Opinions

the heroes are... the dogs who saved my daddy's life

Goede remake, al week regisseur Marshall niet ver van het Japanse origineel af. Ik verkies nog steeds het origineel, dat beter de magie en de mystiek van het poolgebied weet te vatten en naar realisme nog een graad hoger ligt. Het disney gehalte laat zich hier teveel voelen, bvb het nogal fake zeeluipaard en het zeer mooie beeldmateriaal. Het blijft evenwel een verhaal die blijft hangen en in familiaal verband een voltreffer is, onder andere door zijn erg ontroerende einde. Nankyoku Monogatari is een monument van een film, deze ligt net ietsje lager.

Degelijk entertainment met best leuke special effects, zeker met die tarantula en die caravan. . De horror/humor stijl van Gremlins en Tremors komt wat om de hoek kijken in deze monsterfilm met een leger reuzenspinnen dat een dorpje in rep en roer zet. Van de acteurs verwachtte ik niet veel en stond ik ook niet bij stil. Het is zo'n film waar je automatisch niet teveel hoge eisen aan gaat stellen en alleen maar bekijkt voor entertainment en fun. Wist zelfs niet meer dat Johansson hier ook in mee deed... Niet verveeld.

Verstand op nul voor deze originele actiekomedie. Yong Nam en zijn familie gaan naar een feestzaal om er de 70ste verjaardag van moederlief te vieren. Dan gebeurt er een terroristische aanval waardoor een giftig gas zich razendsnel door de straten verspreidt en de mensen vast komen te zitten in de buildings. Met het naief romantisch plot, de kinderlijke humor, het spannende klimwerk, de rampenfilm-uitwerking en de hysterische Koreaanse huil- en lachbuien is dit een film die een jonger publiek wil verleiden. Ik vond het persoonlijk een geslaagde film en heb een paar keer goed moeten lachen o.a. met die piggybacking-mode. De acteurs zijn bijzonder aanstekelijk.

Dat was toch iets aparts. Eldorado heeft het van zijn vreemde situaties en licht gestoorde personages. Geen enkel mens die je hier ziet heeft ze op een rijtje en dat schept momenten waarbij je even een gevoel krijgt. Het surrealisme spat er bij momenten van af... je krijgt de indruk dat de hoofdpersonages dag en nacht blijven doorrijden terwijl je heel België in twee tot drie uur kan doorkruisen in alle windrichtingen. Het idee van een roadmovie in een landje als België is al absurd op zich.

Een buitenbeentje in sobere stijl, met een leuke soundtrack. Erg jammer vond ik dat de personages droog en onuitgediept waren. Ik miste vooral gevoel en een sterk einde. Goed gefilmd en leuk om eens te zien, doch wat mij betreft niet onvergetelijk.

Vreemde eend in de bijt. Ik vond het vaak ook aan komedie grenzen. De sarcastische toon van het verhaal ontging me in ieder geval niet.

Definitie van een zwaantje volgens de film : een kleine man met een metershoog ego, een niet in te tomen libido, een ambitie die hij door zijn beperkte IQ niet kan waarmaken en genietend van zijn macht wanneer hij die in handen krijgt. Lijkt dit niet een beetje op de doorsnee-flik bij ons?

Man man man... wat moet die Guercio een hekel hebben aan zwaantjes . Eerste uur was helemaal in orde, dan zakt het even in tot Old Willy opgepakt wordt . Ook het uitgesproken hippiesfeertje en het hele mooie einde (erg uplifting) zijn vermeldenswaardig.

Enorm lief filmpje met een simpel liefdesverhaal, bij vlagen deugddoend romantisch en Virginia Madsen was het geschikte popje voor deze film. Verder zag ik er toch ook wat propaganda in voor de mogelijkheden van de computer. Domotica, artificiële intelligentie en het maken van muziek met een PC zijn nu vanzelfsprekend, maar 35 jaar geleden was dit nog redelijk visionair. Ook een vrij muzikale film, met werk van Moroder, Culture Club, Phil Oakey.

Dit was één van een tiental filmpjes van het filmbedrijfje Virgin van Richard Branson, dat slechts enkele jaren bestond tot het voor de zakenman niet meer rendabel was.

Een iconische Robert Redford in deze film. De cowboy in verlicht pak die op een paard in een casino en door de straten van Vegas huppelt is een bekend filmbeeld uit Redfords filmcarrière. Eigenaardig dat deze film ook zo weinig stemmen heeft, al moet ik er meteen bijzeggen dat ik dit nu ook niet één van zijn allerbeste films vind.

Een voormalige rodeokampioen is een reclame boegbeeld geworden voor cornflakes maar daar is hij niet gelukkig mee (hij zit aan de fles). In een opwelling van frustratie ontvoert hij een volgens hem mishandeld en peperduur raspaard. Niemand wil hem daarna met rust laten. De journaliste Hallie ziet er een mooi verhaal in en de eigenaar wil zijn paard terug. Dit conflict tussen de oude Amerikaanse waarden (respect voor de natuur, bescheiden leven) en de moderne waarden (consumptiemaatschappij, mediageilheid) blijft wat aan de trage en langdradige kant, heeft op het einde van de rit niet zoveel te vertellen. Het einde is ronduit zwak. Electric Horseman moet het vooral hebben van een goede chase scène, een goede chemie tussen Redford en Fonda, en prachtige natuurbeelden.

Gaat over twee priesters en een sociale werkster die aan liefdadigheid doen in Ciudad Oculta, een sloppenwijk van Buenos Aires en het levenswerk van een vermoorde activist verder zetten. Een uitputtende opdracht, met onbetaalde bouwvakkers die de verdere uitvoering van een woonproject voor de armen boycotten, met alomtegenwoordig drugsgeweld en daarbij aansluitend, razzia's door de politie.

Vader Julian zwijgt in alle talen dat hij een hersentumor heeft en stoomt zijn discipel Nicolas klaar voor de opvolging. Die laatste krijgt een relatie met de sociale werkster.
Vooral deze laatste verwikkelingen gaven me het gevoel dat de regisseur teveel hooi op de vork nam. Hij had zich beter beperkt tot het reilen en zeilen binnen de slum.

Ondanks de aanwezigheid van topacteurs Darin en Dardenne favoriet Rénier laat de film een vrij rommelige indruk na en ging het te onverschillig over me heen.

Er zijn dingen die ik leuk vond aan Elephant, en dan andere die wat minder tot mijn verbeelding spraken. Velen herinneren zich droge nieuwsberichten over de Columbine Massacre. Maar hoe moest het hebben aangevoeld wanneer je zelf een leerling was in die school?

Om de onwerkelijkheid van de gruwel te vatten doet Van Sant zweverige dingen : turkooiskleurige hemel, het flou maken van alles rondom een bepaalde leerling(e) en met de camera andere leerlingen achterna hollen en overal meelopen, van de bib tot de refter. Soms deed me dat aan "Enter the Void" denken. Hij toont leerlingen die bezig zijn met hun passies, hun kopzorgen, hun hormonen, hun toekomst... niks abnormaals, het zijn tieners zoals er miljoenen rondlopen. En ook die twee nitwits, die Harris en Klebold moeten voorstellen, bewegen zich daar tussen, als een dreigende onweerswolk die boven ieders hoofd hangt. De camera toont vaak dezelfde scène vanuit verschillende perspectieven. De abruptheid waarmee een eind aan die levens komt is pure fataliteit. Op het slechte moment op de slechte plaats staan . Je blijft er over piekeren, maar het helpt niet. Het kwaad is geschied, levens zijn weg en keren nooit meer terug. Knappe benadering van Van Sant om van het alledaagse brutaal over te schakelen naar het ondenkbare.

Waar hij wel de mist in gaat is bij het aanbrengen van motivaties voor de killers. Hij toont beelden van Hitler, suggereert duidelijk dat hun haat door pestgedrag werd aangewakkerd , of toont beelden van single shooter-games. Dat kon hij beter laten voor wat het was. Het is nogal stereotiep om net die redenen boven te halen die het meest voor de hand liggen om dergelijk gedrag te verklaren. Het is er ook niet de film voor. Mensen kunnen verschrikkelijke dingen doen om onverklaarbare redenen en geen reden is goed genoeg om dat goed te praten. Elephant blijft hangen en is een prima film.

4*

Een betoverende en zeer krachtige film van Lynch waar ik altijd heel erg onder de indruk van geweest ben. Zwart-wit is hier een prima keuze. Niet alleen omwille van het verpauperde Victoriaanse Engeland, maar ook omdat het drama substantie krijgt. Sommige scènes zijn bij mij levenslang blijven hangen. Het is een heel emotionele film, en het is gelukkig geen tearjerker geworden.

Het is zielig dat zo iemand bestaan heeft in zo'n ongelukkige tijd, maar zo mooi om te zien hoe dokter Treves hem terug een plaats als mens onder de mensen geeft. Anderzijds krijg je als kijker zelf de spiegel voorgeschoteld : zou jij in staat zijn om door de fysieke lelijkheid te prikken om er toch een mooi mens in de zien? Een ongeëvenaard meesterwerk van Lynch. Ik zit toch ook wel aan een 5* te denken.

In mijn broek heb ik niet geplast (niet dat ik dat verwachtte ), maar ik vond het niettemin redelijk beklemmend. Het is een blend van verschillende bekende horrorfilms, niet in het minst The Omen en een hoop recente spookfilms. Omdat de verklaring voor de fenomenen rond Eli de hele film uitblijven vond ik het nog leuk om volgen. Natuurlijk verwacht je wel een twist in dit soort films; die zag ik niet aankomen. Dat maakte echter de film er niet zoveel beter op en loopt af met een open einde.. De acteurs vond ik zwak, op het jongetje na dan. De regiekwaliteit was erg behoorlijk.

Niet gek deze film . Sfeervolle thriller met twist in een gekkenhuis. Vrij klassiek en moet het vooral hebben van het acteerwerk. Het schiet op geen enkel vlak ergens uit en blijft vrij netjes en politiek correct ondanks je met een bont allegaartje aan gestoorden hebt te maken; de film probeert zeker een breed publiek aan te spreken. Goed ingeblikt zonder meer.

Huppert stelt haar talent ter beschikking van Paul Verhoeven voor zijn nieuwe controversiële film. Ik had er tot nog toe weinig over gelezen dus ik heb me laten verrassen. Elle leunt vrij dicht bij Basic Instinct aan, met de erotisch geladen thriller, maar het is de bijzondere karakterstudie die het zwaarst doorweegt. Verhoeven brengt het niet op zijn Hollywoodiaans, maar steekt de film in een arthouse kleedje. De thriller is ondergeschikt aan het werkelijk thema in de film: seksuele fantasieën en verlangens. Na een verkrachting verwacht je doorgaans een getraumatiseerde vrouw. Hier niet. Michèle is een sterke ijzige vrouw en na de verkrachting wordt ze aangetrokken door een donker kantje in haar zelf, die haar geleidelijk aan weg houdt van haar morele waarden. Ze krijgt dan ook nog een erg aparte familiegeschiedenis mee. Elle gaat ook over de machtspositie in het seksspel: ik stelde vast dat ze voortdurend de personen in de dominante positie vernederde (wellicht de onbewuste reactie op de verkrachting)... zo is ze niet teder voor haar bitchy schoondochter en wil ze een punt zetten aan een overspelige relatie met de echtgenoot van haar beste vriendin. . Dat de film doorspekt is met een vreemd soort humor kwam vooral voort uit de absurditeit van sommige situaties. Zo krijgt de zoon van het personage op een bepaald moment een zwart kind, duidelijk niet van hemzelf, maar reageert daar niet op . Dit zegt natuurlijk ook weer iets over de zwakke machtspositie waar hij zelf voor kiest maar die hem tenminste stabiliteit biedt. Merk op dat hij op het einde nog samen is met zijn vrouw. .

Vreemd dat deze film als drama bestempeld wordt, zeker omdat de vrouw net sterker wordt na haar verkrachting (what doesn't kill us makes us stronger) ? Eigenlijk heb ik geen enkele dramatische scène kunnen ontdekken in deze film.

Ongetwijfeld een sterke rol van Huppert; met 40 jaar ervaring en een lange filmografie hoeft men haar de kneepjes van het vak niet meer te leren. Geen wonder dat Verhoeven in de zevende hemel was om met haar te werken. Verder kon ik de aanpak van deze film wel waarderen. Verhoeven heeft nog altijd een sleazy en pervert kantje maar doet het kleinschaliger dan we van hem gewend zijn. Soms sleept de film wat aan, is het einde te makkelijk te nomen, en de familiale achtergrond van Michèle inclusief de moeder en haar toyboy vond ik het minste aan deze verder heel intrigerende film.

Gaat naar het uitstekende toe. Boeiend verteld drama over het tragische lot van een Joods meisje. Het verhaal toont aan hoe de holocaust levens vernietigd heeft en nog generaties lang verder weerslag had. Een deel wordt verteld tijdens de oorlog, toen Sarah een kind was en ze met haar ouders overgebracht werd naar de Vel d'Hiv, de verzamelplaats voor alle Parijse joden voor ze naar de concentratiekampen werden overgebracht. Niet zozeer de Duitsers, dan wel de collaborerende Franse politie komt vaak in beeld. Het andere deel vertelt over de zoektocht van een journaliste naar wat er precies is gebeurd met Sarah . Het is een triestig verhaal, waarbij veel leed zich achter de schoonheid van een meisje verbergt. De film is sensitief en weet op de juiste manier te raken, zonder daarbij geforceerd sentimenteel over te komen. Het raakt meer in het hart dan het de tranen uit de ogen trekt vond ik persoonlijk. Het acteergeweld kwam vooral van Mayance en de andere acteurs die het hoofdstuk in de oorlog speelden. Ik ben er nog niet aan uit of die ongewenste zwangerschap van Julia hier wel nodig was. In ieder geval een knappe film, veel beter dan La Rafle.

Behoorlijke SF-actiefilm, met een leuk idee erachter. De utopie van Elysium, waar de macht van de rijken gevestigd is, en de slums op aarde waar de rest van de mensheid opeengestapeld is worden visueel mooi weergegeven. Ik miste desondanks wel wat meer scènes over het leven van de mensen op Elysium zelf, waardoor het idee niet ten volle benut werd voor mij. Blomkamp koos voor een all-action benadering zonder veel diepgang. De rol van Foster is inderdaad niet de performance van het jaar, daar leent de film zich ook niet toe want Foster is speelt een gevoelloos en weinig scrupuleuze tante. Copley doet het een heel stuk beter als bountyhunter met Zuid-Afrikaans accent. In het al moeilijke SF genre vond ik dit echt wel een aanvaardbare film al ben ik van mening dat hier nog meer mee gedaan kon worden.

Een avonturenfilm en tegelijk ook een ecologisch drama. Terwijl een vader op zoek gaat naar zijn zoon, die ontvoerd werd door Amazone indianen, beseft hij hoe fragiel het ecosysteem is en hoe het evenwicht tussen de indianen en de natuur verbroken worden door de aanwezigheid van de blanken en de bouw van een stuwdam. Boorman is een meester in het filmen in de jungle, en dat levert soms magische beelden op. De uitbuiting van de indianen is droevig om aan te zien.

Kijkt makkelijk weg, en daarmee is bijna alles gezegd over deze nieuwe Vidocq verfilming.

Goed dat Vincent Cassel de hoofdrol heeft, want hij weet een veelzijdige figuur neer te zetten. Vidocq blijft fascineren. Oorspronkelijk een straatcrimineel met een aanzienlijke bijna nationale reputatie, die zich opwerkt tot de directeur van het allereerste detectivekorps ter wereld. De wereld kan soms vreemd in elkaar steken. L'Empereur de Paris beschrijft zijn inspanningen om gratie te verkrijgen voor zijn vroegere wandaden, waardoor hij op zijn eentje de misdaadcijfers in Parijs naar beneden haalt. Hij haalt zich enkele taaie vijanden op de nek. Wie zal het halen als keizer van Parijs? De georganiseerde misdaad? Of Vidocq?

Het is allemaal netjes gebracht en de herschepping van Parijs in de Empire periode komt in enkele scènes goed uit de verf. Door het wat verkeerd aanvoelend blockbustergehalte mist het ook iets essentieels om het op een hoger niveau te brengen.

Onderhoudende avonturenfilm over een 12 jarige jongen die gescheiden wordt van zijn ouders tijdens de invasie van Japan in Shanghai, en daarna in een gevangenenkamp terecht komt. Een film van Spielberg die doorgaans wat minder gekend is, zijn tweede "serieuze' film na The Color Purple. John Malkovich in één van zijn eerste grote rollen speelt hier naast een nog jonge Christian Bale, de echte ster van de film voor mij. Het wil, naar Spielbergse gewoonte wel eens klef worden, met Jim die een Japans militair hymne zingt met saluut... argh... Het gevangenenkamp leek vaak meer op een vakantiekamp. Niet altijd realistisch maar het professionalisme van de regisseur loodst Empire of the Sun toch naar een voldoende.

Erg mysterieuze film die ijzersterk begint met een 20 minuten lange sequentie met vier globetrotters in de Himalaya. Daarna maakt de film een sprong meer dan 20 jaar later in de tijd. Ik zat me dan ook de hele tijd af te vragen hoe de intro en het verhaal rond de verdwijning van Amanda met elkaar zouden verbonden worden. Het is zeker niet je alledaagse griezelfilm. Ergens is het een klassieke boogeyman film maar de uitwerking vond ik onvoorspelbaar en weird. Het verhaal leidt naar een geheimzinnige sekte. Concepten die hierin verwerkt worden zijn gevaar voor sektes, controle over collectief bewustzijn, mentale kwetsbaarheid....

Vond het spannend en intrigerend, en daarom werkte het vrij goed op mij. Het blijft allemaal vaag en wazig maar in deze film stoorde mij dat niet zozeer. De regisseur komt met een aantal sterke scènes op de proppen en ik onthou dan vooral een scène met de vriendin van Amanda in een douche. Zo knap. De film is gebaseerd op een horror comic die me niet bekend is. Ari Aster en Jordan Peele worden vaak als de nieuwe generatie genoemd voor dit soort psychologische horrorfilms waarin bovennatuurlijke verschrikkingen de weerspiegeling zijn van innerlijke angsten en trauma's, maar voeg gerust David Prior aan dit lijstje toe.

Slaat nergens op maar is vermakelijk. Eind 1999 waren er doembeelden zat, zoals de millenium bug, het verval van de beschaving, de komst van de antechrist etc. Veel is er niet gebeurd, behalve dat de wereld wat minder mooi en verdraagzaam is geworden. Het was te verwachten dat er toen zo'n film zat aan te komen. Schwarzie versus Satan. Typische film die ze aan de lopende band op VTM-VT4 afspelen. Infantielere karikaturen van goed-tegen-kwaad zijn er haast niet in de filmwereld. Een meerwaarde voor Arnies carrière is dit niet geworden. Films met de duivel vind ik veel creepier wanneer enkel zijn schaduw aanwezig is (Ninth Gate, The Omen, Angel Heart) en met een sfeer van mystiek en mystery. Een Satan die ontvlambare pis zeikt en een vrouw "bezit" door haar te tongen met de hand op de tiet, daar krijg ik een spontane lachbui van. Allemaal niet zo goed, maar zoals gezegd toch een drietje voor het vlotte tempo want de film blijft onderhoudend.

Niet zo slecht als verwacht. Wel is het anderhalf uur opgevuld met vrij weinig inhoud. Sekte vervolgt alle levenden om hen te "redden", levenden vluchten alle kanten op, en dat tot sekteleden zelfmoord plegen om plaats te maken voor de demonen . De film in twee lijnen samengevat. Het dunne verhaal voorkomt echter niet dat er enkele heuse schrikmomenten in zitten ( in het begin schrok ik me werkelijk een bult ) en de horror is behoorlijk bloederig. Veel films verdienen de stempel horror niet... deze zeker wel. Een middenmoter.

Vage film. In grote lijnen snap ik wel waar alles heen gaat door geweld niet te beperken tot iets fysieks, maar het blijft verder een erg ongrijpbare film, die als korrelig zand door je vingers glipt. Acteerwerk is niet van de bovenste plank en het valt allemaal veel te lang uit met losse subplotjes die zich soms ver van de kern van het verhaal begeven. Of wellicht ben ik niet hoogbegaafd genoeg om Wenders zijn ingewikkelde hersenkronkels te begrijpen.

Taylor and Zavala

Sterk tweede deel inderdaad. Realistische buddy movie met afwisselend handcamera werk en gewone camera, al valt het moeilijk te zeggen wanneer het ene is en wanneer het andere. Dat maakt dit politiedrama tot een opvallend vloeiend visueel geheel, waarbij de kijker op de huid zit van Taylor en Zavala, twee cops in de ruigste ghetto van LA. De situaties waarin ze terechtkomen zijn allen levensbedreigend :dit zijn geen wijkagenten die bekeuringen geven. De routineritjes worden onderbroken door beelden uit het privé-leven en hun poging om tussen het gevaar een deftig familieleven te leiden. Uiteindelijk voel je instinctief aan waar alles op het einde naartoe gaat, en kun je niks anders dan diepe eerbied opbrengen voor de vuile klus die deze mannen elke dag klaren voor onze veiligheid.

Teenage heroic die nogal op automatische piloot (no pun intended) vooruit gaat. Ik vond het eveneens incoherent want waarom zoveel moeite doen om Ender te trainen als blijkt dat de grote Mazar Rackham toch nog leeft? En een kind tot fleet commander promoveren is op zich al een joke. Misschien hadden ze beter een 18-jarige acteur genomen, dat had de geloofwaardigheid nog enigszins gered . De trainingsessies slepen aan en de film gaat na een goed uur vervelen. Het slot was daarentegen wel okee en maakt de weg open naar een sequel. Ondanks de onsamenhangendheid wil ik toch nog wel naar boven afronden voor de visuele uitwerking die ik toch heel mooi vond.

Fascinerende, hypnotiserende film, verfilming van Saramago's "The Double" die de Nobelprijs voor literatuur won. Een speciale en geen makkelijke film, die door het gegeven bleef boeien tot het einde. Het surrealistische kantje past er ook wonderwel bij. En of je de film nu bekijkt als een gewoon real life lopend verhaal met twee fysieke personen of als de hersenschimmen van maar één persoon in strijd met zijn onderbewustzijn en in de grip van zijn fantasieën ... maakt niet uit, zolang u er maar van geniet. Dat is de hele troef van de film.
Gyllenhaal is peinzend en verward, de filter geel en vuil, de dialogen onwerkelijk en de camera zweeft vaak boven het stedelijke decor. Enemy daagt het denkvermogen uit, verwart op een subtiele manier. Zeker ééntje om 's te zien.

Spannende film over een Russische sniper, Zaitsev, die het moreel van de troepen terug opkrikt tijdens de slag om Stalingrad door zijn indrukwekkend palmares. De Duitsers zenden hun eigen top-scherpschutter om hem uit te schakelen. Alles zit heel goed in elkaar, van visueel opwindend gefilmde actie, zinderende spanning tot en met een goede acteurskeuze en een obligaat vleugje romantiek. Deze oorlogsthriller heeft alles wat een goede film moet hebben. Harris en Law zijn hier prima bezig. Een persoonlijke favoriet.

Pacifistische SF film met een prachtige boodschap over verdraagzaamheid, het overbruggen van verschillen en samenwerking. Zo'n films zouden ze gerust mogen tonen in scholen en bedrijven, want de film zit vol met waarden. Zeer origineel om zo'n universeel thema te gaan verwerken in dit inspirerende science-fictionverhaal. Verder ook nog enthousiast geacteerd en een mooie vormgeving... Wat moet je nog meer hebben?

Naar aanleiding van Tony Scott's overlijden nog eens deze hi-tech thriller bovengehaald. Iets waarvoor hij nogal bekend stond. Spijtig genoeg stond hij altijd een beetje in de schaduw van zijn bekendere broer. Enemy of the State is een mooi voorbeeld van de Tony Scott stijl : vlot en dynamisch, veel procedurals, standaard Hollywood vermaak met een slechte soundtrack en een plot dat een beetje te lang blijft hangen bij chases. Wel met goede actiescènes, gemotiveerde acteurs en een knallend einde. Niet echt één van mijn favorieten maar ook niet helemaal mis. 3*

De minste van de Dirty Harry films. Teveel focus op de humor, met de vrouwelijke collega die aan hem toegewezen wordt, en oneliners die geforceerder dan ooit klinken. Daar waar de twee vorige films actievolle thrillers waren is dit een slabakkende film die nooit echt op gang komt en ook helemaal niet spannend is. Even Albert Popwell vermelden als Mustafa, die op The Dead Pool na, in alle Dirty Harry films voorkomt. Enforcer kon het einde van de reeks betekenen, maar er kwam beterschap met Sudden Impact. Kleine 3*

Spionagefilm waarin een agent de besturingskaart van een enigma-machine moet gaan stelen in Oost Duitsland. Het is nogal clichématig en voorspelbaar inclusief de twists, maar Sheen en Sam Neill hebben voldoende in hun mars om de film nog net overeind te houden. Deze mag gerust overgeslaan worden want er zijn veel spannender en vernuftiger films in dit genre.