Opinions

Dat is magie zoals enkel Spielberg die kan maken. Het is tegelijk grappig en ontroerend, zonder dat beetje actie te vergeten die de film compleet maakt. Ik kan me voorstellen dat deze film nog een grotere indruk achterlaat op kinderen. Vandaar ook dat hij over 20 jaren en meer nog steeds bekeken zal worden.

Muziek is inderdaad grandioos en belangrijk. Ah, jullie horen het, keigoede film die een stempel heeft gedrukt op een generatie.

Verdient hij nu een plaats in de top 100 ? Jazeker, het is een film van een technisch hoog niveau... degenen die dat tegenspreken moeten niet vergeten dat de film meer dan 25 jaar geleden geregisseerd geweest is. Met de ogen van vandaag is het wat verouderd dat is waar. Maar moeten we een steen werpen omdat niet alles digitaal was in het verleden?

Spielberg was toen één van de enigen die innoveerde met een visie en creativiteit die nog steeds veel navolging kent.

het woord psychologie vind ik slecht gekozen om deze hi-tech thriller te beschrijven. Het is de gebruikelijke big budget met veel toeters en bellen, en met een verhaal die niet erg verrast ( de supercomputer die een eigen leven leidt) en duidelijk enkele rare bokkesprongen maakt (de functie van de beginscène blijft erg vaag). Er is heel wat actie, dat wel, bijna tot vervelens toe eigenlijk, maar nu en dan wel goed gebracht ( de reaper in die tunnel ). Hier en daar enkele goede momenten al vond ik het absoluut verrassingsloos en *vloekt en zucht* weer doorspekt met de nodige US-propaganda van het ergerlijkste soort.

Ik vond dit meer een avonturenfilm dan een rasechte oorlogsfilm eigenlijk. Wel apart dat je in deze film zowel voor de Duitsers als voor de Amerikanen gaat sympathiseren. Het is een oorlog en iedereen volgt gewoon de bevelen op. Veel minder zwart-wit dan de standaard WOII film. Enkele sterke lookalikes zoals Pleasance als Himmler en de acteur die Churchill speelt komen voorbij. De minste rol was veruit die van Hagman, als een incompetente Amerikaanse bevelhebber. Slapstick figuur (die scène waar hij neergeschoten wordt door Joanna Grey die hier niet in thuishoort. Ook Sutherland speelde een weinig interessante kerel. Voor mij was het één en al Caine die op het scherm schitterde maar ook Duvall met ooglap springt in het vizier. Al bij al een leuke film.

Ik vond het nog te pruimen. Het duurt wel even te lang voor de film echt op gang komt, maar eens de twee helden door de Schotse hooglanden op zoek gaan naar de arend vond ik de film op zijn best. Er zijn iig films met Romeinen waar ik me veel meer geërgerd heb aan het tijdsbeeld dat gegeven wordt. Terwijl het Romeinse rijk een geavanceerde beschaving was, hielden heel wat stammen er barbaarse en heidense gebruiken op na. Die werden pas later een halt toegeroepen met de verspreiding van het christendom. Voor liefhebbers is er ook nog het betere (althans voor mij) Centurion (2010) - MovieMeter.nl

Sombere tragiek. De bijbelse motieven zijn duidelijk en het is welgeweten dat het een moderne hervertelling is van het Kain en Abel verhaal, de zoons van Adam. Ook de patriarch in de film heet Adam, en de gift uit de bijbel wordt hier vervangen door een envelop geld die de jongste zoon aan zijn vader schenkt. Cal is eigenlijk een zondaar, die de vrouw van zijn broeder begeert en jaloers is op zijn broer Aron, omdat hij alle liefde krijgt van zijn vader. Het bad guy gehalte van Cal wordt enigszins getemperd door de vader te beschuldigen van emotionele verwerping, en door te suggereren dat hij "slechts" een kwetsbare jongen is op zoek naar affectie. Als je je kinderen geen liefde geeft, dan brengt dat vroeg of laat noodlot over jou.

Een erg bitter verhaal met een pijnlijke afloop. Icoon James Dean is een beetje wat ook River Phoenix later zou worden. Een grote belofte die tijdens zijn opkomende carrière tragiek aan zijn einde kwam. De man had zeker talent al voelt dat bad boy imago misschien wat geforceerd aan. Ik was sterkst onder de indruk van de scène waar hij geld gaat lenen bij zijn moeder, de bordeelhoudster Kate. Duizelingwekkend goede scène vol karma. En over Kazans smetteloze regie niks dan lof.

Saaie infiltratie bij een groep eco-warriors met geitenwollen-sokken mentaliteit. De slaperige prestaties van Marling en Sarsgaard zorgen voor weinig entertainment. Enkel Page kon me nog wakker houden. Nochtans vond ik het uitgangspunt niet slecht en het kon zeker wat worden; maar erg ongeloofwaardig hoe Marling van zijde gaat wisselen . Er zijn reeds veel betere films rond de milieu-problematiek gemaakt die de behoefte niet hadden om dit in te bedden in een kleurloze undercover-operatie. Ik denk aan The Constant Gardener en Silkwood.

Niet helemaal overtuigd. De homorelatie tussen beiden vond ik niet geloofwaardig op gang komen. Vooral Daniel blijft echt een vlak personage. Van hem weet je de hele film niks behalve dat hij een saai en kleurloos leven leidt. De problematiek rond illegale immigratie en rondslenterende oostblokbendes vond ik dan weer interessanter maar ook daar wordt niet al te diep gegraven. In de tweede helft verandert de toon van een relatiedrama naar een thriller en ik vond het slotstuk best goed eigenlijk, maar uiteindelijk een te gemakkelijke prent over hoe een jonge oorlogswees stilaan ontsnapt uit het crimineel milieu. Ik zie het niet op die manier gebeuren.

Een intrigerende kijk in de wereld van de Russische mafia in Londen. Verhaal speelt eigenlijk geen grote rol. Wat de film oneindig veel interessanter maakt zijn de tegenstrijdige erecodes en onzichtbare wetten binnen de "familie". Deze mafia is niet opzichtig en demonstratief zoals in de meeste mafia films op zijn "Goodfellas". Hier blijft alles verborgen achter een facade van fatsoenlijkheid en achter de muren van een mooi restaurant.

Cassel trok bij mij de meeste aandacht en speelt echt zalig als de gestoorde zoon van de mafiabaas. Mortensen werkt voor de tweede keer met Cronenberg, en weer (net als in History of Violence) zet hij een super-mannelijk wezen neer, die zijn dominantie bevestigt als het om vrouwen draait en die in een beest verandert als het om zijn leven gaat. Geweld is hier net als in vele Cronenberg films een uitlaatklep voor allerlei frustraties en desillusies. Cronenberg toont nog maar eens dat hij tot een ras apart behoort.

Truttige film. Ik snap niet wat iedereen hier zo speciaal in vindt. Het is al erg moeilijk te geloven dat iemand er plezier in vindt om vuilgemaakt te worden met roddels... en hoe het dan op het einde opgelost wordt... with a fizzle and definitely NOT with a bang. Enfin, het mag gerust een jonger publiek en een meidenpubliek entertainen, ik ga toch nog steeds voor John Hughes all the way. Emma Stone was in alles een Amerikaans fake-typetje. "Juno" vond ik bvb véél en véél beter. Leuker waren het tandem Tucci en Clarkson en enkele fijne dialoogstukjes die plots toch nog voor een leuk momentje en een glimlach zorgden. Niet genoeg in ieder geval; geef mij maar in films teenagers die gewoon zichzelf zijn en niet proberen iemand te zijn die ze niet zijn.

Roadmovie over absolute vrijheid, die o.a. als inspiratie diende voor de motorbike cultuur. Veel coolness maar inhoudelijk viel het me tegen. Mijn classic zal dit nooit worden. Twee vrienden rijden met een smak geld naar New Orleans en onderweg komen ze in een hippiecommune terecht, belanden even in de cel, pikken ze een rare snuiter op, ervaren enkele trips onder invloed en trekken verder. Het einde illustreert dat totale vrijheid alleen een illusie blijft. Easy Rider vind ik niet meer dan een matig interessante lowbudget experimentele film die als vaandeldrager van de tegencultuur een status heeft verworven. Want iedereen kent deze film gewoon. Weeral een opvallende rol van Nicholson.

Met de regie van deze film is weinig mis; het is deftig, exotisch en gefocust. Saai zou ik het niet noemen en Julia Roberts doet haar acteerwerk prima as usual. Met de inhoud had ik wat meer moeite en zelfs al waren er enkele rake dialogen, er waren ook veel zaken rond Liz waar ik me niet in kon vinden. Vooral als je weet dat zij nu, zovele jaren later, lesbisch is geworden en de grote liefde met "Felipe" is overgewaaid kan je deze film niet erg serieus meer nemen en is het moeilijk voor mij om daar niet cynisch over te doen. Ik zie haar dan ook uiteindelijk meer als een labiele milf. Ze heeft de liefde niet gevonden met een man, dan maar met een vrouw proberen. Denk dat het probleem vooral Liz Gilbert heet.

En tja, de wereld afreizen om jezelf te vinden en in ashrams gaan verblijven om wat te gaan mediteren in de hoop dat het iets zal veranderen ... dit soort zaken heb ik altijd hopeloze onzin gevonden. Ik zie dit als weglopen van je problemen. Geluk is niet iets wat je zoekt en vindt aan de andere kant van de wereld, maar dat is dan mijn visie die diametraal tegenover de film staat. Enfin, haar gezeik over haar mislukte huwelijk begon mij na een tijd wel te vermoeien. Er zijn nog andere dingen in het leven dan relaties, zelfs als je er geen hebt kan je nog altijd veel voldoening uit het leven halen: uit vriendschappen, hobby's, werk, je vrijheid etc. Misschien eens geluk op die manier benaderen? Mensen denken teveel dat een scheiding of een relatiebreuk het einde van het leven is.

Geen compleet miskleun naar uitwerking toe dus, maar ik vind het gewoon geen verhaal dat een film verdient, en het ligt ook inhoudelijk te ver van mijn eigen levensopvattingen.

Altijd leuk om Kirk Douglas in zijn nopjes te zien. Zijn acteerwerk redt de film wel uit de middelmatigheid. Zoals Stephan zegt, is dit een "Fugitive" achtige film, die weinig dode momenten kent. Douglas is Marzack, de gevangenisambtenaar die ontsnapte gevangene Eddie Macon terug de bak in moet draaien. En Eddie, de romanticus, gaat al lopend op weg naar de grens met Mexico waar vrouw en kind op hem wachten. De situaties getuigen niet altijd van veel logica. Zo zit Marzack op Macon te wachten vanop een heuvel. Wanneer hij een auto ziet wegrijden neemt hij onmiddellijk aan dat hij het is . Soms een beetje onhandig aan boord gelegd en niet altijd geloofwaardig. Merk ook de beginrollen op van JT Walsh en John Goodman.

Fijne film die de Olympische gedachte nog eens huldigt. En dat is nodig in een tijd waar sport teveel om geld, status en overwinning draait dan om motivatie, competitie- en teamgeest. De eeuwige underdog Eddie streeft hardnekkig en gedreven zijn droom om Olympisch schansspringer te worden. Hij heeft er graag blauwe plekken voor over en wordt onder zijn hoede genomen door een ex-kampioen om hem wat techniek bij te brengen. Erg lichte film, bijna een komedie eigenlijk. Het is alsof er wat los zat aan die kerel. Wat een speciaal ventje. Naar het einde toe wordt de film nog eens gesuikerd met nogal overdreven euforische sentimenten waar geen einde leek aan te komen. Als je je slecht voelt dan is dit een ideale opkikker. Vond het hoe dan ook een meevaller, leuk verteld.

Eddington gaat over alles wat de wereld vandaag verziekt : desinformatie via sociale media, gebrek aan respect voor andermans mening, wantrouwen voor de overheid, wokisme, afrekeningspolitiek, overregulering, een jeugd die alles in twijfel trekt. Als je dit allemaal door de blender gooit, dan krijg je één woord : chaos.

En dat is precies wat er gebeurt in Eddington. Het eens zo rustige dorpje vervalt in ongeziene chaos wanneer de lokale sheriff en de burgemeester een meningsverschil hebben over het dragen van mondmaskers tijdens corona. Daarna beslist de sheriff om een gooi te doen naar het burgemeesterschap wat een hele reeks gebeurtenissen in gang zet.

Ik moet zeggen dat het eerste uur best een harde zit was, met veel geklets dat niet altijd ergens over ging. Maar het is vooral een satirische kijk op een Amerikaanse gepolariseerde maatschappij. Als je niet doorhebt wat er op de korrel genomen wordt zul je weinig aan de film hebben. Dat maakt het daarom nog niet geslaagd, en veel te lang. Het mist hierdoor de nodige scherpte en focus, maar in verschillende situaties zag ik toch ook vaak herkenbaarheid. Joaquin Phoenix is redelijk irritant als de klootzak-sheriff van Eddington en dat is jammer want je ziet hem de hele lengte van de film op het scherm. Vond het niet zijn beste rol. Voor Emma Stone moet je het niet doen, die heeft heel weinig screentime. Eddington stond hoog op mijn watchlist maar meer dan een nipte 3* kan ik er niet aan kwijt.

Hell, wat een goede film! Met dit zware onderwerp van mensenhandel en minderjarigenprostitutie legt de film het juiste accent door alles te bekijken van binnen de organisatie. De mensen die het netwerk leiden zijn verloren zielen die hun geest verkocht hebben aan hun god, de dollar. Eden staat ook niet veel stil bij psychologie en morele lessen en beperkt zich grotendeels tot een inside look door de ogen van hoofdpersonage Eden. De film geeft ook niet toe aan goedkope geweld- en seksscènes en dat valt alleen maar te prijzen in deze aanklacht tegen dergelijke mensonterende handel. Als er dan iets aan te merken is, dan is het misschien wel het gebrek aan diepgang in de vriendschap tussen Eden en haar latina medegevangene. Dit is een film om dringend op te zoeken. Nu in alle (Belgische) videotheken te vinden.

Zonder meerwaarde en véél te lang. Een jonge franse garage/nu-disco DJ wordt over een periode van 20 jaar op de voet gevolgd in zijn leven, met momenten uit zijn carrière en momenten uit zijn onstabiele privé leven met mislukte relaties en financiële problemen. Zeker het laatste stuk, wanneer hij stilaan "has been" wordt is nog het best. Je zou kunnen zeggen dat het een rise & fall van een dj is maar eigenlijk is dat niet waar : het is het leven dat gewoon verdergaat en de mens die ouder wordt.

Maar zoals ook wibro uitstekend aangeeft gaat het van de hak op de tak en blijven de personages oppervlakkig. De film leert de kijker ook absoluut niks over de muziekcultuur die ze uitbeeldt. De passie voor muziek spat niet erg van het scherm en wordt beperkt tot club-sfeerbeelden met een selectie garage hits van de voorbije decennia wat de film erg repetitief maakt.

Our animal instincts are our inner truth...

Het paradijs is een plaats zonder mensen. Van zodra er mensen zijn, bezoedelt hij de open ruimte met zijn aanwezigheid. Deze filosofische en niet echt menslievende film werpt een blik op een micro-wereld met totale vrijheid, waar een tiental mensen een eiland moeten delen. De ware menselijk natuur komt naar boven wanneer die niet meer in toom is gehouden door sociale organisatie. Zelfzucht, machtswellust. verraad en manipulatie. Het mysterie van Floreana zou weleens de uitkomst kunnen geweest zijn van een mislukt sociaal experiment. Wie weet.
Degene die de film weet recht te houden is vooral Ana de Armas als een barones die het leven op het eiland verzuurt met haar manipulaties. Haar prestatie is buitengewoon goed. Dat kan niet van alle andere acteurs gezegd worden. Brühl = en ook Law heb ik beter zien spelen dan als tandloze eremijt. De overige acteurs zitten daar een beetje tussenin.
Een degelijke film van Ron Howard, niet familievriendelijk zoals we van hem gewend zijn maar meedogenloos zwartgallig, met een prachtige cinematografie van de natuurlijke schoonheid dat bijna lijkt te grijnzen met de donkere menselijke ziel.

Ik vond deze film er heel modern uit zien voor zijn tijd. Soms leek dit wel een film uit de jaren '70. Dit is een pluim op de hoed van Dirty Harry regisseur Siegel, die gebruik maakte van veel buitenopnames in het schitterende decor van de Grand Canyon en veel dynamiek en actie stak in deze whodunnit. De climax ziet er erg gaaf uit, zeker voor een film uit 1959. En zo zie je maar dat Siegel het actiegenre mee vorm heeft helpen geven. Het plot vond ik wel wat magertjes en er zijn enkele momenten waar de film inzakt, zeker wanneer de romantiek erbij betrokken wordt. Het is geen groot meesterwerk maar wel de moeite waard om eens te zien.

Cute. Zo'n films weten me wel te overweldigen. Voor mij is Kelly Fremon Craig (een pupil van James L. Brooks) de ontdekking van het jaar. Ook Are You there God, It's Me Margaret? (4*) vond ik enorm goed. Er zijn gelijkenissen, behalve dat het hier gaat over een 17-jarige in plaats van een 13-jarige. Als volwassene vergeet je vaak hoe het was om die leeftijd te hebben (c'est la vie!) en deze film bracht dat gevoel terug naar boven. De donkere tunnel waar we allen door moeten.

Nadine is een meisje die denkt dat de hele wereld om haar draait, en zichzelf en anderen daarmee kwetst. Ze wordt buitengesloten en is regelrecht gemeen wanneer haar oudere broer en haar beste vriendin een koppel worden. Het past niet in haar egoïstische leefwereld. Harrelson is de coolness zelf als de leraar die natuurlijk weet hoe ze in elkaar zit en de fout niet maakt om aandacht te geven. Ze moet zelf leren de verantwoordelijkheid te nemen voor haar fouten. Zijn reacties waren vaak geweldig. En dan is er nog de overbezorgde moeder en Erwin, een aangename jongen die een crush voor haar heeft.

De film is zo goed omdat het eerlijk en herkenbaar is. Ik heb zelf een jongere zus die ook de nodige stommiteiten heeft begaan op die leeftijd en sommige situaties kwamen me maar al te bekend voor; ik was een beetje de Darian uit de film, al heb ik nooit met vriendinnetjes van mijn zus in bed gelegen ... Topfilm in het genre.

Waargebeurd verhaal over een Britse avonturier, James Brooke, die rajah van Sarawak werd en tot zijn dood heerste over een land van koppensnellers. Ter plaatse gefilmd wat schitterend beeldmateriaal oplevert. Het acteerwerk liet wat te wensen over maar er zaten hoe dan ook goed gefilmde scènes in. De sneer naar de onuitputtelijke honger naar grondstoffen en territorium van het Britse kolonialisme wordt niet uit de weg gegaan. Leuk om te zien maar geen film die er uit springt.

Ik wou zeggen : de film valt nogal in herhaling maar dat zouden de moderatoren bij deze film "trollen" noemen denk ik? Nee, goede SF film hoor, best apart. Lijkt precies op een computerspelletje waarbij het telkens game over is en waarbij je telkens je herbegint, terug een beetje verder raakt. Zo is het ook met Cruise, die telkens hij "sterft" gereset wordt naar de initiële situatie . De mimics zijn gaaf (vooral die alpha's) en lijken door hun snelheid onverwoestbaar. Ook gaaf is de actiescène bij de piramide van het Louvre Met Blunt wil het niet veel worden, en het stevent af op een nogal cliché "actie met lichte romantiek" verhouding met Cruise. Hoewel ik geen fan ben van Cruise (hoe doet hij het toch om er verdomme nog 30 uit te zien?) moet ik na Oblivion (3,5*) en Jack Reacher (3*) toch weer een goed cijfer geven.

Niet goed, niet slecht.. ergens tussenin. Ik verwachtte een thriller maar The Edge bleek meer een crossover van avonturenfilm en drama. Dat ik het tussenin vond is misschien deels daaraan te danken. Nochtans, een script van David Mamet staat meestal garant voor degelijke kwaliteit.

Een vliegtuigje stort neer in de wildernis van Alaska en de drie overlevenden moeten het daar zien te redden met de middelen die ze hebben. Charles Morse en Bob zijn twee keerzijden van een medaille... de eerste is rijk, beleerd, gelooft in alles wat hij onderneemt. De andere is jaloers van aard, meelopend, en heeft maar weinig bereikt in zijn leven. Charles heeft een topmodel als vrouw, de ander is haar fotograaf. De spanning tussen beiden is de uiting van deze twee verschillende ingesteldheden.

De bewondering in de film moet vooral naar Anthony Hopkins' personage gaan, die ondanks zijn weelde, toch een man van de wereld is en een geboren overlever.
Maar het personage Bob is minstens even scherp afgelijnd: zijn haat is gefocust op Charles omwille van wat hijzelf nooit heeft bereikt en in de hachelijke situatie waarin ze verkeren is hij ook daar de vernederde figuur die volledig afhankelijk is van zijn rivaal.

Het verhaal pruttelt maar verder met het duo; om het repetitieve karakter van de film te doorbreken, presenteert de film mooie natuurbeelden, tandenknarsende situaties, een beer die hen hardnekkig volgt en een twist over ontrouw die erg voorspelbaar uit de hoek kwam . De intense relatie tussen de twee hoofdacteurs ging nooit echt ten top vond ik. Spijtig.

Pakkend maar niet overtuigend. Speelt heel makkelijk in op emoties, met de droevige oogjes van Osment en de verschrikkelijke dingen die kinderen in de oorlog moesten zien en ondergaan. Wat ik dan niet zo denderend vond, was Tolo, die opoffering en martelaarschap voorstelde. Het schoot me wat in het verkeerde keelgat dat de regisseur van zo'n jong ventje een soort Jezus-figuur wilde maken.

De dromerige zomerse scènes in een Pools boerendorpje oogden prachtig en ook enkele meer heftige scènes maakten indruk zoals een verkrachte Maria die zich in foetushouding oprolt in het water Maar zoals gezegd, de moraal en symboliek primeren heel sterk, wat ik dan een wat minder positief punt vind. Het ligt er gewoon te dik op.

Asociaal en mensverlagend werkje. En wie beter dan Macy kon zo'n sukkel als Edmond spelen die terzelfdertijd de afgrond als de hemel bereikt. Gordon spuwt op menselijke kleinzieligheid en zorgt voor een gevoel van schaamte. Zeer apart werkje waarin de humor nooit ver weg is.

Dat moet ik toch wat tegenspreken helaas.

Kon me de hele film lang niet meekrijgen. Zeker niet onaardig allemaal, een beetje naief en behoorlijk lichtvoetig van toon, zonder teveel sentiment. Het viertal Mulligan-Sarsgaard-Cooper en Pike vertoont nauwelijks chemie en blijft vrij oppervlakkig. De relatie tussen de jonge studente en de oudere charmeur valt ook al niet echt mee. Wat meer concentratie op een band tussen het viertal en wat minder op de ouders had geen kwaad gekund. Nu voelen zeker Cooper en Pike erg nutteloos aan in hun ondankbare bijrollen. Heel erg twijfelachtig dat die oppervlakkigheid nog eens op het einde in de verf gezet wordt met Mulligans commentaar dat Danny en Helen wisten dat David getrouwd was. De film komt zo mogelijk nog onwerkelijker over . Nee, ook mijn ding niet, al kon het nog veel slechter uitvallen.

Indertijd lachten we op school nogal met deze film. In de zin van : hopelijk krijgt Scissorhands nooit jeuk aan zijn ballen... Het was toen zeker geen film die ik wou zien. Burton was toen nog geen echt gevestigde waarde in Hollywood en had in mijn ogen tegenvallende films geregisseerd zoals Batman, Beetlejuice en Pee Wee.

Dit sprookje was een grote stap vooruit, en is de moeite om zien al is dat voornamelijk voor de aparte aankleding. De fake sixties sfeer zijn mooi gedaan met de gekleurde huisjes. Voor mij ging het allemaal wel in dalende lijn na het eerste uur. ... Depp in zijn eerste echt grote rol die hem bekend maakte bij het grote publiek en de eerste van vele samenwerkingen met Burton.

Een zonderling en gevoelig wezen wordt geadopteerd door de Boggs maar heeft geen enkel benul van sociale regels en goed en kwaad. Het is allemaal mierzoet, misschien zelfs té mierzoet; men wou de tere zieltjes zeker geen geweld aandoen en het drama gedeelte komt hierdoor niet al te sterk uit het stof; ik ben het ook eens met degenen die vinden dat het liefdesverhaaltje niet veel voorstelt en dat is een minpunt in dit geval. Er is wel wat aan te merken maar het eerste uur en de visionair sterke "wereld" van Edward Scissorhands zorgen nog net voor een 3,5* .. ik heb het nog altijd meer voor Charlie and the Chocolate Factory (4*) en Sleepy Hollow (4,5*)

Menslievend drama dat zijn effect niet mist. De intenties van Jörgen waren in het begin niet echt duidelijk. De Denen houden wel van familiebekentenissen. Denk Festen en After The Wedding zit op enkele momenten goed in de buurt, hoewel niet op zo'n pijnlijke manier natuurlijk.

Wanneer de onthulling komt schuift alles duidelijk op zijn plaats; al moet ik zeggen dat het allemaal nogal vergezocht overkwam. Soms had ik ook de indruk dat de juiste dialogen, de juiste woorden in bepaalde situaties niet kwamen opdagen. Dit frustreerde soms wel 's... zo van zeg het toch in plaats van te zwijgen. Maar ja, anderzijds is die onhandige communicatie ook typisch menselijks.

Een aantal heel goede scènes omvat de film wel en veel daarvan is voor het konto van Rolf Lassgard, die op het eerste zicht verdacht lijkt, maar in feite een zieke man is die uit een allesomvattende liefde voor zijn familie handelt . Zijn laatste scène met zijn echtgenote gaf me echt een krop in de keel. Waar Mikkelsen de hoofdrol speelt in de eerste helft, wordt hij in de tweede helft wat op de achtergrond gezet om Lassgard zijn rol uit te laten spelen. Niet mis : Mikkelsen is een goed acteur, maar steek hem nooit in wat anders dan drama's...dat kan de man niet aan (uitzondering voor Le Chiffre in Casino Royale) .

De Denen tonen weer dat ze enorm veel talent hebben voor dit soort drama's, en van zowat alle acteurs ga je houden tegen de film beëindigd is.

Spaghetti western met een hoge bodycount en verder alle clichés erop en eraan, soms zelfs iets teveel op de clichés leunend. Maar goed, het blijft ondanks het dunne verhaal vermakelijk en dat is wat telt. Het deuntje, hoewel niet van Morricone, heb ik dan toch weer de hele avond lopen fluiten. Van Cleef is nog steeds zalig om zien als de schietgrage Sabata. Hij is al even nors en mysterieus als Eastwood. Tussen 3 en 3,5*

Sombere en zeer deprimerende film die aan het denken zet; na afloop even diep moeten zuchten om al die ellende. Ik zag hier een soort variant van Villeneuves Prisoners in. Een burger neemt het recht in eigen handen om zijn dochter te helpen. De vader is hier is écht niet goed bezig; zijn beoordelingsvermogen is danig vertroebeld dat er van rechtvaardigheid geen sprake is. Emoties worden slecht beheerst en ontaarden in irrationele acties. De afloop is bitter en de vader verliest ondanks alles toch zijn dochter, maar ditmaal is het wel zijn eigen schuld..
Niet slecht maar kil en droog gebracht, typisch Icelandic style en van de hand van Kormakur, die toch wel IJslands numero uno regisseur is, ditmaal ook de hoofdacteur.

Een middenmoter van Eastwood waarbij ik eens moest fronsen bij enkele onlogische situaties. Als het doelwit niet geïdentificeerd is, hoe kan men dan weten dat hij de Eiger zal beklimmen? Eastwood als huurmoordenaar Hemlock, zorgt ervoor dat deze avonturenfilm niet stilvalt, bijgestaan door zijn vroeger oorlogsmaatje, gespeeld door George Kennedy, die op een grappige manier van zijn grofste kant laat zien. Pas wanneer de Eigerbeklimming van start gaat, wordt het dan eindelijk eens spannend met mooi gefilmde klimsequenties. Technisch zal dit niet van een leien dakje gegaan zijn.