Opinions

Twee telepatisch begaafde kinderen, een broer en zus, gaan op zoek naar waar ze vandaan komen. En dat levert een frisse naieve avonturenfilm op waarin zelfs de baddies grappig worden. De Disney-magie wordt niet vergeten: van dansende poppetjes tot vliegende campers , Escape to Witch Mountain blijft een onderbekeken Disneyfilm. De special effects op het einde zagen er wel erg knullig uit.

De mysterieuze sfeerschepping in de eerste helft wordt behoorlijk opgebouwd, al wordt weinig aangevangen met de aandoening van Santi en al zitten er enkele duidelijke plotholes in te zien bvb wanneer Santi aan zijn moeder vertelt dat zijn vriend door Dimas werd neergeslaan terwijl hij er zelf fysiek niet bij was . De tweede helft wordt redelijk teleurstellend met een ontbrekende spanning en Santi die de genade krijgt van het wilde meisje . Op het einde wordt alles wel snel afgehandeld. Erg matig allemaal zonder echt ook slecht te zijn.

Criterion Collection

Originele en erg sfeervolle film. De ontgoochelingen lijken vooral te komen omdat velen een echte horrorfilm verwachtten. Niet dus. Devil's Backbone is veel meer dan de slappe horrorfilm dat het kon zijn. Vind het vooral knap hoe vele genres in één mooi verhaal verweefd worden. In essentie een thriller die zich afspeelt tijdens de Spaanse burgeroorlog, maar met ook dramatische momenten en een tikkeltje klassieke horror. Waar de mens toe in staat is is veel enger dan het spook van het vermoorde kind dat ronddwaalt en zelfs een handje toesteekt .

Het laat zich niet raden welke kant de film zal opgaan en welk van de genres zal overheersen en dat maakte de film al a priori geslaagd voor mij. De bedoeling was niet eens om het publiek te griezelen , maar om bovennatuurlijke elementen functioneel in te zetten in een gewelddadig verhaal over niet te bevatten hebzucht. . De niet ontplofte bom was goed gevonden en symboliseerde in mijn ogen de beschermengel van de kinderen in het weeshuis. Ik vond het de hele film een intrigerend element. Sterk!

Een film die gaat over het instinct om te leven en te overleven... de mens herleid tot zijn essentie. Of het nu in Afghanistan is in tijden van oorlog of in een koud Slavisch land (Siberië?), de Talibanstrijder die hier volledig van zijn heimat is afgesneden wil ten allen koste blijven leven in zijn nieuwe biotoop. Het is instinct om te vluchten voor de vijand, zelfs al weet je dat de onverbiddelijke siberische kou zoveel keer erger is. Het is instinct om in hongersnood te grijpen naar de tiet van een onbekende vrouw als dat het enige is dat voor het grijpen ligt. De rol van Gallo, die geen woord zegt in de film en voortdurend rondstruint voor eten, warmte, veiligheid is toch knap en expressief. Vooral het feit dat hij geen toekomst of vooruitzicht meer heeft voelt best pijnlijk aan (flashbacks van zijn vrouw en kind die hij nooit meer zal zien) .

Aan de andere kant : waarom in godsnaam een Taliban? Dat geeft de film iets politieks dat hier niet in lijkt te passen. Verder is zelfs 80 minuten te veel voor het weinige dat Skolimowski te vertellen heeft. Gelukkig wordt alles gevaloriseerd door mooi beeldmateriaal en dito soundgebruik.

In veel opzichten een belangrijke Franse film, die veel heeft bijgedragen aan de popularisering van Saint-Tropez als vakantiebestemming. En natuurlijk Bardot als uitbeelding van de vrijgevochten, ontembare, ongeremde vrouw die zich niet laat binden en bevelen. Dit toont ze door rebels met blote voeten te wandelen. De mannen windt ze rond haar vinger. Ik vond het een verhaaltje van niks eigenlijk, maar heb wel goede woorden over voor de manier waarop Saint-Tropez als decor gebruikt wordt. Vadim wist de hartverwarmende charme van het vroegere vissersdorpje te vatten zoals het er 70 jaar geleden uitzag.

De manier waarop Vadim zijn toenmalige vrouw Bardot in beeld bracht is sensueel maar nooit voyeuristisch. De bipolaire persoonlijkheid van Juliette wist me ook enigszins te verrassen want ik had eerder een oppervlakkiger personage verwacht.

Die film was niet voor mij weggelegd. Ik vond het niet goed. Het scheelt niet aan de acteurs of het camerawerk maar het hele concept gewoon. Zeker omdat ik films die de geest proberen te ontrafelen via beelden zelden geslaagd vindt. Wel enkele knappe ideeën, zoals de kleur van Winslets haar, die verandert naargelang de fase in haar relatie met Carrey. Op die manier valt het makkelijker te volgen wanneer de herinneringen gewist worden in omgekeerde chronologische volgorde

De vonken spatten er niet van af, en als koppel vind ik niet dat beiden geschiedenis schrijven. De toon vond ik eigenlijk niet zo positief en zorgde wat voor een rottig gevoel. In je herinneringen voel je meestal pijn, maar de goede gevoelens liggen bijna altijd buiten bereik net omdat ze tot het nu behoren.
Het gaf me op het einde vooral het gevoel dat die twee eigenlijk niet echt voor elkaar gemaakt waren, hoe zeer ze zich ook tot elkaar aangetrokken voelden. De film maakte liefde tot iets ontzettend ingewikkelds en dat lag me niet.

Ondanks de sterrencast kon ik weinig met deze film. Hackman, Hauer, Pesci, Rourke... Hier moest toch iets goeds uitkomen denk ik. Mooie cinematografie maar wat een slecht verhaal. In de jaren 20 vindt Jack goud in de Yukon, daarna een tijdsprong naar de jaren 1940 op zijn landgoed in de Caraïben. Zijn leven is niet bepaald op geluk uitgedraaid. Zijn ziel wordt gegijzeld door zijn hebzucht en hij ziet in iedereen inclusief zijn eigen schoonzoon-in-spe (Rutger Hauer) een bende aasgieren die het op zijn fortuin gemunt hebben. Ook enkele mafiafiguren dagen op... De film wordt best grimmig en duister door de verdorven en rotte personages rond Jack.

Roeg is zeker mijn favoriet regisseur niet. Zijn symbolisme is vervelend en opdringerig en dat uit zich ook in goedkope en nutteloze scènes zoals een voodoo scène en niet passende shock value. Voor hetgeen hij te vertellen had, had Roeg zeker geen twee uur nodig. Geen hoog cijfer dus voor deze stinker.

The summer I killed my father, I was ten years old

Met deze zware woorden begint deze familietragedie met een overspelige vader als rode draad. Laat een enorm sterke indruk na. Veel berust op de perceptie van de kinderen Eve en Cisely tegenover hun vader en ongewild beïnvloeden ze door hun handelingen het lot, of eerder het noodlot. Het is niet makkelijk om kinderen uit de verf te doen komen in zo'n zware drama's maar dat lukt hier wonderwel, zeker met Jurnie Smollett in de rol van Eve, die de complexe relatie met haar ouders vol overtuiging neerzet.

Ook enkele scènes en dialogen wekten behoorlijk indruk. Zo wandelt de tante, Mozelle, letterlijk haar herinneringen binnen wanneer ze Eve vertelt hoe haar eerste man vermoord werd door haar minnaar. Toen dat schot weerklonk, schoot ik letterlijk uit mijn stoel. Een parel van een scène was dat. Ook de laatste vijftien minuten zijn zowat onvergetelijk. Een goede film, maar het sputtert wel enkele keren in het begin en neemt net iets teveel tijd om alle spelstukken op zijn plaats te zetten. De lengte is het zwak punt van de film, maar wat was dit goed geacteerd verder!

Hervertelling van de katastrofe van 1996 die aan een tiental bergbeklimmers het leven kostte toen ze op 8000 meter hoogte getroffen werden door een hevige storm. Echt een mooie film, ter plaatse gefilmd al vraag ik me af hoeveel van de Everest werkelijk daar geschoten was. Het ziet er in ieder geval prachtig uit. Zeker wanneer de storm komt opzetten kun je bijna zelf de kou en de marteling voelen. Het is zoals sommigen aangeven, moeilijk mee te leven met de karakters omdat het er zoveel zijn. Het is vooral Rob Hall met wie de kijker hoort mee te leven door de wat goedkope truc van de zwangere vrouw en ook Beck heeft een bezorgd gezinnetje thuis... Gyllenhaal is bescheiden en neemt genoegen met een bijrol.

Ja waarom hé? Wanneer Brolin zegt "What are we doing here? It's all suffering" vraag je je het ook wat af. Moet een mens werkelijk zijn leven riskeren om zichzelf te overstijgen in dit quasi betekenisloze bestaan? Er zullen wel vele redenen zijn : de adrenalinekick, wegvluchten uit een saaie realiteit, zingeving aan het leven. Verwonderlijk dat Krakauer eigenlijk zelf niet begrijpt why terwijl hij daar ook zit. Zeker het zien waard.

Romantische affaire in Jeruzalem over een gecompliceerde liefde tussen een Amerikaanse soldaat en een sefardische joodse. Dat was de eerste ernstige rol met Tom Hanks maar geen succes, dus ik volg het gemiddelde. Het acteerwerk is slap, de liefdesaffaire waarbij mevrouw om familiale redenen hard to get speelt is zeemzoeterig en drakerig. De "Romeo en Julia" vergelijking kan zeker de lading dekken ware het niet dat de film te weinig indruk maakt en me emotioneel niet kon bewegen. De film (misschien wel de meest onbekende met Hanks) was een totale flop destijds en Hanks moest nog wachten op films als Philadelphia en Forrest Gump voor hij echt serieus genomen werd in dramatische rollen.

Knokpartijen, country optredentjes, moeilijke liefdes, maffe bikers, toeterende trucks, wegrestaurants, ruziemakende hilliebillies, een orang-oetan en bovenal.... Clint Eastwood! Geweldig... Veel gelachen en uiteindelijk weinig verkeerd met deze komedie.. Eén minpunt : de vreselijke Sondra Locke.

Die is me beter bevallen dan Daze & Confused, maar dat komt omdat ik meer affiniteit heb met de 70s en de 80s dan met de 90s, en ook omdat ik deze film minder puberaal vond. Deze film speelt zich dan ook af op de rand van beide decennia (1980). Er zit niet zozeer een verhaal in. Linklater wil tonen wat de jongeren uit die tijd deden, waarover ze praatten, waar ze zich mee bezighielden, hoe ze dachten. Dat levert vaak gevatte dialogen en leuke situaties op en is een knipoog naar een tijd waar het persoonlijk contact nog volop intens was. Met facebook, digitalisering is dat allemaal sterk verwaterd. Het was ook een tijd waar de mensen zich niet zo ernstig namen als nu.

Grappen zoals met die baseballspelers die met tape aan een bord bevestigd zijn zou men nu al snel verontwaardigd "pesterijen" noemen terwijl dat toen acties waren die de vriendschappelijke band tussen jongens nog sterker maakte. De jaren 2010 zijn de triomf van het politiek correcte, terwijl de jaren 80 ongedwongen vrij aanvoelden op alle vlak. Ondanks men het voortdurend over genieten genieten genieten heeft, is de mens veel minder vrij in zijn gedachten als toen. Neem nu de verschillende muziekscènes waar de film doorwandelt: de disco, de countrycultuur , de opkomende punkscène... een spectrum van bruisende creativiteit. Ook de jongeren zelf zijn bruisend creatief op de manier waarop ze zich bezighouden (eerste computerspelletjes, pingpong was inderdaad een rage en uiteraard fuifjes). En dan die kleding, met de veel te korte shorts , porno-snorren (die men ook eens moet kammen), weelderige haartooien. Zalig. Vooral die Detroit kerel Jay en die weedrokende hippie waren echte mafkezen maar zo'n gevallen zien we allemaal "once in a lifetime".

Heel leuke soundtrack ook, met lekkere nummers die me nog vrolijker maakten. Zonder dat het een meesterwerk is, is dit een heerlijke reproductie van een inmiddels verdwenen tijdperk. Tot slot wordt de rol van het snoepje vertolkt door Zoey Deutch, de beeldschone dochter van Lea Thompson, die in de 80s ook mocht gezien worden als de moeder van Marty McFly in Back to the Future.

Sucked into a bagel...

Wat een rommeltje zeg. Ik vond hier echt niks aan; al snel een onbegrijpelijke, hysterische en veel te drukke film. Onbegrijpelijk zijn ook de 7 oscars voor deze chaos door twee nerds gemaakt. Zo fout! Blijkbaar zag de Academy hier het summum in, maar dan had The Adventures of Buckaroo Banzai destijds ook moeten winnen. Ik ga niet ontkennen dat het niet creatief, en tot op een zeker niveau leuk is, maar het tempo swingt compleet de pan uit waardoor het kijkplezier na een goed uur helemaal instortte. Jamie Lee Curtis in een ontsierende rol voor haar carrière.

Vreemd verhaal van een verdwenen baby, die zich tot een waar mediacircus ontwikkelde door de verspreiding van roddels en door tegenstrijdige verklaringen van Linda, gespeeld door Meryl Streep. Vooral het ongeloof bij een dergelijk verhaal ( baby ontvoerd door een dingo ) keerde zich tegen het gezin.

Het verhaal was wat mij betreft goed voor één kijkbeurt en mondt uit in een rechtszaak die niet bepaald kosher verlopen is.De film dramatiseert en de film voelt aan als een verhaal uit een sensatieblaadje, en in die zin is het een echte Meryl Streep geworden. Dat bedoel ik negatief. Aan de andere kant is dit interessant materiaal voor juristen, in een zaak waar vooral onwetendheid over het gedrag van de dingo en publieke opinie bepalend zijn in het verloop van de rechtszaak. Dat roept vragen op. Ik liep niet echt warm na de film : te veel sensatiezucht.

You're a cursed narcotic paraphernalia...

Een sitcom rond enkele kamergenoten en een moordende waterpijp...

Ik sluit me bij Corcicus aan ... en dan nog zo onuitstaanbaar amateuristisch gefilmd. Alsof de hele set alleen maar uit acteurs en één cameraman bestond. Om dan nog maar niet over de dialogen te spreken die voornamelijk uit vuilbekkerij bestaan (vooral wanneer opa op bezoek komt). Die Full Moon studio blijft maar rommel produceren

Als je de beperkte middelen voor ogen houdt die Raimi en zijn ploeg hadden om deze film te maken, dan mag het resultaat best geprezen worden. Ik ken heel wat (meer hedendaagse) films met het tienvoud aan budget die er minder van bakken. Leuk weetje dat Joel Coen hieraan meewerkte als assistent-editor. Voor de rest oogt het echt wel als een schoolproject en de passie die ze erin staken is duidelijk zichtbaar. Raimi tovert zelfs enkele knappe shots uit zijn mouw.

Evil Dead is in de boekjes en de toplijstjes een grote horrorklassieker en één van de eerste grote splatterfilms, maar net als Friday the 13th is het toch deels een tegenvaller als ik de film los zie van zijn status. Voor 85 minuten zaten er best ook een hoop saaie, trage, herhalende momenten tussen. Evil Dead was toen zonder meer een mijlpaal, maar nu zag ik vooral een verouderde film die intussen al voorbijgestreefd is door zijn eigen remake. Ik ben dit soort films ontgroeid (doet me niet zoveel... blijf er onbewogen bij) maar heb er wel veel respect voor.

Absoluut niet spannend. Bronson ondervindt geen enkele tegenstand van de schurken en zelfs de actie is middelmatig. Een domme film.

Vond dit een sterke film maar ik hou dan ook van dit soort detectives. Die Poirot films met Ustinov waren echt goed en ik vind Ustinov heerlijk in zijn rol als de pientere detective die België op de kaart zette in Hollywood. Het begint met een moord in het begin die niks te maken lijkt te hebben met het vervolg van het verhaal. Poirot duikt op bij de klacht van een verzekeraar die aangeeft dat een miljonair een vervalst juweel wilde laten verzekeren, wat er op duidde dat de miljonair wellicht niet wist dat het object vals was. Daarna begeeft Poirot zich naar een Adriatisch eilandje om de actrice die het valse juweel aan haar minnaar teruggaf te gaan ondervragen. Al snel blijkt dat deze mvr Marshall een totaal onaardig mens is. De hele kwestie wordt nog pittiger wanneer een moord plaatsvindt.

Niet alleen de "roaring twenties" aankleding in een exotisch kader, maar ook de humor (Ustinov in badkostuum) werkt degelijk en de intrige zat knap in elkaar. Als toetje zat er daarna nog wat venijn in de staart, al was dit wel te verwachten. Vind hem al even goed als Death on the Nile maar om andere redenen : het plot is minder zwaar en het acteer-ensemble beviel me ook beter (zo vond ik een scène met McDowall geweldig en Diana Rigg zet een grandioze bitch neer). Death on the Nile was daarentegen spannender en grootser opgezet maar ook complexer waardoor de deducties van de detective ongeloofwaardig werden.

Vettig. Dit is toch een film die soms zwaar over de schreef gaat, met een orgie van geweld, sex en marginale decadentie in al zijn vormen. Dat met dat kindje vond ik walgelijk . Voor mij was dat niet nodig en zorgt voor een goedkoop randje. Dries heeft alleen maar minachting voor de drie loosers met wie hij een optredentje voorbereidt en is vastberaden om hen kapot te maken, gewoon voor het plezier om zo'n niets betekenende individuen kapot te maken. In de eindscène met de monologen probeert de film nog de abnormale daden te verklaren ma Verbeek al van jongsaf in de fabriek, Christine verkracht door haar vader maar als dat een poging was om begrip op te brengen voor hun gedrag, dan werkte het helemaal niet.

Deze nihilistische film heeft een hoge shock value en is soms knap geschoten (die Koen De Geyter die met zijn kop naar beneden hangt in zijn flat) en mist op bepaalde momenten ook geen humor. De film heeft zeker kwaliteiten. Sommigen zullen het een meesterwerk in lelijkheid vinden, net als een breed uitgesmeerde drol op een wit doek in een museum voor moderne kunst. Anderen zullen dan weer walgen door de mensonterende situaties in de film. Ik zit daar een beetje tussenin.

Dries (tegen iemand anders) :... Eit gehoord hersenbacille
Koen : Hersenbacille, da's ne goeien die moet 'k onthouden.
Dries : A ja, met wadde?
Koen : Ja met wadde ja...

De AVA sessies

Opmerkelijk. Low budget en met een beperkt aantal acteurs gemaakt. Zo origineel is dit verhaal feitelijk niet, daar het van ver geïnspireerd lijkt door Blade Runner, maar het wordt fijn gebracht. Een programmeur wint een bedrijfswedstrijd en mag een weekje doorbrengen bij zijn werkgever op een geïsoleerde locatie. Doel is om diens uitvinding, de androïde AVA te testen. De uitvinding is pas gelukt wanneer de machine niet meer van de mens te onderscheiden is. Als kijker weet je absoluut niet waar de film precies naartoe zal gaan al laat Garland voelen dat er iets onheilspellends in de lucht hangt. De twist die aan de film gegeven wordt vond ik echt spitsvondig en het einde geweldig. De film is veel groter dan hij eruit ziet. Isaac zit goed in zijn rol als geniale wetenschapper die makkelijk naar de fles grijpt zit en ook Gleeson weet te overtuigen, zeker wanneer de twijfels boven water komen; de mooie Vikander geeft films altijd een welriekend kantje...

DVD uit eigen collectie. Dit is geen slechte verfilming en ik vind eigenlijk dat er van deze legende maar weinig goede films bestaan... In Excalibur wordt de legende verteld van het begin tot het einde en dat was erg ambitieus van Boorman want heeft ook een keerzijde. Twee uurtjes zijn te kort om een tijdspanne van een halve eeuw te vertellen. Excalibur is hiermee een collage geworden van de bekendste hoofdstukken uit het volledige epos en mist uitdieping. Misschien moet Peter Jackson hier eens een trilogie van maken als hij klaar is met de Hobbit.

Het ziet er wat ouderwets uit en het theatrale, oratorische van de scènes (vooral met Merlijn) hinderen wel 's omdat het zo opvalt. Boorman wil zijn respect voor de literaire klassieker niet zomaar opzij schuiven en zorgde liever voor een klassieke uitwerking. Wat me vooral beviel, was het goede tempo van de film. Het gaat nergens vervelen, de scènes zijn goed uitgebalanceerd en worden nooit te lang; dramatische momenten wisselen goed af met actievolle momenten. Acteurs doen het wel deftig (let op een jonge Liam Neeson als ridder Gawein). De aankleding (glimmende harnassen, vroegmiddeleeuwse sfeer, natuurtaferelen) mag er ook wezen.

Hier en daar wat puntjes van kritiek dus maar over het algemeen een vrij goede film.

B-film zeggen sommigen maar toch was het plan om dit in de bioscoop uit te brengen. Ik kan nog leven met sommige films van Dolph Lundgren, Steven Seagal, JCVD en zelfs Dacascos. Deze is in vergelijking met voornoemde actiefiguren nog een trapje lager. Griffith kan echt niet acteren en zijn vechtkunsten vind ik ook maar beperkt. De rest is een feest van de voorspelbaarheid. Nog bijzonder dat er zo'n redelijk grote namen in zitten.

Beter dan de eerste maar nog altijd een matige actiefilm. Eigenlijk krijg je hier twee verhalen die naar elkaar toegroeien. Een terreurcel (ex special forces), geleid door Cpt Lydell, worden door een mafiabaas ingehuurd om een kroongetuige tegen hem te vermoorden in een politiestation. Het tweede gaat over Harly Cordell, ooit één van die special forces, die een kogel in haar hoofd door Lydell overleefde (haar vroegere minnaar). Ze zint op wraak. Meer explosieve actie en een beter verhaal, en ook een pittige Stacie Randall als harde vechtster. Lowbudget straight-to-video materiaal, maar wel beter dan een doorsnee Chuck Norris.

For every day he lives, someone dies because of him

Cold War spionagefilm met een enorme twist , maar helaas ook een langdradige film, die in het eerste uur maar niet uit de startblokken wil schieten (snurk!). Het plot is behoorlijk ingewikkeld en verwarrend. Een Britse spion zoekt na een mislukte buitenlandse operatie de dubbelagent die daar de oorzaak van is en verdenkt al snel één van zijn eigen collega's, Booth, die trouwens ook een relatie heeft met zijn ex. Laat je niet door de titel misleiden, want veel actie krijg je niet. Spanning heb ik ook niet veel gezien eerlijk gezegd. Zwakke Britse meuk.

Exorcist vind ik één van de meest geslaagde horrorfilms ooit. Al in de eerste minuten kreeg ik een gevoel van onrust, die opgewekt werd door de talrijke chaotische geluiden, die plots bedreigend gaan klinken. Wat er daarna volgt is de lijdensweg van een twaalfjarig meisje. De special effects zijn aangrijpend en afschrikwekkend, zelfs 35 jaar later. Friedkin zorgt voor een frontale aanval op het geloof en windt er geen doekjes om : de obsceniteiten vliegen je om de oren en zorgen voor een onbehaaglijke en zéér drukkende sfeer.

De film gaat ook over geloof. Dit mystieke kantje is vandaag niet meer zo actueel als toen, toen mensen nog (meer dan nu) vasthechtten aan godsdienstige symboliek en gebeden Dat is ook de reden waarom er hier een half puntje vangaat, want de context is hopeloos verouderd. Dat is zeker geen steenworp naar de rest van de film, die een krachtige indruk achterlaat.

De indruk was zo sterk, dat er een werkelijke hype volgde daarna. Niet enkel in de vorm van enkele minder geslaagde sequels, ook in de vorm van zware verhalen rond de regie. Een klassieker !

Niet best deze prequel. De eerste helft belooft nog wat te worden met een avontuurlijke setting en een mysterieuze oude kerk die opgegraven wordt. Een broeierig Indiana Jones sfeertje wordt op bepaalde ogenblikken opgeroepen. Daarna wordt het een rommeltje van jewelste : vervelend geswitch van een confrontatie tussen Britten en de Turkana stam naar de paranormale gebeurtenissen met het jongetje. De spanning uit Friedkins ongeëvenaarde origineel blijft weg en de finale is een losse flodder. CGI gebruiken in Exorcist films vind ik sowieso niks... dergelijke films moeten het hebben van makeup en spanningsopbouw en beide heb ik hier gemist

Doet het niet bij mij. Zelfs een tikkeltje minder dan de eerste film. De reünie van de grote actiehelden uit de cinema blijft een leuk idee maar dit is niet voldoende om een goede actiefilm te krijgen want dunne plot is wederom een waar drama. De openingsscène en het eindduel Stallone - Van Damme waren fantastisch, maar alles daartussen haalde de film uit evenwicht. De actiescènes zagen er soms behoorlijk "messy" uit met veel te veel beelden per minuut. En dan Norris en Schwarzie die steeds op de meest onwaarschijnlijke momenten uit het niets opduiken om de Expendables te redden vond ik ronduit idioot. De lading one-liners maakte ook heel wat goed, dat is één van de grote kwaliteiten van deze films. The Expendables 2 is net als zijn voorganger een big budget B-film.

Erg matig. Met veel goede wil een 2* maar positieve punten zijn er amper te noemen. Mel Gibson is een lichtpuntje als de baddie, maar absoluut niet een pafferige en afgeleefde Stallone die als een cliché door de film wandelt. En wat te zeggen van Dolph Lundgren, die nog geen tien zinnetjes te zeggen heeft en als bezigheidstherapie in de film meespeelt? Actiefilms kunnen slaapverwekkend zijn en dit is zo'n exemplaar. Waardeloos plot en flauwe humor... de oneliner-catalogus is opgebruikt. The Expendables is geen al te beste reeks en het gaat alleen maar verder bergafwaarts.

Toch een beetje ontgoocheld in The Expendables. Hetgeen de film echt de moeite maakte, waren de actiehelden-reünie, de nette one-liners en de portie zelfspot. De actie viel me voor de rest ferm tegen ... kon niet meer volgen wat er gebeurde op het eind. De camera sprong van de hak op de tak, onoverzichtelijk geknok in het donker en hier en daar een flinke spat overduidelijk CGI-bloed. Zeer chaotisch allemaal en eigenlijk niet beter dan heel wat andere actie-flicks.

Wat me ook tegenviel was die motivatie van Stallone om terug te keren naar het eiland, gewoon om dat meisje te gaan redden, en dan eindigt het met "hou je goed en hou je haaks Sandra, we zien elkaar nog wel" .... . The Expendables maakte zich op die manier redelijk belachelijk. Bij vlagen leuk. 3*

Zeer goede thriller, die onmiddellijk naar de strot grijpt... letterlijk dan. Er wordt een klassiek stramien gevolgd, namelijk de jacht op een misdadiger, maar een aantal elementen dragen toe tot een aangename spanning. Zo weet men niet of de man alleen handelt of handlangers heeft. Daar wordt enkele keren handig mee gespeeld. De openingsmuziek van Mancini lijkt zo te hinten op een echte film noir klassieker, of in dit geval een vergeten klassieker. Een jonge bankbediende wordt door een zware crimineel gedwongen om haar werkgever voor een flinke som lichter te maken, zoniet zal haar zuster het moeten bekopen. Remick speelt goed al gaf ze nooit echt een geterroriseerde indruk.