Opinions

De meeste CO emissies komen van de industrie, en dingen produceren is een hoeksteen van onze samenleving. Zolang er mensen consumeren, zal er geproduceerd worden, zal er energie nodig zijn om die productie tot stand te brengen, met emissies tot gevolg. En reken maar dat ze alles zullen uitdelven en zuigen tot de laatste steen en druppel. Zo zit het systeem in mekaar. Behalve dit vind ik klimaat ook maar een deel van het probleem : het werkelijke probleem is overbevolking. Ik geloof niet dat Thunberg een erg brede kijk heeft op de problematiek : die beperkt zich tot de nefaste gevolgen van climate change en niet meer dan dat, terwijl het de oorzaken zijn die aangepakt dienen te worden. Maar daar hoor je niks van. Zoals Putin terecht insinueert, de wereld is complexer dan door de ogen van Greta.

Met alle respect voor haar. Ondanks dat ze soms wat creepy is, vind ik haar wel een intelligent en oprecht geëngageerd meisje, maar het is niet een minderjarige met nul politieke ervaring die geacht is de les te lezen aan regeringsleiders. Behalve het misplaatste showgehalte is dit ook een verkeerd signaal. Voor de acties moeten we nog altijd op de politiek rekenen want door enkel maar te mekkeren hoe slecht de planeet er voor staat verandert er natuurlijk ook niks. En zo krijgen we het portret van de mascotte van het moment. Om eens samen mee op de selfie te staan, of om eens naast een wereldleider te zetten die daarmee de schijn wekt dat hij bezig is met het klimaat. Mensen inspireren, daar is uiteraard niks verkeerd mee, maar als volwassenen een 15-jarige nodig hebben om zich te laten inspireren, daar heb ik wel wat ernstige vragen bij. En met Greta een beetje medelijden uiteindelijk.

En dan nog dit : 7 miljoen mensen betogen voor het klimaat, zegt de docu op het einde, alsof ze daarmee een spectaculaire statement maken. Als ik kan rekenen is dat 0,01% van de wereldbevolking. Wow, I'm impressed. Nee, dit is geen al te beste docu, gebouwd rond de persona van Thunberg maar die niks bijbrengt over het klimaat en de uitdagingen voor de toekomst etc.

De betere blockbuster. Het volledige eerste uur is erg sterk met spectaculair entertainment. Het tot de natuur teruggekeerde New York is prachtig in beeld gebracht en ook de Brooklyn Bridge die vernietigd wordt wekt indruk. Triestige scène met de hond Het einde viel me wat tegen. Ook de alternate ending is geen goede keuze. Vaak klaagt men dat een film korter kan, dis is een film die een iets langere aanloop naar het einde verdiende.

Dit ging redelijk fout. Het high school liefdesverhaaltje vond ik bijna beter dan het SF gedoe op het einde. Het duurt ook veel te lang voor de film zijn tempo haalt. En het ziet er ook vaak bespottelijk uit, vooral met die hond die plots een alien pet wordt. Nog zoiets is die scène waarin de superheld in wording een auto moet starten met zijn powers . Zelfs voor een tienerpubliek vind ik deze film geen knaller. Hopelijk worden hier nooit sequels van gemaakt.

Het ergste is dat ik nog durfde denken dat dit wat zou worden door Travolta's aanwezigheid. De man is echter dezelfde weg opgegaan als Nicolas Cage en Bruce Willis, en vertolkt een wraakengel in een dertien-in-een-dozijnfilm. Alles is echt slecht, van het acteren tot de dialogen tot de humor. Nul spanning ook. Er werd geen enkele moeite gedaan om met iets nieuws op de proppen te komen. Van minuut één wist ik al dat de politieker nog wel eens een verborgen bad guy kon zijn, en dan was er nog niet eens iets gebeurd. Dit was toch wel de bottom-end van de actiefilm.

Sterke Hitchcock, ditmaal geen whodunnit maar wel met een dilemma. Voorts vond ik het feit dat de priester ook een motief kon hebben om het slachtoffer te vermoorden hier prima uitgespeeld. Het levert in ieder geval een boeiend geheel op. Enkel wat raar dat de priester Logan alles wat lijkt te ondergaan en zich niet bepaald sterk verdedigt. Hij kon ook zeggen dat de moordenaar gebiecht had zonder hem bij naam te citeren en zonder details te geven. Dan schend je toch het biechtgeheim niet? Een 4* vind ik de film zeker waard.

Er valt niet veel mis te zeggen over dit exotisch drama behalve dat de film weinig te vertellen heeft. Hudson is niet aan zijn proefstuk toe aan laat ons meeproeven van een romantisch Afrika. Rijkelui die een "droom" van Afrika najagen, dat voelt bij mij altijd wrang aan : ze hebben nauwelijks iets te doen behalve op safari dieren gaan afmaken en dan verontwaardigd zijn over stropers die net hetzelfde doen. De typische zwarte huishulpjes etc. De Britse nostalgie naar het kolonialisme. Echter ziet men in de film niet voldoende hoe hard en moeilijk het is om in zo'n afgezonderd gebied te leven wat volgens mij meer bij de realiteit aanleunt.

Basinger speelt een leuke rol en verschuift van haar femme fatale imago naar het huismoedertype.

Kuki Gallmann heeft zich ondanks alle tegenslag wel blijven inzetten voor het behoud van de fauna, en dit soms op gespannen voet met de stammen die in haar buurt leven. In een artikel las ik dat ze in 2017 bijna om is gekomen bij een moordaanslag. Van Afrikaanse dromen gesproken....

Exploitation versie van Papillon en een soort tropische Escape from Alcatraz. Zoals verwacht een goedkoop in elkaar gestoken avonturenfilm met veel geweld en wat bloot. Het mag gezegd worden dat deze avonturenfilm niet verveelt en soms amusante onzin ten tonele brengt. Op het einde loopt het uit de hand. Onder de cast is enkel Jim Brown, een veelzijdige topsporter en acteur, nog enigszins gekend.

Een film die de overtreffende trap van Scream wilde worden. Deze teen slasher maakte zijn ambities echter niet waar. Heeft wel zijn momenten, en de half verbroken vriendschap van het viertal dat volgde na het ongeluk was een sterk gegeven dat allerlei verdachtmakingen in de hand moest werken. De whodunnit is daarom nog niet eens slecht maar er worden teveel voorspelbare en slecht opgebouwde scènes in de ring gegooid waardoor het nergens een billenknijper wordt. Bij een scène waarin een politieagent uit de auto stapt om een man te helpen in een verlaten steegje begrijp je als kijker te snel waar het naartoe gaat. Toch 3* want in dit genre heb ik al veel slechter gezien.

Ik weet het niet goed. Ergens had het koppel Carrey-McGregor wel een zekere charme en kon ik wel genieten van de grappige momenten. Als homo-film vond ik hem vrij luchtig en modern met een ondeugend kantje. Dat verandert nogal van die serieuze Britse gay-drama's. Carreys rol als ongecomplexeerde nicht-oplichter Russell stond hem op het lijf geschreven. McGregor, als de gevoelige Morris, was voor mij meer een verrassing, vooral met viriele rollen als Obi Wan en die kerel uit "The Island" in het achterhoofd. Ik vond niet dat hij het er zo goed van af bracht.

Er zijn nog dingen die zuigen aan de film (de woordspeling berust op louter toeval) zoals de vervelende muziek en de mislukte poging tot drama met ... ja, u raadt het, wat gejammer en traantjes rond aids. Want in elke homo-film is er wel iemand die aids heeft.

Amusante zwarte en ook absurdistische komedie die ook behoorlijk bloederig uit de hoek komt. Iedereen wordt tot pulp geslaan, en meer. De Noren lijken een patent op dit soort films te hebben. Niet te serieus nemen, geen geloofwaardigheid zoeken... gewoon kijken en genieten.

Wat was dit een knappe en razend spannende thriller (geen horror) .
Ik wist er vooraf niks van dus het was allemaal een verrassing voor mij en kan alleen maar aanbevelen om er zonder voorkennis aan te beginnen. Het gaat van eng naar ondraaglijk spannend. Zo ongeloofwaardig vond ik het persoonlijk niet; je kan op het eind mooi bijna alle vragen die je had zelf gaan invullen. Had die misleidende en nutteloze scène met de jongen die van zijn fiets getild wordt in het begin van de film er niet ingestoken, dan had ik nog een extra halfje gegeven. Ziet er een lowbudget film uit maar het bewijst nogmaals dat je met goede ideeën, een ingenieus in elkaar gestoken plot en weinig geld vaak wonderen kan doen.

Never ever trust a corpse

Ik ben vrij positief, want van deze low budget film hebben ze toch wel iets behoorlijks gebakken. De film heeft een goede, lugubere sfeer, en het verhaal is er zo ééntje die je aan kinderen vertelt om wat te griezelen. Het is inderdaad veel meer een komedie met enkele vette knipogen naar de klassieke griezelfilm. Ook het einde vond ik erg leuk en wist me te verrassen. Wel zie je makkelijk hoe nep de decors zijn.

Eerste van zeven films waarin Lancaster en Douglas samen speelden. Dit waren voor beide heren nog vroege rollen, met Douglas in de rol van een schurk. Een redelijke noir die wel tijd nodig heeft om op gang te komen. Ex-bootlegger Frankie Madison komt na 14 jaar vrij uit de gevangenis en hij wil zijn vroegere vriend Dink, een clubeigenaar, aan een belofte herinneren. Maar Dink heeft niet veel zin om die te honoreren tot woede van Madison. Uiteraard duiken ook enkele vrouwen op met als enig doel om de film wat sentimenteel te kruiden. Bij Kay Lawrence (Lizabeth Scott) lukt dat nog wel, maar die andere, Lex (Kristine Miller), voegt werkelijk niks toe. Hoewel de tweede helft een stuk beter was, vond ik I Walk Alone geen film die bij mij hoog aangeschreven staat in dit genre. Een kijkbeurt waardig maar daar houdt het ook op.

Geen hoogvlieger. Wie echter een onderhoudend filmpje wil zit wel anderhalf uurtje goed. Het verhaal laat zich niet zomaar raden en het einde heeft nog een verrassing in petto. Film leunt meer aan bij de bedrijfsthriller en heeft nauwelijks iets met drugskartels te maken. Daniels houdt de film staande, dat is het positieve, maar de rol van Spader heeft geen enkele functie en de Mexicanen zijn weer ontzettend stereotiep.

Loach/Laverty keren terug naar het sober sociaal drama en klagen de bureaucratische mallemolen van een wereldvreemd sociaal zekerheidssysteem aan. Daniel Blake is een weduwnaar die door hartproblemen te ziek is om te gaan werken maar op basis van een onzinnige test toch een baan moet gaan zoeken wil hij zijn uitkeringen niet verliezen. En dan komt de armoede opzetten, die eerlijke mensen aanzetten tot handelingen die ze eigenlijk niet willen om toch te overleven. Hierbij begrijp je werkelijk dat een deel van de armoede in een land veroorzaakt wordt door de faling van het eigen systeem. De afstand tussen welvaart en armoede is bangelijk klein.

Dit geldt niet enkel in de UK, maar ook in de VS (nog erger!) en in onze eigen landen, wat de film (ik zou zeggen helaas) voor iedereen heel herkenbaar maakt. Loach zit er weer pal op maar blijft wel veilig in de thema's die hem lief zijn. De dialogen en karakters zijn met gevoeligheid en meelevendheid gebracht. Een film die tegelijk schrijnend en hartverwarmend is, en die in de UK bovendien ook door de politiek als illustratie is gebruikt.

Jongens wat een surrealistische toestanden in deze biopic soms. Niet te geloven. Dit is een film die er in vergelijking met andere biopics, echt wel uitspringt. De mix van mockumentary en satire geeft het allemaal een speels en superdynamisch kantje. De ijskoude moeder, die onnozelaar van een bodyguard, de domme echtgenoot... dat Harding uit zo'n white trash milieu kwam, wist ik dus niet. De sport was voor haar een gedroomde optie om uit dit krankzinnig milieu te ontsnappen en dan nog werden haar kansen op een betere toekomst gesaboteerd door de stupiditeit van haar naasten. De aanval op Kerrigan is zonder meer een erg bizarre zaak geweest. Ondanks de komische toon best wel een triestig verhaal als je het mij vraagt, en ook veel geweld. Ik heb veel goeds gezien in deze film zowel qua acteerwerk (Robbie, Stan en Janney) als het knappe camerawerk van de Antwerpenaar Karakatsanis. Deze film is zonder meer een aanrader.

Ik vond 'm ook heel goed. Solide politieke komplotthriller waarin een procureur de enquête heropent op de moord op de president nadat hij de conclusies uit het officiële onderzoeksrapport weigert goed te keuren. Spannend tot de verbijsterende laatste minuut en met een heel sterk acterende Yves Montand. Het verhaal lijkt zijn oorsprong te vinden in de vele mysteries en theorieën rond de Kennedy moord. Naargelang zijn enquête vordert beginnen bepaalde puzzelstukken in elkaar te vallen maar daarmee ziet hij nog niet het hele plaatje . Enige scène die ik wat minder vond was het wetenschappelijk experiment met de electroshocks. Ik vond dat een wat lange zijsprong om aan te tonen dat de snipers niet alleen handelden. I... comme Icare is een warm aanbevolen paranoia thriller zoals er in die periode flink wat waren (Parallax View, The Conversation, Three Days of the Condor).

Vrij minimalistisch gehouden film over hooliganisme, waarbij men geen enkele keer voetbal ziet spelen. De film focust zich volledig op het gedrag van het voetbalschorem. Het personage van John is een illustratie van hoe zo iemand in elkaar zit. Al van het begin af aan, wanneer hij als agent een kleine crimineel onder druk zet of zijn vriendin voortdurend wil domineren en kleineren, voelen we aan dat hij graag macht gebruikt. Macht vertonen is echter een vorm van zwakheid en onzelfzekerheid.

Wanneer hij in de undercover-operatie belandt, ontdekt hij een wereld waarin hij zijn agressiviteit kan uitleven want daar gaat het voor hem om: van een nietsbeduidende flik wordt hij een gerespecteerde hooliganheld, en wat geniet hij daarvan! De grenzen tussen zijn opdracht en zijn alter ego vervagen tot hij zichzelf verliest in een verslaving aan geweld en extremisme .

Het is weinig realistisch dat iemand zo'n transformatie ondergaat zoals John, maar in essentie blijft de analyse simpel: hooligans zijn niet meer dan pathetische figuren zonder enig doel in het leven, die het geweld en het kuddegevoel nodig hebben om hun sociale frustraties te ventileren en zich sterker te voelen daardoor. Een degelijk en meeslepend, zelfs redelijk diepgaand drama maar visueel valt er weinig te genieten en ziet het er soms niet uit. Ergens tussen 3* en 3,5* voor mij.

Net als het op dreef begon te komen was de film gedaan. Typisch en weinig vernieuwend vakantiefilmpje met een nieuw samengesteld gezin. Meestal erg flauwe humor en de Ibiza flavour heb ik nergens echt gesmaakt. Het uitgaansleven op Ibiza kwam helaas te weinig aan bod en ik had dan ook het gevoel dat de film zich evengoed in Spanje of in Griekenland kon afspelen. Het verhaal draait in hoofdzaak om de oudere podoloog Philippe die probeert de harten te veroveren van de 2 kinderen van zijn veel jongere nieuwe vriendin Carole. Maar meestal kwam de generatiekloof cliché en geforceerd over... Beste scène was het bezoekje bij dat rijke gezin met hun afvalrecyclage.

De beste van de reeks. Hier vond ik de vindingrijkheid terug die in de tweede en derde film minder aanwezig is.

De dodo's worden weergegeven als een oliedomme vogelsoort, die zelf tot hun uitsterving hebben bijgedragen. De ijsgrot was ook een knap staaltje, met die evolutionaire illustratie van Sids voorvaderen. Veel emotie ook, die vooral tot stand komt dankzij de menselijke baby. De scène waarin die muurschilderijen tot leven komen in Manny's hoofd is ook erg emotioneel . En natuurlijk is er Sid nog, en Scrat die voor een non-stop grappenwaterval zorgen.

Dit is pure filmmagie voor jong en oud !

Voor mij de minste van de reeks tot nu toe en ik durf me een fan noemen. De eerste en de derde blijven de beste. De mopjes, dan vooral met Scrat begin ik nogal repetitief te vinden en alles begint nogal herkauwd aan te voelen. Ook heel wat nieuwe personages vond ik niet echt leuk : Shira, Captain Gut en Manny's dochter kon ik helemaal niet smaken. Jammer dat ze Buck uit het derde deel eruit gelaten hebben... die vond ik pas goed. Ook Eddie en Crash krijgen niet zoveel om handen. Het is gelukkig geen compleet drama : visueel is het naar goede gewoonte prachtig en sommige grappen, dan vooral weer met Sid, waren geweldig. Maar alstublieft.... geen vijfde meer.

De Ice Age serie is zowat een begrip aan het worden in de filmwereld, net als Star Wars dat ooit was. Het eerste deel was fantastisch, het tweede al wat minder, en de derde is ook weer zeer leuk, maar het plot is niet bijster origineel. Hét nieuwe personage, Buck, is een heerlijke toevoeging aan de grote familie die we al kenden. Scrat komt heel vaak in beeld en zorgt opnieuw voor de nodige hilariteit. Alleen is de verrassing er nu wel wat af en beginnen de grappen erg doorzichtig te worden.

Ik heb erg moeten lachen en heb me kostelijk geamuseerd, maar ik ben van mening dat een vierde Ice Age film misschien een fout zou zijn. Je kunt niet de aandacht blijven behouden want het magisch recept raakt stilaan uitgewerkt. 4*

Al gezien maar had er nog niet op gestemd. Dan maar nog 's herbekeken.

Blijft een topper in het animatiefilm genre, bijna even goed als de eerste Ice Age. Veel humor, een tikkeltje sentiment en musical, en voldoende actie waardoor de tijd voorbij vliegt. Sid, Manny, Diego en hun nieuwe maatjes Elly, Crash & Eddie, horen bij de meer warme personages uit de animatiewereld en zorgen voor een familiaal gevoel. De Looney Tune achtige mini sequenties met Scrat en zijn onbereikbare eikel doen het volledig bij de allerjongsten. Een warme deugddoende film voor het ganse gezin die ik nog altijd knap en origineel vind.

Vreselijk. Een film om vlug te vergeten deze mislukte Star Wars parodie... Enkel de tien laatste minuten, wanneer ze de time warp ingaan wordt het eindelijk grappig. Verder is het huilen met de pet op om de slechte special effects en amateuristische acteren.

De begintitels zijn nog niet van het scherm of de eerste explosie is al een feit. Ja, dit is weer een Liam Neeson flickje en je weet dus waar het om gaat. Verstand-op-nul actie en stereotiepe figuren; De actiescènes (gekruid met de nodige CGI) zijn zelfs nog goed gefilmd en het is een prima wegkijker voor op een verloren zondagnamiddag. Soort combinatie van actiethriller en rampenfilm. Met Neeson heb ik ze al slechter gezien de voorbije jaren. Ice road is middle of the road... en is me niet tegengevallen.

Aangrijpende ontmoeting tussen een Neanderthaler en een wetenschapper. Ook een droevige film.

Het is wel een goed idee, alleen jammer dat je met zo'n verhaal niet veel kanten opkan. Wel een sterke fysieke en geloofwaardige acteerprestatie van John Lone in de rol van prehistorische mens. Hoe verder de film vorderde, hoe dieper ik erin meegezogen werd.

Shannon is erg geschikt voor dit soort getormenteerde gewetenloze personages. Ook in Take Shelter zette hij al met succes een halve gek neer. In The Iceman zie je hoe een hitman van de mafia zijn duistere business verborgen houdt voor zijn gezinnetje. De waargebeurde feiten en het vreemde personage volstaan echter niet om hier een boeiend en indringend verhaal van te maken. Dit is veruit het grootste mankement. Het is zeker niet slecht en blijft de volle lengte van de 100 minuten boeien o.a. door het uitstekende acteerwerk. Meer dan een vrij banale half-mafia half-drama film is het uiteindelijk niet geworden. Wel een goede Ray Liotta hier!

Ook voor wie niet van politiek houdt is deze film heel toegankelijk. De boodschap dat het in de politiek alleen om machtsspelletjes en winnen draait, lag onmiddellijk voor de hand, maar toch wordt het erg leuk en boeiend gebracht. Gosling doet het goed en bewijst dat hij heel wat talent heeft; ook Seymour Hoffman is weer een genot om te zien spelen. Het contrast tussen begin en einde maakt de film. Van de idealistische jonge persman verandert Stephen in een gehaaide campagneleider , iemand die de arena kent nadat hij in één klap de drie mensen die hem bespeeld hebben, genaaid heeft . De Amerikaanse verkiezingen zijn natuurlijk ook de hardste ter wereld; het is niet enkel het presidentschap van één land die in het vooruitzicht ligt, maar van de hele wereld. En in deze race naar absolute macht zijn de waarden die uitgedragen worden (integriteit) van weinig tel. De betere politieke film... 3,5*

Ik vind het een geslaagde film die de problemen van de Afro-Amerikanen heel goed onder woorden en in beeld kon brengen. Tegen de achtergrond van een idyllisch romantisch verhaal tussen twee jongeren die aan een toekomst bouwen samen, wordt een gerechtelijk systeem getoond die niet elke Amerikaan op dezelfde manier behandelt. De dialogen waren top en ik kon me makkelijk inleven in het moeilijke bestaan van deze mensen die nog steeds op een arglistige manier als tweederangsburgers beschouwd worden. Het voelt authentiek aan, al begint het naar het einde toe wat zeurderig te worden met overdramatizering. Sprak me veel meer aan dan Moonlight (2,5*)

Niet mijn klassieker maar de boodschap is universeel. 140 minuten is wel heel lang voor deze filosofische karakterschets, en als Kurosawa film is dit een heel ander soort film dan ik gewend ben. Gevolg is dat er wel wat stukken in zaten waar ik me halfslapend doorheen moest worstelen (in drie stukken van 45 minuten bekeken). Een uur korter en dat was een prima film geweest. Het hele stuk na zijn dood was het minst interessant.

De film flakkert nu en dan eens op wanneer de anders melancholische en zwijgzame Watanabe het woord neemt in plaats van te mompelen, zoals tegenover die jonge levenslustige vrouwelijke collega bij wie hij zich goed voelt. De bestaanscrisis die de man doormaakte is makkelijk te begrijpen. Als je dood aangekondigd wordt sta je eens stil over wat je leven heeft betekend tot op dat punt. Tot het besef komen dat je tijd hebt verspild komt dan ondraaglijk over.

Verstokte gamers en andere beeldscherm/smartphone addicts zouden zich ook eens moeten afvragen of ze aan het leven zijn of gewoon bestaan en vegeteren. Ga buiten en leef, het kan snel voorbij zijn.