Opinions

Goedkope doch vermakelijke B-film die op één of andere manier nog redelijk werkt. De horror stelt niet veel voor, de C.H.U.D's zijn acteurs in pakken en het plot met die Wilson zorgt voor inhoud. Typische jaren '80 cult

Het achterliggende idee mag er wel zijn en keert de machtsverhoudingen uit de "conventionele" horrorfilm om. In feite is het hier de bedoeling dat de jongeren allemaal afgeslacht worden anders loopt de film slecht af. If they win, you loose. Hierdoor is de grens tussen good en bad guys erg vaag Afgezien daarvan vond ik het een matige teeny horror. Verwijzing naar Evil Dead komt niet echt origineel over, dan zombies... vond ik echt geen goed idee... ze hadden een kleurrijk palet aan leuke creaturen die de film heel wat meer konden bieden en dan kiezen ze het volledige eerste uur weer maar eens voor zombies. Gelukkig helpen de laatste 20 minuten de film terug op een deftig niveau. Ook het einde vond ik goed en Richard Jenkins is altijd een meerwaarde.

Duidelijk geïnspireerd door Casablanca zonder een schaamteloze kopie daarvan te zijn. Een erg zeldzame film met Bronson, waar hij cafébaas is in het kleine Peruaanse haventje van Caboblanco, waar een gevluchte Nazi op zoek is achter een gezonken schip . Intriges, romances en gevaar loeren om de hoek. Dit is zeker Bronsons beste niet, verre van zelfs, maar uiteindelijk zag het er allemaal best sfeervol en exotisch uit. Het acteerwerk van zowat iedereen valt flink tegen. Geen actiefilm met Bronson ditmaal maar een wat ouderwetse avonturenfilm die ik redelijk vond.

Wat een slechte komedie. De jaren 60 waren dan ook een echt klote-decennium voor de cinema. Flauwe humor, politiek correct.. bahbah. Ook deze is een komedie waar weinig mee te lachen valt. Het is persoonlijk geef ik toe, maar Peter Sellers is niet voor mij weggelegd. De één vindt hem geniaal, de ander vindt hem niks. Ook The Pink Panther vond ik geen doorkomen aan. Die vent bleef maar eindeloos lullen. Dan de absurde humor zoals die lange scène waar "the Fox" een fake movie draait met ene Tony Powell, gespeeld door Victor Mature, de enige acteur in deze film die er nog wat van bakt. Het kernverhaal (het invoeren van goud uit Kairo) blijft bijna de hele film op de zijlijn en keert pas in het laatste kwartier terug. Intussen moeten we het stellen met een hoop onuitstaanbare flauwdoenerij.

Ik heb De Sica als regisseur hoog zitten, maar deze komedie kon ik niet smaken. Al is die cameo van hem wel erg de moeite.

They didn't mean to leave...

Sterke mystery film (waarom sommigen over "horror" spreken ontgaat me helemaal.. zo misleid je de mensen) met onbekende acteurs maar die wel van een deftig niveau is. Twee personages, Paris en Ellie worden gevolgd; later wordt pas duidelijk dat beiden zich op een ander tijdsmoment bevinden in dit verhaal. Het eerste half uur start vrij traag maar eens Ellie's halfzuster verdwijnt wordt de film alsmaar intrigerender. Ik dacht nog tijdens het kijken dat dit op een Shyamalan film leek en dan zag ik op de eindcredits dat hij de productie voor zijn rekening nam. De timeline in deze film is niet zo complex als in Predestination (2014) (deze was totale waanzin) wat de film ook makkelijker maakt om te volgen.

Aangename film met een goede jaren '30 sfeer. Iets om voor het haardvuur met een glaasje wijn te consumeren. Het is een romantisch niemendalletje dat verdomd goed werkte bij mij. Dat is vooral de verdienste van de acteurs: Eisenberg als een jonge versie van Woody Allen, een gluiperige Steve Carrell en het classy vrouwvolk.

Van de crisis uit die periode zie je niks. Het is allemaal glamour & glitter. De Joodse neef van een Hollywood magnaat zoekt een job bij zijn succesvolle oom, en krijgt de taak om te socializen met de beau monde en een goede indruk te maken. Het zijn vooral zijn romances die in de spotlight komen, met de ambitieuze Vonnie (Kristen Stewart) eerst, en dan met de lieve en mooie Veronica (Blake Lively). Niks dan mooie vrouwen en dat komt dergelijke films ook ten goede. Ik kon maar niet genoeg krijgen van Stewart en Lively, van de jazzy muziek en de fijne humor. Alleen de mob-broer Ben zat er een beetje overbodig in, al was dat plotje met de buurman wel grappig.

De film mocht van mij zelfs nog wat langer duren en ik had nooit verwacht zoiets van een Woody Allen film te zeggen. Een verleidelijke en charmante film.

Hartverwarmend, maar ook met een wrange nasmaak. Hoe kun je niet wegsmelten voor dit lieve meisje? Cait is één van de vele kinderen van een koppel arme keuterboeren en zit fysiek en emotioneel opgesloten in haar onzichtbare bestaan. De verwaarlozing laat zich voelen op school. Ze heeft duidelijk een leerachterstand.

Ze wordt eventjes geplaatst bij verre verwanten die haar aandacht en affectie geven waardoor ze voor de eerste keer echte ouderliefde ervaart ... Het siert de filmmaker wel dat het geen uitgesproken emo-film is hoewel de film nu ook niet helemaal afstandelijk blijft maar aanrakingen en knuffels blijven uit den boze. Men houdt de emotie voor het einde maar voor mij mocht er al vroeger in de film wat meer van dat zijn, wat de impact voor mij had versterkt.

The Quiet Girl is ook volledig in gaelic... speciaal taaltje. Een zoetzure film die mij als toeschouwer gevoelsmatig binnensleurde in de droefenis van het meisje met een absolute topprestatie van Catherine Clinch. Misschien iets te ingetogen voor een hoog cijfer maar absoluut de moeite om mee te pikken.

Mijn waardering heeft deze film wel. Goed opgebouwd, een voortdurend voelbare spanning die crescendo gaat, van de daden van de hoofdpersonages neem je sowieso afstand (al leef je tegelijk ook met hen mee) en het gebeuren werpt moreel enkele vragen op. Ook bij de finale blijf je even stilstaan. Niks mis met Calibre... Britse kwaliteitsthriller zonder meer.

Ideale keuze om zich de pas overleden George Segal nog eens te herinneren. Niet dat ik hem zo hoog zitten heb, want voor mij blijft hij een matig tweederangsacteur die nooit echt is doorgebroken. Hij speelt Bill Denny, die bevriend wordt met professionele gokker en nietsnut Charlie Waters, maar door zijn schulden meer en meer gokverslaafd wordt. Daarna gaan ze naar Reno op zoek naar de "winning streak" die een einde aan hun zorgen moet maken. Zoals je van een Altman film kunt verwachten wordt er veel gekletst en zijn niet alle scènes en dialogen even interessant, vooral wanneer de screentime overgelaten wordt aan die twee hoertjes waarmee Charlie leeft. Maar ook de scène met die travestiet was totaal irrelevant. Gelukkig is Elliott Gould er nog, die ik één van de beste acteurs uit de 70s vind. Wat een présence en talent ontplooit hij hier toch, al wordt zelfs hij op het einde wat vervelend.

De 156 min. versie gezien (Imperial Edition).

Hm nog niet zo gek eigenlijk deze rise & fall film. Zeer controversieel werkje indertijd met toch wel enkele grote namen zoals McDowell, Helen Mirren en Peter O'Toole die hun naam hieraan verbonden. Velen ergeren zich nog steeds aan de (weinig opwindende) pornografie, de overkill aan fallussymbolen en het gratuite geweld, maar men moet ook het verhaal van Caligula plaatsen in een decadent Rome in totaal sociaal en moreel verval. Het hele scala aan seksorgieën en perversiteiten vormt het levende decor van Caligula's waanzin. De film doet er niet hypocriet over : Rome was verre van een volmaakte en voorbeeldige beschaving.

De getikte Caligula, die affectueus "Little Boots" genoemd wordt, wordt erg theatraal en met grootse gebaren gespeeld door McDowell. Dronken naar absolute macht en zich een god wanende keizer die alsmaar gestoorder word. Ziek en walgelijk is deze film zeker, maar een maatschappij is namelijk altijd een product van de machten die haar controleert.

Gevoelige sterke film over de relatie van een 17-jarige jongen met een oudere universitaire Amerikaanse student die voor meerdere weken gast ten huize is. Zeker qua sfeer is dit erg mooi gebracht : de perfecte Italiaanse zomer vol far niente en zwoele romantiek, de italo muziek op de achtergrond. Toch even melden dat dit geen film over homoseksuelen is dan wel over homoseksuele gevoelens. Beide mannen zijn duidelijk hetero maar beleven een innige liefdesrelatie . Toch wel apart dit en dit wijkt wel af van gekende patronen. De relatie is ook vrij geloofwaardig, al is Oliver als personage zwak uitgewerkt in vergelijking met Elio.

Maar wat me ergerde was het progressief intellectueel meertalig rijkeluisgezinnetje waar de etiquette vereist dat men piano speelt voor de gasten, waar men een dienstmeid heeft en dag in dag uit weinig te doen heeft. Het komt de inhoud van de film veel te goed uit en men maakt precies het punt dat een dergelijke relatie sowieso met veel meer maturiteit beleefd wordt in dit milieu. Ik vond het ook een fantastisch einde : terwijl Elio in het vuur kijkt, heb je precies de indruk om samen met hem de hele film nog eens voor je ogen te zien.

Boeiend en meeslepend verteld. Het doet me wat denken aan John Grisham verfilmingen. Een journalist rakelt een meer dan tien jaar oude veroordeling op van een man die levenslang vastzit voor moord op een politieagent, en begint er van overtuigd te worden dat de man onschuldig is. De uitvinder van de leugendetector himself geeft hier ook een demonstratie van zijn toestel. Dat einde is erg lomp afgewerkt, maar in films uit die jaren zag je dat vaak. Stewart weer schitterend als de journalist die zich als een pitbull vastbijt in de zaak.

Ik had vooraf wat twijfels over het overmatige gebruik van CGI maar het is gelukkig de moeite om te zien. Nadeel is dat de hond soms teveel menselijke trekjes vertoont waardoor je het allemaal niet echt meer gelooft. Zowat alles is CGI in deze film; op een bepaald moment vroeg ik me zelfs af of ook Omar Sy en Harrison Ford CGI-figuren waren .... De makers hebben geen voet in "the Wild" gezet om te gaan filmen en er kwamen veel bluescreens bij de productie te pas. De hond werd grotendeels door een acteur gespeeld jawel. Leuke job.

Meestal zag het er fijn uit, op andere ogenblikken dan weer heel nep (brand in de hut, lawine, de hondenanimatie). Anderzijds, misschien is dat nog geen zo'n slecht idee die CGI-Buck...dan krijg je ook geen gezeik over dierenmisbruik. Call of the Wild blijft een boeiend dier-versus-mens-versus-natuur verhaal, de meningen blijven verdeeld maar het resultaat maakt best indruk.

Heel wat spannende momenten in deze thriller, waar de vaart er flink in zit. Eklund speelt een verontrustende en uiterst gevaarlijke creep... helaas moet ik me bij degenen voegen die het einde niks vinden. Een professionele telefoniste levert de killer gewoon aan de politie uit . Wat deed de politie anders de hele film? Ik hou het bij een dikke 3*

De vijand in het verleden

Eerlijk is eerlijk, dit is een verrassende film. De eerste helft ging erg traag voorbij en ik vroeg me dan ook af waarom de regisseur toen al de toon niet zette. Het is pas in de tweede helft dat deze film geniaal wordt tot het einde. In deze categorie mag dit best origineel genoemd worden. De spanning wil er door het amateurisme van de makers nergens helemaal inkomen en ook de setting en het camerawerk zijn lelijk maar hier hadden ze een scenario om van te dromen en waar ze iets goeds mee doen. Materiaal voor een remake?

Al eens gezien in mijn pre-MM periode maar er was weinig blijven van hangen. Toch vind ik Calvaire geen slechte thriller. Ardeense gothic... misschien zullen sommigen dat vreemd vinden, maar een film waar ik aan moest denken was vooral Deliverance (1972) . Niet alleen omwille van de verkrachtingsscène, maar ook dat gestoorde inteeltvolkje. Du Welz maakt van de Ardennen een eigen wereld van stereotiepen en dat werkt wel goed.

De charmezanger Marc Stevens is het enige personage dat geestelijk "normaal" is in een film waar iedereen labiel of gestoord lijkt, zelfs in de gewone wereld. Het begint al in het rusthuis waar een bejaarde fan door hem wil bevredigd worden en de caretaker Miss Vicky hem naaktfoto's van zichzelf overhandigt. Dit is trouwens een knipoog want Brigitte Lahaie is een bekende ex-pornoactrice.

De film is fijn opgebouwd, met een sfeer die alsmaar verder afzakt in waanzin en geweld tot het helemaal over the top gaat. Calvaire is een film die ik met de jaren beter heb leren waarderen.

Sympathieke vakantiefilm... niet meer dan dat. Het is een klassieke karikatuur op zijn Frans, met de gebruikelijke typetjes en doorspekt met ieders relatieproblemen. Het was dan ook te verwachten dat er een doodserieuze kerel daartussen zou belanden, maar daar wordt veel te weinig mee gedaan. Je lacht je er geen bult mee. Wel blijft het aangenaam kijken. Feestjes voor het klootjesvolk, op het strand bakken, ricards drinken en denken aan sex... meer moet een Fransman niet hebben om zich te vermaken.

Money can't buy me love

Een leuke niet al te gecompliceerde tienerkomedie met een simpele boodschap (jezelf blijven) die een goed gevoel achter laat. Bovendien lijkt de cast er wel veel lol in te hebben gehad. Velen zullen dit misschien cheesy vinden maar ik ben nu éénmaal een liefhebber en nostalgicus van de jaren '80 en zo maken ze ze niet meer. Amanda Peterson is een echt sexy snoepje (lijkt intussen wel van de aardbol verdwenen. Nergens op internet te vinden hoe het nu met haar zou gaan.) en Dempsey wisselt met brio van geek naar cool. Niet veel slechte woorden. Andere superfilms in dit genre vond ik ook Secret Admirer en Mystic Pizza.

De dialogen waren soms erg idioot :

Dempsey tegen Peterson met de meest filosofische quote uit de film : You can do anything you want; Anything you put your heart and your mind into. I believe that!

Waarop Peterson ultra-serieus knikt op deze diepzinnigheid. Waar haalden ze het toch?

Meer een artistieke horrorfilm De associaties van Candyman met termen als "gore" en "shocking" vind ik erg overtrokken. Het gaat echt wel meer om sfeer : de ranzigheid van de grootstad met graffiti, beton, afvalbergen, volgescheten en bespetterde toiletten (dat was nog het meest gore aan de film). Het gebruik van vuile kleuren moet het decor van stedelijk verderf nog troostelozer maken dan het al is. Verder ook de bijna mystieke muziek met zware orgels en hemelse chorussen.

Helen, die onderzoek doet naar een hardnekkige urban legend, "the candyman", wordt geconfronteerd met een sinistere figuur die haar wil toevoegen aan zijn angstaanjagende legende.. . In zekere zin is Candyman net als Freddy Kruger een moordenaar die enkel kan verder bestaan als mensen erin geloven. .

Toen ik deze film zag op VHS vroeger deed het me weinig, misschien omdat mijn mindset voor horror er toen niet op afgestemd was. Het is nog steeds een film met gebreken (Candyman is niet bepaald iconisch en angstaanjagend). maar ik zie ook heel wat kwaliteiten die me vroeger niet waren.opgevallen. Virginia Madsen zet hier misschien wel de beste rol van haar carrière neer.

Echt boring . Ik vond de verfilmingen van Grapes of Wrath en Of Mice and Men vele malen beter mbt de thematiek van dorpsgemeenschappen die zo goed als mogelijk de economische recessie proberen te overleven. De droefgeestige gebeurtenissen in het Californiaanse kustdorpje Cannery Row zijn dan ook niet bijzonder interessant te noemen; de mysterieuze figuur Doc, het liefdesverhaaltje, de bemoeizieke en berooide inwoners. Het kreeg me niet mee en blonk vooral uit in grijze saaiheid. Doe er dan nog de overaanwezige voice-over van John Huston bij en weinig fut in het acteerwerk en je hebt een film die vlug weer diep in de kast kan opgeborgen worden.

Pluspunten :
- de spanningsopbouw, die weliswaar klassiek is maar zijn effect toch niet mist, en de psychologische druk opwaarts stuwt bij de kijker.
- Krachtig acteerwerk van Lewis en De Niro. De "verleidingsscène" is een erg ongemakkelijke scène (werkelijk de wolf en het schaap).
- Een sfeervolle finale bijgestaan door de gepaste muziek.

Minpunten :
- de bijbelse motieven van Cady, die het "licht" gevonden heeft in de gevangenis, vond ik maar een zwakke ondersteuning.
- hier en daar ongeloofwaardige situaties zoals die afranseling waar De Niro schijnbaar ongehavend uitkomt, en dan wanneer hij kilometerlang onder de auto hangt van de Bowdens. Komaan. Hij lijkt wel een witte hulk.

Samengevat : een klassieke en theatrale thriller met dito spanningsopbouw die niet zou misstaan als case-study in de filmschool, maar met heel wat momenten die de film een onrealistische uitstraling geven.

Beklemmend en hard sociaal drama over wantoestanden in het allerarmste bevolkingssegment in Beiroet (?). In sommige landen worden aan de lopende band kinderen gekakt om het opzettelijk zo te verwoorden, maar daarna hebben de gezinnen geen middelen en geen levensruimte om hun talrijke kroost te onderhouden. Gevolg : kinderverwaarlozing en kinderen die op straat terecht komen, verstoten door liefdeloze ouders die zelf ten onder gaan aan hun situatie. Via een symbolisch proces wordt de ouderlijke verantwoordelijkheid aangeklaagd.

Capharnaum is best zware kost, vooral wanneer de 12 jarige Zain alleen komt te staan met de peuter Yonas, ... pijnlijke scènes. Helaas een realiteit waarvan we kunnen vermoeden dat ze bestaat. Een politieke film vind ik het niet : speelt zich af in Libanon maar zo'n toestanden kun je prima extrapoleren naar wereldschaal. De regie was in ieder geval ook van wereldklasse; je vergeet haast dat het allemaal fictie is. Zeker die kinderen laten een diepe indruk na en het is moeilijk om er onverschillig bij te blijven.

Tegenvallend. De vertelstijl viel me tegen en ik liep helemaal verloren in de dialogen (vaak oude volkstaal). Dat was voor mij het grootste struikelblok van begin tot eind. Lang geleden dat ik nog zo een slecht vertelde film zag.

In de laatste dagen van de eerste wereldoorlog zetten de Franse militairen (gestationeerd in Bulgarije) een vrijkorps in waarvan Conan de aanvoerder is. Kort na de capitulatie worden ze in Boekarest gestationeerd waar ze hun tijd uit verveling doorbrengen met allerlei wangedrag. De huurlingen voeren ook een brutale raid op een danstent en luitenant Norbert, goede vriend van Conan krijgt de leiding van de onderzoekscommissie die de schuldigen voor het militair tribunaal moet brengen. Dit houdt in dat hij acties moet verrichten tegen zijn vriend.

Na een spectaculair begin wordt het nogal slaapverwekkend naargelang de film vordert. De onverzoenbare verschillen tussen de militaire ethos en de burgerlijke inzet van het vrijkorps die het vuile werk moeten opknappen, komen tegen elkaar te staan... maar niet met succes.

DVD onlangs gekocht met enkele kortingsbonnen bij de Fnac. Moore spuwt ditmaal zijn gal uit op het kapitalistisch systeem, dat voor een hele hoop absurde situaties zorgt die vooral de brave burger treffen. Die Dead Peasants Insurance is gewoon walgelijk. Hoe kun je je nu vreugdevol verrijken met de dood van je eigen werknemers?

Na "Bowling for Columbine" en "Sicko" was dit de derde film van hem die ik zag. Het is weer helemaal waar wat gezegd wordt over de uitwassen van het systeem. Het komt er uiteindelijk op neer dat 1% rijken de rijkdom opzuigen van 99% gewone burgers. De manier waarop is erg vernuftig en niet altijd legaal. Gelukkig gaat het bij ons nog zo'n vaart niet al kunnen de problemen in Amerika enkel als een verwittiging gelden voor Europa. De impact van de documentaire is niet zo hard als van zijn vorige films, want de Moore-stijl is intussen toch al goed gekend. Hij stelt zich eerder tevreden om zo eenvoudig mogelijk uit te leggen hoe het allemaal in elkaar zit en te illustreren met enkele schrijnende realiteiten.

Opnieuw interessant en precies wat ik van Moore verwachtte.

A funny thing happened on the way to Mars

Geen slechte film over een monumentaal overheidskomplot. Drie astronauten worden voor de launch uit de raket gehaald en moeten tegen hun zin de marslanding simuleren in een hangar op Aarde. Dit door een blunder met ruimtepakken. Voorwaarde is natuurlijk dat heel dit gebeuren strikt geheim blijft. Nog in de eerste helft komt een aardige twist opzetten waardoor de film een bocht maakt naar de thriller en de film voorzien wordt van actie en spanning, zeker op het einde met een erg knap gefilmde chase .

Toch is het ook wat langdradig met de drie astronauten die in de woestijn uit handen van de FBI trachten te blijven . Ook de vele maanden van isolatie die het drietal in een militaire faciliteit moet doorbrengen tot de raket weer op aarde terugkomt wordt weinig plausibel gebracht. Maar al bij al vond ik dit een onderhoudende thriller die zeker mijn tijd waard was.

PS : Grappig om hier O.J. Simpson te zien op het hoogtepunt van zijn korte cinema carrière

Een stuk beter dan het Kapringen (2*), dat verveelde met zijn eindeloze ondehandelingen. De Maersk Alabama kaping was een sterk gemediatiseerd gebeuren maar ik kon me de details niet herinneren. Zo kwam het nog als een verrassing over dat Capt. Phillips in een reddingsboot als gijzelaar meegenomen werd. Ook de hopeloosheid van de Somali's, die in een verscheurd en anarchistisch land leven, schemert goed door. De vertrouwensband tussen Muse en Phillips, waarbij de Somali altijd naar Phillips advies en grillen lijkt te luisteren, stoorde de film. Even vreesde ik dat ze écht buddies zouden worden. Gelukkig was er nog die brute Somaliër om de spanning wat op te drijven. Technisch heel sterk camerawerk in die nauwe ruimte in de reddingsboot. Lijkt echt een hachelijke onderneming om te filmen. Een goede film door zijn realistisch gebrachte situatie, al zie ik er zelf niet echt een top 250 film in.

Vrij sterke sfeer van dreiging en paranoia rond een journalist in een klein stadje die geïntimideerd wordt wanneer hij onderzoek doet naar de moord (zogezegd een ongeluk) op een man die hem angstig iets te vertellen had en zijn hulp verzocht. Geplaagd door zijn geweten, brengt zijn onderzoek small town corruptie en banden met de mafia boven water terwijl dit stilzwijgend wordt gedoogd. John Forsythe levert een ijzersterke prestatie. Zijn rol is goud.

70s schlock. De sheriff van een Texaans dorp heeft zijn handen vol met een auto die onschuldigen doodrijdt... Die auto heeft geen doel op zich en de finale is aldus een zware ontgoocheling. Het verhaal vond ik troep maar positieve punten zijn er ook : de actiescènes, fotografie en James Brolin (die hier enorm op zijn zoon Josh gelijkt) maken The Car zeker een kijkbeurt waard. Een paar scènes waren best grof zoals wanneer Lauren aan haar einde komt.

Een kleine geniale film. Dit is een dikke aanrader. Ik moest in de eerste plaats denken aan Marokko, waar ik een magic box heb gekocht, zo'n houten doosje waarvan je eerste de verborgen sleutel moet zoeken om hem open te krijgen. Ik wil verder niet ingaan op de details, want ik ben het met mijn voorgangers eens : hoe minder je van de film weet hoe beter voor de filmbeleving. Ik heb de raad opgevolgd en geen spijt van.

Fijne Valentijnfilm ook natuurlijk maar dan eens geen romcom, over de test der liefde. Regisseur Baiz bezondigt zich niet aan logicafouten, en brengt een ordentelijk gestructureerde film. De twists, het acteerwerk (mooie chica's), de muzikale afstemming en de setting werken allemaal naar wens en ondanks het vermoedelijk beperkte budget is dit een schitterend resultaat.

Het einde had ik liever als een confrontatie tussen Belen en Adrian gezien. Hier kon men nog iets sterkers van maken denk ik. Hopelijk een alternative ending op DVD? . Een topper van een thriller.

Een mindere film met de Funès. Een ambitieuze hielenlikker wil hogerop raken in het bedrijf waar hij werkt, maar de directeur, Charolais houdt hem aan het lijntje. De hopeloos wordende Martin denkt stilaan aan radicalere manieren om zijn doel te bereiken.

Toch een opmerkelijke casting : Brialy was in die periode een heel productieve acteur maar ik heb hem nooit echt fantastisch gevonden. Serrault komt pas later in de film in de rol van een detective, en Delon komt amper 20 seconden in beeld helemaal op het einde . Als misdaadkomedie is het behoorlijk ongrappig en praterig maar het laatste half uur was wel behoorlijk genieten. Zelfs De Funès kan uiteindelijk niet verhinderen dat Carambolages een misbare film is.