Opinions

Ik ben wel een beetje een sucker voor historische films, toch zeker recente geschiedenis. En dan is zo'n film over het leven van Aung San Suu Kyi voor mij best interessant. Had al wel een keer van de dame gehoord, maar verder was me niet echt veel over Birma/Myanmar bekend.

Het is niet zo dat de film de hele geschiedenis van het land vertelt. je krijgt uiteraard hier en daar wel wat zaken mee maar de focus ligt op de relatie tussen Suu en haar echtgenoot. En zoals iemand hierboven al zei, je kan hier moeilijk niet door geraakt worden. Suu die samen met haar echtgenoot alles over heeft voor de toekomst van haar land, en zo ver gaat dat ze haar stervende echtgenoot - noodgedwongen - aan zijn lot overlaat. Dit zorgt overigens voor geen enkele spanning binnen het gezin. Zowel echtgenoot als kinderen staan 100% achter hun Suu en haar strijd tegen het misdadige regime van haar land.

De hele film wordt gedragen door de uitstekende wisselwerking tussen Michelle Yeoh en David Thewlis. Visueel ziet het er ook niet verkeerd uit.

Bruut filmpje!

En zeker niet onaangenaam om naar te kijken. Cast deed het erg goed, verhaal zit ook goed in elkaar, het ziet er allemaal erg realistisch uit en er komt vooral behoorlijk wat (ziek) geweld in voor. Prima horrorwerkje dus.

En dat einde

Prachtige verfilming over (een stuk van) het leven van Idi Amin, de slager van Afrika.

Laten we maar meteen een open deur intrappen: Forest Whitaker is grandioos als charmante doch gestoorde generaal/president Amin. Ik ken Amin natuurlijk niet persoonlijk, maar ik vond z'n manier van acteren schitterend. Dan weer is hij innemend en charmant, dan weer paranoïde en agressief. Ook fysiek is hij imposant, net zoals Amin dat was.

Maar niet alleen Whitaker steelt de show, ook z'n tegenspeler James McAvoy speelt heel erg sterk als de wat naïeve arts Nicholas Garrigan. Die wil eigenlijk alleen maar avontuur en avontuurtjes beleven en als bij toeval kruist hij het pad van de charismatische dictator. Aanvankelijk als persoonlijk arts, nadien ook als meest vertrouwde raadgever (al wisselt dit nogal eens tijdens de film, afhankelijk van Amins stemming). Als hij echter onrechtstreeks verantwoordelijk is voor de dood van één van de ministers, beseft hij dat hij diep in de stront zit en dat deze Amin wel eens z'n ondergang zou kunnen betekenen. Als hij dan ook nog eens met één van Amins vrouwen de sponde deelt (niet slim natuurlijk), is hij helemaal ten dode opgeschreven. Zoals de Oegandese dokter die hem het leven redde al zei: hij verdient eigenlijk te sterven. Eigenlijk is Garrigan gewoon een erg domme geile jongen die z'n pik achterna loopt. Maar McAvoy zet dat type dus wel perfect neer.

De film focust vooral op Amin en Garrigan en hun onderlinge relatie, af en toe wordt er met mondjesmaat informatie gegeven over wat Amin nu allemaal uitvreet. De scène waarin Garrigan aan vleeshaken wordt opgehangen kwam voor mij dan ook als een gruwelijke verrassing. Het onderstreept wel de gewelddadige natuur van deze dictator.

Dit is een film die ik zeker nog ga herbekijken.

Heel erg mooie tedere film.

Zoals de genreaanduiding al aangeeft staat vooral het dramagedeelte centraal. Je zou het haast een romantisch drama kunnen noemen met een vleugje horror. Maar de romantiek tussen beide kinderen is erg puur, erg vertederend. Werkt echt op het gemoed en weet je recht in het hart te raken.

Erg rustige film ook, met hier en daar een (kleine) gewelddadige uitbarsting. Zag er ook erg netjes en verzorgd uit.

Kindacteurs stelen allebei de show. Heb het normaal niet voor kinderen in films maar heb er me geen seconde aan gestoord. Heel naturel allemaal.

Aanrader.

Auw!

Nog eentje die in m'n gedachten beter was dan in de werkelijkheid. Moet 'm ooit gezien hebben op school want een bepaalde scène stond me nog vrij levendig bij. Toen wellicht indrukwekkender dan, want het eerste waar ik een godsgruwelijke hekel aan kreeg is dat Fransen geportretteerd worden door Nederlanders... Kleine pauze en ik zeg het dan nogmaals: Fransen worden gespeeld door Nederlanders!!!

Toen de boeren in het veld de Franse ruiters voor het eerst opmerkten ("Kijk, Fransen") en één der Fransozen de weg vroeg naar deze of gene kasteel (Weten jullie de wech naar...) viel mijn mond open van verbazing. Kapitale fout natuurlijk. Onvergeeflijk. Mocht ik dood zijn, ik zou me omdraaien in m'n graf, zo verbouwereerd was ik.

Anyway, na de eerste pijn en teleurstelling doorgespoeld te hebben (gelijk maar naar de fles gegrepen) valt vooral het literaire aan deze verfilming op. Wellicht omdat Claus... een schrijver is?

Nou ja, had beter bij z'n boeken gebleven, want van regisseren heeft hij niet veel kaas gegeten in deze erg statische en bij wijlen theatrale versie van de Guldensporenslag. Erg jammer, een dergelijke historische veldslag had beter verdiend.

Wel goed in z'n rol zat een ruige en vuige Frank Aendenboom als Robrecht van Bethune.

Heel mooie film.

Jean Reno schittert als de zwijgzame huurmoordenaar Léon, die zijns ondanks toch Mathilda (Natalie Portman) in huis neemt nadat haar familie is uitgemoord door de psychotische flik Stansfield (Gary Oldman).

Reno zet hier een mooie vertoning neer als huurmoordenaar die zijn dagen volgens eenzelfde ritme slijt. Opstaan, plantje buitenzetten, buikspieroefeningen doen, opdracht krijgen, opdracht uitvoeren, in de zetel "slapen"...De eentonigheid van zijn bestaan - alhoewel die relatief is als huurmoordenaar - wordt duidelijk weergegeven.

Totdat hij de kleine Mathilda redt van de moordenaars van haar ouders, zus en broertje. Mathilda is schattig en hard, sensueel en afstandelijk, vrouw en kind tegelijk. Ze is vast besloten haar broertjes dood te wreken en gebruikt Léon aanvankelijk als "werktuig" daartoe. Maar gaandeweg groeien beiden naar elkaar toe en het moment van afscheid (in het appartement door het gat, beiden weten dan al dat ze elkaar waarschijnlijk niet meer zullen terugzien) is hartverscheurend.

Gary Oldman heeft de leukste rol. Hij mag zich namelijk volledig laten gaan als corrupte en losgeslagen DEA agent Stansfield. Zijn vertolking is op het randje, maar Oldman gaat er net niet over en dat maakt dat Stansfield bijzonder gevaarlijk en ontoerekeningsvatbaar overkomt. Die jongen spoort duidelijk niet maar is een genot om naar te kijken.

Het einde bezorgde me kippenvel, wanneer Mathilda Léons plant in de tuin van de school begraaft. Geen happy end dus, althans niet voor Léon.

Wat ongetwijfeld tot de hoge score van deze film bijdraagt, dat is naast de leuke actiescènes en het sterke acteerwerk, ook de prachtige soundtrack. Toen de eindgeneriek begon en Shape of My Heart van Sting begon, tja, dan moest ik gewoon blijven zitten

4 dikverdiende sterren.

Ja, hallo, lekkere Bondfilm zeg!

Eentje die wat dieper in de achtergrond van Bond graaft en toont dat de man ook gevoelens heeft. Dit is vreemd genoeg wel een Bondfilm die niet erg 'Bond' aanvoelt, gezien het thema, namelijk wraak.

Bond die zijn licence to kill kwijtspeelt en tegen de wil van zijn oversten ingaat om op zoek te gaan naar vergelding voor de dood van de vrouw van zijn vriend, die het wel overleeft maar ernstig verwond raakt. Sowieso best een harde Bondfilm - het onschuldige is er wel vanaf in deze film.

Alles klopt eigenlijk: Dalton is als Bond erg goed (waarom is hij zo snel afgeserveerd?): hij is misschien ietwat meer gespannen en serieuzer dan andere Bondacteurs, maar past perfect in deze film. Twee erg mooie Bonddames, een leuke bijrol van Q en de jonge Benicio del Toro, een bad guy die echt slecht is en angst inboezemt en een zinderende finale met spectaculaire achtervolgingen en heel wat explosies.

Heel goed.

Mooi, erg mooi!

Ben een fan van het boek en deze verfilming is een mooi eerbetoon aan het boek.

Het haast ongelofelijke verhaal van een jonge schipbreukeling die zijn reddingssloep deelt met een gewonde zebra, een orang-oetan, een hyena en - alsof dit nog niet vreemd genoeg is - een Bengaalse tijger luisterend naar de naam Richard Parker.

Dit gegeven is op zich al behoorlijk opmerkelijk maar gaandeweg wordt duidelijk dat dit een erg gekleurd en fantasierijk verhaal is. Erg intens en zelfs spannend bij momenten. Enkel wanneer Pi op het einde de tweede versie vertelt wordt het een klein beetje uitleggerig. Misschien het enige kleine foutje in de film.

Visueel een genot om naar te kijken. Jammer zelfs dat ik 'm niet in 3D gezien heb, moet bij momenten adembenemend zijn. De eigenlijke schipbreuk, de scènes op het open water (prachtig!), het eiland, de tijger (!), magnifiek allemaal. Hier en daar wel een beetje naar kitsch neigend. Dan doel ik voornamelijk op de fluorescente kleurtjes. Ben daar niet zo'n fan van, maar blijft gelukkig redelijk beperkt.

Religie speelt een behoorlijke rol in het verhaal, maar overheersen doet het zeker niet. Gaat voornamelijk over geloven, niet zozeer in geloven in één welbepaalde God. Grappig trouwens hoe de jonge Pi de verschillende godsdiensten als een spons absorbeert.

De Pi in de reddingssloep (Suraj Sharma) doet qua acteren overigens een mooie tour de force. Met als enige tegenspeler een cgi-tijger toch zo overtuigend weten te acteren verdient een speciale vermelding.

Slotsom: uitstekende boekverfilming!

Van de regen in de drup.

Of heet zo iets? Zware film. Maar wel pakkend. Als kijker word je niet gespaard. Zo ongeveer als wat mis kan gaan voor Lilja gaat ook daadwerkelijk mis.

Film schetst een triest beeld van het leven in de USSR. Geen toekomst, geen hoop, geen leven. Toch zitten er best nog een aantal mooie kleinere momenten in de film, voornamelijk tussen Lilja en Volodja als ze weer eens dromen van een beter leven. Maar tegelijkertijd stralen die scènes ook een soort wanhoop en moedeloosheid uit.

Mooi einde ook.

Prima filmpje inderdaad.

Erg sterk uitgangspunt en best een origineel verhaal. Gaat halverwege inderdaad wat te veel de klassieke thrillertoer op, en wordt het soms wat voorspelbaar, maar dan nog was het best te behappen.

Mooie cinematografie tijdens Eddie's black-outs. Sterke performance van Cooper die zowel een verfomfaaide schrijver als een gehaaide zakenman gestalte weet te geven. Leuk ook om De Niro nog eens te zien, man blijft veel charisma hebben, al is z'n rol wel beperkt.

Finale scène was cool, De Niro en Cooper die verbaal in de clinch gaan en Cooper die uiteindelijk de langste heeft

Je moet deze film eigenlijk het best gewoon onvoorbereid, zonder enige voorkennis gaan bekijken. Dat is wat ik vorig jaar, toen hij nog in de cinema liep, dus gedaan heb. Wist dus ook niet dat het horror ging zijn (nou ja horror, valt allemaal wel goed mee), want in principe pas ik voor horrorprenten.

Wat kan ik zeggen? Ik ben verrast geworden. Positief of negatief? Moeilijk te zeggen. Heb er nog wat over moeten nadenken, en ben er nog niet helemaal uit eigenlijk. Zou hem nog eens opnieuw moeten zien daarvoor. Maar ik vond Eline Kuppens (mooie madam) en Matthias Schoenaerts goed acteren.

En dat einde, ja, dat vond ik eigenlijk best wel goed. Ik zag het alleszins niet aankomen, dus dat heeft de film wel goed gedaan. Maar nogmaals, ik had geen idee waar ik naar ging kijken.

Voorlopig hou ik het op een 3.5. Misschien dat hij bij een eventuele herziening nog wat stijgt (of daalt).

Leuke film over een gestoorde familie

Film bulkt van de leuke personages, de één al wat meer dan de ander, en heeft een prima verhaallijn die boeiend genoeg blijft zonder te vervallen in vervelende sideplots die het einde alleen maar uitstellen.

En dat einde is geniaal. O zo fout maar erg grappig en tegelijkertijd ook erg vertederend. Had je kunnen verwachten met die gekke opa natuurlijk.

Naast de vele acteurs is het kindsterretje Abigail Breslin (verder nog nooit van gehoord) de vedette. Normaal heb ik het niet zo voor kinderen in films, maar deze uk wist me wel te vermurwen. Mooie vertolking en erg schattig met haar veel te grote bril!

Erg mooie en leuke film!

You just killed a helicopter with a car! - I was out of bullets.

Had deze indertijd al gezien in de bios, maar blijkbaar nog niet gestemd. Vanavond dan maar eens opnieuw bekeken.

Blijft natuurlijk een vermakelijk concept, John Yippi-kay-ay Mcclane tegen de slechterikken, in z'n onnavolgbare onbehouwen stijl. De slechterikken van dienst zijn deze keer een groep cyberterroristen die het hele land willen platleggen door middel van de computertechnologie. Maar da's dus zonder John Mcclane en z'n maatje tegen wil en dank, Matt Farrell gerekend.

Het verhaal is dus niet veel anders dan de andere Die Hard films (Big John tegen de rest), de uitwerking ervan is best wel onderhoudend. Zo zitten er een aantal over-the-top actiescènes in die aardig wegkijken. Vooral de scène naar het einde toe, waar Mcclane de truck bestuurt die onder vuur genomen wordt door een gevechtsvliegtuig, is knap geschoten. Nu moet je bij dit soort films niet lopen zeuren over geloofwaardigheid en dies meer, toch moet je sommige actiescènes (zoals laatst beschrevene, maar ook wanneer Mcclane zijn auto in een vliegende (!) helikopter pleurt) toch met een serieuze korrel zout nemen. Soms leek Mcclane eerder op zelfmoordmissie dan op missie om de wereld (nou ja de US of A) te redden.

Bruce Willis doet z'n ding. Hij mag dan al een dagje ouder zijn, ik vind niet dat dit afbreuk doet aan z'n geloofwaardigheid als zijnde John Mcclane. Sidekick Justin Long - want laten we wel wezen, John is the man - doet me uiterlijk wat aan Keanu Reeves denken, gelukkig kan hij wel beter acteren. Bad guy Thomas Gabriel (gespeeld door Timothy Olyphant) kwam me dan weer te soft over, maar wat wil je, 't is een computernerd .

Al bij al heb ik me toch goed vermaakt bij deze film.

Meer van verwacht.

Erg matige CGI (leek wel een goedkope videogame in het begin), spannend wordt het ook nergens en de actie is ook niet je dat. Veel blijft er niet over dus. Gelukkig heeft Pearce er zin in en dankzij zijn leuke cynische humor blijft het allemaal nog wel te behappen.

Hast du gerannt?

En nog geen klein beetje!

Erg leuke, hippe film met fantastische opzwepende muziek die je zelf aan het bewegen brengt. Verhaal is best wel aardig, 't is vooral de uitwerking die voor dat net ietsje meer zorgt.

Zitten een paar fijne vondsten in zoals telkens wanneer Lola iemand passeert of met iemand in contact komt we in versneld tempo het verdere leven van die persoon zien. Maar ook de cartooneske stukjes waren best leuk gevonden. En natuurlijk de stelling dat ons leven van kleine details kan afhangen.

Franka Potente is trouwens een opvallende verschijning met haar knalrode haren. Draagt de film ook volledig.

Aangename verrassing!

Beetje vreemde onevenwichtige film.

Farrell zie ik altijd graag spelen, en hij doet het hier ook prima maar Knightley zet maar een erg vreemd personage neer. het verhaal is erg rommelig en ook de soundtrackkon me niet bekoren. Kortom, een tegenvaller over de gehele lijn.

Zwak.

MMM

Jean-Pierre Jeunet. Moet toch wat meer films van deze man bekijken. De eerste film die ik van hem zag was nota bene Alien: Resurrection, wellicht niet zijn meest representatieve werk. Amélie ondertussen ook al gezien en niet helemaal overtuigd. Maar met deze film weet hij me wel te raken.

Visueel erg aantrekkelijk. De oorlogsscènes zijn prachtig geschoten: donker en grauw. Daartegenover staat dan vaak het goudgele leven van Mathilde. Tautou, mooie dame, kan je met haar blik en lach doen smelten. Ook het setdesign is top!

Het verhaal is erg mooi. De koppigheid en de vastberadenheid van een jongedame die maar niet wil geloven dat haar verloofde dood is. En ondanks alle tegenslagen het hoofd toch overeind houdt. Jeunet stopt er spanning, humor, romantiek, sensualiteit en zelfs actie en geweld in en dat werkt allemaal prima.

Wanneer ze dan uiteindelijk haar verloofde terugvindt slaak je als kijker een zucht van verlichting. Je gunt het haar echt. Mooi ook dat de eerste woorden die haar aan geheugenverllies lijdende verloofde dezelfde waren die hij als kind tegen haar zegde. De cirkel is rond.

Erg mooi.

It's like one of them silent, deadly farts. No clue, and then pow, you go cross-eyed.

Machtig misdaadepos waarin we getuige zijn van wat ongetwijfeld de slechtste dag is van Harold Shand, misdaadkoning van de Londense onderwereld. Een beetje een Godfather maar dan op z'n Engels, wat minder stijl, wat platvloerser maar met des te meer charisma en attitude. Shands is een selfmade man, iemand die vanuit de goot is opgeklommen naar een luxeleven, maar hoeveel geld hij ook heeft, hij is en blijft een boefje, en dat wordt maar al te duidelijk gemaakt tijdens de film.

Wat de mooiste dag van z'n leven moest worden dreigt uit te draaien op een nachtmerrie. Net wanneer hij een Amerikaanse investeerder moet overtuigen met hem in zee te gaan ontploffen er bommen en worden z'n mensen vermoord. Simpel whodunnit-gegeven, want de rest van de film zoek je als kijker mee naar wie nu degene is die achter de misdaadkoning aanzit. Simpel maar krachtig, en vooral heel erg onderhoudend. In een vlot strak tempo volgen de scènes elkaar op, de ene al brutaler dan de andere, en Harold wordt steeds woester. De ontknoping is enigszins verrassend, ik bedoel, ik zag het IRA hier niet meteen een rol van betekenis spelen.

Het einde is fenomenaal. De zelfgenoegzame blik van Shands - die als een naïef kind denkt het IRA verslaan te hebben - verandert in eerst ongeloof en dan berusting als hij door twee leden van het IRA ontvoerd wordt en beseft dat deze kerels zelfs voor hem buiten categorie zijn. Prachtig!

Leuk om wat oudere acteurs als Bob Hoskins, Helen Mirren (prachtige dame) en Pierce Brosnan (al is zijn rol beperkt) als jonge snaken (nou ja) in deze film te zien spelen. Vond Hoskins absoluut geloofwaardig (las hier en daar iets van overacting, maar dat vond ik echt niet). Zijn mimiek is geweldig, zijn ogen priemend, zijn opeengeklemde kaken dreigend.

Kleine commentaar op de muziek, die is inderdaad hopeloos gedateerd maar dat kon me eerlijk waar geen moer schelen. De actie, de dialogen, de personages maakten dat ruimschoots goed.

Absolute topfilm wat mij betreft en bizar dat deze zo weinig stemmen heeft.

Marlboro Man!

Na de positieve berichten hier doorgenomen te hebben, me toch aan deze film gewaagd en da's zeker niet tegengevallen.

Met wat een flegma en coolheid loopt detective Marlowe in deze film rond. Amper uit zijn lood te slaan, kurkdroog, kettingrokend (de manier waarop hij zijn sigaretten aansteekt is geweldig) en o zo nonchalant. Dit is absoluut geen komedie, maar rond heel het personage van Marlowe hangt toch wel een humoristisch sfeertje.

Het verhaal is ook best boeiend, al had ik in eerste instantie de indruk dat het ondergeschikt was aan de stijl, maar niets bleek minder waar, met een absoluut onverwacht einde tot gevolg.

Verder valt vooral de mooie fotografie en de prachtige muziek op. Zeer stijlvol ook.

Zeer goed.

O, en ik wil ook zo'n buurmeisjes!

Uitstekende oorlogsfilm die de tand des tijds prima weet te doorstaan. Film waar je wel even tijd moet voor maken gezien de lange speelduur, maar het verhaal voelt nooit lang of vervelend aan.

Er zitten een aantal indrukwekkende massa-scènes in: de invasie van de stranden uiteraard maar ook de inname van dat casino was indrukwekkend in beeld gebracht.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik van de acteurs enkel Bourvil en Sean Connery herkende, maar neemt niet weg dat iedereen goed in zijn rol zat. Ook een pluspunt: Duitsers spreken Duits, Fransen Frans en Engelsen Engels. Mooi zo!

The Lovely Bones

Film met sterke en zwakke kanten. Zo is het eigenlijk niet echt een prettige film maar wordt het alsnog vrij luchtig gebracht (op zich is dit niet eens zo erg), maar bijvoorbeeld de hele sequentie waarin oma de boel overneemt is gewoonweg bespottelijk en past hier voor geen meter. Zulke stukken halen mij volledig uit de film en verknallen de ervaring.

Ook de stukjes in de tussenwereld werken een tweeledig gevoel op. Soms wel okee, maar op andere momenten gewoonweg langdradig. Af en toe vroeg ik me af wat Ramsay met deze film had gedaan (zij zou immers oorspronkelijk deze film regisseren).

De acteurs doen allemaal hun best en er valt weinig op hen aan te merken, behalve dan zoals gezegd op Sarandon. Saoirse Ronan steelt wel de show en zet een overtuigende performance neer. Ook Tucci als seriemoordenaar werkt wel.

Het einde is een tegenvaller, de manier waarop G. Harvey het loodje legt vond ik behoorlijk lachwekkend. Ook de achterliggende gedachte (boontje komt om zijn loontje) is wat te makkelijk.