Opinions

Een beetje dubbel gevoel bij deze film. Er hangt nogal een Libelle-luchtje aan de film. Anderzijds moet ik toegeven dat ik ook ergens wel ontroerd raakte.

Beetje oppervlakkig gedaan allemaal, maar in het genre van dames-drama's dan toch wel weer iets beter dan wat er gebruikelijk geproduceerd wordt.

In de derde herziening.

Feel-good-drama van regisseur Moodysson over het dagelijks leven in een jaren 70 woongroep inclusief alle conflicten over de sociale strijd, het feminisme, de afwas en het kapitalisme van Pippi Langkous.

Met geweldige Göran die altijd alle conflicten zo snel mogelijk de wereld wil uithelpen en ontroerende romance tussen de twee 14-jarigen.

14-jarige Brooke Shield als runaway-jailbait on the pinball machine?

Nou ja daar is Brooke toch net wat te liefjes voor en de hele film wat te braaf.

Matige flipperkastavonturen voor de 12-16-jarigen met een wel heel erg duidelijk met een kussen onder z'n kleren lopende Charles Durning als grote rivaal.

Prima skatersfilm uit Servië ditmaal.
De laatste zomer uit de jeugd van Toda en Stefan en het gezeik van de volwassenheid begint al met gezeur met het arbeidsbureau en dan slaat ook het meisje Dunja nog een wig tussen de beide jongens.
Naast skaten houden ze zich bezig met Jackass-achtige videofilmpjes maken om op YouTube te zetten en die zijn bij vlagen redelijk akelig in de stijl van je knie met een rasp bewerken.

Eén van de grote Amerikaanse westerns die ik nog nooit gezien had. Mooi gefilmd, wel met een hoop een drama en wat minder actie. Premiejager Henry Fonda komt in stadje waar piepjonge Anthony Perkins de sheriff is. De oude rot die het broekie nog wel wat kan leren. We hebben ook nog een weduwe en een Shane-jongetje. Tweede helft escaleert het geweld en de finale is tamelijk klassiek.

Zeker geen vervelende film, mooi gefilmd ook. Ook nog met een jonge Lee Van Cleef.

De Percepto-effecten missen we natuurlijk in de thuisbioscoop, maar met een beetje creatief gebruik van de elektrische vliegenmepper zou dat ook nog wel te doen moeten zijn.

Eerste helft is vrij typische jaren 50 horror-film, maar in de tweede helft gaat de film compleet loos en staan we hier zo'n 55 jaar na de premiere nog wel behoorlijk perplex.

3e plaats in mijn jaren 50 horror top 10 (na Night of the Demon en Them!)

Yep...terug naar 1973 en de koude oorlog.

Dubbelagenten, mollen, overlopers en Gary Oldman mag het allemaal gaan uitzoeken.

Lekker ouderwetse gecompliceerde spionagefilm die ondanks de duistere look visueel prachtig gedaan is.

Veel personages, veel flashbacks dus enige geconcentreerde kijkhouding is van belang anders ben je draad zo kwijt.

Heerlijk deze film waar de plot veel belangrijker is dan enige actie en geweldige rol van Oldman als de ietwat stijve Britse spion George Smiley.

Deze had ik als Kuifje-fan al die jaren gemist (ooit het boek hiervan wel eens gelezen, maar is al wel heel lang geleden).

Iets meer op een jeugdig publiek gericht dan de albums.

Kapitein Haddock houdt zich in qua vloeken (een paar keer de duizend bommen en granaten).

Toch wel leuk extraatje op de officiele albums en wat minder statisch dan die andere Kuifje-animaties.

Verhaaltje is behoorlijk okay.

Wat mij betreft de leukste Kuifje-film, ja leuker dan dat hyper-geval van Spielberg. Geen Hergé-original alleen de karakters zijn door hem bedacht, maar de Kuifje-tekenfilms zijn veel te statisch en doen daarom geen recht aan de albums.

Tip voor de Nederlanders bekijk hem in de Vlaamse versie, het is een film voor jeugdig publiek en dan mag dat wel eens en horen we tenminste alle Haddock-scheldwoorden.

Verhaaltje is best nog wel aardig bedacht, al mist het soms wat tempo.

Kuifje in Turkije en Griekenland en Kuifje gooit er nog wat judo tegenaan.

Film begint zeer veelbelovend, maar binnen 25 minuten is de plot schijnbaar op en begint er een soort van eindeloze achtervolging waar ook Janssen en Janssen en Bianca Castafiore nog even opduiken.

Jammer dat er nauwelijks verhaal in zit, want de acteurs lijken fysiek behoorlijk op de striphelden.

Maar het is te veel op jeugdig publiek gericht en van de prachtige klare lijn van Hergé zien we ook niets terug.

In ieder geval wel nog beter te doen dan die vreselijke statische tekenfilm-versies van de albums.

Voorlopig wachten we dan maar even de geplande Steven Spielberg en Peter Jackson-Kuifjes af.

Gebaseerd op de Tiresias-mythe, maar zich afspelend in de huidige tijd.

Voornaamste bezwaar dan maar weer: transseksuelen kunnen het best gespeeld kunnen worden door een transseksueel en hier grijpen we naar de combinatie van actrice en acteur voor één en dezelfde rol.

Hierdoor valt de film meer dan echt nodig uiteen in twee delen, al is het verhaal fascinerend genoeg en zijn beide helften even sterk en worden verbonden door een scene waar we vannacht slecht van gaan slapen.

Regisseur Kossakovsky kennen we nog van de Belovs en we hadden dan ook al dagen voorpret van deze vermoedelijk beste slow TV sinds Maartens Moestuin.

Helaas laat Kossakovsky zich iets meer vrijheden toe dan gewenst, wat mij betreft had hij de muziek weg mogen laten. Nog erger: wat mij betreft dient iedere regisseur (M/V) die na 1930 nog gebruikt maakt van quick-motion subiet standrechtelijk geëxecuteerd te worden.

Zullen we in dit geval maar gratie verlenen omdat er nog wel meer interessante dingen worden gedaan door deze regisseur en de alsmaar doorgaande straatwerkzaamheden ook wel haast iets slapstick-achtigs hebben.

Geen echte slow TV, maar een toch wel vrij aardig straatbeeld met komische intermezzi.

Eerst even een kleine opmerking over de plotomschrijving op de DVD van A-film, het is maar hoe je het interpreteert, maar denk niet dat de film zich afspeelt op een Frans eiland, dat zou althans een vreemde omschrijving zijn voor de Verenigde Staten. Weliswaar komen we even op een Frans eiland, maar grotendeels de VS dus.

Terrence Malick gaat in deze wonderschone film weer door in de losse verteltrant van "The Tree of Life", maar waar deze een giga-publiek wist te bereiken ging "To the Wonder" tamelijk geruisloos voorbij.

Voor het grote publiek dat op een fijn Libelle-drama zit te wachten zal de film ook een flinke kluif worden, Malick vertelt met sfeer, met grootse cinematografie en door de relevante fragmenten uit de relatie tussen Affleck en Kurylenko te laten zien. Dat levert op een film die we zo morgen weer op kunnen zetten en die misschien nog groeipotentieel zou kunnen hebben.

Voorlopig houden we het op een top-Malick-film, net als alle andere films die we van hem zagen.

En om een weekje vakantie in te luiden: een feel-good-film!!

Niet te zoetsappig, very British en met hoge dosis Dusty Springfield.

Zo ongeveer de Billy Elliot-stijl maar dan met lieve moeder die niet kan koken en nare stiefmoeder die fantastisch kan koken.

Imponerende film met een hoop bijzondere shots al wordt je niet erg opgewekt van deze Japanse Nouvelle Vague. De kater van WW2 en de atoombom zit er nog goed in. Kortweg volgen we de 1600 km tocht door Japan midden jaren 60 van een rups/vlinder waarbij het tempo langzaam omhoog gaat en het met name in de laatste 25 minuten een chaostische nachtmerrie wordt.

De ultieme Olympische film is in ieder geval een stuk mooier en interessanter dan de nogal saaie Riefenstahl-poging over de 1936 editie. De tocht van de Olympische vlam is een uitermate indrukwekkend begin. We gaan echt vele landen door die we niet zo vaak zagen anno 1964. Opening met de inmiddels niet meer zo onoverwinnelijk Hirohito, die zijn drie zinnen opening tekst nog van een blaadje af moet lezen. Daarna natuurlijk heel veel sport, uniek in zo'n kwaliteit. Televisie verslaggeving was er nog niet echt. Kleuren en beelden zijn echt schitterend. Wat heerlijk ook! Nergens reclame! Marathon is zeker een hoogtepunt, gymnastiek en atletiek zijn ook erg fraai. Nog een beladen hockey wedstrijd tussen India en Pakistan. En natuurlijk Anton Geesink! Onze gouden medaille winnaar, die hier die Japanner toch even mooi van het goud afhoudt. Slotceremonie zoals het hoort, eenvoudig maar schitterend.

De moeite waard, dit is nog een niet al te besmette Olympisch spelen. Ook heel wonderlijk de beide Duitslanden onder een gezamenlijke Duitse vlag met Olympische ringen. Mexico gingen bloederig neerslaan van studentenprotesten aan vooraf. En die spelen in 1972 hadden natuurlijk gewoon stilgelegd moeten worden. Volgend jaar zijn ze geloof ik weer, geen idee ook in welk land en wie er allemaal wel en niet mee gaan doen. Dan toch liever deze prachtige film over de spelen van 1964.

Bijzonder gevalletje die Xavier Dolan 25 jaar oud en inmiddels 5 films op zijn naam geschreven en daar lijkt een stijgende lijn in te zitten, want waar "Laurence Anyways" nog wat zwabberde gaat het met zijn vierde film met mooie opbouw, Hitchcock-achtige spanning, een compleet waanzinnige psycho-broer naar een perfect einde, dat een flinke stoot in de maagstreek levert, om vervolgens tijdens de aftiteling ons weer warm welkom te heten in de veiligheid van de stad......brrr wat waren we blij hier uiteindelijk weer weg te zijn van die boerderij.

Regiseuse volgt groepje kinderen (bijzonder naturel gespeeld allemaal).

Mikael is net in de buurt komen wonen en probeert zich een plekje in de groep te verwerven, als kijker weten we echter dat Mikael eigenlijk een meisje is en z'n thuisfront ook niet weet dat hij zich als jongen uitgeeft.

Uitermate subtiele film die meer voorbijglijdt dan een echt duidelijk plot te gebruiken en waarin de volwassenen niet meer zijn dan achtergrondfiguren.

Het begin en het eind zijn het mooiste, tussendoor had er wel iets van de nogal ruime speelduur afgekund, zeker omdat het in principe een kleine tragi-comedy is. Een paar hele mooie momenten, soms is Toni Erdmann net weer iets te boertig.

Verrassend dramatisch sterk voor een film over een killer die moordt met de inhoud van z'n gereedschapskist. Na de eerste 4 slachtoffers gaat de film het opeens over een heel andere boeg gooien en dat werkt goed. Compleet anders dan de straight-forward-slasher die ik verwacht had.

Eerste helft is een soort over-the-top-variant op Sergio Leone.

De eenzame wreker die het opneemt tegen een gestoorde schurkenbende en een viertal spirituele meesters der schietkunst.

Tweede deel van de film is een soort van maatschappijkritisch werkje over een "heilige"die probeert een groep kreupelen, lammen, blinden en dwergen een doorgang te verschaffen naar een op het eerste gezicht normaal dorp, waar onderhuids ook de nodige frustraties leven en bizarre fetisches uitgeleefd worden.

Met name het eerste verhaal is nogal sterk.

Bloederig en bizar.

Het tweede verhaal is iets teveel typisch begin jaren zeventig maatschappijkritiek.

Zal destijds best behoorlijk tegen wat heilige huisjes aangeschopt hebben, maar inmiddels zal het allemaal wat minder shockerend zijn dan in 1970.

Grappige film met verrassend geslaagde FX voor die tijd. Over een overleden echtpaar dat om in het hiernamaals te komen een goede daad moet verrichten en besluit de saaie bankdirecteur Topper dan maar eens te bevrijden onder het juk van zijn vrouw. Minimaal 2 klassieke scenes, maar Cary Grant lijkt een tijdje zonder screentijd te zitten in de tweede helft en dan blijft het even wat voortkabbelen. Uiteindelijk toch nog weer een hoop chaos gelukkig.

Tsja het probleem met ghost stories is een beetje dat we het allemaal al wel vaker zagen en dat het eigenlijk altijd wel een beetje op hetzelfde neer komt. Deze film weet nog enigszins te boeien dankzij onze hoofdpersoon die nou niet bepaald de elegante filmheld is.
Absoluut hilarisch is de scene met het hoofd, als we vanavond al wakker liggen om deze film is het vanwege de lachstuipen om deze grandioos, ongelooflijke scene.
Verhaaltje en karakters weten redelijk te onderhouden verder, film is relatief kort, netjes gefilmd en tempo gaat lekker vlot. Eng wordt het nergens en regisseur B.I.G. Bert I. Gordon had het eigenlijk beter kunnen laten bij zijn bekende vergroot/verklein-films.

Zeer Amerikaans aandoende Franse film die een klein beetje doet denken aan een kruising tussen Wildschut, True Romance en Adam's Apples. Helaas zijn dat betere films. Nogal cliche vaak deze Total western.

Back to the Future, Halloweenstyle, good old 1987. Kwamen we met Michael J. Fox terug in de jaren van mijn ouders, komen we nu terug in mijn eigen jeugd. Sweet sixteen destijds en die worden hier door een onbekende gemaskerde killer vermoord. Fun met een klein horrorsausje, het is geen volbloed horrorfilm, meer een Back to the Future achtige film. Maar leuk om rond Halloween te kijken en zeker een aanrader voor iedereen die houdt van het coolste decennium uit de geschiedenis der mensheid.

En maar weer eens voor de derde keer: sommige films kan je niet vaak genoeg zien.

Beste film van Orson Welles, want spannender dan Citizen Kane (wat natuurlijk ook een briljante film is) en qua camerawerk is deze minstens zo briljant.

Prachtigste rol hier van Welles zelf als vadsige, zweterige bad cop.

Marlene Dietrich en Zsa Zsa Gabor in kleine bijrolletjes.

Voornamelijk bekend vanwege het lange openings-shot, maar ook de laatste scenes zijn van geweldige schoonheid.

Bron weet ik niet meer, maar ooit gelezen dat Dietrich alleen mee wilde doen als Orson Welles mocht regisseren. Studio verknipte de originele versie, maar nu gaat over het algemeen weer de door Orson Welles bedoelde director's cut rond.

Meesterwerk!!

Stevige helletocht...en dat komt wel over.

Mengeling van docu met erg sterk nagespeelde fragmenten...zou net echt kunnen zijn en daar wringt dan net weer de schoen, want er kan natuurlijk geen camera bij zijn.

Maar ja het verhaal met name Joe geven de beelden wel weer net een diepere laag...hij heeft het tenslotte allemaal doorgemaakt (al benijden we Simon zeker ook niet).

Beetje dubbel gevoel dus voor het kiezen van een mengeling van docu en drama, maar de film ziet er geweldig uit en behoorlijk afmattend (lees inleefbaar) is het ook.

Naturel gefilmd drama, waarin de rivier de mooie beelden oplevert. Het drama biedt ook flink wat mysterie door de geheimzinnige drenkelinge waarvan niemand meer weet dan haar naam.

Apart gebruik ook van muziek op de soundtrack, bij spannende scenes krijgen we een fanfare die marsmuziek speelt. Verhaal is wat sterker dan de cinematografie, al krijgen we nog wel een schitterende eindscene.

Ik ben verder niet zo bekend met de Afrikaanse cinema, zover die buiten Egypte, Zuid-Afrika en Nollywood (Nigeria) überhaupt bestaat. Maar deze film uit Senegal leek nog wel enigszins iets te kunnen zijn. Vooraf niet zulke hele hooggespannen verwachtingen, de film is ook niet perfect, maar toch best wel interessant/intrigerend/anders. De Senegalese "Au Bout de Souffle" zit wat in. In ieder geval niet het gevreesde sociaal realisme, klein beetje magisch realisme. Godard 10 jaar later in Dakar. Toch wel aangenaam verrast hier.

Zeer fijne cult-horror uit eind jaren zeventig.

Etalagepoppen zorgen voor de scares ditmaal, in een tamelijk originele variant op "Mystery of the Wax Museum". Die poppen zijn echt gruwelijk eng en de film houdt het tempo en de spanning erin.

Must-see voor de liefhebbers.