Opinions

Deels een remake van Nuit Blanche (3*), maar de film is ook in veel opzichten verschillend. Het extra subplot met de corrupte smeris was er niet in de Franse film, en ook van het integrale gebeuren in de discotheek zien de makers af. Is al een hele poos geleden dat ik Nuit Blanche heb gezien en vond ik geen meesterwerk.

Een slechte film vond ik Sleepless evenmin. Hoewel de spanning hier niet echt aan bod komt, kent deze versie heel wat actie en geweld en een vuil verhaal met dirty cops, zware gangsters, undercover flikken en Internal Affairs. En dat dames en heren, is spek voor Filmkriebels bek... Ik geef deze hetzelfde cijfer als Nuit Blanche. Het einde laat de weg open voor een sequel.

Zeer goede verfilming van het lugubere sprookje van Irving. Voor mij een hoogtepunt uit de jaren '90. De sfeer is ongeëvenaard : de kale bomen, vervallen middeleeuwse huizen (Gargamel-huisje), kerkhoven, vogelverschrikkers, kraaien. De gotische decors dragen veel bij aan de beleving; wat een onvergetelijke sfeer. Ideale Halloween-film. Sleepy Hollow ligt net op het randje van horror maar overschrijdt de lijn niet en blijft overkomen als een sprookje. Burton is een ware visionair.

Ook Depp zit stevig in het zadel als Ichabod Crane, pionier van de autopsie en rationalist die geconfronteerd met iets dat hem volledig onthutst. Er zit flink wat vaart in de film en de hoofden rollen welig intussen... de ontknoping is niet slecht, maar het einde vond ik erg abrupt. Men is blijkbaar vergeten dat Crane zich moest verantwoorden voor de rechtbank!? . Verder is dit uitstekend vermaak voor donkere winteravonden of lange zomeravonden.

Enkele pics van de film.

PICS

Niet dat het goed is. Het is een independent horror, die net als in het veel betere Creepshow of Tales of the Crypt, losse griezelverhaaltjes vertelt. Het eerste, W.O.R.M. (1*) is slecht met flauwe pogingen tot komedie en gaat over een zombievirus en lijkt meer op een spoof van een echte zombiefilm.
Van acteerwerk tot special effects... het is allemaal bedroevend slecht.
Tweede verhaal (2*) gaat over demonische kinderen maar speelt wel met een leuk idee, de echtgenoot die serial killer is . De aandachtstrekker is echter "Pink Snapper" (3*), want die heeft een vies sfeertje en tovert nog een aardige twist boven. Het is ook het meest gore hoofdstuk.
Maar ja, het amateuristische nekt het geheel toch wel. Non-acteurs, de gore blijft ondanks alles vrij beperkt en aan spanning hoef je je evenmin te verwachten.

Vond dit wel een meer dan vermakelijke horror, over een buitenaardse parasiet die dood en verderf zaait rond een klein stadje. Knappe FX en imposante make-up in ieder geval (vooral de grotesk misvormde Grant), met knipogen naar zombie films ("meat" in plaats van "brains") en 80s pulp (op het einde moest ik vooral aan Society denken). Echter vind ik deze film niet erg geslaagd als komedie maar het is dan ook weinig fijnzinnige humor. Gelukkig druipt de liefde voor het horrorgenre ervan af en verwent Gunn het publiek met ruim voldoende viezigheid.

Aparte western, eigenlijk op zich best bruut , zowel in de omgang tussen de personages als tijdens de prachtige finale waarop we beloond worden Toch eventjes moeten bekomen. Ook een mooi verhaal over een jonge Schot op zoek naar zijn geliefde in een land waar geen liefde te vinden is. Het Amerikaans continent is geen plaats voor romantische zielen en edele gevoelens, des te meer voor overlevers en boeven. Slow is het wel en het eerste half uur kwam ik er moeilijk in maar uiteindelijk wint de film aan intensiteit. Coen-esque zoals op de poster staat definieert nog het best deze film.

Ik kon er wel wat mee. Veel zat goed in deze film die helemaal niet zo kinderachtig is als enkelen beweren. Er zitten enkele zwaardere thema's in de film. Het is niet de eerste keer dat een fantasy film vertrekt vanuit een rouwproces; meestal liggen deze films me niet omdat ze vaak te zwaar uitpakken. Slumberland gaat voor luchtigheid en dat vond ik beter werken. Momoa doet een Deppje met zijn kleurrijke Flip figuur en deed het best verdienstelijk. Je zou hem niet zo onmiddellijk als nar van dienst verwachten maar het toont nogmaals aan dat de man best getalenteerd is. Mij irriteerde hij niet. De digitale effecten zijn niet altijd even overtuigend en er zat soms weinig warmte en poëzie in de beelden. Maar de droom van Nemo om nog een laatste keer haar vader te zien is aandoenlijk om te volgen en Chris O'Dowd als de wat zielige oom heeft hier een sterke rol te pakken.

Man man man, wat een film ! Die krijgt de volle 5* !

Danny Boyle zette een zeer aangrijpende film neer die het kastensysteem belachelijk maakt. In de indische maatschappij geloven ze dat als je in de krotten geboren wordt, je ook heel je leven lang in de krotten blijft. Het staat zo geschreven.

Het logische gevolg van deze denktrant is dan dat het hoofdpersonage, Jamal, als een bedrieger aanzien wordt in de "multimiljonair" show. Een jongen die tussen de vuilnis leven kan immers nooit zo beleerd zijn toch?

En Boyle gaat verder... de film illustreert niet alleen waarom Jamal het antwoord op de vragen weet. Hij toont ons de tragedie van zijn jeugd, met een broer die in de criminaliteit belandt, met een meisje op wie hij verliefd is en die onbereikbaar blijft voor hem. Er zit zoveel inhoud in deze film, en dan nog met een sluwe intelligentie in beeld gebracht. Het kon een ongezonde film met schijnheilig medelijden worden. Dat is het niet : Boyle verrijkt zijn film met menselijke warmte, spontane humor en een hoopvolle boodschap. Het is geen sociaal drama maar een modern sprookje. Dan spreek ik nog niet over de uitstekende soundtrack...

Wat de ongefundeerde (indische) kritieken betreft dat Slumdog Millionaire "poverty porn" zou zijn, die zouden eigenlijk tevreden moeten zijn dat er eindelijk eens zo'n universele belangstelling is voor de schrijnende problemen in hun land.

Gewoon gaan bekijken die film ! Het is een sterke filmervaring !

Het nieuwe jaar begint met de glimlach. Deze psychologische horror is een metafoor voor het omgaan met traumatische ervaringen en voert een eigenaardige demon op, namelijk één die zichzelf in stand houdt door gezien te worden in gruwelijke zelfmoordacties en zich voedt met de trauma's van zijn gastheren en dames . Klonk me te ver gezocht om me te kunnen overtuigen. Dankzij een intrigerend begin en enkele effectieve jumpscares haalde Smile een degelijk niveau maar afwerking en einde waren teleurstellend (cliché) en onzinnig. Ik vond het niet zo prima.

Met de piepende bandjes...

Deftig entertainment. Daarmee is het meeste dan ook gezegd. Het is moeilijk een film te vullen met alleen maar achtervolgingen en stunts, al zagen ze er op sommige momenten redelijk spectaculair uit. Verder is het plot (welk plot?) te simpel om goed te zijn en werken de idiote en flauwe uitlatingen van sheriff Buford Justice nauwelijks op de lachspieren. Ook de country-songs van Jerry Reed verhoogden de irritatie. Je kunt er van opkijken, maar toch was dit de nr. 2 box office hit van 1977, net na Star Wars. Reynolds zorgt voor één van zijn meest iconische rollen, samen met Deliverance een zeldzaam hoogtepunt in een vrij dubieuze carrière. Smokey and the Bandit kent wel het soort sfeer waar liefhebbers van de USA van zullen smullen : truckchauffeurs, 'vreethuizen", kleurig blue collar volk... het soort films dat vroeger zin gaf om zelf eens naar daar af te zakken.

Al tien jaar terug dat ik de eerste film zag (3*). Dan nu toch maar eens de sequel bekeken.

Je kan er misschien van opkijken maar in de tijd gingen best veel mensen voor de TV zitten wanneer een film als deze geprogrammeerd werd. Smokey and the Bandit was toen vermakelijk top entertainment waar men nog best mee kon lachen met al die onnozelheid. Alleen jammer dat deze sequel gewoon een kopie is van de eerste film. Er zit werkelijk niks bijkomends of nieuws in. En het is allemaal nog flauwere humor dan in de eerste film. Voor mij waren die films jeugdnostalgie, maar er valt nu nog weinig te genieten, behalve die geweldige massascène met de tientallen politiewagens en trucks ...

Stockholm Connection

Mijn interesse in de boeken is alvast gewekt, ondanks deze verfilming toch enkele duidelijke zwaktes kent. Snabba Cash is een film die het stramien overneemt van de klassieke misdaadfilm, maar met personages die best goed uitgewerkt zijn. Geen bombasme noch grote actiescènes op zijn Amerikaans, alles beperkt zich tot het verhaal van een jonge student die, gelokt door easy money, doordringt in de wereld van drugs en zware criminaliteit en beseft dat er geen weg terug is..

Spijtig genoeg keert het plot van de bijna failliet verklaarde bank die gered moet worden met drugsgeld niet terug, tenzij dit bedoeld is voor de sequel. Hoewel enkele hoofdpersonages zoals JW en Mrado prima uitgediept en geacteerd zijn, worden enkele cruciale nevenpersonages op de zijlijn gezet. Jammer dat vriendin Sophie niet veel te zien is. De film voelde op het bruuske einde een tikkeltje onafgewerkt aan.

Minste van de drie, met voor mij de tweede als uitschieter.Het bijna sociale drama uit de eerste en tweede film ruimt plaats voor een banaal gangster/wraakverhaal. De hoofdpersonages uit het eerste deel zitten hier geografisch ver van elkaar verwijderd en komen nooit met elkaar in contact (JW zit in LA) maar zijn allemaal op één of andere manier met elkaar gelinkt via louche zaken en criminele connecties. Teveel personages, teveel zijplotjes en te weinig voeling met de realiteit (wat in deel één wel het geval was) maken er een rommelig geheel van.

Verrassend goed vervolg hoor. Heb ik meer van genoten dan van het eerste deel, maar daar moest ik even wennen aan de stijl. De formule blijft verfrissend... Snabba Cash combineert harde gangsterfilm en drama in een sobere, bijna TV-serie achtige stijl. De pijnlijke gevolgen voor de families en vrienden van deze dealers blijft niet onbesproken en de boodschap is duidelijk... iedereen verliest en gaat ten onder. In die zin bevat deze film weinig hoop en komt somber over. Vooral het verhaal van Mahmoud was dieptriest Er wordt soms net iets teveel op de dramatische dimensie ingegaan zodat ik wat tempo miste. Wie van de eerste film genoten heeft, mag deze niet missen want er zitten enkele spannende scènes in.

Leuk voor een keertje. Ritchies stijl moet je liggen; ik ben er geen zo'n fan van : het flitsende wordt al vlug chaotisch, maar vond het desondanks een amusante misdaadkomedie die gedragen wordt door een sterke cast en leuke dialogen. Het betekende de doorbraak voor Jason Statham.

Het verhaal is in één lijn samen te vatten. Iets met een diamant . Ik onthou vooral Turkish de bokspromotor, Mickey de Pikey, de sadistische Brick Top en de piepende hond. De droge en zwarte humor zat goed maar herzien hoef ik 'm niet. Kleine 3,5*

Héhé, een goeie dit.

Nee, wees gerust deze film gaat niet over trendy schoenen of over chocoladerepen met nootjes. Heel wat grote namen voor een spionagefilm waarin de humor ook nooit ver weg is. Zoveel grote namen dat acteurs als Aykroyd en Phoenix het met bijrolletjes moeten stellen. Het laat zich smaken. Een hacker, Martin, (Redford) wordt benaderd door overheidslui om een doos te stelen waaraan ze vrij veel belang hechten. Hij brengt zijn team samen maar oh cliché, oh verrassing, er komt nog een aap uit de mouw. Vond het een fijne film met leuke humor, een paar spannende momenten en een redelijk visionaire premisse voor een film uit 1992 rond grootschalige hackingsmogelijkheiden ... de realiteit heeft inmiddels de fictie ingehaald. Dikke 3,5*.

Eens met Waku. 2 uur genieten! Zeer goede variant op het sprookje... ik zou zelfs durven zeggen de allerbeste. Visueel is dit van een grote schoonheid : de donkere middeleeuwse sfeer maakt halverwege de film plaats voor het meer feëerieke zoals de meesten het kennen uit de Disney tekenfilm (met de konijnen en de vlinders). Hiermee blijft de film trouw aan zijn roots. En er is nog veel meer : fantasy-spektakel, veel special effects van de bovenste plank, een goed evenwicht tussen kalmere momenten en actiescènes, een Charlize Theron die wederom overtuigt. Werkelijk weinig aan te merken. O ja, laat ik ook komaf maken met het Twilight-stigma dat Kristen Stewart op het lijf kleeft. Snow White is duidelijk een spektakel voor iedereen en bezondigt zich niet aan melige liefdesperikelen. Vergeet ook de versie van Tarsem, "Mirror Mirror" met Julia Roberts die in vergelijking hiermee echt een aanfluiting is.

Een topper van een blockbuster uit de Universal studio's. Verdient hier een veel betere score.

Een duisterder en minder sprookjesachtige hervertelling van Sneeuwwitje. Dit als horror bestempelen vind ik wat overdreven; dark fantasy vind ik een betere kwalificatie. Sigourney Weaver was een extra troef voor deze film als de Evil Queen Claudia, en de 'grimm'-ige accenten die de film legt werken best naar behoren. Sam Neill als de vader van Sneeuwwitje stelt niet veel voor maar Keena vond ik wel op haar plaats als de frêle prinses. Eigenlijk vond ik deze film bijlange niet slecht.

Geen vervolg op The Snowman (1982) maar een upgrade, met beter afgewerkte animatie, modernere muziek en net iets ontroerender en hartverwarmender door de toevoeging van het sneeuwhondje. Opnieuw heel mooi gedaan.

Heel mooi. Zonder dialoog en met mooie klassieke muziek; een kerstverhaal over de vriendschap tussen een jongen en een sneeuwman, die wat magie en warmte in de huiskamer brengt. Herinnert aan hoe het was om als kind de kerstfeesten tegemoet te gaan. Een periode vol wonderen en geschenken. Toen was er nog geen klimaatverandering, dus kregen we ook vaak nog mooie sneeuwtapijten. De animatiestijl is bijzonder te noemen, alsof kinderen er eveneens aan meegewerkt hebben.

De ark van Wilford

Wow, hier ben ik wel van onder de indruk. Tijdens een ijstijd in de niet zo verre toekomst raast een trein, de snowpiercer, onophoudelijk over de wereld met de restanten van de mensheid. De armsten leven achteraan de trein en worden gecontroleerd door een militie die toebehoort aan de industrieel die de trein heeft ontworpen. Opstand gromt, en breekt vervolgens uit. De strijd richting de voorkant van de trein kan beginnen. Genadeloze actie en een sterke achterliggende visie rond overleving van het menselijk ras zorgen ervoor dat dit een erg apart werkje is. De sombere sfeer en donkere scènes wisselen af met kleurrijke taferelen die eerder in Charlie&the Chocolate Factory zouden passen (dat klasje) , wat de film bij momenten wat surrealistisch maakt. Er zijn ook wat zwakke punten waaronder het einde : hoewel dit nog even blijft nazinderen vraag je je toch af of de overlevenden wel overlevingskansen hebben in deze dode wereld . Zowel SF liefhebbers als actiefilmliefhebbers zullen hier ongetwijfeld aan hun trekken komen. Een aanrader.

Noorse kerstfilm met een hart. Ik was niet overtuigd dat rouwverwerking in een kerstfilm goed zou werken, maar de makers brachten het nodige tact en relativeringsvermogen aan de dag om dit drama niet te zwaar en te bedompt te maken. Julian heeft zijn oudere zus verloren in de loop van het jaar en zijn ouders zijn nog steeds heel erg ongelukkig en moeten kerst als een beproeving doorstaan. Hun huis is ontdaan van versiering. Ook Julian heeft het moeilijk en ontmoet tussendoor een vrolijk meisje die vrienden wil worden met hem, Hedvig.

De film had me vooral beet in het laatste halfuur, waar alle emoties oplaaien. Of hoe je leven kleurrijker wordt door het ombuigen van negatieve gedachten in positieve. Niet alleen voor jezelf maar ook voor je naasten. Merry Christmas.

Helaas een Netflix film dus een fysieke uitgave zal er weer niet in zitten.

Vreemd dat ze dit als een sequel betitelen op The White Storm. Want deze film heeft behalve de drugsthematiek niks met zijn voorganger te maken. Louis Koo switcht van zijde en wordt hier een drug lord, terwijl HK filmicoon Andy Lau toegevoegd wordt als ex triade lid die de criminaliteit vaarwel heeft gezegd en een rijke weldoener geworden is. Beiden hebben nog een rekening met elkaar te vereffenen en hoe kan het ook anders, dit ontaardt in flink wat geweld. Er worden enkele dramatische plotlijntjes geopend om de gevaren van drugsconsumptie te belichten, iets waar de film zich meer mee bezighoudt. OK om eens te zien, maar het is geen film die eruit schiet.

Die chase scène op het einde was wel top

Helemaal niet slecht maar ik sluit me aan bij wat sommigen zeggen; de Duitsers zetten zichzelf in een slachtofferrol... zoveel medelijden had ik eigenlijk niet met oberleutnant Forrell dus qua inleving viel het me tegen. Het "Wir haben es nicht gewusst" excuus komt een beetje flauw aanzetten op het einde, wanneer de Jood hem helpt. Het scheve standpunt ondergraaft de geloofwaardigheid van een nochtans mooi opgezette avonturenfilm in "Fugitive" modus. Mooie decors, avontuurlijke momenten en een erg lange vlucht huiswaarts voor Forrell dat hem van de Siberische goelag tot het exotische Perzië brengt. Hoewel de film veel gelijkenissen vertoont met het veel betere The Way Back (2010) (4*), is het bronmateriaal niet hetzelfde en is Peter Weirs film zeker geen remake. Opgelet : het sentimentele einde is zo tenenkrommend dat ik ze haast niet meer recht kreeg.

Zelden zo'n droevige film gezien als deze. Meermaals niet droog kunnen houden; lijkt me ook moeilijk. Het schokkende en echt gebeurde verhaal van een meisje van acht dat brutaal verkracht werd, maar haar zware verwondingen overleefde (weliswaar met blijvend letsel). De hele zaak zorgde voor een schokgolf van verontwaardiging door Zuid Korea. Begrijpelijk ook... Je hoeft maar te denken dat het jou kind is en je snapt wat ik bedoel. De eerste helft vond ik erg stresserend en ongemakkelijk; het is gewoon hard om te vatten en ik kon het even amper aan.

Daarna toont de film hoe de ouders en het meisje leren omgaan met het trauma, willen ze op een "normale" manier hun leven verder zetten. De vader die zich in het anime personage Cocomong verkleed (een kruising tussen een teletubbie en een aap) om zijn dochter te kunnen benaderen en zien lachen was heel emotioneel gebracht en de scène waarin het meisje haar vader herkent in het pak hield ik het niet meer droog. Je zou kunnen denken dat het met zo'n loodzwaar thema redelijk dik aangezet is maar niks is minder waar nochtans; hoewel erg droevig, blijft de film realiteitsgetrouw en eerlijk in de gevoelens die getoond worden waardoor je je makkelijk kan inleven. Ik ben het eens met de andere users : dit drama is een grote aanrader.

Fincher heeft wel ballen. Je moet het maar durven om een aanvallende film te maken over deze "man van het jaar". Het verhaal is zeker interessant en is niet zozeer een film over Facebook, dan wel over de prijs die Zuckerberg, en de mede-oprichters betaalden terwijl de populariteit van de site toenam en er vééééél geld in zicht kwam. Het concept rechtstreeks gejat van twee atletische tweelingbroers, de ontwerper van het algoritme Eduardo Saverin beledigd met een kut-aandeeltje van 0,03%, en een nerdy Zuckerberg die op het eind de wereld met elkaar in verbinding stelt en zelf eenzaam aan de top raakt. Geen lovend portret is dit. Mijn cijfer weerspiegelt vooral mijn gebrek aan vertrouwen in wat er verteld wordt. Ik vind dat kleine onbeduidende feitjes ten onrechte opgeblazen wordt. Het is toch ergens wel menselijk om frustratie te voelen als je gedumpt wordt door je vriendin? Social Network is ook een film die veel te vroeg komt, want het verhaal is nog ver van af.

Is hij nu een lul of een genie? Don't know. Facebook mag een succesverhaal zijn, misschien heeft het Zuckerberg niet gelukkiger gemaakt. Ik heb het gevoel dat de titel vooral slaat op Zuckerbergs eigen sociale netwerk

Ik heb niet zo onmiddellijk een voorkeur tussen Alive en Sociedad de la Nieve. Ik vind beiden even goed wat storytelling betreft, al is het realisme van Sociedad iets hoger in cruciale scènes zoals de lawine en de vliegtuigcrash, wat het iets confronterender maakt. Ook een 3,5* dus. Het blijft een waanzinnig overlevingsverhaal waarin mensen op een compleet andere mindset moeten overschakelen waarbij mensenvlees eten, je vrienden verliezen.. het nieuwe normaal wordt. Ik weet niet waarom Alive geremaked moest worden.. er zal wel een goede reden zijn al vond ik dat het als geheel weinig toevoegt aan voorgenoemde film. Visueel is dit natuurlijk wel sterker met die prachtige lange afstands-shots in de Andes, wat je eigenlijk ook gewoon kan verwachten na dertig jaar.

Dit Bijbels drama (oud testament, Genesis) viel me redelijk zwaar tegen. Dat het een lange film is is op zich geen probleem, maar ik vond deze film geen enkel hoogtepunt hebben. Het is matig geacteerd en gewoon niet boeiend om te volgen. Lot en de Hebreeuwen vestigen zich in de vlaktes van de Jordaan, en bekomen een verbond met de koningin van Sodom. Echter weigert hij om te plooien voor de moreel verfoeilijke gebruiken van de Sodomieten zodat er een fragiel evenwicht is tussen beide volkeren. Met "verfoeilijk" wordt hier vooral naar slavernij verwezen, en hier en daar wordt gehint op lust en bloeddorst. Maar verwacht geen kak, kots en kut dat beter zou passen bij een meer realistische film over Sodom en Gomorra. Er moet een betere reden zijn dat God deze steden vernietigde dan hetgeen Aldrich braafjes toont in deze gladde spektakelfilm.

Ik merkte op dat ook Sergio Leone bij dit project betrokken was; hij staat in ieder geval in de credits maar ik vind verder weinig meer dan het volgende...

Sergio Leone was hired to shoot some second unit photography but he left during the shoot – either quitting or being fired.

Solace heeft best positieve kanten en durft af te wijken van de doorsnee serial killer film. Meer nog, prangende ethische vragen worden de kijker voorgeschoteld wat de film een licht filosoferend kantje meegeeft... Wat doe je in 's hemelsnaam met een seriemoordenaar die uit medeleven en genade mensen ombrengt ? Sommige scènes waren mooi in elkaar gestoken. Het stilstaande beeld in het station was van een grote schoonheid en de verschillende rondlopende kopieën van dat ene slachtoffer die in dat bad doodgestoken was vond ik ook een aandachtstrekker.

Ik was verder niet bepaald onder de indruk van het acteerwerk (alle acteurs hebben al betere prestaties geleverd) al is Hopkins aanwezigheid als helderziende een meerwaarde voor de film. Het einde vond ik redelijk ontgoochelend, maar ik heb in ieder geval meer gekregen dan ik verwachtte.

80s rommel. Echt een dom verhaal rond een buitenaardse entiteit die redding moet brengen in een post-apocalyptsiche wereld. De personages (een groepje vrienden) spreken niet aan en lopen maar wat te rollerskaten. Het acteerwerk ziet er ongecontroleerd uit alsof de acteurs totaal geen instructies kregen tijdens het filmen. Wel is de visuele uitwerking nog gered, met een Mad Max achtige sfeer en enkele deftige ideeën waardoor het eigenlijk aangenaam kijken is. Voor volwassenen geen aanrader, maar de allerjongsten onder ons zullen hier misschien nog wel een leuke anderhalf uur mee beleven.

Ik heb het iets meer voor Zwartboek (4,5*) maar Soldaat van Oranje blijft één van de grootste verwezenlijkingen van de Nederlandse cinema, dat staat buiten kijf. Verhoeven bouwde zijn film eerder op als een avonturenfilm dan als een oorlogsfilm en vindt een toon die eerder energiek en vrolijk is, dan somber en neerslachtig. Bijna een no-brainer. Waarom ook niet? Het maakt het luchtig en het tempo blijft erin zitten. Vooral de grootschaligheid van de film valt hier ook op. Ik las dat het budget enorm was voor die tijd en als publiek krijg je er wel wat voor. En hier begon het allemaal voor Rutger Hauer en Jeroen Krabbé.

Een groep studentenvrienden uit Leiden raken aan verschillende zijden wanneer Nederland bezet wordt. Sommigen gaan collaboreren, anderen gaan in het verzet. Dit is grotendeels gebaseerd op memoires van Erik Roelfzema, al weet ik als Belg zijnde niet echt wat de status van die man is in Nederland. Wordt hij algemeen als volksheld erkend? Of is dit eerder een secundair personage?