Opinions

Als verhuurder ken je best de wet beter dan je huurders

Duistere thriller die zich crescendo opbouwt tot een voorspelbare climax . Het begint als een gewoon verhaal van een koppeltje die huurders zoekt in hun gerenoveerde huis op Pacific Heights. Dan blijkt dat hun nieuwe huurder, Carter Hayes, die zich voordoet als een charmante zakenman, in feite een meester-oplichter is, die erop uit is om het huis te verkrijgen door gebreken in de wetgeving uit te buiten .
Niks nieuws, soms vreselijk cliché, maar toch spannend en onderhoudend genoeg om hem in één keer uit te kijken. Haalt de middelmaat.

De Toro's film is een moderne en digitale versie van wat Ray Harryhausen destijds deed met bvb films als Sinbad. Het is dan ook vooral de schaal waarop alles zich afspeelt die indruk wekt. Wolkenkrabbers die tot gruis geslaan worden, een Jaeger die een Kaiju met een boot te lijf gaat en vooral titaneske gevechten. Het verbaast dan ook niet dat De Toro zijn film o.a. aan hem opdraagt. Visueel is dit werkelijk top en het is ook hiervoor dat je die film in de eerste plaats gaat bekijken. Het wekte ook bij mij veel indruk en ik zat met open mond te kijken, deels genietend en me deels afvragend hoe ze zoiets toch flikken.

De film is ook een dikke knipoog naar Japanse tekenfilms (Transformers, Godzilla) en de simplistische verhaalstijl is denk ik vrij opzettelijk. Alle pogingen tot diepgang zouden de film een pretentieuze uitstraling gegeven hebben zoals bij Nolan's Batman films waar geneuzel de bovenhand heeft. De Toro stelt liefhebbers op dit vlak misschien teleur, ik vond het vrij goed passen. Op de pijnlijke clichés dan : de twee nerdy wetenschappers, de militaristische speech van Idris Elba en ook Perlman, die op zich al een wandelend cliché is. En op het einde blijven de Jaegers functioneren op de bodem van de oceaan terwijl de hele electronica bloot ligt.

Ik heb me vermaakt en was aardig onder de indruk, dus dat is al wat telt op een vrijdagavond.

Leuke actiethriller. Het plot is heel doorzichtig en diepgaand is het allemaal niet maar er is veel redelijk goede actie in een context van beëindiging van de koude oorlog. Mag gezien worden volgens mij. Hackman vind ik altijd goed in dit soort rollen. Tommy Lee Jones krijgt niet veel screentime en vind ik amper het woord "hoofdrolspeler" waardig. Leeftijd zegt niks over een film. Die mag dan 30 jaar oud zijn, vind hem veel hedendaagse actiefilms overstijgen.

Op alle vlak geslaagd. Gewoon een goede film voor de kinderen en om met het hele gezin te bekijken. Zo'n films kunnen er niet genoeg zijn. Alleen al het feit dat iedereen het normaal lijkt te vinden om een pratende beer te zien gaf al wat extra. Mooie vormgeving, leuke Britse humor, veel visuele fantasietjes, lieve inborst. Onweerstaanbaar werkje waar ik een warm hartje van kreeg.

Ik vond Paddington al schitterend (4,5*) en de lat lag hoog voor een goede sequel. Maar wat is dit weer ontzettend geslaagd: veel leuke humoristische momenten maar de film is net iets meer op de diefstal van het popup book gericht waardoor de humor wat aan impact moet inboeten. Hugh Grant in topvorm als karikaturale figuur, Gleeson die er als een vleesgeworden cartoon uitziet. En bovenal gewoon een film vol goed sentiment met beertje Paddington die het altijd goed bedoelt. De mix van knappe animatie (prentenboek in het begin bvb) en live acteurs is buitengewoon geslaagd en zorgt ervoor dat dit zowel jong als oud meekrijgt. Top-amusement... meer van dat aub!

Alweer een leuke Paddington film, in een andere setting en met een Indiana Jones achtig randje. De meest Britse van de Peruviaanse beren gaat op zoek naar zijn tante Lucy, dat per toeval ook een zoektocht naar het Eldorado wordt. Het focust zich wat meer op een avontuurlijke zoektocht en het is wat minder lachen dan in de vorige films. Ziet er allemaal weer heel mooi uit; de mix van animaties en echte personages in die Paddington films zijn fantastisch gedaan, en dat is hier niet anders. Het valt me op dat Paddington als een illegale migrant wordt voorgesteld ("they are my tribe but you are my family") die zijn integratie in de Britse samenleving heeft voltooid; hij krijgt een paspoort noemt zich nu "Brown". Banderas en Colman zijn wel verrassend te noemen maar het is voor mij toch Bonneville die de show steelt. Embrace the risk

Goed gedaan, maar een volbloed horror vond ik dit niet. Dit had slechts een secundaire rol. Het familiedrama kreeg veel meer aandacht. Moeder wil in het begin via social media het beeld van een perfect gezin aan de buitenwereld tonen. Naderhand zie je dat die moeder niet helemaal spoort en eigenlijk knettergek is. Nee, er zitten heel wat barsten in dit gezin : vader kan niet communiceren met zijn kinderen en ligt onder de sloef; moeder is overspelig en broer is allesbehalve vriendjes met zus. Hij mist geen kans om haar zwart te maken.... En dochterlief? Die vindt een ei dat ze uitbroedt. Er komt een reuzenvogel uit met wie ze een mentale band heeft... De transformatie van dier naar mens kan even afschrikwekkend zijn als van mens naar dier... Horrorclichés worden herwerkt in een film die heel wat thema's aanpakt : coming-of-age, dominantie, menselijke natuur... Het hangt vrij stevig aan elkaar en ik vond het dan ook een bovengemiddelde film... Echte horrorliefhebbers zullen hier weinig aan hebben vrees ik.

Sterk verhaal, mindere actie.
Geen gemakkelijke oefening om het evenwicht tussen beiden te vinden zeker in een aanbod van honderden martial arts films. Jade Tiger moet je echter niet kijken voor de actiesequenties. Ze zijn er natuurlijk wel maar zijn van gemiddeld niveau. De nadruk ligt op een intrige tussen 2 klannen, waarvan één bedreven is in het gifmengen. Hun lange vete zal binnenkort beslecht worden met de inzet van spionnen. Veel draait dan ook rond opofferingen die nodig zijn om een ultiem doel te bereiken, hier de vernietiging van de Tangs. . De bijzonder tragische scène in de Tang residentie, waar Zhao Wuji zijn vrouw doodt om zijn identiteit te beschermen , vormt een spannende climax. Het komt allemaal wat traag op gang maar de tweede helft maakt veel goed.

Tja, een kinderfilm?? Het is audiovisueel agressief met veel geschreeuw en zelfs angstwekkende personages zoals die vampierachtige verpleegster en die suïcidale jankerd. Er zit weinig rust in deze fantasyfilm. De gevoeliger momenten moeten dan komen uit de Scrooge-achtige hoofdfiguur Onuki, die een band krijgt met het meisje Paco... Achter dat meisje zit ook alweer een zwaar tragisch verhaal. Veel flauwigheid door al die acteurs (die nochtans erg hun best doen), dat zelfs niet grappig te noemen is. Maar met de zuurlollykleuren en de mix van animatie en live-action heeft dit werkje wel degelijk een eigen verbeeldingrijke smoel. De eerste film van Nakashima die mij bevalt moet nog komen, want deze vond ik net als Kanako en Confessions erg moeilijk verteerbaar...

Goed misdaaddrama, ik hou wel van dit soort film zelfs als ze kwalitatief iets minder zijn. Met een eindtwist die alleen maar in films kan maar nooit in de werkelijkheid.
1830. Een detective wordt door de militaire academie ingehuurd om de moord op te lossen op één van de kadetten. Een bijzonderheid is de toevoeging van Edgar Allan Poe als personage, briljant vertolkt door Harry Melling. Het blijft allemaal wazig en mysterieus tot diep in de film, en het kon ook vele kanten op, want je verwacht niet van dergelijke film dat die met de meest voor de hand liggende uitleg op de proppen komt. De toevalligheden waren me iets te talrijk en het tempo lag aan de lage kant maar ik vind het geen reden om hier minder dan 3;5* aan te geven. Daarvoor is het acteerwerk en de sfeervolle inkadering te goed.

Doorsnee Clint Eastwood western. en ik bedoel dat niet negatief. Het is een dun overbekend verhaal over brave goudzoekers die het moeten opnemen tegen een machtige ondernemer. Ze krijgen opnieuw moed dankzij een onbekende vreemdeling, de Preacher, die hen een handje toesteekt. De identiteit van de Preacher is omhuld door mysterie, en dat blijkt ook zo tot het einde. Er zat misschien wel iets in voor een Pale Rider 2. Inderdaad is de puberende Megan wat irritant en kijkt iedereen op naar de zwijgzame Eastwood. Ik neem aan dat dat hoort bij de status van de acteur en de bijna mystieke uitstraling van zijn figuur.

Wanneer Richard Kiel niet als Jaws optreedt in een James Bond film, krijgt hij meestal slapstick rollen toegekend zoals hier, wanneer hij zowaar na een welgemikte trap in zijn ballen, Clint een handje toesteekt met de zoon van de booswicht. Dat brengt me terug bij het begin en bij het woord "doorsnee". Erg klassiek opgezet maar het is een erg vermakelijke western die nergens verveelt.

Zo'n film die met de tijd wel eens zou kunnen uitgroeien tot een cultgeval. Normaal gezien zoek ik dit soort films niet meteen op, maar de hoge ratings op RT en IMDB wekten mijn nieuwsgierigheid op. Het timeloop idee is uiteraard niet nieuw maar krijgt wel een frisse invulling met goed uitgebalanceerde dialogen. Als je telkens opnieuw dezelfde dag opnieuw zou beleven en weet hoe hij zal verlopen, wat zou je doen om die dag zinvoller te maken. Nyles en Sarah zitten met elkaar vast op de dag waarop ze naar het huwelijksfeest moeten van Sarahs zus, maar ook met de wetenschap dat niet alles is wat lijkt : Nyle's truttige vriendin bedriegt hem, en ook Sarah en de toekomstige bruidegom hebben sex de avond voor het huwelijk. Door hun verwarde gevoelens en negatieve perceptie over hun eigen bestaan vinden ze elkaar, en meteen ook zichzelf.

Palm Springs is een mengelmoes van fantasy en romcom met een scheutje filosofie en absurdisme. Maar het werkt!

Familiedrama dat zich in het koloniale verleden van Spanje afspeelt, en met name op het eiland Fernando Poo (nu Bioko). De film gaat om acceptatie van het familieverleden en het omarmen van de gevolgen daarvan... en dit is waar de zoektocht van Clarence om draait wanneer ze in het verleden van haar oom ploetert. Ze stoot er op de passionele en verboden relatie tussen haar oom en een zwarte slavinnendochter, Bisila. Ook de politieke veranderingen die een einde maakten aan de Spaanse bezetting spelen mee op de achtergrond.

Er hangt een vleug Legend of the Falls aan (afbrokkelende familiebanden) maar zeker niet zo heftig. De film is mooi geschoten en het exotische Afrikaanse kader is er wel, maar toch wist het me allemaal niet helemaal te overtuigen. Ik denk dat het de onervarenheid van de acteurs is. Het zag er erg gespeeld uit. Toch niet verkeerd om eens te zien als je drie te vullen uurtjes over hebt.

Too good to be bad

De humor is nogal aan de droge kant, beetje Coen brothers-achtig. Drie werkloze vrienden die eigenlijk veel te braaf zijn, plannen een amateuristische overval om de eindjes aan mekaar te knopen. Ze halen o.a. hun saus uit oude films van de jaren '50 . Ik kreeg sympathie voor die drie goede charels. Einde is ook leuk gevonden.

Mooie en magische prequel van het Peter Pan verhaal, een festijn van kleuren en bombastische muziek. Visueel prachtig weergegeven avontuur vooral met die battle op het einde. Alleen vond ik dat het conflict tussen Peter Pan en Hook tot leven mocht komen. Nu is hij de hele film een buddy voor Pan, waar ik me niet aan verwachtte. Die Nirvana knipoog vond ik persoonlijk wat flauw. Commerciële hedendaagse cultuur mengen in een fantasyverhaal is eigenlijk not done. Snap daar de zin niet van.

Het is wel mooi in beeld gebracht, met een origineel kleurgebruik (het is nog niet zo donker als ik dacht) en een verhaal dat zelfs nog redelijk meevalt. Het is duidelijk ook een samenraapsel van ideeën uit andere films zoals The Descent, Alien, Event Horizon ( de waanzin ) en zelfs games als "Unreal" of "Quake" ( die corridors ).

Veel horror is er niet aan en de film functioneert beter als je het als een gewone SF-thriller beschouwt. Gelukkig zijn de claustrofobische sfeer, de futuristische decors en de schaarse spanning aanlokkelijk genoeg voor een kijkbeurt. Zonder bijzonder origineel te zijn, is Pandorum een film die wel gemaakt is zoals het hoort, en werkt zoals het hoort.

Het mag een Saw afkooksel zijn, ik heb me geen minuut verveeld en de film was zelfs behoorlijk spannend. Ondanks een tweetal plotfouten en het matige acteren is die zeker wel een kijkbeurt waard. Een 3,5 lijkt misschien veel gezien het gemiddelde maar wat mij betreft vind ik dit verdiend. Wedden dat iedereen na deze film goed op zal letten wat hij op zijn Facebook profiel zet?

Leuke film waarbij een ambtenaar van volksgezondheid en een commissaris de verspreiding van een epidemie moeten voorkomen in New Orleans. Een vlot opgebouwde film die goed gedoseerd is : wat spanning en misdaad, een beetje sentiment maar niet teveel, een snuifje humor ook... Voor Jack Palance was dit zijn debuutrol na een bokscarrière... Zijn psychopatische rol als Blackie doet me ook wat denken aan gelijkaardige rollen van Ray Liotta later, een acteur waarin ik veel van Palance in zag, inclusief vooruitgestoken kin. Widmark is ook een acteur waarvan ik meer films wil zien volgend jaar.

Spannend gebrachte home invasion, zeker in de tweede helft, met aardige wendingen. Het kat-en-muisspel in het huis verveelt niet ondanks de beperktheid van de locatie. De drie boeven zijn ook heel goed uitgewerkt : een planner (Leto), een humane boef (Whitaker) en een killer (Yoakam). Ook onder hen heerst een zekere spanning. Minpunten zijn dan weer ongeloofwaardigheid in de details (zoals Jodie Foster er vlug in slaagt om een telefoonkabel aan te sluiten.) en enkele slechte special effects die er echt niet goed uit zagen (gasexplosie).

Bwa nogal het gekende verrassingsloze standaardwerk. Redelijk vermakelijke misdaadfilm maar volgens het boekje en met geen al te beste actiescènes. Een hitman die op pensioen wil, wordt door zijn baas vergiftigd en gedwongen om nog een laatste opdracht uit te voeren voor het gif hem doodt. Het idee is wellicht ontleend aan Crank (2006) maar bevat ook elementen uit buddy movies en een tweetal diepere dramatische lagen die iets beter werkten. Er zaten ook enkele tenenkrommend slechte scènes in zoals die confrontatie met de Italiaanse rivaal van Kadir; de Italiaan had wel tien keer de kans om hem neer te halen en dan haalt hij het toch nog via een dwaze twist. . Ik hou het op een vermakelijke middenmoter...

Heb me hier best mee vermaakt. Typisch Franse komedie over generatieconflicten. Het verloop is aan de voorspelbare kant en recyclet eigenlijk ideeën die al vaak in komedies zijn gebruikt maar zolang het werkt mag dat voor mij. De twee grootvaders van tiener Camille moeten op haar passen terwijl de ouders voor enkele weken op cruisereis zijn. Echter zijn de twee opa's erg tegengesteld : de één is een flapuit, de andere een door discipline geobsedeerde ex-gendarme. Wanneer Camille de school dreigt te verlaten zonder de eindtermen behaald te hebben is het alle hens aan dek.
Papi Sitter is een vrolijke zonnige en levendige komedie die het vooral heeft van een aanstekelijk samenspel tussen Lanvin en Marchal als bekvechtende opa's. Soms is het allemaal wat geforceerd maar na afloop heb je een flinke teug positiviteit opgesnoven. Dat gemiddelde moet beter hier.

Een geliefd thema van de Arabische film : het spanningsveld tussen een jeugd die droomt van een vrij en modern bestaan en de conservatieve politieke krachten in een land. Wat ik erg goed vond in deze film is dat de mode-défilé als een daad van verzet voorgesteld wordt tegen de inperking van de vrijheden van de vrouw. Het is ook niet zo dat de meisjes die hier geportretteerd worden niet van hun land houden. Integendeel, ze doen het net voor hun land. Tekenend hierbij is ook dat Nedjma niet uit Algerije wil vertrekken en zich daarin tegen haar vriend verzet. Emigreren lijkt de verstandige keuze, maar vechten voor je land is de meest morele keuze. Enkele gevaarlijke clichés worden omzeild.

Naargelang de film vordert wordt de sociale sfeer alsmaar dreigender; in het begin affiches die de vrouwen oproepen om de niqab te dragen, dan enkele personages wier retoriek alsmaar radicaler wordt, dan volgt ook nog een moord op Nedjma's zus . Het einde vond ik niet erg geslaagd maar Papicha is een mooie oproep voor vrijheid en gelijkheid. Algerije is trouwens één van de enige Arabische landen die erin geslaagd is (tegen een hoge prijs van twaalf jaar geweld en 150.000 doden volgens wiki) om de radicale islam te muilkorven en te voorkomen dat het land een kalifaat werd.

Dit verhaal over een vrouw die in de 9e eeuw paus geworden is, is één van de hardnekkigste geruchten uit de geschiedenis van de kerk. Historici hebben hier nooit enig bewijs voor gevonden, en algemeen wordt aangenomen dat er nooit een vrouwelijke paus is geweest. De film is wel zo intelligent om hiervoor een verklaring te geven maar dan nog... de waarheid zullen we nooit weten.

Evenwel is dit een prachtige film waar vrij weinig op aan te merken is. Enige zwakke punt is dat niemand ooit doorheeft dat ze een vrouw is. De stem, gebrek aan baard en snor... hmm... niet zo geloofwaardig. Misschien was het goed geweest als ze minstens één keer door de mand was gevallen. Ook Rome is niet zo denderend neergezet. Maar het parcours van Johanna, van een arm germaans dorpje tot de hoogste sferen van Rome, is meeslepend en indrukwekkend. De film neemt je mee in een maelstrom van gebeurtenissen tot het einde. Ook de vroege middeleeuwen zien er op alle vlak goed uit : de huisvesting, de mix van heidendom en christendom, de onderworpenheid van de vrouw, de barbaarsheid etc. Lang geleden een film gezien die de middeleeuwen zo sterk neerzette.

Ik heb deze film getipt gezien in Vision - aus dem Leben der Hildegard von Bingen (niet al te best by the way), en heb er geen seconde spijt van gehad.

Tweede luik van Seidls Paradies films. Ditmaal gaat het hoofdpersonage, Anna Maria, op zoek naar levensgeluk in godsdienstfanatisme (zelfkastijding, groepje godsdienstgekken, zich masturberen met een Jezuskruis) . Glaube is een huiskamerfilm geworden, en Seidl kan het niet laten om de misantropische en sarcastische kant op te gaan, want ook in deze film zal deze antipathieke huisvrouw haar paradijs op aarde niet vinden. Het type humor-met-azijnsmaak doet me wat aan Happiness van Solondz denken. Een flink stuk minder dan Liebe maar heeft wel enkele sterke momenten.

Minder interessant dan de twee vorige delen van de trilogie. Hier gaat het over Melanie, de dochter van die oudere vrouw die in Paradies:Liebe naar Kenia op zoek gaat naar liefde. Deze dikke tiener gaat een tijdje naar een dieetkamp, waar ze onderworpen worden aan een strikte vermageringskuur. Melanie krijgt een crush voor haar dokter. Waar de twee vorige films wel bleven boeien en soms pijnlijk grappig en zelfs een beetje ziek waren, blijft dit hier uit. En zonder dit scherpe kantje van de twee vorige films wordt "Hoffnung" niet meer dan een saaie afsluiter. De interactie tussen Melanie en de dokter bestaat daarvoor uit teveel zwijgzame momenten.

Ergerlijke stereotiepe Keniaanse sfeer, voelt onwerkelijk aan zelfs. Zoals die Kenianen die daar als een standbeeld op het strand voortdurend zitten te wachten op die oudere vrouwen. Vooral een film over liefde zoals de titel aangeeft... of het niet meer weten wat het precies inhoudt. Teresa, die ouder wordt en nog steeds begeerd wil worden. Dan die zwarten, die inderdaad heel andere motivaties hebben en het gebrek aan liefde en sex van die vrouwen uitbuiten om geld af te troggelen. Pure emotionele chantage . Twee met elkaar botsende werelden en twee met elkaar botsende concepten van het woord liefde. Voeg daar nog de prachtige impressionistische regie van Seidl bij (zie de poster), en wat latente humor, en je hebt een erg aparte film die niemand onbewogen kan laten... maar net iets te lang voortkabbelt.

Amerikaanse remake van Le Grand Chemin, die ik nu toch ook wel graag zou zien. Ik kan dus niet beoordelen of dit een geslaagde remake is, maar één ding is zeker, dit was een hartverwarmende, lieve film over de soms harde werkelijkheid van het leven, bekeken door kinderogen en tijdens enkele idyllische weken die een stadsjongen doorbrengt in een klein plattelandsdorpje. De gespeelde vriendschap tussen de kinderen is mooi om te zien, maar ook Don Johnson heb ik nooit zo goed zien spelen als de huisvader die samen met zijn vrouw door een emotionele crisis gaat. Erg van genoten.

Stallone's eerste film na zijn Rocky doorbraak (én zijn eerste regie) waarbij twee broers de derde in de worstelwereld helpen om aan poen te raken. Het is in eerste instantie een troosteloos en donker gefilmd familiedrama in een moeilijke economische periode (eind jaren 1940). De ene broer, Cosmo, is een praatjesmaker die alleen maar aan "easy money" denkt terwijl de tweede Lenny een half-invalide veteraan is. Dat de derde, Victor, mentaal wat zwakker is en de grillen van de twee anderen moet ondergaan maakt hem tot een wat zielige meeloper. Het einde is ook niet bepaald origineel trouwens. De nevenplotjes met de vrouwen lopen dood. Niet helemaal verkeerd maar het ontbreekt de film aan sterke scènes die het gedenkwaardig zouden moeten maken.

Ik vond het niet zo sterk. Het valt me nochtans op dat heel wat mensen hier al op gestemd hebben, maar aan mij is deze film destijds totaal voorbijgegaan. Op zich een actueel onderwerp, gedraaid in de pre-IS periode en met het Israëlisch-Palestijns conflict op de achtergrond. Het gaat niet echt over radicalisatie zoals ik aanvankelijk dacht, maar eerder over de vastberadenheid van de twee vrienden en het waarom. Op dat vlak echter vond ik het geen diepgravende film en krijgen de zelfmoordterroristen simplistische motieven mee. Bij het kijken werd ik regelmatig afgeleid door andere dingen, wat wil zeggen dat de film me niet echt mee kon krijgen. Laatste scène is best sterk, maar als geheel mist Paradise Now vooral impact en sterke scènes. Teleurgesteld.

Een uitgebluste oude man (een buschauffeur) vindt zichzelf terug op een psy trance festival, waar hij zijn vervreemde zoon tegen het lijf loopt. De gespannen relaties klaren langzaam op, mede door de euforie van het festival en de ontdekking van een kleinzoon . Bervoets is prominent in beeld en draagt moeiteloos de film op zijn schouders. Hij bracht het er wat mij betreft goed van af en op het vlak van regie valt een leuke hallucinatiescène op, die zomaar in een film van Danny Boyle zou kunnen passen. Uiteindelijk vond ik de hele film net te weinig om het lijf hebben om echt indruk te maken. Was ook meer een drama dan een komedie. Het einde was trouwens opmerkelijk zwak en veel te abrupt. Een iets emotioneler slot had geen kwaad gekund.