Opinions

Inception is een film die je slechts goed kan beoordelen als je hem snapt. Wat mijn geval niet is. Er zijn heel wat details die ik nog eens moet herkauwen en doorslikken met een tweede kijkbeurt. Indrukwekkende cinema is het anders wel, vooral in de manier waarop Nolan in iemands hoofd gaat kijken. Het verhaal is heel sterk, of komt toch sterk over door de complexe details. Dromen in dromen, de onsterfelijkheid van de ziel en de vermenging van droom en realiteit zijn zovele thema's die hier weerkeren. Het knapste gefilmd vond ik die drie droomniveaus met die zeer lange slowmotion van die vallende jeep om verschillende tijdsniveaus weer te geven . De interessantste verhaallijn vond ik die liefde tussen Cobb en Mal. Dit is een film die liefhebbers van breinkrakers zullen waarderen. En van de regisseur van Memento weet je alvast dat je er hoofdpijn zult aan overhouden. Wel vond ik dat er iets teveel actie in zat, die bovendien spanningsloos en weinig stijlvol in beeld werd gebracht. Eerste reactie een 3, maar ik ben er van overtuigd dat die met een tweede kijkbeurt nog beter zal smaken. 3,5* dus.

Idiote komedie. De special effects van de kleiner wordende huisvrouw Pat Kramer zijn knap gedaan (daarom nog 2*), maar de humor is flauw en hysterisch en het is een belabberd boeltje op vlak van acteerwerk. Er is een duidelijke uithaal naar de consumptiemaatschappij en de rotzooi die in producten verwerkt worden. Daarnaast willen enkele wetenschappers Pat Kramer gebruiken om "de wereld te krimpen". Special effects meester Rick Baker speelt de rol van de gorilla Sidney. En er is meer : waarom Lily Tomlin ook de rol van de buurvrouw speelt, het catchy reclameriedeltje dat de soundtrack van de film moet voorstellen... Echt een slechte film.

Biografische film over de dorpspostbode Cheval die een soort plattelands-Gaudi wordt wanneer hij zonder enige bouwkundige kennis een fabelachtig paleis bouwt waar hij 33 jaar van zijn leven aan besteedt. De man zelf was redelijk zwaar autististisch en kon moeilijk communiceren, zelfs met zijn naasten. Hij droomde ervan om de wereld te zien in de wetenschap dat hij als "gewone man van het platteland" nooit de wereld zou kunnen zien. Dus bracht hij de wereld in zijn dorp en liet zich door prentkaarten inspireren. Men mocht hem dan wel als gek bestempelen, zijn paleis is intussen een toeristische attractie dat tot het nationaal patrimonium behoort. Je blijft vol verbazing kijken hoe hij tewerk ging.

Gamblin zet op indrukwekkende wijze de dromerige en wat eigenaardige Cheval neer en Laetitia Casta speelt zijn tweede vrouw. Een goede inleiding tot een figuur die bij ons niet zo gekend is. Visueel geen groot werk van Tavernier (lijkt op een TV-productie) maar het is een bijzonder verhaal om te vertellen.

Wat rare film over brutale verkrachtingen en moorden in een klein stadje; de hele film gaat over het onderzoek over het wat en waarom rond deze lugubere gebeurtenissen. Het zou verband houden met een jongen die geplaagd wordt door vreselijke nachtmerries. Omdat de clou geheim wordt gehouden vond ik het een redelijk spannende film, al was het in die tijd beschouwd als je reinste exploitation en de ranzige beschrijvingen over gescheurde baarmoeders en "rood" in het sperma, en de met bloed doordrenkte vrouwenslipjes lijken wel opzettelijk bedoeld om te shockeren. Ondanks de matige kwaliteit wist de film me echter tot het einde te boeien.

Vrij zwak. Het dilemma dat opgeworpen wordt in dit relatiedrama is goed gevonden en de eerste helft werkt wel, maar daarna zakt de film ellendig in elkaar tot en met de vreselijke Roy Orbison op de soundtrack. De chemie tussen Moore en Redford werkt helemaal niet; tussen een kat en een hond zit nog meer chemie. Ik kon maar nergens geloven dat ze er voor koos om Redfords liefje te worden. Voor Redford was deze rol een misser. Veel meer dan de dandy uithangen met de handen in zijn zakken doet hij niet en hij weet zijn personage niks van diepgang te geven. Harrelson brengt het er nog het best van af, en zijn emotionele ondergang is schrijnend om te zien. Maar hoe weinig mensenkennis kwam hier aan bod ...

Ik zou president Trump aanraden om Independence Day te bekijken. Daar zal hij een sterke speech zien van de POTUS, gespeeld door Bill Pullman, die zijn volk verenigt om naar de overwinning te leiden. Want een verdeeld volk wordt onverbiddellijk onder de voet gelopen van aliens.

Deze blijft toch een heerlijke blockbuster met een goede afwisseling van sentimentele, patriottische retoriek en schitterende actiescènes. De ultieme militaristische fantasie van een fascistisch Amerika lijkt dit wel. Een land dat op wereldschaal de aanval op de aliens coördineert, het liefst met nucleair wapentuig, dat zouden ze zeker zien zitten. Een film die je onmogelijk serieus kunt nemen en dat weten de makers ook wel. De humor met de obligate oneliners is overmatig aanwezig; wat denk je bvb van Will Smith die een alien een smak recht in zijn grote kop geeft om daarna met een sigaar in zijn mond "Now that's what i call a close encounter" zegt. Heerlijk! En wat een special effects heeft deze film, het resultaat van complexe 3D modellering (zie de making of). Die luchtgevechten onder een gigantisch alien schip vind ik nog altijd enorm geslaagd.

De mindere punten van de film zitten vooral in die relatieperikelen en dan vooral deze tussen David en zijn vrouw waarvan hij al enkele jaren gescheiden is. Hij hangt zo hard de held uit dat de brokken vanzelf weer aan elkaar lijmen.

Ik heb de "special edition" gezien en vond de extra scènes, zoals meestal bij "special editions", echt niks toevoegen. Voor wie een kijkje wil nemen :

Independence Day (Comparison: Theatrical Cut - Extended Version) - Movie-Censorship.com

This is humanity's last stand

20 jaar terug was Independence Day een film waar ik naar uitkeek en die me niet had ontgoocheld. Deze sequel viel me ook nog redelijk mee, en geloof me, ik ben zeker geen fan van Emmerich. Vooral visueel is dit een echt goed vormgegeven SF film, en heeft me op dat vlak geen seconde verveeld. Maar waarom altijd bigger? Ze willen groots doen met een ruimteschip van maar liefst 5000 km diameter maar hebben de capaciteiten niet om dat geloofwaardig te maken. En met zo'n enorm schip moeten er toch miljoenen aliens zijn die de wereld zouden overspoelen? Zucht, ook dit is Independence Day, ook dit is Roland Emmerich. Twice as big, half as fun las ik ergens maar dat vat het goed samen. De patriottische dialogen komen ook niet echt enthousiast over alsof de acteurs het zelf wat beu zijn. Het plot is wat je er van kan verwachten en waar alles mogelijk lijkt te zijn. Het is een film om voor de grote spektakelwaarde te consumeren en tegelijk je hersenen op "on hold" te zetten. Tot slot: een plezier om de acteurs uit de eerste film terug te zien: Pullman, Goldblum, Hirsch..

Now ever since we were young kids it's been the same come down, I get a call over the radio Franky's in trouble downtown

Sean Penns debuutfilm is een verfilming van Bruce Springsteens « Highway Patrolmen »,

Indian Runner is niet altijd een leuke film, doch de toon wordt ook nooit zwaarmoedig. Het gaat hier voornamelijk over de familiale band tussen de twee broers. De één, gespeeld door David Morse, die een verantwoordelijke huisvader en een graag geziene politie-agent is. De ander, gespeeld door Viggo Mortensen, is een vechtlustige jongeman zonder enige verantwoordelijkheidszin, die doet wat hij wil en geen richting kan geven aan zijn leven. In enkele scènes wordt uitgelegd dat zijn gedrag buiten zijn wil ligt. Zijn woedes zijn een roes, waarin hij de controle over zichzelf verliest. Nochtans ziet men ook nu en dan de zachtere zijde van dit complex personage. Zijn oprechte liefde voor Doroty en zijn broer, en ook van zijn ouders. Een liefde die hij in zichzelf verdrongen heeft, omdat hij altijd dacht dat zijn ouders meer van Joe hielden dan van hem

De film is bij vlagen emotioneel, al werd ik er nooit ten volle door getroffen en dat is een beetje jammer. Ik begreep de personages, maar voelde niet echt mee met hen. Mortensen zet een interessante rol neer, stukken interessanter dan Morse, omdat Frank zo'n complex personage is. Ook de jonge Patricia Arquette als Doroty speelt een opgemerkt figuur, als een opstandig meisje dat nog niet goed weet wat ze wil in het leven, maar er door haar aanbidding voor Frank, wel voor wil gaan. Zelfs wanneer hij haar beledigt blijft ze het allemaal aanvaarden. De inmiddels overleden acteur Charles Bronson, gekend uit tientallen westerns en harde actiefilms, speelt één van zijn gevoeligste rollen ooit als de vader van de jongens, die vernietigd en vereenzaamd achterblijft wanneer zijn vrouw overlijdt .

Naast het onnoemelijke verdriet dat Frank zijn familie aandoet, komt dezelfde boodschap steeds terug. Je broer vergeef je altijd, wat hij ook gedaan heeft. Het blijft je broer. Een interessant regiedebuut voor Penn, die aantoont dat hij diep nadenkt over het leven. Herkende hij zichzelf misschien niet een beetje in Frank?

De hoed aan de wilgen

Niet ontgoocheld over deze laatste Indiana Jones maar ook niet super-enthousiast. Jammer dat de Disney studio's zich met al die klassiekers bemoeien. Beter dan zijn voorganger met de kristallen schedel maar van het niveau van Spielbergs jaren '80 trilogie zit dit nog veraf. De regie is duisterder en donkerder, mist exotische decors, maar de vibe zit in sommige scènes wel goed. De achtervolging met de tuktuk in Tanger doet de reeks wel opflakkeren. Het einde is dan weer erg dom. Al die surrealistische toestanden zoals aliens en tijdreizen vind ik niet echt thuis horen in deze films.

Godzijdank een goede sidekick ditmaal met Helena Shaw. Een fris nieuw gezicht die een goede tegenspeelster is en Ford van repliek dient. Irritant is dan wel de bende nazi's (met Matt Smikkelsen voorop) die overal opduiken waar Indy opduikt. Onmogelijk gewoon en voelt erg geforceerd aan. Spielberg sprong hier veel subtieler mee om (al deed hij het natuurlijk zelf ook). Het verhaalverloop is vrij herkenbaar, lijkt wel een checklist met obligate momenten en kent daardoor niet zoveel verrassingen. Maar goed, een leuke film vond ik het uiteindelijk wel, al zal mijn filmhart altijd bij de eerste drie blijven en de twee laatste willen vergeten.

Dus Indiana en zijn vader zijn onsterfelijk op het einde want beiden drinken uit de graal ? Waarom dan nog een vierde film maken waar hij in "levensgevaar" verkeert terwijl er geen vuiltje aan de lucht is. Waren ze The Last Crusade zo erg vergeten?

Niettemin is dit een heel goede aflevering, met veel humor en grote spectaculaire setpieces zoals Indiana tegen de Duitse tank. De grappen waren echt wel spitsvondig ook: haha, altijd weer lachen wanneer Hitler het notitieboekje van vader Jones tekent . Dit is amusement van het allerhoogste niveau. Was ook de enige Indy film die ik nog een stem moest geven.

Raiders of the Lost ark : 4,5*
Temple of Doom: 4*
Last Crusade : 4,5*
Kingdom of the Crystal Skull: 3,5*

Dit tweede deel van Indiana Jones staat wat los van de andere Indy-films op alle vlak. Een wilde achtbaanrit is het wel, met nonstop actie van begin tot eind. Ik weet niet hoeveel keer ik deze film al bekeken heb maar hij verveelt in ieder geval nooit en het is steeds weer grote fun om hem te zien. Vooral die laatste scènes in de mijnkarretjes en op de hangbrug zijn een ware thrill. Natuurlijk missen alle afgeschoten pijlen hun doel en loopt alles erg smooth voor Indy en zijn vrienden. Maar dat is het nu net : een knipoog naar de avonturenfilm uit de jaren '50 en vroeger, die tot doel hadden om te entertainen, hoe onzinnig de verwikkelingen ook waren.
En toch is Temple of Doom in de serie misschien wel de minste... een gevoel zou ik zeggen (alles wat in de tempel zelf gebeurde duurde toch wat te lang)... al was Crystal Skull voor mij nog minder. Dat neemt niet weg dat Temple of Doom een klasse-avonturenfilm is voor wie graag van die ouderwetse actie ziet.

Film over de rol van de Noordafrikaanse soldaten in het Franse leger tijdens de tweede wereldoorlog. Drie mannen worden gevolgd die zich plichtsbewust inzetten en opofferen voor hun moederland en daar ook een minimum aan erkenning voor vragen. Het is vooral de beledigende behandeling van deze soldaten als tweederangsfiguren die hier centraal staat. Ze krijgen geen promoties (het blijven loze beloftes), krijgen geen verlof om familie of vrienden te bezoeken en hebben zelfs geen recht op dezelfde voeding als de Fransen. Nog sterker is die pied noir, sergeant Martinez, die in een pakkende scène zijn Arabische moeder verloochent.

Daar stopt het niet en de Franse militairen vonden duidelijk dat ze de onderdanen uit hun kolonies niks verschuldigd waren, terwijl ze de woorden égalité en fraternité elke dag opnieuw hoog in het vaandel dragen. De vergeten enfants de la patrie waren niet meer dan kanonnenvoer. Een film waarbij het onrecht in enkele scènes tegen het hart stuit maar zoals joolstein en gauke terecht zeggen, toch meer een politiek statement dan een heroische oorlogsfilm. Voor mij raakte deze film wel de juiste gevoeligheden aan. Laatste actiescène in het Elzasdorp was erg sterk!

Romantisch drama rond een getormenteerde liefde tussen een jonge marine-officier en een vietnamees meisje, met als achtergrond het einde van de Franse koloniale bezetting in Indochina. Het mag misschien wat zoetsapperig zijn, en kolonialisme mag verdacht nostalgisch overkomen, de film gaat niet teveel zweven en verliest de politieke realiteiten niet uit het oog.

Heel mooie beelden van Vietnam en een dramatisch verhaal die een directe aanval is op de vernietigende invloed van het kolonialisme. Een invloed, die zich zelfs generaties verder doorzet zoals het einde van de film duidelijk maakt . Vooral Perez , wiens levenslust in de film niet kan bloeien door zijn militaire verplichtingen bij het koloniaal bestuur, zorgt voor elektrisch geladen acteerwerk. "Indochine kwam me niet langdradig over, want is boeiend verteld. Mooie film voor mensen die van pompeuze en exotische liefdesdrama's houden.

Slappe hap. Eerste uur gebeurde er vrijwel niks. Als je een slowburner wil maken, zorg er dan ook voor dat het niet helemaal uitdooft. Ik lag bijna te maffen. Het is heel ongewoon om komiek Poelvoorde in een bloedernstige thriller te zien, hier in de huid van Marcel Bellmer, schrijver van een succesroman "Inexorable". Wanneer een rondzwervende jonge vrouw aangenomen wordt als dienstmeid, wordt al snel duidelijk hoe makkelijk het is om twist en twijfel te zaaien in deze ogenschijnlijk nette bourgeois familie. Waar ik echter niet aan uit ben is of Gloria de onwettige dochter is van Bellmer en of hier een wraakmotief achter zat.. Ook al zo bizar : een seksscène met Poelvoorde; eerder lachwekkend eigenlijk. Nee, Inexorable maakte mijn verwachtingen niet waar, de spanning was ver zoek, en vond het in zijn geheel onevenwichtig in elkaar gestoken.

Goed undercover drama. Furman, regisseur van het al heel goede Lincoln Lawyer behoudt weer zijn übercoole stijl voor Infiltrator, waar een undercover agent zich in een grootschalige operatie als een bedrijfsleider voordoet, die kampioen is in het witwassen van misdaadgeld, en zo opklimt tot de hoogste regionen van het drugskartel van Pablo Escobar, uiteraard om de organisatie tot zinken te brengen. Hoewel dit complex in elkaar kon steken, is de film perfect te volgen en mede door het uitstekende acteerwerk van Cranston gaat dit toch wel verder dan "Tv-film" niveau. Misschien lukt het sommigen niet om Cranston los te zien van Breaking Bad, maar als filmacteur heeft hij ook al enkele mooie rollen kunnen versieren. En man toch, wat een surrealistisch einde, met het hele misdaadsyndicaat die daar in de kerk zit voor een fake huwelijk .. dat was toch wel een geweldige climax ... De film blijft ook voldoende stilstaan bij de menselijke kant van de zaak (geen karikaturale figuren). Het had allemaal even tijd nodig om uit de startblokken te gaan, maar eens dat gebeurd is, zit je echt een fijne film te bekijken, die bovendien nog wat goede muziek uit de (oude) doos tovert.

Stevige misdaadfilm waarbij een infiltrant in de Poolse mafia in een erg benarde situatie raakt wanneer bij een drugsdeal een andere flik omgelegd wordt. Kinnaman is best een goed acteur, die ik kende van de Zweedse Snabba Cash films, ook een drugsgerelateerde filmreeks. Soms slordig uitgewerkt : het doel in het begin van de film was om de Poolse godfather in te rekenen maar daar hoor je op het einde van de film niks meer van . De hele ontsnapping uit de gevangenis was trouwens ook niet echt geloofwaardig. Positief is dan weer dat de film niet de weg kiest van hersenloze actie; die is er alles bij elkaar bekeken vrij weinig en goed gedoseerd. Daardoor is er ruimte voor wat spanning en is de film meer iets voor de fans van The Departed bvb dan voor de fans van John Wick. Zeker wel een kijkbeurt waard. Ik kan er ook een nipte 3,5* aan kwijt

Mexicaanse patstellingen en Joodse wraak

Leuke kijkbeurt, al moet ik er ook bijzeggen dat er saaie langdradige momenten ook bijzaten, zoals dat ook al in Pulp Fiction het geval was. Ik denk aan het eerste hoofdstuk, dat ik verre van schitterend vond.

Tarantino toont weer eens aan dat hij houdt van knipogen, van referenties naar andere films, van geweld en pulp. Tarantino houdt van film en dat laat zich smaken. Hij bedacht hier een alternatief scenario over het beëindigen van WOII dat menig kijker zal doen grinniken. De acteerprestaties zijn top, en dan vooral van Waltz natuurlijk, die het personage is dat mij het meest zal bijblijven, en die er terecht voor beloond geweest is. Voor Brad Pitt moet je hier in elk geval niet naar kijken.

Tofste scène voor mij was die lang uitgesmeerde scène in de herberg, waar een Gestapo majoor die Brit onmiddellijk verdenkt aan zijn accent en een spelletje kwissen meespeelt. Dan zit 'm daar met die King Kong kaart op zijn voorhoofd . Schitterend opgebouwd naar een korte intense shootout en ook een leuke verschuiving van de ene scène naar de andere . Meesterlijk gewoon.

Nochtans, ondanks heel wat leuke dingen is de film tergend lang en gebeurt er alles bij elkaar genomen, niet zoveel in die 152 minuten. Het is eerder genieten van fijne en foute humor dan van bloederig geweld. Je houdt ervan of niet, Tarantino blijft tenminste iemand die de "klassieke formules" niet volgt en trouw blijft aan zijn eigen stijl (wel gejat uit B-films, exploitation e.d. maar kom). 3,5*

Ongeloofwaardigheid troef... Een steenrijke kerel overlijdt aan een hartstilstand en laat aan zijn dochter een gevangen man in een ondergrondse bunker na als erfenis. Dit klinkt op zich al erg bij het haar getrokken en het betert er niet op. De vele logicafouten zijn een ergernis. Toch kan ik niet ontkennen dat de film spanning teweeg brengt, omdat je wil weten wat voor verhaal in godsnaam achter die gast zit . Collins is gewoon slecht gecast : ze ziet er slechts een paar jaar ouder uit dan haar eigen dochter in de film en zet voor de rest ook geen bijster sterke rol neer. Zoals velen me al voorgezegd hebben : vlug vergeten.

Erg matig. De humor was hier helemaal mijn ding niet, vooral niet met de geminiaturiseerde schurken. Erg zwakke special effects waren dat . De film raakt een hele hoop genres aan, maar het kon beter, als Dante er een echte avonturenfilm van had gemaakt. Ik bleef op mijn honger zitten. Ook een slecht hollywoodians einde.

Wie graag een grote dosis nonsense heeft, zal dit misschien beter kunnen waarderen, want het is een film om niet teveel bij na te denken.

Mix van misdaad en vampierenfilm, waarbij Landis vooral zijn eigen originele bijdrage wil leveren. Hij houdt het best in het vervolg bij weerwolven want dit ging hem niet al te best af.

Pluspunten :

- Soms wil er wel eens leuke humor in komen. Loggia zorgt nog wel voor vermaak.

- zoals gewoonlijk bij Landis zorgt hij voor enkele cameo's uit de horrorfilm. Ook de verschillende vampierenfilms met Christopher Lee en Bela Lugosi die hij sporadisch op de achtergrond op TV's toont, zijn knipogen naar het genre

Minpunten :

- Een vreselijk slecht gecaste Anne Parillaud, die niet overtuigt als vampier.

- Slechte special effects. Je vergeet haast bijna dat het een vampierenfilm is

Ik kom niet verder dan 2,5*

Omzwervingen van een folkmuzikant

Niet iedereen is gemaakt om het te maken in het leven. Llewyn Davis hoort in die categorie. Hij heeft wel talent en eerlijk is eerlijk, de liedjes die hij brengt zijn best pakkend. Maar hij heeft zijn bestaan niet in handen en maakt voortdurend foute keuzes waardoor hij constant financieel aan de grond en zonder thuis zit. Eén van de zwaarste ontgoochelingen zijn de royalties die hij misloopt van "Please Mr Kennedy" die hij zelf opneemt met twee anderen en die een onverwacht succes kende waardoor hij wellicht van al zijn problemen verlost kon geraakt zijn . Vanop een afstand bekeken zou je er bijna mee lachen maar het is groen lachen.

Die kat zit er niet voor niks in. Ik denk dat Davis zichzelf wat erkent in dit dier: rondzwervend naar links en naar rechts, en dan steeds naar huis terugkomend (van zijn vrienden, of ex liefje) om te slapen of om achter iets te bedelen. Maar het is vooral een portret van een man zonder toekomstvisie en die geen bestaan kan opbouwen.

Ik vond het niet de beste van de 10 films van Coen die ik heb gezien maar toch weten ze er weer een meeslepend drama van te maken, niet in het minst door een schitterend acterende Oscar Isaac.

Niet zo'n schitterende film. Hij miste vooral vaart en op het einde kwam het plot over als "geforceerd". Als heist film vond ik "The Score" met De Niro en Norton stukken beter. Hier krijg je een blockbuster op je dak met slecht uitgewerkte personages zoals Jodie Foster, die ik niet echt kon plaatsen (wie kan zo belangrijk zijn dat ze ongehinderd bij de burgemeester kan binnenvallen???).

Verder lang uitgesmeerde situaties en wendingen die ingenieus overkomen maar uiteindelijk onorigineel zijn zoals de nep-executie van de gijzelaar . Het liet me op het einde alsnog met een onbevredigd en onverschillig gevoel achter door het gebrek aan ECHTE verrassingen, want de dief die in de bank verscholen blijft na de overval is GEEN verrassing.

Ik viel niet in slaap bij de film, maar op het einde kon ik het niet laten om te zeggen : "O was dat het?". En ja, dat was het. Ware het niet dat het acteerwerk in orde was, en de film me toch wel in één ruk heeft meegekregen, dan had ik nog minder gegeven dan 2,5*

Een indie film van de regisseur van Superman en Lethal Weapon. Een man vindt vriendschap en solidariteit in een café na een mislukte zelfmoordpoging. Hoewel de film steunt op herkenbare gevoelens van hunkering naar affectie, weet de film op sommige momenten door het dunne verhaal ook redelijk saai te worden. Voor mij is dit geen film die er echt uit springt... Vooral visueel is het niet aantrekkelijk. Wel een goed acteerspel van John Savage en een debuterende David Morse.

Dit is wat ik in een goede klassieke griezelfilm wil zien. Insidious heeft me op dat vlak zeker niet teleurgesteld. Okee, het doet denken aan Poltergeist, en Barbara Hershey, die een futloos rolletje krijgt, weet ook wel wat van spoken daar ze in 1981 al eens verkracht werd door een demon in The Entity.

Toch probeert Wan al die clichés uit oudere spookhuisfilms in een nieuwe verpakking te steken. En hij slaagt er goed genoeg in. Krakende deuren, enge geluidjes, spelen met lichtinval.. het is de klassieke trukendoos maar niks gaat daar boven in dit genre. Dit is tenminste een film die de goede sfeer heeft (de scares zijn dan weer minder). Vooral het eerste uur vond ik sterk. Het slechtste cliché uit de film vond ik het medium met haar twee nerd-assistenten, te expliciet uit Poltergeist / Entity gehaald.

Degelijk vervolg op Insidious. We hebben al flink wat spookhuisfilms gehad de laatste tijden en het mag duidelijk zijn, deze Chapter 2 haalt het bijlange niet bij Conjuring en de eerste Insidious. Grote minpunt is dat ik me als kijker helemaal niet meer liet verrassen door de scares, waardoor het nergens echt spannend wordt. Heeft wel enkele positieve punten ook; het moment waarop de geest van Josh tegen het kind Josh praat en dan zijn weg vervolgt naar die deur verwijst naar de openingsscène en vond ik een knappe toevoeging. Niet echt een film die hoge toppen scheert, en ook één voor degenen die er nog niet genoeg van hebben van de haunted house films.

Degelijk derde deel dat, behalve de medium en de twee nerdy assistenten, eigenlijk heel weinig raakvlakken heeft met de twee vorige films. Het is wat Theunissen hierboven zegt, het script zit wat slordig in elkaar en dat valt op, maar echt om zeep was de film hierdoor niet. Ook beetje spijtig dat de redfaced demon hier niet gebruikt wordt, hoewel het einde van deel 2 daarop inspeelde en ik me erop had verheugd. Er wordt duidelijk gedacht aan een vierde film.

Het was op sommige momenten heftig schrikken (goede jumpscares in deze film, een tweetal hadden me te grazen) en vond het best een enge film, een stuk beter dan de voorganger. De demon is ook best creepy : zo'n oude rochelende geest wil ik zeker niet naast of onder mijn bed . Ik vreesde er wat voor, maar Insidious 3 is me erg bevallen.

Dit flauwe vierde deel haakt in op de jeugd van Elise maar ontbreekt pijnlijk aan spanning en vooral aan een origineel verhaal. Er wordt van alles en nog wat door elkaar gemangeld in de poging om de film interessant te maken: serial killer story, verleden en heden die elkaar ontmoeten, familiereünie-onzin etc. Het kijkt best weg maar het is voor de rest een nogal overbodige film. Geloof het of niet: er wordt weeral gehint op een sequel waar niemand zit op te wachten.. toch niet als het verder op die manier moet.

Insidious : 3,5*
Insidious 2 : 3*
Insidious 3 : 3*
Insidious : Last Key: 2,5*

Vervolg op Insidious 2, met de originele cast terug herenigd... Eigenlijk vond ik dit geen slecht vijfde deel, dat verwijst naar de traumatische ervaring van zoon Dalton uit deze tweede film. Ik hield wel van de link met en de knipogen naar Insidious 2. De herinneringen van vader en zoon Lambert werden onderdrukt maar de deur naar The Further staat nog steeds op een kiertje. Een kiertje dat alsmaar groter wordt naarmate de herinneringen terugkeren.

Red Door is een trendbreuk met de eerste films en velen zullen daar niet van houden denk ik. De paranormale thriller/horror maakt hier plaats voor een film die veel meer op de psychologie beroep doet. Meer dan een handvol jumpscares wordt het niet en als Insidious film is dit veel te braaf. Maar beter dan deel 4 voor mij.

Prima film, die ik nog in de bioscoop heb mogen aanschouwen. Een detective, tegen wie een onderzoek van Interne Zaken loopt, gaat met zijn collega een moord onderzoeken in Alaska. De sfeer wordt helemaal gespannen wanneer de detective per ongeluk zijn collega neerschiet, die nota bene tegen hem getuigde. . Voor Dormer die door zijn geweten geplaagd wordt, beginnen vele slapeloze nachten. De hele zaak rond de collega bracht toch wel veel leuks in het spel, en het wordt duidelijk dat de moordzaak van het meisje aan belang verliest doorheen de film, in het voordeel van het corrupte Will Dormer personage. Ongewone rol van Robin Williams, die we niet gewoon zijn om in een serieuze rol te zien spelen. Enkele knappe scènes ook zoals wanneer Pacino en Williams over boomstammen in het water hollen en een virtuoos gefilmde scène in de mist.

Zeker een aanrader. Wie van intelligente cinema houdt moet dit zeker een kans geven. Een Palestijn en een Maronitische christen in Libanon raken in een schijnbaar onbeduidende burgerlijke twist verwikkeld dat snel escaleert en stilaan een ingewikkelde juridische zaak wordt waarin politieke gevoeligheden boven water komen.

De littekens die vele oorlogen in de voorbije decennia hebben nagelaten op de verschillende bevolkingsgroepen maken het samenleven niet makkelijk maar het is een tijd om de bladzijde definitief om te slaan, hoe moeilijk het ook is. Wat volgt is een gemediatiseerde en gepolitiseerde rechtszaak maar dat voor mij verrassend goed eindigde want het heeft beide mensen tot inzichten gebracht waardoor ze beiden betere personen zijn geworden . Het acteerwerk spat van het scherm, vooral van de twee advocaten. Zoals Movsin zegt gaat het over hoop op een betere toekomst maar ook over het leren begrip opbrengen voor het lijden van anderen, zelfs als waren het ooit vijanden. Of zoals de advocaat het verwoordt: niemand heeft het alleenrecht op lijden. Knappe film die de vinger op de wonde weet te leggen. De 4,5* zijn makkelijk gegeven.