Opinions

Matig drama over een buitenbeentje, comedy heb ik nergens voorbij zien komen.
Beetje stuurloos allemaal, hoogstens de gesprekjes tussen Terri en schooldirecteur John C. Reilly zijn aardig. Nou vooruit die avond met Terri, Heather en Chad is nog wel een mooie scene.

Net niet helemaal overtuigende Halloween in een trein. Maar wel mooi met Jamie Lee Curtis en een soort van remake van één van de bekendste scenes uit de John Carpenter-film. Eerste uur gaat er nogal wat onnodige tijd verloren aan de vervelende jaren 80 goochelaar David Copperfield. Laatste half uur is spannende slasher-horror. De echte rij eindeloze imitaties zouden gedurende de hele jaren 80 nog komen en daarbinnen is deze helemaal zo slecht nog niet.

Katja Bienert als topless-Tarzan-meisje is nog de enige attractie.

Softporno, geen gore..en van plot en cinematografie hoeven Franco-films het al helemaal niet te hebben.

Bijeengeraapt zooitje van gefilmde jungle-scenes en stock footage.

Zelfs naar Franco-maatstaven nog ondermaatste film!!

Deel 1 was zo grimmig dat niemand daar een komedie in zag. In deel 2 zien we dat een stuk beter, desalniettemin bij vlagen behoorlijk ziek. Grootvader komt ook weer even langs. Er wordt wel weer flink geschreeuwd en ondertussen gaat Dennis Hopper het decor te lijf met een kettingzaag. Verantwoord amusement weer van Tobe Hooper.

Sfeervolle misdaad-thriller met eigenlijk als enige misser dat we het idee hebben dat er veel meer uitgelegd, opgebouwd en aan karakter-ontwikkeling gedaan had mogen worden. Ofwel 10 afleveringen van een uur minimaal. Ja, het voordeel van series boven films begint met name in het misdaad-genre een beetje zijn tol te eisen. Verder hebben we er best van genoten.

Vrij korte (76 minuten), maar geslaagde Noorse horror-fantasy, trailer verklaart meer dan de hele film zelf, die ons alleen via telepatische weg antwoorden geeft.
De meningen zijn duidelijk verdeeld, een beetje love-it-or-hate-it-film, nogal trippy en zonder dure FX, maar prettig afwijkend van het standaard horror- en fantasy-voer.

Het leven als 12-jarige in 1965 en dan krijg je een opdracht die je moet maken met de meest impopulaire jongen van de school.

Leuke film die doet denken aan de geweldige serie "The Wonder Years" en zich voornamelijk richt op tolerantie voor elkaar, de eerste liefde, de bullies, de geeks en de leraar die al dan niet homofiel is.

Kijkt erg aangenaam weg, ook nog best eens ontroerend (pinkt traantje weg).

Vertrouwde nostalgie, goed uitgevoerd.

Helaas...niet zoals gezegd de ultieme Doors-docu...weinig nieuwe feiten behalve dan het Mr Mojo Rising (een anagram van Jim Morrison).

Tsja zowiso al een lastige band die Doors.

Soort van toegankelijkere variant op The Velvet Underground met 2 tamelijk briljante albums (The Doors & L.A. Woman) en dan nog eentje waar ik een persoonlijke zwak voor heb (Waiting for the Sun...al was het maar vanwege Not to Touch the Earth en Five to One)...in mijn persoonlijke muziekdraai-praktijk vaak gereduceerd tot die Greatest Hits met Jim Morrison in z'n blote bast.

Wel een naturlijke rebel natuurlijk die Jim M. en ging net als Jimi en Janis net op tijd dood om niet te vervallen in een karikatuur van zichzelf (hallo Mick!).

De docu zelf: altijd aardig die beelden van eind jaren zestig en begin jaren zeventig, maar de hele film is wat kritiekloos: The Soft Parade moet toch wel zo'n beetje het slechtste album zijn ooit gemaakt door een band in hun prime-moment!

Niet beter of slechter dan alles wat we al eerder zagen op Doors-gebied.

Piccoli wordt ontslagen en gaat woest door het lint.
Prachtige scene waarbij hij de pui uit zijn woning slaat om vervolgens zijn hele inboedel naar buiten te smijten.
Hard politie-optreden werkt averechts.
Piccoli's gedrag werkt aanstekelijk en meerdere buren beginnen ook hetzelfde te doen.
En als ze honger hebben eten ze .....politie-agenten.
Dialogen bestaan uit gebral en gegrom.
Slotscene is briljant staaltje vervreemdende cinema.
Meesterwerkje.

80's slasher over Julia wiens gestoorde tweelingzus net een paar dagen voor het 25ste verjaardag uit de inrichting ontsnapt. Weliswaar niet zo'n nagelbijter als Halloween, maar bevat toch een paar hele fijne slasher-momentjes. Okay en ééntje voor de boekjes, de boorscène.

Fenomenale start, maar helaas lukt het niet dit niveau de hele film vast te houden. Het bekende verhaal over 7 vrienden die tijdens hun spring break naar een afgelegen huisje in het bos gaan om vakantie te vieren. Één van deze vrienden is een horrorfilmfanaat en die ziet alle ellende al aankomen. Soms grappig, soms net iets te flauw. Maar niet slecht voor een 20-jarige debutant. En het idee werd fijn geja..gebruikt voor Scream. Regisseur doet nog steeds horror, maar behalve zijn debuut zit daar niet echt iets bij dat me de moeite waard lijkt.

Wij hier in West-Europa zijn meteen weg, maar net als in "On the Beach" heeft Australië nog een paar uur te gaan voordat de apocalyps zich daar gaat voltrekken.

Jawel, apocalyps nummer ... tel kwijt!! Aardig gedaan met onze hoofdpersoon die met een klein meisje opgescheept raakt en op zoek gaat naar haar vader.

Blijft qua sentimentaliteit redelijk binnen de perken en is best onderhoudend. Hou er wel rekening mee dat het het budget niet toereikend was voor grootse massa-scenes.

Fantastische film....maar helaas gezien op het verkeerde tijdstip.

Als je net op het journaal de Kalashnikovs in Parijs hebt horen schieten, krijg je toch een wat naar gevoel bij soortgelijke geluiden in de film ... tsja zolang het allemaal fantasie en fun blijft ... anderzijds laten we natuurlijk geen enkele "Allum Hakkenbar" maar even vertellen wat we wel en niet leuk mogen vinden vanavond.

Obey, Marry and Reproduce, Consume, Believe .... yep de aliens zijn op Aarde en indoctrineren ons via de televisie, maar dankzij een speciale zonnebril ziet onze held de wereld opeens zoals hij werkelijk is.

Veel geschiet, vlot tempo, maar ook een knokpartij die volgens mij wel 10 volle minuten duurt, stripachtige aktie, maar één van Carpenter's beste films.

Het was nachtbraken gisternacht, maar deze stond al heel lang op de to-see-lijst.

Gelukkig was het de moeite zeker waard deze uitputtingsslag - een dansmarathon die meer dan een maand duurt - welk paartje blijft het langst op de been en wint zo de hoofdprijs van 1500 dollar?

Georganiseerd door en gepresenteerd door Gig Young: Yowsah, Yowsah, Yowsah.

Wel zo'n beetje de hele film me afgevraagd waar ik die kreet uit kende...de eerste hit van Chic dus.

Topper! de moeite waard om tot kwart voor drie bij op te blijven.

Prachtig Technicolor, maar de eerste helft van de film is wel erg van hak-op-de-tak.

Waarschijnlijk hadden ze er ook beter een 3 uur durend epos van kunnen maken (106 minuten lijkt ook gewoon te kort voor deze film).

Tweede helft begint echter pas het echte plezier: magie, vliegende paarden, monsterspinnen, torenhoge Djinn, vliegende tapijten...en dat alles met de FX van 1940...ziet er misschien niet altijd even realistisch uit, maar wel altijd geweldig en bewonderingswaardig.

In de herziening!
In het kader van Mr. Horror's Halloween Marathon volgende week, want daarin krijgen we de prequel van de John Carpenter-film .. ik weet in ieder geval weer wat er nou precies the prequellen valt (Het Noorse kamp neem ik aan).
Behoorlijk sterke horror die door de geïsoleerde setting en onsmakelijke FX wel enigszins verwant is aan Alien.
De bloedtest zag ik laatst trouwens nog terug in South Park (maar toen ging het over hoofdluis).

Film nummer twee uit Mr. Horror's Halloween Marathon.

Vorige week al even voorbereid door de John Carpenter-film even te herzien en dat bleek achteraf niet zo handig: op zichzelf is het inderdaad een prequel die tijdens de aftiteling rechtstreeks aansluit op de John Carpenterfilm.

Grootste vraag zijn de Noren Noren gebleven? Ja, al komen er natuurlijk wel wat Amerikanen helpen...hoeven we de film tenminste niet in het Noors te doen.

Grootste manco is dat de film eerder een re-make lijkt dan een prequel ... dit had ik vorige week ook allemaal al gezien - voegt niets toe aan de oorspronkelijke film.

Verder zit er één scene in met een tweehoofdige Thing die er wel erg fake uitziet, zowiso worden de FX uit 1982 niet overtroffen.

Wel prima qua tempo en schrik-effecten en je hoeft je er niet bij te vervelen.

Regisseur Matthijs van Heijningen Jr. is inderdaad de zoon van de Nederlandse filmproducent ('t is in ieder geval beter dan het meeste van pa's film-producties).

Ik vermoed dat toen Stephen King dit verhaal nog eens overlas, toch even bij zichzelf heeft gedacht: "Dit is niet het beste dat ik ooit geschreven heb." En dan heeft de film nog 2 mankementen, het ziet eruit als en televisiefilm en de van dik naar dun transformatie ziet er niet heel overtuigend uit.

Helemaal hopeloos verloren? Nou nog net niet dankzij een fantastische scène op de kermis en een eten-is-vies- horror-feel, maar die andere 100 King-verfilmingen zijn net iets beter.

In de herziening voor de derde keer.

Grootse Britse regisseur Carol Reed verfilmt Graham Greene in Hitchcock-achtige film met expressionistische decors en het enfant-terrible van de Amerikaanse filmindustrie in iconische bijrol.

Gefilmd in een nog half verwoest Wenen (maar het reuzenrad draait weer) en de stad is ook nog eens onderverdeeld door de vier gealieerden, waarbij de trekken van de koude oorlog al flink aan beginnen te wakkeren.

Eén van de klassieke Britse films met flink wat Europeese en Amerikaanse invloeden.

Meesterwerkje!

Groep aristocraten drinkt mensenbloed om lang te leven en jeugdig te blijven. Inclusief speciale boerderijen om heerlijk verpakt mensenbloed te distribueren. In het kader van je moet ook je afkomst eren besluiten ze dat de laatste afstammeling van graaf Dracula maar eens voor nog meer aristocratisch gebroed moet gaan zorgen door te koppelen met de laatste afstammeling van gravin Bathory. Dat meisje weet helaas van niks en lijkt ook niet echt zin te hebben om mensenbloed te gaan drinken.

Prima horrorfilm van down under. Net wat te weinig tempo om een classic te zijn, maar het verhaal is een fijne variant op het vampier genre.

Aardige virtual reality, maar volgens mij heeft producent Roland Emmerich nog wel ergens Fassbinder's "Welt am Draht" in z'n geheugen gehad.

Echt heel diepzinnig wordt het overigens niet hoor en als nakomertje ook minder impact dan "The Matrix"...toch best een heel aardig filmpje en onderhoudend en spannend genoeg.

Visueel indrukwekkend kitchen-sink-drama dat af en toe al wat blijk geeft van het anarchisme in de latere Anderson-films (If.... en O Lucky Man!).

Sporthaters kunnen hier ook gerust naar kijken, het is zeker geen sportdrama.

Enige minpuntje is eigenlijk de rol van Richard Harris die hier wel erg Marlon Brando doet.

Filosofische comedy van en met Alex Cox die we eeuwig dankbaar zijn voor z'n Moviedromes op de BBC.

Deze absurde comedy scoort wat minder, twee zakenmannen in Liverpool gaan op zoek naar een restaurant en raken hopeloos verdwaald terwijl ze ondertussen wat filosoferen over het leven.

Van de 82 minuten is er misschien een minuut of 10 tamelijk briljant, maar de overige 72 minuten hebben we toch het gevoel dat het op papier allemaal wat meer potentie leek te hebben dan wat er uiteindelijk uitkwam....oftewel te veel oeverloos geouwehoer.

Eerste film waarin animatie en live-action vermengt werd en alleen daarom al soort van klassieke status.

Die effecten zijn overigens vrij doorzichtig naar huidige maatstaven, maar erg indrukwekkend voor 1944.

Tsja Donald Duck is jarig en krijgt o.a. een filmprojector met een film over een pinguin die het te koud vind op de Zuidpool en een vliegende ezel: twee suffige tekenfilmpjes voor de allerkleinsten.

Maar dan komen de twee andere caballero's en krijgen we een bont tekenfilm-spektakel dat af en toe zelfs behoorlijk psychedelisch aandoet.

En Donald Duck is hier behoorlijk bronstig!!!

Meesterlijk exploitation-filmpje.

Harde porno-scenes, totaal gestoorde geluidseffecten, ellenlange slow-motion-scenes en de meest bizarre autoachtervolgings-scene ever!! Enne wie wordt er achtervolgd eigenlijk????

Menselijk lijk gebruikt voor de korte maar doeltreffende oog-scene.

Tsss cult-filmpje galore.

Geen wonder dat Tarantino hem ook 1 van de hoogtepunten vindt in dit genre. Tarantino heeft niet altijd gelijk maar hier wel.

Pure Grindhouse Kill Bill hier.

Film die zijn cult-status volledig terecht heeft verdiend.

Homoseksuele regisseur die net Death Proof had gezien dacht aha laat ik zoiets gaan namaken, maar dan met een groepje transseksuelen in de hoofdrol.
Toegegeven: briljante gedachte!! maar laten we wel wezen titel en poster zijn het sterkste onderdeel van de film.
Film is toch wat typisch Amerikaans braaf qua sex-gehalte (die stripnummers hadden wat verder mogen gaan) en de trannies lijken iets te veel naar Priscilla, Queen of the Desert te hebben gekeken. Geloof me zo praten trannies onderling niet (behoudens het Come on you guys!!-grapje dan).
Voortdurende geknipoog naar Tarantino (Kill Bill wordt ook nog eens even geciteerd) doet ook vermoeden dat de regisseur meer into Tarantino is dan in de daadwerkelijke (s)exploitation-movies.
En dan nog dat ietwat vreemde anale complex van de scriptschrijver...hallo, dat lijkt me niet de meest logische manier om iemand om het leven te brengen.
Voornamelijk geschikt voor de Tarantino-doelgroep met een milde tranny-fascinatie.
Wel aardig bij vlagen, maar had veel meer ingezeten volgens mij.

Eerste kwartier is even doorbijten, maar zodra Jeliza-Rose op de boerderij van haar oma komt wordt het helemaal top!!

Wat speelt dat meisje geweldig in deze film vol met verwijzingen naar Alice in Wonderland en The Wizard of Oz.

Soort van wereld gezien door de ogen van een kind en die prachtig laat zien hoe je nou precies met Barbie's speelt.

Roadmovie waarin een vader en zoon die elkaar 35 jaar niet hebben gezien in een gestolen Pontiac naar het noorden van Finland rijden. De verwachtingen waren hooggespannen, maar werden niet waargemaakt. Prachtige plaatjes van Finland, maar het vader/zoon-verhaal lijdt erg onder de vergelijking met Nebraska (2013) en valt dan erg nadelig uit voor deze film van Mika Kaurismäki die toch al net altijd in de schaduw van zijn jongere broertje Aki staat.

In de herziening!

Weer één van die prachtige films van Julio Medem.

Deze mag samen met Vacas en Los Amantes del Circulo Polar bij zijn toppers.

Hele film heeft een soort aardse gloed (geel en bruintinten).

Het verhaal lijkt losjes gebasseerd op Bunuel's Cet Obscur Objet du Desir.

Prachtig warme film en ondanks een enkele misser (Caotica Ana) mag Medem wat mij betreft alvast in het pantheon der grote Europeese regisseurs.

Meesterwerk!

Doctor Zhivago op z'n Russisch. Ik ben redelijk dol op dit soort epische films.

En ik geef toe dat Voyna I Mir hier nog superieur aan is.