Opinions

Geslaagde roadmovie rond het onzinnig raciaal beleid van Australië om halfbloed Aboriginals aan te passen aan een blank gecontroleerde maatschappij. Daarvoor ontnamen ze Aboriginal moeders hun kinderen om ze een blanke opvoeding te geven in gespecialiseerde kampen onder voogdij van de staat.

Dat overkomt Molly, Daisy en Gracie, die daarna ontsnappen en te voet een lange reis naar huis ondernemen, achtervolgd door een spoorzoeker die betaald is om hen terug te brengen.

Noyce geeft met deze film een stem aan de Aboriginals over wat ze moesten ondergaan in een nog recent verleden. Dit is gebaseerd op een boek van Molly's dochter... Het ziet er allemaal goed uit : de visuele uitwerking, het acteren, de historische dimensie, zelfs een tikkeltje spanning ontbreekt niet. Alles is goed uitgebalanceerd waardoor dit één is die de moeite is om op de wenslijst te zetten.

Best geslaagde horrorfilm van Cronenberg. Altijd wat weerhoudend geweest om zijn oudere films te bekijken. Je ziet in elk geval een beheerste film die weet welke kant hij opgaat. Voor een 70s is deze ook best bloederig en gewelddadig. Na een verkeersongeval met een moto belandt Rose in een ziekenhuis waar ze een huidtransplantatie ondergaat. Daarna lijkt ze fysiek gemuteerd en krijgt aanvallen van razernij waarbij ze bloed van haar slachtoffers opzuigt met een appendix die zich onder haar oksel heeft ontwikkeld. Al snel komt een grootschalige epidemie op gang. Klassieke Cronenberg stuff waarin wetenschappelijk geklooi in horrorsituaties ontaardt. Maar wel 's een kijkje waard.

Cult!

Enkele reizigers zijn getuige op de highway van een ritueel menselijk offer door een satanische sekte. . Horror is het zeker niet wie komt er bij om dit als horror te labelen eigenlijk? Wel een actiethriller met een paranoide sfeer. Naar het einde toe flink wat actie. Ook veel vrouwelijk geschreeuw. Eindscène is cliché. Nee, vond het geen slechte film en zou zeker een remake verdienen.

Point Muir, 1942

Bij vlagen redelijk leuk. Gaat over de laatste weken in hun dorp van twee jeugdvrienden die naar de oorlog moeten. Hopper wordt verliefd op een meisje waarvan hij denkt dat ze van de upper class is, en zijn maat, de nietsnut Nicky, maakt zijn vriendin zwanger en is hopeloos op zoek naar geld voor een abortus. Mede door een goed werkende chemie tussen Penn en McGovern en een leuke eightball scène kom ik zeker aan een ruime 3*. De romantische invulling weegt ster door maar valt zeker niet tegen. Het was ook wel grappig om te zien dat in bowlings destijds, er mensen aangeworven werden om de kegels manueel terug recht te zetten.

Er klopt iets niet aan die film. De regie was mooi gedaan en enkele zaken werden goed aangepakt zoals het niet tonen van de stiefvader (met de bedoeling hem te ontmenselijken) en de aanstekelijke broederband. Maar dat ontsnappen aan de kindermishandeling is toch ook een serieuze brok vals sentiment waar je niet in kan geloven. Omdat de stiefvader op het eind van de film duidelijk nooit meer deel van het gezin zal uitmaken, klopt het niet dat de jongen voorgoed weg is van huis. En ook de verteller (Tom Hanks) die met nostalgie terugblikt op zo'n pijnlijke en zelfs traumatiserende herinneringen maakt de film soms erg onrealistisch. Radio Flyer is in mijn ogen dan ook deels een mislukking. Dezelfde thematiek vond ik beter uitgewerkt in This Boy's Life (1993) . Met enige mildheid 3*

Vrij zwaar oorlogsdrama over de "opruiming" van de Joden in Parijs in 1942. Het is allemaal wel mooi gefilmd en je voelt makkelijk mee met het hele gebeuren. Vooral het laatste half uur ligt het sentiment er te dik op en dat vond ik de film niet ten goede komen : de kindjes die huilen achter hun mama, lang uitgesmeerde scènes van families die gescheiden worden en het opzettelijk hard uitbeelden van de Franse politie zijn het soort scènes die op een geforceerde manier emotie loswerken. Als er teveel beroep wordt gedaan op dergelijke scènes is er iets mis, met name het verhaal interessant houden. Eerste uur vond ik erg goed, daarna teveel drama en traantjes. Misschien had hier een half uurtje vanaf gekund.

Eén van mijn laatste aanwinsten, in Frankrijk gekocht (collection Mario Bava). Het is de Italiaanse versie die ik heb gezien maar ook de Engelse staat erop als bonus (The Evil Eye), die wat meer humor bevat.
Het begin is sterk, het middenstuk zit narratief weer wat minder goed in elkaar met die luchtige sightseeing scènes in Rome. Maar wel afgewisseld met sterkere momenten die uit het film noir genre lijken door te sijpelen. Die waarbij Nora in bed ligt en er plots een schim achter het venster te zien is, is bijna iconisch. Ook de moordscène in het begin is mooi ingekaderd. Iemand vermeldt terecht Hitchcock, al is het plot hier veel dunner, minder complex dan een gemiddelde Hitchcock.

Zeker een verdiend hoog gemiddelde voor deze stijlvolle, interessante en goed geacteerde thriller die een aanzet vormde voor de giallo's.

Wel ik ben niet uit mijn sokken geblazen door deze film. Van Scorsese heb ik al beter gezien, van DeNiro heb ik al beter gezien en boksfilms al dan niet biografisch heb ik ook al beter gezien. LaMotta was in zijn hoogjaren een stuk krapuul met een slecht karakter : ziekelijk jaloers, ijdel, dominant. Niet het type mensen die respect opbrengen, of LaMotta nu een topsporter is of niet. Zijn ongezonde relatie met Vicky werd goed vormgegeven en hij verknalt het ook met zijn broer, die hem nochtans aanbidt. De lokale mafia blijft aan de rand een invloed spelen op zijn carrière. Wel is het zo dat LaMotta uiteindelijk zijn fouten heeft kunnen inzien en voor zijn gedrag heeft moeten boeten. De man schreef in 1970 zijn eigen autobiografie die aan de basis staat van deze film. Toegeven is half vergeven zegt men (once i was blind, now i can see) . De bokswedstrijden waren veel te fragmentarisch gemonteerd waardoor ik niet bepaald onder de indruk was. Waarom geen spannende bokswedstrijd in zijn geheel tonen? De brutale stijl van LaMotta gaat in veel scènes verloren. Voor mij een degelijk gefilmd maar te doorsnee drama.

Heel goed belle époque drama van Forman. Hij brengt deze periode mooi tot leven met indrukwekkende decors, heerlijke muziek, glamoureuze lifestyle en korte actualiteitsequenties. Hier wordt ook duidelijk dat een acteur op het hoogst van zijn talent is wanneer er een goede regisseur in de stoel zit. En dat gevoel had ik hier zeker. McGovern, een vrij middelmatige actrice, is hier zonder meer onvergetelijk als de wat dwaze Evelyn Nesbit, een bekend model uit die tijd, wiens mentaal zieke man een moord beging in het openbaar. En Rollins ook natuurlijk, veel te vroeg overleden.

Ragtime vermengt historische feiten met fictie. Het verhaal wankelt uiteindelijk in de richting van de zwarte pianist Coalhouse Walker, die het mikpunt wordt van een racistische grap door brandweerlui en koppig alles doet om genoegdoening te eisen. Maar Forman is formeel : in die tijd was de vrijheid van de zwarte erg relatief.

Erg de moeite. Ik verwachtte dat de verschillende verhaallijnen zouden samenkomen maar dat doen ze niet. Het zijn twee losse verhalen die zich naast elkaar afspelen maar er is idd wel sprake van een sterke verweving van beide plots. De finale akte in de belegerde bibliotheek waar Cagney (in zijn laatste filmrol) de situatie moet onder controle houden vond ik veel te lang uitgewerkt.

Is best een vermakelijke misdaadkomedie. Een klunzige ministersdochter droomt al lang van een job bij het interventieteam van de politie. De mannen zien haar echter niet zitten en zeker macho Froissard niet. Beetje een yoyo komedie : best goed wanneer Dany Boon erin komt, dan weer minder wanneer Alice Pol haar ding moet doen. Nochtans was de film gemaakt met de bedoeling om de actrice uit Supercondriaque meer screentime te geven.

De humor is vrij flauw maar het was niet allemaal kommer en kwel. Het niveau van Bienvenue chez les Ch'tis en Rien à Déclarer wordt tot mijn spijt nergens bereikt.

Eén van de allerbeste avonturenfilms met een onvermoeibare Indiana Jones. Een hels tempo, geweldige humor, top gefilmde scènes en een exotisch verhaal vol opwindende actie. Raiders of the Lost Ark blijft ongeëvenaard. Zo'n films worden gewoon niet meer gemaakt. Nu nog vraag ik me af hoe ze sommige scènes in elkaar hebben gestoken. Een film die iedere filmliefhebber deze naam waardig moet gezien hebben

Er zit wel wat in. Dat een mens zelfs na zoveel lijden in staat is tot vergeving blijft me verbazen. Dat maakt menselijkheid dan weer zo mooi. Railway Man is dan ook soms erg melodramatisch en ziet er bijwijlen nogal geforceerd uit. Het medelijden moet komen, de traantjes moeten vloeien. Geen film over de river Kwai, geen film over de oorlog in de strikte zin van het woord, wel een film over de verwerking van pijn en lijden en hoe verder te leven na al die ellende

For a worker, it's raining stones seven days a week...

Typische Loach (de tiende film die ik van hem zie), met een rauw sfeertje maar ook met luchtige bijna komische momenten (zijn recrutering als buitenwipper bvb), waarbij de gevolgen van chronische werkloosheid in de UK weer maar eens in de spotlight gezet wordt. Soms ook redelijk moralistisch met de rol van de katholieke kerk als herder van zijn schaapjes, de wanhopige burgers. Ergens is de vergelijking van het schaap in het begin van de film en Bob snel getrokken, al was dit misschien niet de bedoeling van Loach; Bob doet er alles aan om het geld bij elkaar te rapen om zijn dochter een communiekleed te kunnen kopen en raakt alsmaar dieper in financiële schulden.

Geen vernieuwende noch verrassende film van Loach, maar zijn socialistische inborst zorgt er opnieuw voor dat hij vurig opkomt voor de arme mens die vast komt te zitten in de radertjes van een slecht geoliede economie. Het einde vond ik wat te gemakkelijk.

Rainmaker wordt aanzien als één van de beste Grisham verfilmingen en eigenlijk is dat ook mijn opinie. De rechtszaak van een groentje tegen een bedrieglijk mega-bedrijf boeit tot het einde : zowel Damon en Voight vormen een solide acteerduo die tegenover elkaar staan in de rechtbank, met Danny Glover op de rechtersstoel. Eigenlijk is de volledige cast om van te smullen (Rourke, Scheider, Danes etc).

De Vito zorgt voor luchtigheid en een komische noot. Ik vind niet dat deze film nood had aan komische noten maar het werkt wel en maakt de rechtbankfilm ook makkelijk te verteren. Het verhaal met het mishandelde meisje Kelly vond ik een totaal overbodige toevoeging die trouwens ook maar 20% van de film uitmaakt. Dat lijkt er enkel bij gesleept voor de geforceerde romance.

Na Blood Simple, het erg goede debuut van de Coens, keek ik wel uit naar meer werk van hen. Na Raising Arizona is mijn Coen honger plots eventjes gestild.

Die films waar ik niet goed weet of ik ermee moet lachen of niet bevallen me niet zo goed. Ook Raising Arizona. Hier en daar zit er wel een goeie joke tussen, over de hele film echter te weinig om me tevreden te stellen. Ook de bij het haar getrokken, absurde situaties lieten mij nogal onverschillig (op dat gevecht met die premiejager na. Echt een erg goede mop waar hij niet weet van welke granaat die pin is uitgetrokken.) en de pret was hiermee volledig af. Ook Cage vond ik hier in één van zijn minste rollen. Het was allemaal slechts half zo leuk als het kon zijn. Met moeite een 2,5*

Rose wordt diensmeid bij de Hillyers. Al snel wordt duidelijk dat ze nogal losbandig is, tot grote ergernis van vader Hillyer. Maar Rose is een lief, onschuldig meisje dat alleen op zoek is naar wat liefde in een leven dat haar al van kindsaf heeft overgeleverd aan de straat. Dern is schattig in deze film, en één van de mooiste bijdragen vond ik de band tussen Rose en de oudste zoon Buddy (Lukas Haas), die ook zijn hormonale oprispingen heeft. Het voelde echt en eerlijk aan hoe ze met elkaar omgingen. Soms erg naief, zoals wanneer Rose met de wereldschokkende boodschap komt "girls don't want sex, they just want love"... wow zeg, dat verandert meteen mijn hele visie op het leven. Ik moet toch ook wel de kritiek kwijt dat het personage Rose zo zuiver en idealistisch voorgesteld wordt dat het bijna een karikatuur is of een heilige. Dit ging er wel al eens over. Of ik het goed vond? Ja absoluut hoor, het is een sentimentele (en vergeten) film met wat humor maar allemaal op de juiste manier gebracht. Duvall zet een rol van formaat neer als de vader.

Ik heb de extended versie bekeken. Volgens movie-censorship.com zijn er maar liefst 100 kleine wijzigingen aangebracht in deze extended cut, wat slechts resulteert in zes minuutjes extra. Stallone ging voor iets meer diepgang klinkt het ... nou ja, daar heb ik weinig van gemerkt

Na First Blood (3,5*) misschien wel de tweede beste Rambo prent, al moet ik nog Last Blood zien. Hij leeft blijkbaar al jaren in Thailand en is een geharde misantroop geworden. Mensen, niks voor hem. Een groepje missionarissen willen naar Burma gaan voor hulpverlening en vragen aan onze vriend om hen er te brengen met zijn bootje. Daar plegen pro-regeringsmilities genocide op etnische minderheden. Het moet er daarna van komen : de missionarissen worden gevangenomen door de barbaarse soldaten en Rambo wordt gevraagd om de klus op te lossen, weliswaar met een groepje huurlingen. De Vietnamveteraan is nog steeds handig met pijl en boog, maar is op zijn best achter een mitrailleur, gemonteerd in een jeep en wanneer hij explosieven in de jungle verschuilt. Wat een eindscène hier .. werkelijk alles wordt aan flarden geschoten. Aan geweld geen gebrek maar ik ben het niet eens dat men hier een menselijkere Rambo te zien krijgen. Die was er alleen in First Blood in 1982. Hier zien we enkel een norse moordmachine aan het werk.

Nog nooit eerder gezien deze. Deze sequel is allemaal actie. Rambo wordt in de Vietnamese jungle gedropt om foto's te gaan trekken (ja foto's trekken!!! ) van gevangenenkampen die tien jaar na het einde van de oorlog nog zouden bestaan. Dat is echter de kat bij de melk zetten; deze oorlogsomgeving voor Rambo is net een pretpark waar hij zich volledig kan in uitleven. De POW's moeten gered worden en onze vriend heeft een rocket launcher bij de hand waarmee hij de Russen en de Viets zal leren wat vuurwerk is.

Deze sequel heeft een grote cultstatus maar eigenlijk is dit een onvervalste B-film die lijkt op een veredelde Cannon film. Heb me niet verveeld maar de eerste vond ik stukken beter.

Minste. Voelde voor mij ook niet aan als een Rambo film. Tegen een drugskartel, dat is eerder iets voor een generieke actiefilm. Echt origineel vond ik het niet en alles was al vanaf minuut één ultra voorspelbaar. Die ondergrondse gangen, de jonge dochter die zal sterven , etc. Alles is ook weer lekker simplistisch zoals hoe Mexicanen afgeschilderd worden bvb. Pogingen tot het menselijk maken falen hard. Dat is iets waar elke Rambo film ambities mee had, maar enkel de eerste film slaagde daar in. In de volgende films wilde men enkel zo grof mogelijk geweld tonen. Ook dat maakt een Rambo film, dat is waar, maar wanneer hij met een mes het hart van de kartelleider uitrukt geloofde ik het personage niet meer.

Moet je kijken voor de actie, maar verder voegt het niks toe aan de vorige films.

Poeh, wat een heftige film, en heel effectief geregisseerd met een visuele stijl die me wat duizelig maakte. Het is natuurlijk één grote zwartgallige joke, een verboden fantasie. Iedereen heeft al wel eens in een depri dagje een "fuck this world" gevoel gehad en de meesten houden het dan bij het breken van een bord of gaan eens vroeg gaan slapen. Hier zijn de proporties zorgwekkender.

Het begin is een soort hersenspoeling : je wordt overladen met negatieve pessimistische boodschappen over alles wat slecht gaat in onze maatschappij. Het lijdt geen twijfel dat het voortdurend herkauwen van al die informatie uiteindelijk Bills stoppen hebben doorgebrand. Ik kan niet anders dan vaststellen dat het verhaal een gevaarteken voor extremistische ideeën is. Als fictie vond ik Rampage erg goed maar de boodschap waarbij de handelingen van de jonge psychoot gelegitimeerd werden kwam politiek niet correct over en verontrustte me toch wat.

Boll mag wel Boll heten, als hij nog met zo'n films afkomt wil ik best staan springen om ze te zien.

We need a cleanse... we need a reboot...

Rampage 2 is meer gepraat en minder rampage dan het goede eerste deel (3,5*). De politiek-maatschappelijke kritiek wordt met iets teveel kracht door de strot geduwd. Het lijkt alsof Uwe Boll de film alleen maar gemaakt heeft om zijn frustraties over de maatschappij via Bill uit te schreeuwen. Zo wordt de genadeloze killer uit de eerste film een echte talkshow presentator, voor het grootste deel van de film onderuitgezakt in een stoel met wieltjes en met twee guns in de hand voor het stoerheidsgehalte. Nee, dit is duidelijk een stap in de slechte richting. Hoewel de film ook weer z'n momenten heeft (zo was dat gebroken dvd'tje zowel simpel, spannend als semi-hilarisch ). Alles ziet er veel amateuristischer uit dan deel 1, vooral wanneer er explosies aan te pas komen.

Kurosawa ontgoochelt niet. Ik ben in het verleden al drie keer aan deze film begonnen en heb hem door zijn lengte nooit uitgekeken. Nu dus wel. King Lear is één van de grootste tragedies uit de literaire geschiedenis. Dat tijdloos verhaal over machtswellust en verraad kan alleen maar interessant beeldmateriaal opleveren. Nakadai, één van de grootste Japanse acteurs samen met Mifune, speelt hallucinerend goed als de oude koning. Hij geeft de indruk van een spook, iemand die al tot het verleden behoort en als een hond door zijn zonen is weggejaagd. Het is zware tragedie en Hidetoro is het beklagenswaardige personage die al dit gewicht op zijn schouders mag torsen. Echt... zo'n lot wens je niemand toe. De oorlogsscènes zijn zoals de meesten ook zeggen hier, indrukwekkend, en dan vooral die eerste grote scène, wanneer het derde kasteel wordt aangevallen en de oude koning gek wordt. Ik sluit me er absoluut bij aan dat die scène subliem is!

140 minuten vond ik dan weer aan de lange kant. Sommige scènes, vooral in de tweede helft, rekten de boel wel (alle scènes tussen de nar en de oude koning vond ik geen meerwaarde hebben ) en vroegen om een vlotter slotstuk.
Het is in ieder geval wel een film die indruk maakt.

Gibson mag de held uithangen om zijn ontvoerde zoon te redden. Sommige situaties zijn echt wel heel onwaarschijnlijk. Wie zet nu in zo'n situatie het leven van zijn kind op het spel door een beloning uit te loven op de ontvoerders ? Dit houdt niet weg dat het geheel onderhoudend blijft en enkele pientere ideeën verwerkt zoals de twist waarbij agent Shaker zijn partners in crime neerhaalt, het "fatale" schot, de zoon van Mullen die Shaker op zijn stem herkent waardoor hij gaat plassen ... Soms is het sentiment aan de vervelende kant en overgeacteerd, vooral door Gibson en Russo. Ransom blijft voor mij toch een aanvaardbare thriller. Geen meesterwerk en hollywoodiaans tot op het bot, maar vervelen doet het geen minuut en de bad guy is heerlijk.

Ik weet niet of het wel de "Mexicaanse" president was of gewoon de president van een fictieve Latijns Amerikaanse republiek. Ventura zet een geharde anonieme Franse huurmoordenaar neer die als opdracht heeft om de lokale tiran te vermoorden, wanneer hij zijn maitresse komt bezoeken in een klein stoffig dorpje. De opvolger moet de jonge onervaren kleinzoon zijn van een vroegere presidente... Wat hij niet weet (maar wel vermoedt), is dat zijn opdrachtgevers hem daarna direct uit de weg willen ruimen...

Er wordt veel tijd besteed aan de onsympathieke behandeling van de jonge snaak door de oude rot. Het gaat er niet om dat de de oude man de toekomstige "held van de natie" niet respecteert; later in de film begrijp je dat hij eigenlijk de jongen met zijn levenswijsheid wil klaarstomen om het roer over te nemen en hem wil duidelijk maken wat daarvoor nodig is.

Geen slechte avonturenfillm, ook niet de beste echter met Lino Ventura (de Franse Clint Eastwood), die altijd wel de show weet te stelen. De muziek is niet van Ennio Morricone zoals je zou kunnen denken.

Reconstructie van de aanslag die leidde tot de moord op 300 Italianen als represaille in een nabijgelegen grot, tijdens de Duitse bezetting in Rome. De zoveelste wandaad van de Nazi's. Er wordt gespeeld met het fameuze Nuremberg excuus (we volgden alleen maar bevelen op) en de passieve houding van de paus. Een hoofdstuk dat ik niet kende, maar droog gebracht. Het mist aankleding, sfeer en flow. Het wordt ook allemaal gevoelloos afgewerkt naar het einde toe. Vreemd ook dat Richard Burton hier meespeelt in de rol van de SS officier Kappler, die men dan nog ook eens ongepast wat ridderlijkheid meegaf om de schijn te wekken dat hij er echt niks kon aan doen. Nee, dit oorlogsdrama is niet van het beste. Goede scène was de aanslag zelf in de Via Rasella, een zeldzaam goed moment in de film.

Amper komisch met alle wil van de wereld. Gelukkig zat Atkinson er nog in anders was het helemaal niks geweest. En dan Cuba Gooding, die weer eens demonstreert wat voor slecht acteur hij is... echt zielig om zoveel moeite te doen en dan nog niet slagen om te doen lachen. Het is niet zozeer het gebrek aan talent die de film de doodsteek geeft dan wel de enorm flauw uitgedokterde grappen. Maar ik zou niet aan 2* raken zonder de enkele geslaagde grappen rond die eekhoornverkoopster en het Barbie museum voor neo-nazi's. . Dat ongelooflijk hypocriete einde ( geld is niet belangrijk, schenk het liever weg aan het goede doel ) paste hier ook niet echt. 2*

Het woord heerlijk is in alle opzichten toepasselijk op deze Pixar anime. Jaren geleden sprak het thema me niet echt aan waardoor ik me er nooit aan heb gewaagd. Onterecht blijkt. Ratatouille is inhoudelijk erg origineel en herinnert aan de oudere Disney's (die zullen wel jaloers zijn op deze film) en is bevolkt met leuke personages zoals de gluiperige Skinner, de onhandige Linguini maar de grote held is Remy natuurlijk. Eigenlijk weer een film die zowel jong en oud makkelijk kan bekoren. Speelt zich misschien net iets teveel in de keuken af; wat mij betreft mocht er wat meer avontuur in het restaurant zelf zijn, maar ik ben Anton Ego niet en de 4 sterren zijn makkelijk gegeven.

Afgrijselijk gedrocht. Dit is toch wel één van de slechtste films uit de 80s die ik heb gezien. Echt niks leuks aan, met de verschrikkelijke Sondra Locke die er niks van bakt. Wat een seut zeg. De ratboy Eugene doet het dan nog het best, maar geef toe, echt aaibaar is dit personage niet en de film is totaal niet grappig, ondanks alle pogingen die daartoe ondernomen worden. Als ik mocht kiezen tussen een trap in mijn ballen en nog eens ratboy bekijken, dan zou ik voor het eerste kiezen.. de pijn duurt minder lang.

Dit is een waarlijk mooie film. Ik haal hier graag even het recentere "The Selfish Giant" aan, die ik helemaal niet heb kunnen smaken. Moet er nog even over denken waarom dit me wel is bevallen en Selfish Giant niet. Ik denk dat het aan de poëtische manier is waarop Ramsay haar treurige verhaal brengt. Hoewel de toestanden van die arbeidersklasse-gezinnen allesbehalve om te lachen zijn, lukt het om mooie hartverwarmende momenten in te kaderen zodat de film ergens tussen grauw en feelgood zit. Scènes zoals de muis die aan het ballonnetje wegvliegt en het bad die hij met zijn vriendin Margaret Anne neemt, maar ook de bus waarmee hij even het platteland bezoekt zijn die momenten waarop Ramsay even wegkijkt van alle armoede. Ja, het is een op en top Brits drama, maar dan toch zonder de soms zo typische negativiteit. Tussen het grijs priemen ook enkele zonnestraaltjes.

De poster is stoerder dan de film.
In een wereld na een nucleaire ramp dwalen mensen rond en proberen ze te overleven. Falk is ook zo'n man, maar wanneer zijn gezellin vermoord wordt door Ravagers (verwilderde mensen), moet hij vluchten, op zoek naar een plaats van hoop, Genesis genaamd.
De vormgeving is nog te doen en er zit best veel actie in, maar het verhaal stelt echt niks voor, en bevat serieuze logicafouten. Richard Harris speelt hier samen met zijn tweede echtgenote Ann Turkel. Onlangs uitgebracht op bluray op het [Imprint] label, in een oplage van 1500 kopieën.