Opinions

Een toppunt in de romantische komedie. De film weet wat romantiek is, en zet personages neer waar je om geeft, vooral Julia Roberts in een glansrol. Jammer dat het Amerikaanse kapitalisme een element is die de romantiek en liefde tussen Gere en Roberts een flink handje toesteekt.

Prey bouwt verder op een idee uit predator 2. Een betere film in de reeks ook. Veel actie en geweld. Het is zonder meer leuk gevonden om de predator te droppen op de jachtgebieden van de indianen. Dat geeft de film bestaansreden. Geen hoogstaand verhaal maar wel een hoop amusement.

Lesbians and gays support the miners...

Je hebt films die te traag zijn, deze gaat te snel. Het is rushen van de ene korte scène naar de andere in een film die teveel hooi op de vork neemt en teveel personages opneemt, zonder de moeite te nemen om die echt uit te werken. Die Mark Ashton bleef niet meer dan een oppervlakkige gay activistenleider, ook het lesbo punkmeisje Steph werd niet uitgewerkt, en de vrouwtjes uit het mijnwerkersdorpje waren er meer voor de misplaatste grap dan wat anders. Het onderwerp is natuurlijk interessant en verdient zeker een film maar had het toch anders verwacht; vond de feelgood te veel overheersen in de negatieve zin. De impact van de LGSM groep dwingt respect af, maar ik blijf de mening toegedaan dat dit een betere film verdiende, wel inclusief de humor die hier aan bod kwam. Die mocht er wel zijn, alsook de leuke soundtrack.

Zeer somber misdaadverhaal over zware corruptie binnen de politie. O'Connor (regisseur van het sublieme Warrior) maakt het nog dramatischer door er nog familiale relaties mee gemoeid te laten gaan. Ook de eerste keer dat ik Colin Farrell als een bad guy zie, maar ik vond niet dat zijn prestatie er uitsprong. Net als de hele film trouwens, die over de hele lijn redelijk standaard blijft. Er zijn enkele sporadische ogenblikken waarbij de zaken wel eens vanuit een vernieuwende hoek bekeken worden ( het spanningsveld tussen gerechtigheid en familiale belangen ) maar het vigilante einde viel me wat tegen. Ik kom uit op een film met hoogtes en laagtes.3*

Primal Fear is een zeer krachtige verfilming van het boek (dat ik nog heb gelezen voor het verfilmd was). Gere zet een goede rol neer als de egotrippende advocaat Vail, die met zijn jarenlange ervaring roet in het eten gooit bij de tegenpartij. Laura Linney ziet er snoezig en iets te braaf uit in haar rol. Ze slaagt er nooit echt in om haar mannetje te staan en een dreiging te zijn voor Vail. De confrontatie is slapjes en er mocht hier wel meer pit in zitten.

Edward Norton zet een bijzondere acteerprestatie neer als de stotterende Aaron Stampler, die iedereen in de waan laat over zijn schuld. Verder merkt men hier en daar wat onlogische taferelen, zoals de twee advocaten, die plots flik gaan spelen en achter een getuige aan zitten, of Stampler, die plots Gere in elkaar timmert, zonder dat Gere zelfs erg verbaasd lijkt.

Gelukkig is het verhaal erg goed, en ook de dramatische muziek van de Portugese diva Dulce Pontes spookt meermaals door de film. Wie van gerechtelijke thrillers houdt zal niet ontgoocheld worden. My word on that

Ik heb er ook van genoten . De film deed me in de eerste plaats denken aan Charles Bronson films en zou dus fans van genoemde acteur moeten aanspreken. Voor een film uit 1972 was het best hard en ook wat bloot betreft gaat het ver : die naakte vrouwen die als sexslavinnen verhandeld worden in veeboxen.. je moest het maar durven . De film blijft lekker onderhoudend en houdt zich niet teveel bezig met verhaal of hoogdravende dialogen. Er zitten enkele goede en sfeervolle actiescènes tussen met vooral de laatste 15 minuten als uitschieter. Vooral Hackman doet het goed als bad guy. Deze vroege exploitation is een echte aanrader.

Deze film verdient beter. Goor en gruwelijk is het niet, maar enerverend, spannend en geheimzinnig wel. Ik ben wel een liefhebber van Carpenters films. Het verhaal over de wedergeboorte van Satan is meer dan eens ijzingwekkend en de suspense blijft behouden tot het einde. Ook het einde vind ik geniaal dat ze een dikke fout hebben begaan door Catherine in de andere zijde ook gevangen te hebben gezet . Bij momenten erg eng... zwak vond ik wel dat hele zombie-achtige gedoe zowel buiten als binnen het gebouw : het goede idee werd hier aangevuld met één van de grootste clichés uit de horrorfilm, en dat vond ik een beetje een dooddoener.

Waarom niet? Ik ben nu ook niet het type kijker die zo'n films afbreekt omdat er CGI in zit of omdat de acteurs oppervlakkige helden vertolken. Film als entertainment naast film als kunst kan ook best OK zijn.

Prince of Persia was best mooi om te zien... met een vrij dom verhaal wel te begrijpen. Alles is mogelijk en de held haalt het altijd op de meest onwaarschijnlijke manieren, tot zelfs tegen de zwaartekracht in. Het is een film waar je blijft naar kijken omwille van de mooie beelden. Gyllenhaal overtuigt voor geen cent. Waarom hij? Gelukkig wordt zijn wat vervelende aanwezigheid lekker gecompenseerd door de mooie Gemma Arterton die er een exotisch tintje bijkrijgt. Ook Ben Kingsley bevindt zich mijlenver van zijn grote rollen uit het verleden zoals "Gandhi". Ik vond het allemaal acceptabel, maar voor mij zit er geen tweede kijkbeurt in. Ik geloof dat Prince of Persia beter zou gewerkt hebben als tekenfilm.

Interessante, doch ook achterhaalde en langdradige film over een New Yorkse flik die undercover meewerkt aan een grootschalige anti-corruptieoperatie. Williams in de rol van zijn leven, als agent die het goed bedoelt maar met heel wat gewetensbezwaren heeft af te rekenen. De eerste helft was bijzonder traag maar wanneer hij beseft dat hij zelf in het vizier komt en wanneer zijn identiteit in de pers uitlekt , wordt de film iets benauwder. Het is hoe dan ook een praatfilm die veel te lang uitdraait en dat maakt het tot een kijkbeurt waarbij ik even moest doorzetten. Dit had niet zo lang gehoeven maar Lumet legt wel de goede accenten wanneer hij aangeeft dat er geen winnaars zijn in dit "spel".

Lomp maar ook te entertainend om slecht te zijn. Rick Latimer wordt directeur van een probleemschool waar delinquenten en drugdealers de plak zwaaien. Hij wil terug orde op zaken stellen. Deze film is niet op zoek naar boodschappen of sociale kritiek. The Principal is in de eerste plaats een actiefilm waarin Belushi en Gossett Jr met hun spierballen rollen. In dit genre is een film als Class of 1984 wel beter.

Uiteindelijk niet zo sterk als ik dacht. Teveel personages, veel gevloek en boze blikken maar bijzonder weinig actie. Damn, dan vloek ik eens hard. Al zijn er wel een paar bikkelharde scènes en is de apotheose het wachten wel waard. Met twee uur is dit een veel te lange film, zeker omdat verloop en afloop aan de voorspelbare kant zijn. De twee hoofdrolspelers zetten hun rollen met veel talent neer. Zeker de psychopathische gangleider (toprol van Han), die een hele gevangenis van binnenuit controleert, is ijzingwekkend.

Vond ik één van de betere thrillers van dit jaar. Prisoners is aangrijpend, donker verhaal met een kille begin-van-de-winter sfeer, speelt in op ethische vragen en blijft geheimzinnig. Ik zou liegen moest ik zeggen dat ik al op voorhand wist hoe de vork in de steel zat. Het lukte de film aardig om me op het verkeerde pad te sturen. Het boeit en de 150 minuten trekken zo voorbij.

Jackman wordt niet bepaald als een sympathiek personage neergezet; wel spijtig dat de film zich zo sterk concentreert op Gyllenhaal en Jackman. De zoon van Jackman zien we bijna niet meer tevoorschijn komen en ook het bevriende koppel krijgt niet veel meer te doen in de film. Dat had voor mij nog meer diepte toegevoegd. De twists mochten er zeker zijn. Ook de sobere uitvoering kwam goed over. Verder waren er heel wat vreemde sprongen en verwikkelingen. Ik moet me bij BlueJudaskiss aansluiten bij hoe het meisje Joy plots teruggevonden wordt. Dat komt nogal uit het luchtledige vallen en daar moest ik ook even bij fronsen.

Prisoners is er één om zeker te zien en nu al een favoriet voor de toplijstjes.

Vreemde Sherlock Holmes film met dwergen, kanaries, het monster van de Loch Ness, een Belgische vrouw met geheugenverlies, de seksuele geaardheid van Sherlock Holmes. Wie nieuwsgierig is naar wat al deze zaken gemeen hebben moet beslist deze film bekijken. Ook de befaamde broer van Holmes, een hoge regeringsfunctionaris, hier vertolkt door Christopher Lee, krijgen we hier te zien. Mijn favoriete Holmes film blijft tot nu toe "Murder by Decree" maar deze film geeft op een subtiele manier een diepere kijk op de mens achter de mythische speurder. Dr Watson is nogal een slapstick figuur à la John Cleese vond ik... . Leuk om eens gezien te hebben, al is de acteur die Sherlock Holmes vertolkt nogal een kleurloos figuur.

Enkel de moeite om Johnny Depp eens in een flauwe film te zien toen hij 20 was. De jacht op tieten en de geile puberale humor zijn de hoofdingrediënten van deze ondeugende komedie die door de snel opeenvolgende komische situaties nog net te doen is voor 80 minuten. Ik vraag me wel soms af of er nog wel 'n publiek is voor dit soort films.

Seksistische komedie met allerlei situaties die onvermijdelijk leiden tot onderbroekenlol. My guess? Eén van Trumps favoriete films. Zo'n films kunnen nu niet meer. Meiden bespieden en fotograferen die aan het douchen zijn ... daarvoor vlieg je de bak in tegenwoordig. Ook een kneep in de billen of de borsten zou op juridische vervolgingen kunnen uitdraaien. Het niveau scheert kort boven de grond en de grappen zijn zo voorspelbaar dat je ze al ziet afkomen nog voor ze beginnen.

Enkel het duo Modine en een lieflijke Cates moeten nog voor dat misplaatst beetje romantiek zorgen. Bij de meiden is het gespreksonderwerp vaak de lengte en breedte van lullen, bij de mannen gaat het om een onweerstaanbare drang om de meiden in Eva-pakje te zien. Die scène waarin het trio vrienden vermomd als vrouwen binnendringen bij de meiden was trouwens wel de beste scène van de film. Heeft wel een paar leuke momenten maar de humor is te vaak erg puberaal en kinderachtig.

Parodie op de "Godfather". De film steunt volledig op het acteerwerk en mag rekenen op zwaargewichten Nicholson, Loggia en Turner. William Hickey, die Corrado speelt, is heerlijk om naar te kijken en te luisteren. Het kronkelige verhaal komt traag op gang, en het ziet er wat ouderwets uit maar eens de film de aandacht beet heeft en de situaties komisch worden, is het best genietbaar. Noch de acteurs noch John Huston zullen echter door die film herinnerd worden.

Ik ben best wel gevoelig voor de problematiek van asielzoekers, maar niet op die manier.. Deze deprimerende film heeft eigenlijk niks te vertellen behalve dat asielzoekers een doelloos bestaan leiden in afwachting van hun te verwachten negatieve beslissing. Migranten die met kerstbomen sjouwen, migranten die overal met vertalers rondlopen, dan dat gedoe met die debiele dansjes, Tomatski die in Istanbul dürüms eet en op het einde terug naar af is ... ja dat is doelloosheid. En dan? ... Ik kan bijna niet geloven dat deze naar een werk van Dimitri Verhulst is.

Er wordt in de intro gedaan alsof dit een heel uitzonderlijk geval is, maar ik zag er vooral een wat doorsnee serial killer film in die het pad kiest van de karakteranalyse. Er zijn in Frankrijk heus veel bizardere serial killers geweest dan Alain Lamare waarop deze film is gebaseerd. Bijzonder is dat de dader een gendarme was, waardoor hij makkelijker door de mazen van het net kon glippen. Canet, één van de Franse acteurs van zijn generatie, zet wel een nette karakterrol neer als een killer die geen controle heeft over zijn gevoelens en daden. Hoe hij zich gedraagt met zijn vriendinnetje vond ik nog het beste aspect van de film. Deze film heeft me echter niet helemaal overtuigd.

Vermakelijk maar ook nergens verrassend. Met Marvin en Lancaster in de hoofdrol weet je dat het goed zal zitten; het is een explosieve en avontuurlijke tex mex western waarin een rechter vier huurlingen betaalt om zijn vrouw uit de klauwen van een Mexicaanse bandiet te halen. Er zitten een aantal grootse actiescènes tussen zoals die Mexicanen die de trein achtervolgen. Voor mij persoonlijk kwam het allemaal te vertrouwd over om er een hoger cijfer aan te geven. Die Mexicanen zijn echt achterhaalde karikaturen, inclusief Mexicaanse kermismuziek. Voor schietpartijen, viriele vriendschappen en rondborstige vrouwelijke objecten zit je echter wel goed.

Plot houdt op zich weinig in en toont een man die vastzit tussen twee identiteiten. Hij denkt dat hij uit zijn opgebrande leventje kan ontsnappen door iemand anders te zijn. Daarna wordt hij achtervolgd door zijn eigen verleden (zijn ex) en door dat van de andere man (wapenhandelaars). Hoe goed hij zijn best doet om te ontkomen des te meer komt hij tot het besef dat je altijd herinnerd wordt aan wie je bent.

Het dunne verhaal maakte weinig indruk, maar de werkelijk schitterende fotografie en het sublieme camerawerk zijn toch wel ongelooflijk zelfs nu nog. Antonini neemt de tijd om van elke scène een tafereeltje te maken. Hier zie je geen flitsende montages waarbij de beelden om de zoveel seconden verspringen. Nee, Antonini beheerst wat zich binnen het decor afspeelt en laat de camera traag over de scène glijden. Dit is echte cinema die me overtuigt dat flitsende montages zoals we vandaag vaak zien de onkunde van het hedendaagse camerawerk verbergen. Hij lijkt ook zijn decors zorgvuldig gekozen te hebben : van moderne Gaudi bouwsels in Barcelona, stoffige haciendas in het rurale Spanje, de vieze vervallen dorpjes in Tsjaad. Het zorgt voor flink wat stemming. En zoals ook de meesten al duidelijk gemaakt hebben, is het camerawerk in de lange voorlaatste scène een waar summum voor de filmliefhebber. Ook het eerste hoofdstuk in de Afrikaanse woestijn vond ik erg de moeite.

Kan hier ook niet zo lovend over zijn. Belmondo vind ik al ergerlijk in dergelijke rollen, waar hij zich met een glimlach door de moeilijkste situaties worstelt Dat maakt de film nogal spanningsloos want als kijker weet je toch dat hij nooit in de problemen zal raken. Hier speelt hij een door de geheime diensten opgeofferde huurling die terugkeert naar Frankrijk om wraak te nemen. Niet veel beter dan een doorsnee Chuck Norris of Charles Bronson film. De score van Ennio Morricone is overbekend maar past eerder bij een drama dan een actiefilm. Acteur Robert Hossein, die Belmondo's nemesis speelt lijkt sterk op Tommy Lee Jones... Filmkriebel zegt: leuk voor een keertje.

Veel actie maar als thriller is dit niks nieuws. De ten onrechte beschuldigde voortvluchtige die zijn onschuld moet bewijzen is niet meer en niet minder dan het verhaal uit The Fugitive. Alleen wordt hier nog eens een serial killer in gedropt. Zeer entertainend, datwel, en terzelfdertijd ook erg ongeloofwaardig en voortdurend voor de hand liggend hoe het verder zal lopen. Ik heb ook iets tegen zo'n scènes die de nacht zouden moeten voorstellen terwijl je duidelijk ziet dat het op klaarlichte dag geschoten is. Lelijk is dat.

3* voor deze verrassingsloze verstand-op-nul-actiethriller.

Behoorlijke familiefilm over chimps die gebruikt worden als testpiloten in een militaire onderzoeksfaciliteit. De apen acteren beter dan Broderick en stelen de show, maar ze zijn zeker niet mooier dan de lieflijke Helen Hunt . Project X is vooral gericht op het aanwakkeren van emoties mede door het dramatische aspect rond blootstelling van de chimps aan radio-activiteit . Het grijpt aan en het medeleven werd bij mij makkelijk geprikkeld. De film schiet op het eind wat tekort en wordt slordig afgesloten.

Ondanks de geruchten over dierenmishandeling denk ik dat het vooral dierenactivisten-gelul is : in het plot staat het respect voor het dier duidelijk centraal en dat kan je niet zo brengen als je de dieren achter de schermen mishandelt.

Absoluut niet slecht wat mij betreft. Een spelletje met slechte afloop heeft buiten ieders medeweten een getuige, die jaren later terugkeert om de schuldigen om te brengen. Prom Night heeft het van zijn sterke build-up, waarin voornamelijk de ouder geworden schuldigen gevolgd worden en de familie van het slachtoffer, daags voor de jaarlijkse prom night. Zeker een genietbare sfeer, en ondanks de lange aanloop, vond ik het niet erg dat de killer pas in het laatste half uur in actie schiet. Leslie Nielsen kent iedereen van Naked Gun; daarom is dit best een opmerkelijk (maar matig) rolletje voor hem. Curtis als disco queen vond ik een stuk beter.

De Dardennes maken weer indruk met een eenvoudig maar aangrijpend dramaatje. Als film over illegale immigranten vind ik deze nog een stuk beter dan Le Silence De Lorna. De hulpeloosheid van die Afrikaanse vrouw komt beter over en wordt extra versterkt omdat ze niet weet dat haar man dood is, wat haar situatie nog gecompliceerder maakt. Igor zit in een dilemma waar hij een innerlijke strijd voert tussen de autoriteit van een amorele vader (een huisjesmelker) en compassie voor zijn medemens. Het eerste half uur vond ik redelijk traag op gang komen maar daarna, wanneer Igor voor Assita begint te zorgen leggen de broers Dardenne alle troeven op tafel. En over het einde denk ik dat Igor zich gewoon verder ontfermt over Assita en haar kindje zoals hij beloofd heeft, en zich verder distantieert van zijn vader.

Toch een duidelijke prequel al is het verhaal helemaal wat anders. Vreemd dat sommigen zeggen dat hier een sequel van zal gemaakt worden. De sequel is natuurlijk Alien anders zouden ze dit geen prequel noemen. De film kauwt voort op een welbepaald element uit die eerste film dat helemaal uitgewerkt wordt. Alien zit er desondanks vrij sterk door verweven. Visueel is de film erg sterk en zelfs verbluffend maar de 3D had erg weinig toevoeging. Je kijkt naar een Science Fiction film met grote S en grote F. Dat mag duidelijk zijn.

Nu en dan is het even met de wenkbrauwen fronsen bij enkele scènes die ongeloofwaardig overkomen. Maar de film geeft wel elementen genoeg prijs dat je er zelf een hypothese van kan maken en komt op de proppen met een goede mix van spanning en existentiële mysteries. Zeker geen ontgoocheling dus.

Our revenge will be to survive

Een onverdiende flop vind ik toch en één van de weinige films over de Armeense genocide. En wel degelijk een waarheidsgetrouwe, eerlijke film. De Turken zijn zeer nationalistisch, en hebben hun (etnisch homogene) natie verworven door andere volkeren te onderdrukken. Niet enkel Armeniërs, maar ook bvb Grieken die al duizenden jaren in het Ottomaanse Rijk leefden en hetzelfde lot ondergingen.

Vind het gejank rond sentiment hier wel redelijk hopeloos. Een verhaal rond genocide heeft net nood aan drama en emotie (vreemd dat men daarover in Schindler's List dan niet over gaat klagen), en dat werd hier goed aangepakt. Families en vrienden die uiteengedreven worden, mensen die elkaar dan weer vinden in deze miserie, geliefden verliezen. Zo moet het gegaan zijn.

De verschillende fases van de genocide komen aan bod: eerst het harmonieus samenleven, daarna de deportaties, de doofpotoperatie van Turkije, vlucht en verzet. De brutaliteit van dit alles wordt ook wel getoond maar het wordt nooit voyeuristisch of goedkoop.

De driehoeksverhouding werd niet op een geforceerde manier weergegeven; het draait niet uit op een rivaliteit tussen de twee mannen, maar op de kracht van de omstandigheden. Verder ook sterk en mooi camerawerk, indringende acteerprestaties, muzikaal prima ondersteund. Ik was best onder de indruk van dit historisch drama (een soort Dr Zhivago in Turkije) en hopelijk ben ik daar niet alleen in.

Het leven biedt niet altijd waar je van droomt of wat je wil. Dat is wat het leven ook is. Ik vond deze film niet echt over armoede gaan zoals mijn voorganger zegt, maar eerder over het niet kunnen waarmaken van de hoge verwachtingen die Amerika aan haar volk stelt ("dit is Amerika en iedereen kan het maken") om succesvol te zijn. De jongeren in deze film zijn in hun zoektocht naar een succesvolle toekomst helemaal niet gelukkig en daar komen de vanzelfsprekende stommiteiten bij kijken.

Sutherland en Ryan geven nog wel het beste van zichzelf, maar dit is verder een saaie film die nergens naartoe gaat. Veel kan ik hier niet aan geven.

Vond ik goed. Dit is ook een onderwerp dat me boeit. Van Sant heeft veel te vertellen en doet dat soms met eenvoudige treffende scènes (het meisje met de limonade) en op een boeiende manier, licht humoristisch zelfs. Het gaat eerst en vooral over de grootindustrie tegenover kleine onwetende boertjes. Hoe grond opgekocht wordt met een smak geld en er milieuvervuilende projecten op gepland worden (hier fracking). De film sluit nog af met een onverwachte twist en dat maakt het nog sterker. Visueel misschien geen groot spektakel voor de echte Van Sant fans. Niet erg, hij weet de kijker te boeien met een leuk verhaal, geïnspireerd uit het leven van alledag.