Opinions

Leuk onderwerp dit verhaal over het ontmaskeren van valse helderzienden en mediums die mensen doen geloven dat ze speciale gaven hebben. Tot De Niro zich aanbiedt, een blinde man die wel eens geen charlatan zou kunnen zijn.

Erg onderhoudend, maar op het einde besef je dat de film niet goed in elkaar zit. Hoe De Niro zijn gedachten op Polaroid heeft gezet wordt nergens verklaard en bewijst op zijn minst dat hij niet 100% een bedrieger was. Dat Buckley dan weer kinetische krachten bezat vond ik een erg geforceerde twist. Het resultaat komt mij in ieder geval nogal als "quick and dirty" in elkaar gestoken over. Kleine 3*

Herzien vorig weekend voor de zoveelste keer en haalt me ditmaal over de schreef om hem in de gallery of fame te zetten. Ik blijf dit toch wel een bijzonder sterk werkje vinden. Motivatie :

- de twists zijn talrijk en stuk voor stuk geweldig

- samenspel Cage - Hopper - Boyle en Walsh is bij momenten magisch

- de "on the road" sfeer is een prachtig decor voor dit soort verhalen

- elke minuut is nuttig ingevuld.

Dolfje in Afrika. Slecht zeg. Lundgren is een droge Sovjet-karikatuur die zich tegen zijn superieurs keert in een Afrikaanse burgeroorlog waar de Russen een rebellenleider willen ombrengen. Hij mag een twintigtal kleuterzinnetjes afratelen in de hele film. Echt één van de flauwste prestaties ooit in een actiefilm. Met zijn veel te korte short waar zijn ballen bijna uithangen ziet hij er ook nog super-belachelijk uit. Dan is er nog de setting in Afrika en de actie, die nog net voldoende zijn om deze film door te komen. Veel stelt het niet voor en het is niet veel spectaculairder dan een doorsnee The A-Team aflevering. De Hind helicopter moet overduidelijk het stokpaardje van de film zijn. Telkens als de kans zich voordoet zie je het tuig in beeld.

Derde van de Conan trilogie, eigenlijk meer een spinoff want hoewel Schwarzenegger hier meespeelt, heet zijn personage Kalidor. Red Sonja is in feite een ander personage uit het universum van Robert E. Howard. Verder zien we ook enkele acteurs terugkeren uit de twee andere Conan films zoals Sandahl Bergman en Pat Roach. Voor de rest een triest boeltje natuurlijk. De dialogen zijn ongelooflijk slecht, en "acteren" is een woord dat hier niet van toepassing is. Het enige positieve was dan nog de vormgeving; die kamer met die kaarsen waar de talisman ondergebracht werd had toch wel iets. Simpel maar het ziet er vandaag mede om die reden erg gedateerd uit. Gelukkig komt er volgend jaar een nieuwe versie in de zalen met Matilda Lutz in de hoofdrol. Benieuwd wat dat zal geven.

Sterke spionagefilm met een prachtige Lawrence aan het werk. Eén van haar meer memorabele rollen. Schoenaerts krijgt een belangrijke rol toebedeeld en mag haar van repliek dienen. Toch wel knap van onze nationale filmster om in zo'n film te mogen meespelen. Verder ook nog Jeremy Irons en Charlotte Rampling in de cast . Na het reeds heel goede maar meer comic-achtige Atomic Blonde weeral een vrouw als spionne in een film die iets klassieker is van opzet (mol zoeken, niemand is te vertrouwen), maar bloed en bloot niet schuwt. De folterscène op het einde met Edgerton vond ik best heftig. Ik hou van spionagefilms, en er zijn er amper die ik minder dan een 4* gegeven heb de voorbije tien jaar; ook deze is heel degelijk, zeker verplichte kost voor liefhebbers van het genre.

Maffe SF racefilm voor volwassenen. De tekenstijl deed me aan de pop art van Roy Lichtenstein denken en dat kwam erg retro over (oude comics) maar zeer geslaagd. De animatie is chaos en verwarring en deed me dan weer aan de trendsettende Metal Hurlant strips denken, waar tekenaar Moebius naam en faam maakte.

Het gaat allemaal zo vlug (in de eindrace) dat het oog nauwelijk kan bevatten wat er op het scherm gebeurt. De gefragmenteerde actie waarbij mafiafilm, race-geweld en militaristische science fiction aan hoog tempo dooreen gehaspeld worden geeft een rommelige indruk. Dan wordt de actie ook nog afgewisseld met een lang en vrij saai middenstuk. Iets te veel hooi op de vork.

Zware zit over John Reed, een journalist die het communisme wilde invoeren in de Verenigde Staten via revolutie. Ik verwachtte een meer epische historische film, maar Reds bleek meer een taaie biopic met heel vaak politieke en ideologische discussies, soms onderbroken door echte getuigenissen. Ook gaat een groot deel van de tijd naar zijn stormachtige relatie met Louise Bryant, een geëmancipeerde vrouw die naar eigen erkenning zoekt en erg op haar vrijheid gesteld is. Merkwaardig om Jack Nicholson in een bijrol te zien hier, als een cynische journalist die haar probeert te verleiden.

Reds legt eigenlijk wel de essentie van de Amerikaanse politiek bloot, waar men wil dat de macht in handen van een kleine rijke elite blijft. Dat wordt nog tot op vandaag bevestigd waarbij kapitalisme nog steeds het geldend axioma is. De kleine garnaal heeft weinig kans in de politieke besluitvorming en een middenklasse is zo goed als onbestaand. Het communisme werd daarom vrij vlug als een dreiging gezien die moest gecrushed worden. Geld was de motor voor welvaart en vooruitgang. De Red Scares zouden tot in de jaren zestig schering en inslag zijn in de States.

Interessant ondanks flink wat tekortkomingen, maar niet echt een film voor het groot publiek. De historische figuren die in de film verwerkt zitten zijn daarom te onbekend en de geschiedenis van het communisme in de VS zal voor velen een ver-van-mijn-bed show zijn.

Spannend tot zeer spannend, maar ook dun tot zeer dun, bijna niks eigenlijk om je anderhalf uur bezig te houden. Enkele toeristen worden na het kapseizen van hun bootje gedwongen om naar een eiland te zwemmen. Dat eiland ligt 15 à 20 kilometer ver ... Fucking Hell! ik denk dat je al een atletische conditie moet hebben om dit aan te kunnen dus ik vond de afstand wel overdreven. Maar waar het hier om draait is de verschrikking om open en bloot te staan voor een gevaar waar je niks tegen kunt doen. En het lukt de makers wel om een verstikkend gevoel over te brengen. Ze zijn letterlijk een vogel voor de kat, of in dit geval een sardine voor de haai. Ik vond persoonlijk The Shallows een betere film, en ja ik geef toe, ook dankzij Blake Lively. Kleine 3*

Vond het wel een innemende film van Ozon. Al na vijf minuten wist de film me wel mee te nemen in de gevoelswereld van Mousse. Wat daarna volgt is een rustige aangename film over rouwverwerking, vluchten voor de werkelijkheid, en de draad van het leven terug proberen op te nemen. Wie zei dat alle films over rouw deprimerend waren? Kenners van Ozon zullen ongetwijfeld nog andere motieven herkennen in zijn film zoals de homoseksuele relatie, de omgang van mensen met de hardere kanten van het leven. Maar het is vooral Isabelle Carré, die trouwens echt zwanger was tijdens de opnames, die de ster van een film is, die eindigt met een onverwachte twist.

Bizarre film die deze week op ARTE te zien was. Een familiedrama met een science-fiction element; zo vreemd als hier ziet men ze niet vaak. Het is een film met een krachtig symbool : de "sex alien" stelt seksuele verslaving en genot als een drug voor, die hen naar hun doem kan leiden . De vier hoofdpersonages zijn stuk voor stuk seksueel gefrustreerd en innerlijk diep ongelukkig. Enkel een bezoekje aan een afgelegen hut in een bos kan hen enig plezier brengen. Dit is de tweede film van Escalante die ik zie na Heli, maar dit is een stuk zwaardere kost en bovendien blijven onvermijdelijk enkele vragen onbeantwoord. Niet voor iedereen maar de film bleef wel intrigerend, duister en geheimzinnig van begin tot eind. Zeker geen feelgood.

Ondanks de slechte kritieken vond ik hem wel goed. Vrij spannend zelfs. Er hangt een duister en onheilspellend sfeertje door de hele film. Zeker de schaduw van een satanische sekte die detective Kenner tot in zijn dromen lijkt te achtervolgen was goed gebracht. Het lukte de film toch om voor een heftige rilling te zorgen. Een tikkeltje voorspelbaar, want met een beetje logica weet je al vrij vlug welke kant het allemaal zal uitgaan, maar daar wil ik niet over spoileren natuurlijk. Het zal denk ik Amenabar toch lukken om met de voeten van minstens enkele filmfans te spelen. . Hawke past goed in dit soort rollen en net als in Predestination, is hij de man die zijn stempel drukt op de film. Het is zelfs redelijk de grote Ethan Hawke show. Emma Watson heeft niet genoeg om handen om te gaan schitteren en Thewlis krijgt een redelijk ondankbare bijrol als de zielenknijper.

Wat een slechte film. Zelfs als drakenflick is hij slecht en is een smet voor de filmografieën van McConaughey en Bale. De ene idiote plotwending volgt de andere op.

Het geslacht van de draken was zo één van die domme elementen : Wat was het geslacht van die draak in het begin dan? Als 'm mannelijk was, moest hij zich dan nog kunnen voortplanten. Toevallig een wijfje tegengekomen? Teveel nadenken bij deze film heeft geen zin. En op de koop toe vielen de special effects ook nog tegen.

Niet te begrijpen waarom zoveel geld werd gepompt in zo'n flauwe film. Dit is enkel een interessant voor een tienerpubliek en zelfs dat betwijfel ik nog....

Thriller met wat humor en slechte twists verpakt in een wat mislukt kerstsfeertje. Leuk om eens te zien maar het laat op alle vlak weinig indruk na. Daarom razen er teveel clichés voorbij (vermomde overvallers bvb), en is met name Affleck niet echt een acteur waar ik enthousiast over ben. Ik had het dan meer voor Sinise, die altijd sterke rollen speelde in zijn carrière. Een deftige middenmoter, niet meer.

Geweldig historisch drama met een sterke rolinvulling, naar het boek van Alexandre Dumas (de 3 Musketiers). Niet zozeer Auteuil maakte de meeste indruk maar wel Jean Hugues Anglade als de zwakzinnige koning Charles IX en uiteraard ook Adjani. De film speelt zich af tijdens de godsdienstoorlogen tussen katholieken en protestanten, waarbij de twee kampen elkaar naar het leven staan. De film begint met de bruiloft van de katholieke prinses Margot met de protestant Henri de Navarre (de toekomstige vorst Henri IV). Een politiek huwelijk dat bedoeld was om de protestanten in een val te lokken (de nacht van Saint Barthélemy). Niet alleen de talrijke intriges met een in verval zijnde koninklijke familie komen aan bod, maar ook de verdoken liefde van Margot voor een jonge edelman, en het verbond tussen Margot en Navarre om elkaar te helpen, wat Navarres leven meermaals redt, en zo stilaan de nachtmerrie van Margots moeder, Catharina de Medici waarmaakt: dat Frankrijk zal geregeerd worden door een protestant. . Boeiend en werkelijk goed gebracht!

Een wat vergeten kerstsprookje over een meisje die op zoek gaat naar de kerstster, symbool van onwrikbaar geloof. Mooi om naar te kijken maar het verhaal is niet zo meeslepend en magisch als ik verwachtte.. er had wat meer kerstsfeer in mogen zitten, nu lijkt het meer op een Grimm sprookje. De kind-actrice die Goudlokje speelt loopt er schaapachtig bij. Met 75 minuten speelduur duurt het ook niet lang en krijg je de kans niet om je veel te ergeren.

Zeer fijne coming of age film met een warme Mississipi / Tom Sawyer" sfeer anno 1912. De 11 jarige Lucius laat zich manipuleren door een oudere schelm, Boon, om even een tripje te maken naar Memphis met de gloednieuwe auto van Lucius' grootvader. De omzwerving langs het bordeel vond ik nogal wat tijd innemen, maar dat is ook het enige punt van kritiek dat ik kan vinden. De regie is zomers fris en nostalgisch, de muziek van Williams én de acteerprestaties zijn hartverwarmend en McQueen speelt een leuke rol als Boon. De reeds genoemde modderscène is zeker een attractie maar ook de paardenrace was gaaf in beeld gebracht, met de camera die pal naast hen lijkt te blijven hangen. Dit is een wat vergeten familiefilm voor jong en oud; ik zal hem zeker nog eens bekijken in de nabije toekomst.

Een wetenschapper past een verjongingsserum toe op een ouder wordende actrice met ranzige neveneffecten als gevolg. Niet helemaal verkeerd. Heel wat horrorfilms kwamen in me op bij het bekijken van deze film : Brain Damage, Re-Animator, The Fly... De special effects zijn bovendien helemaal niet slecht en de regisseur heeft tenminste het lef om alles vol in beeld te brengen. De amateur acteurs deden hun best om er iets leuks van te maken. Vrij leuk en best uit te zitten. Een wat foute horror als deze als tussendoortje kan ik wel smaken.

Redelijk geschift Zes verhaaltjes waarbij gewone situaties lelijk uit de hand lopen en mensen controle over zichzelf verliezen. Het eerste verhaal met dit vliegtuig vond ik het minste al zag ik in de aftiteling dat die twee oudjes de ouders van de zelfmoordpiloot moesten voorstellen ... nogal bij de haren getrokken. Tweede heeft dan weer net iets te weinig om het lijf. Drie en vier waren veruit de beste, met lekker zwarte humor, een sterk gevoel van frustratie en onrecht waarbij geweld de enige uitlaatklep is.

De vierde kortfilm met Ricardo Darin vond ik het kersje op de taart. Ook de vijfde kortfilm wist best te boeien, al kon het abrupte einde mij niet smaken. Zesde was visueel de beste : enkele knappe camerashots, een hysterische sfeer met een schitterend vertolkte rol van Erica Rivas... en hoe mooi als de woede "con pasion" eindigt. Voor nu een 3,5* maar dit kan zo een 4* worden.

Was een straight to video meen ik me te herinneren. Niet eens slecht gespeeld door Rossi en Nelson. Ze zetten aardige rollen neer. Deze thriller weet niet echt te boeien en volgt van begin tot eind eenzelfde saai patroon : killer duikt op, cops komen op de crime scene, cops in het commissariaat, killer duikt op, cops komen op de crime scene enzoverder ... Een twistje kon er toch zeker nog wel in toch? Of een zijplotje? Ik zeg maar wat. Veel spanning hoef je niet te verwachten. Opmerkelijk is dat deze matige film nog drie sequels kende.

Niet slecht. Remember Me vindt schoonheid in kleine dingen en probeert de kijker bewust te maken om de kans niet te laten voorbij gaan om gelukkig te zijn, want het leven is te kort om tijd te verliezen aan futiliteiten. Het romantische verhaaltje is net zo belangrijk in de film als de band die Tyler heeft met zijn vader en zus.

Het gaf een pijnlijk gevoel dat er in die familie veel tijd verloren is gegaan. Om de één of andere manier draagt iedereen een stukje pijn in het hart en is er daardoor een gebrek aan emotionele connectie tussen al die wat droevige personages, een gebrek die de harmonie van hun bestaan verstoort ... De connectie vindt Tyler dan met Ally.

Ik vond het nu en dan wat volhardend in het overdramatiseren maar met bovengemiddelde acteerprestaties, met een einde die je nooit ziet aankomen en het hele verhaal in één klap in een heel ander daglicht plaatst. 3,5*

Povere verfilming en dan ben ik nog gul met mijn 2,5*. Niet dat het lelijk is en ook niet omdat het niet uit te zitten is. Filmisch is het zeker aangenaam. 100 minuten is echter veel te kort om de emotionele impact van het boek te vatten. De ontberingen, het mensonterende, de eenzaamheid, het hartverscheurende, dat heb ik amper gezien laat staan aangevoeld. De omzwervingen van Remi en Vitalis duren in tijd vrij lang (meerdere jaren), maar hier lijkt het wel een zondagswandeling van een week waarna hij met zijn echte ouders herenigd wordt . Dit komt redelijk belachelijk over. Dat is heel het tegengestelde van het boek, waar het droevige lot van de wezen aan bod komt en alle miserie van de wereld op Remi losgelaten wordt. Er verdwijnen ook een hoop personages: om te beginnen de honden Dolce en Zerbino. Zelfs de vriendjes Mattia en Arthur werden opgeofferd. Wie een goede versie wil zien, moet beslist de Japanse anime uit 1977 bekijken: enorm droevig en zeker niet de feelgood show die men hier opvoert. Conclusie: voor wie niet vertrouwd is met de anime en het boek zal dit allicht redelijk overkomen. Voor een deftige verfilming van dit boek heb je minstens 2 films van drie uur nodig.

Viel me nogal tegen. Ik was even vergeten dat de film deels een komedie was, en het zijn net die parodie-stukken met die fake-aziaat die me niet lagen. Waarom een fake-aziaat trouwens? Liepen er op dit moment geen genoeg echte rond? En zo werd het eerste uur een vrij saaie Karate Kid parodie met een lang en idioot leerproces. Daarna, vanaf de actiescène aan het vrijheidsbeeld in stellingen kwam dan eigenlijk het avonturenspektakel (inclusief Indiana Jones-achtig deuntje); geen rust meer tot het einde. Dit werd gevolgd door een infiltratie in de militaire onderzoeksfaciliteit met de slimme dobermans. De laatste akte brengt ons in Mount Promise, een testsite voor nieuwe wapens., waar Remo Williams een vrouwelijke buddy/love intrest krijgt. Ik vond het ook teveel als een TV-reeks wegkijken en daarom geef ik niet meer dan 2,5*.

Mooie film die kinderen gelukkig zal maken. Een meisje raakt vertrouwd met de wonderen van de natuur met op de achtergrond prachtige landschappen. Fictie en natuurdocumentaire liggen heel dicht bij elkaar. Jacquet weet ook op een knappe manier voor magie te zorgen (bvb de scène met de nachtdieren). De ster is echter de vos Titou, die een onafscheidelijk speelkameraadje wordt.

Trust me, i'm the indian out here

Viel me best mee, maar ben dan ook een fan van Kiefer Sutherland. Het beproefde recept uit de eighties is terug : twee totaal verschillende mannen moeten samenwerken om een schoft terug te vinden die een waardevolle speer gestolen heeft. In het rijtje buddy movies hadden we flik versus indiaan nog niet gehad. Verder flink wat geweld, een lange car chase en een beetje humor. Ondankbare rol voor Jami Gertz. Eindnummertje is van Bryan Adams. Goed om eens gezien te hebben als je geen te hoge verwachtingen stelt; Renegades heeft verder geen hoge herzieningswaarde.

Het gekibbel tussen Reynolds en Minnelli is vermoeiend in deze doordeweekse misdaad comedy. Er is dan ook weinig nieuws te bespeuren. Alles verloopt gewoon volgens het boekje inclusief de ontluikende romance. De meeste actiehelden uit de jaren '70 konden hun draai niet meer vinden in de jaren 80 en speelden in alsmaar matiger films. Na Bronson en Eastwood moest ook Reynolds stilaan plaats ruimen voor de nieuwe generatie.

Japanse (tragi)komedie is een genre waar ik me tot nog toe niet teveel aan gewaagd heb. Niet zeker of het mij wel zou bekoren. Omdat ik zelf een grote kattenvriend ben, leek Rentaneko me wat bij wijze van introductie. Wel een lief filmpje uiteindelijk over een single vrouw die katten verhuurt aan eenzame mensen om het "gat in hun hart" te vullen. De interactie tussen deze vrouw en haar klanten is vaak een beetje weird, maar de symmetrie in de dialogen en scènes maken er een vrij knuffelbare film van. Het is inderdaad geen billekletser hoewel de humor er zeker is, maar de aandoenlijke actrice en de vele katten (de dikke onverstoorbare Master Utamaru is mijn favoriet!) doen veel goeds. Nooit zag eenzaamheid er zo leuk uit.

Niet zo slecht als ik dacht. De actie is overaanwezig en goed in beeld gebracht. Verhaal moet je hier niet verwachten maar wie maalt erom als je toch bloederige actie wil zien? Het is HongKong style, maar dan met een groter budget. Het einde vond ik veel te snel afgerond. Had hier iets meer van verwacht. Desondanks blijft dit een lekker ongecompliceerde actieprent.

Haha, wat een lekker tegendraadse film die moeilijk in één genre te steken is. Repo Man is een cultfilm sinds jaar en dag. Je weet echt niet waar het allemaal naartoe gaat : een jonge gast vindt een job als 'repo man' en moet dus wagens stelen van mensen die hun schulden niet afbetalen. Tot er een Chevy Malibu gesignaleerd wordt die een hoop geld waard is. Maar de repo's zijn niet de enigen die achter deze vreemde wagen zitten. Obscure regeringsagenten, autodieven, punks en UFO-sekteleden staan elkaar in de weg. De humor is absurd, donker maar het werkt allemaal naar behoren. Naar het einde toe wordt het nogal chaotisch maar ik heb me hier erg mee vermaakt.

Moderne detective film (whodunnit) waarin een agent, Nichols, onderzoek voert naar de brute moord op de vrouw van een vastgoedmakelaar. Aanvankelijk lijkt de enquête moeilijk van de grond te komen en is er zichtbaar geen spoor dat naar een duidelijk motief leidt. Tot...

Geen simpele film dit, zit ingewikkeld in elkaar en dat komt doordat er teveel elementen in het verhaal geworpen worden, waarvan sommigen eigenlijk van weinig belang zijn en enkel bedoeld om het publiek zand in de ogen te strooien. Dit heeft ook tot gevolg dat bepaalde verhaallijnen niet goed afgewerkt worden (of lijkt dat maar zo?). Wat is er nu bvb gebeurd met Eli Phillips? En die tandafdrukken? Er werd ook gesproken over een pruik met wit haar? Er wordt ook vaak gehint op een event uit het verleden van agent Nichols, maar een duidelijke link met de actuele gebeurtenissen blijft vaag... De klusjesman die zogenaamd Nichols vrouw wil versieren is al helemaal een dwaze toevoeging.

Del Toro helpt gelukkig de film een heel eind ver en ook het laatste half uur zat de spanning er goed in. Ondanks de sporadische vaagheid was dit ontegenzeggelijk een sterke en spannende film, maar net iets te lang en te zwaar volgepropt.

Als preventieve film over de gevolgen van drugsgebruik kan dit wel tellen ... Drie jongeren en de moeder van één van hen kennen een neerwaartse spiraal door hun verslaving aan drugs en amfetamines. Burstyn zet een memorabele rol neer die pijnlijk is om te zien bij vlagen. Nochtans heeft ze het zelf niet gezocht: haar psychiater schreef haar teveel van die pillen voor (nogal ongeloofwaardig toch).

Requiem for a Dream kent geen medelijden voor zijn personages: op het einde hebben ze hun nachtmerrie bereikt ... Veel visuele truukjes in de film die het allemaal trippy maken, maar door het overmatig gebruik ervan had ik iets van "Ok nu heb ik het wel gezien".

Dit is zeker een goed en sterk en deprimerend drama die velen wel afkerig zal maken voor dit chemische spul. De beste scène vond ik trouwens gewoon die TV show die plots naar de huiskamer van de moeder verhuist. Subliem om te zien gewoon.