Opinions

Wanbeheer, egocentrisme, naiviteit hebben de enorm succesvolle reggaeband uit Birmingham geen comfort en rijkdom bezorgd. Integendeel: het is een verscheurde band die kreunt onder een juridische strijd, onder een berg schulden en familiale twisten. Het feit dat er nu twee UB 40 bands zijn is daar het absurde dieptepunt van. De documentaire schetst de opkomst van de band begin jaren '80 en laat beide kampen aan het woord over wat er is misgegaan. Verhelderende documentaire.Ik heb de band met Duncan Campbell nog zien optreden en vond het maar niks zonder Ali, maar nu weet ik hoe de vork in de steel zit.

Revenge thriller maar veel moet je er niet achter zoeken, want het lijkt meer op een exploitation film dan op genuanceerde maatschappijkritiek. Geen enkel positief woord over mannen; zelfs de nochtans sympathieke boyfriend moet eraan geloven. Op het einde wist ik ook niet goed meer in welk kamp ik hem moest steken ...
Cassie is na vele jaren niet over het trauma heen van de verkrachting en zelfmoord van haar boezemvriendin Nina en is al een tijdje op wraakmissie. Een glansrol van Mulligan die werkelijk van het scherm spat... ik vond het jammer dat ze op het einde vermoord werd.. een erg nare scène.... Ik vond het heel ongewoon opgezet maar uiteindelijk is dit een erg genietbare film geworden.

Niet veel speciaals. Het verhaal is geinspireerd door de ontvoeringen door de FARC in Colombia en weet nog deftig te boeien. De acteurs kelderen de film echter met hun suffe prestaties. Onbegrijpelijk dat men vol lof is over het "sublieme" acteerwerk . Meg Ryan verveelt en brengt op geen enkel moment energie en levendigheid aan haar personage. Ook Crowe is naar goede gewoonte weer een droogstoppel van een actieheld. Ik begrijp niet wat iedereen in die vent ziet. Ook de poging om wat romantiek te scheppen rond hen valt als een steen in het water en was totaal overbodig. De reddingsoperatie vond ik dan weer wel OK. Geen slechte film maar zoutloos gebracht en met weinig imponerend acteerwerk waardoor ik na afloop wat op mijn honger bleef.

Ouderwetse horror, die tegen mijn verwachtingen in, meeviel. Al zijn de laatste 20 minuten de flauwste van de film. Het ecologisch verhaal dat erachter stak, was vrij geloofwaardig, en op het moment dat Maggie, die zwanger bleek, erachter kwam welke gevolgen kwik kon hebben voor haar eigen baby zat het zelfs nog beter . Hoe jammer dat de makers hier niet dieper op ingegaan zijn om spanning op te bouwen. Eénmaal het monster ten tonele verschijnt, blijven de verrassingen uit... Je weet hoe het allemaal gaat in zo'n films.

De werkelijke horror in de film is wat voor schade een vergiftigde natuur kan aanrichten en daar slaagde Frankenheimer dan weer wel om een koele rilling door mijn ruggegraat te jagen.

Een dikke hoop onzin in deze kinderachtige fantasiewereld bevolkt met afvallige engelen, Lucifer en de zoektocht naar de ziel van een kannibalistische militair . Kon me hier niet in inleven. Acteerwerk zowat over de hele lijn ondermaats; gelukkig heeft Walken zijn charisma nog. Dat deze film nog een aantal sequels kende... dat is pas een Mirakel Gods ...

Sterk stuk cinema dat een rauw gevangenisdrama koppelt aan gangsterfilm. Het heeft me wel gemakkelijk meegekregen, en ik vond het ook nooit langdradig. Sommige scènes zijn erg hard en bij momenten was het toch even tandenknarsen.

Rauw en hard is het wel, maar de pogingen om drama te scheppen mislukken voortdurend, zoals Zandkuiken ook aangeeft. Gevangenissen zijn natuurlijk ook milieus waar weinig plaats is voor gevoelens en emoties. Overleven is de prioriteit. Gedenkwaardige scènes zitten er ook niet in. Audiard doet er nog een schepje magisch realisme bovenop, met de vermoorde gevangene Reyeb, die nu en dan terug opduikt in de buurt van Malik om beter zijn psychologische littekens in beeld te brengen. .

De gevangenissfeer is schitterend en hoort bij de mooiste die ik op film heb gezien samen met "Midnight Express". Dit is een gevangenis waar niemand wil in terechtkomen. Amerikaanse gevangenisfilms (ja zelfs Shawshank Redemption) komen melig en belachelijk over als je dit met Un Prophète vergelijkt. De gevangenispopulatie is daarentegen beperkt tot Corsicanen en Arabieren, en mocht van mij wel iets diverser. Tahar Rahim is een beloftevolle jonge acteur, die een hallucinante transformatie doormaakt van slaafje tot gangsterbaas . Zeker het bekijken waard.

Het land der verdoemden

De filmmarathon van 2012 loopt met deze film ten einde voor mij. Bikkelharde aussie western dat me in de positieve zin wist te verrassen. Zeer gewelddadig portret over de absurditeit van het woord beschaving. Degenen die de wet zouden moeten voorstellen gedragen zich als beesten ( zetten aan tot broedermoord en geselen een onschuldige ), de aboriginals blijven liever in hun eigen primitieve cultuur maar gehoorzamen onder dwang hun meesters en uiteindelijk zorgen de zogenaamde misdadigers voor enige gerechtigheid in deze sombere film. Allemaal verwarrend als je er even over gaat nadenken.

Hillcoat toont een wetteloos Australië die met brutaliteit een land probeert te bedwingen dat geen blanken nodig heeft. Nick Cave, scriptwriter, durfde het aan om in het eigen oneervolle verleden van zijn land te duiken en de beschamende daden van zijn voorouders in de spotlight te zetten.

Deze serial killer horror zet veel in op lange "sneaking arounds" in lege huizen en dat verveelt toch wel geleidelijk. De duistere gespannen sfeer, creepy killer en expliciete moorden zijn meer dan welkom naast deze lange saaie wandelingetjes. Het einde heeft mij verrast omdat de makers de kijker met succes op het verkeerde spoor zetten... het leuke gesprek tussen de hulpsheriff en de dikke luie toezichter van de camping was het soort humor dat ik wel kan smaken in zo'n film. . De laatste scène voelde erg knullig en misplaatst aan alsof de makers zich plots herinnerden dat het koppel nog niet was gevonden .

Deze was onlangs nog op CAZ. Ik vind het niet Hitchcocks beste maar het is een ongelooflijke klassieker door de douche-scène en de muziek die eraan bijdroeg dat hij de "Master of Suspense" werd genoemd. Een hebzuchtige vrouw loopt weg met een een hoop geld en komt toevallig terecht in de Bates motel. Door de moord op Marion ergens halverwege de film te plaatsen vraag je je af hoe het verhaal verder zal gaan. Perkins in de rol van zijn leven.

Doorgaans bevallen die misdaadfilms van To me wel; hier alweer een mooi voorbeeld van knappe belichting in een nachtelijk Hong Kong. Prachtig en secuur ingekaderd vaak. Een flik verliest zijn dienstwapen nadat hij door gangleden wordt overmeesterd en de zoon van een mafiabaas wordt vermoord in een snack, wat een hele reeks gebeurtenissen triggert in eenzelfde wijk. Daarna komen al deze losse gebeurtenissen samen in een finale in ware westernstijl.

De regisseur weet echter niet veel soepelheid in het verhaal te steken, wat na verloop van tijd frustrerend wordt. De actoren blijven maar rondlopen en het dunne verhaal evolueert te traag en te krampachtig naar de climax. Na een sterk begin valt de film wat stil; een twist of een actiescène tussendoor waren voor mij meer dan welkom geweest voor wat afwisseling. Een mindere To voor mij maar visueel was dit klasse. 3* (= redelijk goed maar springt er niet uit)

Geen al te beste film van Michael Mann. Beter dan Miami Vice, dat wel, maar stukken minder dan Heat en Collateral.
Rasechte gangsterfilm,met heel wat schietpartijen, een intensieve klopjacht, een standaard en verplichte love-story. Hier stopt het goede nieuws.

Ik vond dat er teveel verschillende personages voorkwamen, die niet steeds correct geïntroduceerd werden in het verhaal, waardoor het soms wat gissen was waar die nu weer vandaan kwam. Ik vraag me af of ook anderen dat gevoel hadden. Niet zo leuk om personages niet te kunnen situeren. En Depp zet absoluut geen rol neer die me lang zal bijblijven als Dillinger. Ik snap niet waarom Stegenga hem zo een pluspunt vindt. Als je hem nu eens vergelijkt met die kerel uit "Blow", toch een kleurrijkere misdadiger. Net Depps rol kon door iedereen gespeeld worden (Bales ook daar geef ik hem wel gelijk in). Ik had vooral de indruk dat Mann zijn legendarische trucjes uit Heat nog eens wou overdoen (bankoverval met shootout op straat) . Een rush zoals in Heat kreeg ik er niet van. De jaren '30 sfeer heb ik in andere films eveneens al beter geweten al kan ik niet zeggen dat het ook weer slecht is.. Het miste wat mij betreft wat meer referenties naar die jaren, hetzij cultureel hetzij historisch. Zelfs "Untouchables" deed het op dat vlak beter. Ik kan ook nog "The Cotton Club" aanhalen van Coppola.

Jammer, ik heb weinig goede woorden over voor deze film.

Zag er veelbelovend uit zo'n piratenverhaal in de Molukken. Bijna alles is een faling; warrig verteld met vage dialogen, geen opbouw, matig acteren, weinig spektakel, ... Ik kan het de Thaise filmindustrie ergens wel vergeven, want ze beschikken nu ook niet over de budgetten van de Europese of Amerikaanse filmindustrie om de epische proporties te bereiken die zo'n film met zich meebrengt. Het meest vreselijke is dan nog dat het er erg ouderwets uitziet. Je zou bijna zeggen dat je naar een film uit de jaren '50 zit te kijken. Voor mij mocht het er allemaal wat gelikter uitzien. 2*

Heeft weinig om het lijf. Horror zou ik het niet noemen, hoogstens een zwakke thriller over een "intelligent" elektrisch signaal dat de bewoners van een huis aanvalt. Bovendien duurt het al een vol uur voor er iets van betekenis gebeurt. Een paar aardige special effects maar verder is het een belabberd (maar wel origineel) script en dito acteerwerk. Het reeds genoemde gelijkaardige Ghost in the Machine vond ik veel beter.

Typische jaren 80 horror. Heeft wel zijn leuke momenten, zoals het sfeervolle bezoekje bij de heks. Het monster Pumpkinhead komt vrij veel in beeld wat ook een pluspunt is. Is trouwens een bovengemiddelde monster design. Het slaat nergens op dat Ed het monster laat oproepen door de heks om tien minuten later zelf ten strijde te trekken er tegen, maar het script zit nogal los in elkaar. Een spannende film is het ook niet geworden. Daarvoor is het verloop te voorspelbaar : iedereen weet dat de jongeren één voor één zullen afgeslacht worden. Dan is het nog hopen op een deftige finale.

Goede komedie over komedie. En niet alleen omwille van Tom Hanks, die hier één van zijn minst gekende rollen vertolkt. Opnieuw draagt hij door zijn aanstekelijkheid veel bij aan de film en vormt een redelijk duo met Fields. Twee amateur komieken proberen door te breken als standup comedian. De één is een mislukte medische student die zijn hart volgt; standup comedy is zijn enige toekomstperspectief. De ander is een huisvrouw met drie kinderen die de passie heeft voor het vak, maar ervaring mist en thuis in een crisis zit met een echtgenoot die haar niet wil steunen.
Ik kon me niet echt vinden in het geïmproviseerde karakter van de moppen en velen waren erg flauw en raciaal getint btw; tegenwoordig wordt alles netjes gescript en gepland en is er maar een paar procent improvisatie. Ook de romantische avances van Hanks voor dit huismoedertype vond ik zo onnodig als wat.

Punchline blijft desondanks boeien door het samenspel Hanks-Fields en het spanningsveld met Fields haar thuissituatie. Daarna volgt nog een verrassende finale... de punchline van de film zeg maar.

Wraak is voor idioten en filmhelden. Castle is geen idioot., als je ziet op welke manier hij Howard Saint opzet tegen zijn eigen vrouw en 20-jaar oude vriend, waarvan hij niet eens wist na zo'n lange tijd dat hij homo was . De stoere Thomas Jane gaat de strijd aan met een niks ontziende Travolta. Karikaturale figuren (film is dacht ik ook een stripverfilming) en zeer krakkemikkig script maar hoogst amusant. Die geblondeerde rus vond ik erg leuk en de scène had een goede komische timing. Verder draait het om talrijke kills en genoegdoening voor the Punisher. Heel erg dun, idioot met erg ongeloofwaardige passages ( hoe hij de kogel overleeft , maar vermakelijk ingeblikt.

Vermakelijke stompzinnigheid. Thomas Jane zorgde in de Punisher (3,5*) nog voor een menselijk gelaat en voor een goede dramatische lading. Stevenson is daarentegen een droogkloterige moordmachine met Steven Seagal kapseltje die heel de film in kogelvrij vest rondloopt. Het kleine laagje diepzinnigheid beperkt zich tot momentjes waarin het moorden door Castle goedgepraat en verheerlijkt wordt (kots). Maar ach, het vermaakt wel. De groteske bad guy lijkt zo uit een film als Sin City of Batman gestapt te zijn en komt bijwijlen nog wel grappig over ook. Een Punisher film zonder bruut, sadistisch en grof geweld is geen punisher film dus daar valt niet over te kankeren.

Release the beast !

Leuk tussendoortje zonder meer. Het duurt nogal lang voor de film eindelijk uit de startblokken wil schieten, maar eens die gemaskerde jongelui het huis binnendringen wordt het redelijk intens. Sommigen worden letterlijk uit hun sokken geknald . Ethan Hawke brengt dit soort films altijd wel op niveau, ook al in Sinister. Alleen, wat een lachwekkend einde : waarom maakten ze die buren niet gewoon af? Nu mogen ze al uitkijken naar wraak het volgende jaar... ... of verhuizen? Origineel idee, en toch zal het mij niet echt bij blijven vrees ik...

Zelfde niveau als eerste film vond ik. Hoewel de scope van dit vervolg veel breder is doordat het zich buiten afspeelt, mist het de spanning die meer aanwezig was in de eerste film. Hoewel ze een sterk idee hadden om een sequel in te blikken, halen de makers bijlange niet alles uit de kast en voelt het net als in de eerste film aan, alsof er iets ontbreekt, met name het "exploitation" gehalte.

De poging is echter niet geheel gefaald : de brute actie spettert van het scherm; die Big Daddy figuur vond ik vet, en ook het stuk waarbij ze door die rijkelui opgejaagd worden steeg de film naar een hoger niveau. De eenvoudige moraal van de rijke elite tegen het klootjesvolk vind ik persoonlijk niet meer van deze tijd ...

Soort Smokey & The Bandit variant. Dan wel gebaseerd op de populaire zaak "D.B. Cooper" waarbij een vliegtuigkaper met een hoop geld uit een vliegtuig sprong en in de natuur verdween. De waarheid is dat men nooit echt heeft geweten wie deze man echt was. Is nu nog steeds een vrij groot mysterie. De verzekeringsagent Gruen weet echter wel die deze waaghals is, waarnaar iedereen op zoek is. Hij heet Meade, een ex-Vietnamsoldaat die hij ooit zelf drilde. Wat daarna volgt is een lange achtervolging tussen beiden... Deze actiekomedie is best leuk en luchtig kijkvoer, met een paar vette stunts zoals de wildwaterrit, en met een duo Treat Williams-Robert Duvall in topvorm.

Film die goed aangepakt werd. Het geluk komt niet zomaar uit de lucht vallen zoals je vaak in Hollywoodfilms ziet, maar is het gevolg van blijven knokken in een uitzichtloze situatie. Ik vond het de film authentiek maken. Geluk wordt geassocieerd met het hebben van het levensnoodzakelijke : een dak boven je hoofd, bescherming voor je kind, eten. Die scène in "de grot", waar een onbekende aan de deur van het WC zit te rammelen een schrijnend voorbeeld waar die basisbehoefte pijnlijk aan de oppervlakte komt . Ook de scène waarin meneer Frohm 5 dollar van hem leent voor een taxi blijft me zo bij. Dit soort kleine scènes zijn eenvoudig en sterk tegelijk.

Ook het feit dat mevrouw Gardner niet meer terugkeert in de film vond ik positief. Pursuit of Happyness schetst op die manier een onvolmaakte wereld en gaat een echte happy end uit de weg. De film mag dan wel goed eindigen voor het hoofdstuk "uit de miserie" raken , het valt niet te ontkennen dat alle problemen opgelost zijn. Hij moet zijn kind opvoeden, hij moet het maken in zijn carrière, enz. De nuance is er volgens mij wel degelijk. Een echte aanrader.

Pluspunten :
- de mooie animatie. Een waar kijkplezier.
- het dubbelzinnige ei Humpty Dumpty
-de zoektocht naar de gans met de gouden eieren

Minpunten :
-een pijnlijk gebrek aan humor
-het einde is een anticlimax en ontgoochelt

Ze worden alsmaar dwazer die handheld camera films. The Pyramid is trouwens niet helemaal op die manier gefilmd, naar het einde toe is daar helemaal geen sprake meer van. De film is verder een festijn van horrorfilm-clichés; totaal niet verrassend dus, maar de (claustrofobische) sfeer zit op enkele momenten wel goed.