.

Le temps détruit tout

Had al van deze film gehoord voor ik hem zag, maar verder wist ik eigenlijk niet waar ik me aan moest verwachten...

Nou, dat was best wel een verrassing.

Eerst en vooral wist ik niet dat hij achterstevoren werd verteld. Dat bracht me aanvankelijk wel in verwarring, zal wellicht ook wel de bedoeling geweest zijn, maar vond dat geen slechte vondst. Je ziet als het ware de personages van de hel terug naar de hemel gaan op die manier.

De tweede verrassing was de opmerkelijk stijl waarin deze film geschoten is. Het eerste deel (scène in de Rectum en de aanloop daartoe) is geweldig psychedelisch. Werd echt moe en tegelijkertijd zenuwachtig van naar het scherm te kijken. Dat voortdurende schokken en zwiepen van de camera in combinatie met de ophitsende muziek en vage kleuren werkte als een soort trance. Het houdt pas op als Pierre de kop van die kerel (de verkeerde dan nog!) begint in te slaan, en dan is niet langer de vorm doch de inhoud die misselijkmakend is. Erg knap gedaan!

Dat was meteen ook de derde verrassing, zeg maar de ongelofelijke rauwheid en meedogenloosheid waarvan de regisseur zich bedient. Bovengenoemde scène uiteraard en dan volgt nog de verkrachtigsscène. Ik denk niet dat een dergelijke scène ooit gruwelijker verfilmd is geweest. Gruwelijk, voornamelijk omdat je in één ellendig lang shot de hele verkrachting te zien krijgt, zonder franjes. De camera ligt daar en registreert. Bizar en wederom een sterk staaltje cinematografie.

Nadien keert de rust terug, zowel op vormelijk als inhoudelijk vlak. We leren dan pas de hoofdpersonages beter kennen en hoe ze zich tegenover elkaar gedragen. Misschien dat dit in tegenstelling tot wat je als kijker al gezien hebt een beetje saai lijkt, maar behalve functioneel zorgen die scènes ook voor de nodige ademruimte om te bekomen van alle ellende die je te zien krijgt.

Op het einde is er ook nog een prachtige intieme scène tussen Cassel en Bellucci. Je kan haast niet geloven dat die door dezelfde regisseur is geschoten als degene die bovenstaande gruwel draaide. Zo afstandelijk, kil en gruwelijk het eerste gedeelte van de film is, zo warm, zacht en intiem is het tweede gedeelte. Wat een contrast!

Over een eventuele boodschap wil ik het niet echt hebben. De tijd maakt alles kapot? Tja, wellicht geldt dat inderdaad voor veel mensen. Survival of the fittest? Koester je geluk want één gek kan alles in een vingerknip kapot maken?

Stof om over na te denken en te discussiëren. Ik vond deze film vanuit visueel en narratief standpunt heel erg sterk. En mede dankzij de uitstekende acteerprestaties (Bellucci!) een echte topper!

Dit weekend op tv gezien. Aangenaam verrast. Het thema boeide me op zich al, en de manier waarop het in deze film uitgewerkt wordt is prachtig. Ik hou wel van zulke films, en als ze visueel dan ook nog eens strak in elkaar zitten, dan is dat mooi meegenomen. Alles ziet er lekker futuristisch uit en in het eerste gedeelte (in de instelling) zijn het overwegende lichte heldere kleuren die overheersen.
McGregor en Jonhansson zijn meer dan verdienstelijk.

Amen to that

Best een leuke tragikomedie.

Balanceert netjes tussen drama en komedie en weet een moeilijk onderwerp toch op speelse wijze aan te snijden zonder al te klef of al te zwaarmoedig te worden.

Visueel overigens best verrassend, met een stukje animatie ertussen en een paar leuke surrealistische scènes.

Cast is prima, de twee jonge leads doen het erg goed en Galifianakis mag wederom een vreemd doch sympathiek karakter spelen.