Opinions

Echt fris deze film over het slimme zusje van Sherlock. Het kakkernestje van de Holmes familie werd in de schaduw van haar illustere broers opgevoed maar aan kwaliteiten ontbreekt het haar evenmin. Ik vind dat er wel iets zit in dat idee. Wanneer haar moeder verdwijnt, trekt ze in haar eentje naar Londen om haar terug te vinden. Onderweg ontmoet ze een ondergedoken jonge markies die in levensgevaar is.

Millie Billie Brown is een mooi en eigenzinnig vrijdenken meisje en haar acteerprestatie is stevig... dat belooft voor haar toekomstige rollen. Sympathieke film die prima op maat gemaakt is van de 12-16 jaar categorie .. en my god, voor wie hier met woorden als feminisme komt opdraven voel ik toch enig medelijden.

Ik verheugde me wel op een tweede Enola Holmes en eerlijk gezegd vond ik het best een sterk vervolg. De band tussen broer en zus Holmes is een sterk element. Miss Holmes is goed op weg om een succesvolle detective te worden en ook zie je er stilaan een toekomstige Lady Tewkesbury in. Door een intelligente intrige rond de Matchgirls Strike maakt ze ook deel uit van een historische gebeurtenis in Londen. Het feminisme vond ik iets meer aanwezig dan in de eerste film. Brown vind ik best geslaagd in haar hoofdrol; ze brengt meer van hetzelfde zonder irritant te worden. Waar het wel op een onaanvaardbare manier ontspoorde was dat men van ---!!! GROTE SPOILER --!!!! Moriarty een zwarte vrouw maakte en van Watson een Indiër. Kom zeg moet dit wokisme werkelijk alle klassiekers komen vervuilen. Met eigen scripts doe je wat je wilt maar als het om literaire klassiekers gaat ben ik van mening dat je de geest van de werken dient te eerbiedigen. Daarom een halfje eraf in vergelijking met de eerste film. Beide Enola Holmes zijn verfrissende leuke "young adult" gerichte films om eens te zien maar voor een derde film loop ik niet warm.

Menslievende film. Berri maakte hier een drama over het moois dat mensen verbindt. Hulpvaardigheid, onbaatzuchtigheid, vriendschap, belangstelling voor elkaar... Dit doorheen drie personages: de één is de stotterende telg uit een adellijke familie, de tweede een wat gefrustreerde gast die als hulpkok overuren draait en met een bejaarde grootmoeder zit, en de derde is een jonge vrouw die vereenzaamd leeft. Het drietal worden onafscheidelijke kamergenoten. Het is dankzij Canet dat de film bij mij aan een drie raakt. Berri maakt voor mij een fout door romantiek erbij te betrekken; dat is zo vreselijk voorspelbaar in dit soort films. Niet verkeerd en heeft enkele mooie momenten maar mist nog dat beetje magic om de film te doen schitteren en onvergetelijk te maken.

Afro kapsels, bakkebaarden, prostituees, kung fu, de sounds .. Alles ademt de seventies uit. Enter the Dragon vind ik persoonlijk Bruce Lee's beste film; hij was toen een ware rage .. het was ook de eerste keer dat men kung fu films op de westerse markt introduceerde, en het werd een schot in de roos. Deze film, gemaakt voor een schamele 800.000 USD rakelde maar liefst meer dan 350 miljoen USD binnen. Maar toegegeven : het is niet omdat een film succes heeft dat het een meesterwerk is. Er valt genoeg aan te merken : het wat magere plot rond dat toernooi die een dekmantel is voor criminele activiteiten, is alleen maar een kapstok om vechtdemonstraties tentoon te spreiden. En dat doet hij als de beste... de showdown in het spiegelpaleis met Mr. Han is een ware classic.

Na de Godfather trilogie te hebben gezien met zijn erg dik gevuld plot is een simplistische Cannon film een heuse aanpassing. Ninja films zijn aan mij besteed dus helemaal tegenvallen kon niet echt. Maar toch, dit is geen al te beste film, waarbij heel wat tegen zat : te weinig Sho Kosugi, korte gevechten zonder enige suspense, dialogen die de meesten onder ons wel beter kunnen neerschrijven. Geen feest dus, en al zeker niet door de bedroevende prestatie van Franco Nero aka Django

Psychedelische reis tussen dood en reincarnatie

Ik ben er zonder veel vertrouwen aan begonnen met de gedachte dat het weer eens een 'boring' film voor arthouse nerds zou zijn. Wel, dit laat zien dat ik me ook eens kan vergissen. Ik vond het tegen mijn verwachtingen in een fantastische film. Fantastisch, en ook net iets te lang. Op enkele momenten leken de beelden wat in herhaling te vallen. Ik heb hier technieken gezien die ik nog nooit eerder gezien heb. Zoals het knipperen van de ogen, de sierlijke en vloeiende camerabewegingen. Ja, dit is echt wel een audiovisuele filmervaring. Dat Noé er een spiritueel verhaal aan verbindt maakt het alleen maar fascinerender en dramatischer. De film volgt grotendeels de dwalende geest van Oskar, eerst tijdens zijn leven, dan na zijn dood tot de hergeboorte . Niettemin geeft hij ook een troosteloze kijk op vernietigde levens, drenkelingen in een ondergrondse wereld van decadentie. Hij schuwt de pornografische kijk niet zoals die zoom op de foetus en die sextaferelen op het einde die mooi ten dienste van het verhaal staan en een heel andere betekenis krijgen dan platte porno. De eerste 40 minuten vond ik prachtig en waren precies één vloeiende beweging. Trippy, spiritueel en grensverleggend op cinematografisch vlak... Eerlijkheid gebiedt me het te zeggen : Noé is een kunstenaar.

Deze film altijd gemeden door Zeta Jones die ik geen al te beste actrice vind. Hier viel zij me nog mee, ook omdat Connery een goede tegenpartij vormt voor haar en ze elkaar goed aanvullen. Het eerste uur heeft wat tijd nodig om op te bouwen, en vanaf de roof van dat masker werpt de film veel troeven af tot het einde. Er zitten een aantal spannende scènes in en ook enkele twists, maar die zullen de meest doorwinterde heistfilm liefhebbers wel snel doorhebben. Alles wat zich in Kuala Lumpur afspeelt is trouwens zeer moeilijk om slikken. Daar gaat Amiel zwaar overdrijven.

De regie is professioneel en erg Amerikaans voor een Franse film. De actie is bij vlagen erg goed en het duo Berry-Taghmaoui werkt wel op het scherm. Richard Berry is een veteraan acteur van Franse politiefilms, en speelt opnieuw een droge en gekwelde man. Taghmaoui schittert momenteel reeds internationaal (zie "Traitor") en geeft dynamisme aan het duo. Hij deed me nu en dan denken aan Martin Riggs uit "Lethal Weapon".

Het verhaal is de grote handicap : twee mensen worden ingehuurd door een sinister personage om een Roemeense politicus te vermoorden, met de wetenschap dat ze zelf neergeschoten zullen worden de seconden daarna. Geen probleem : de één is terminaal ziek en de ander heeft zelfmoordneigingen. De aanslag neemt echter een andere wending aan en ze blijven in leven . Nogal onlogisch om dan voortdurend op de vlucht te slaan alsof hun leven ervan afhangt. Als ze toch willen sterven, waarom doen ze zoveel moeite om levend te blijven???

Met die wetenschap is de film absoluut niet spannend meer en kon het me nog weinig schelen hoe het zou aflopen.

Zoals de meeste winnaars van de Gouden Palm in Cannes, is ook Entre les Murs helemaal niet mainstream. Hoewel geacteerd, geeft de film het gevoel van een documentaire.

Ik vond het een scherpe gedragsanalyse van de tiener en tegelijk een hulde aan het moeilijke beroep van leraar. Respect voor het lerarenkorps, dat elke dag geconfronteerd wordt met verbaal geweld, moeilijke leerlingen en pedagogische dilemma's. Uiteindelijk ben je bezig met levens. Cantet leert ons op zeer duidelijke wijze begrip op te brengen voor beide partijen. De tieners zoeken waardering voor wie ze zijn en zijn opstandig op zoek naar een eigen identiteit. De maatschappij in al haar raciale en sociale diversiteit zit in de klas van leraar François, wat de taak van de leraar verder bemoeilijkt. De individuele zoektocht naar identiteit botst natuurlijk met een conservatief onderwijssysteem, dat autoriteit en uniformiteit uitstraalt.

De leraar maakt er een nobele taak van om deze schijnbaar hopeloze gevallen iets bij te leren, tot hun stoppen zelf soms doorslaan. Opvoeden vraagt een fenomenaal inlevingsvermogen. Nee, Cantets film is niet zwart-wit : hij verlangt van de kijker om de situaties in hun context te bekijken. François zegt dingen die hij niet hoort te zeggen in klas. Hij heeft begrijpelijke redenen, maar toch moet hij volgens zijn beroepscodes zijn mond houden.

Interessante film die maatschappelijke discussies wil uitlokken, al vond ik de klassituaties en machtsverhoudingen niet altijd realistisch. Het leek soms meer op een psychologisch discussieforum dan een omgeving waar les wordt gegeven. Voorlopig een 3,5* met mogelijkheid tot 4*

De dromen van een illegaal, op zoek naar een beter leven, gaan aan diggelen wanneer hij geconfronteerd wordt met onverschilligheid, uitbuiting en eenzaamheid. De film toont het aftakelende mentale proces die Amadou in een gevaarlijke roes brengen. Want hoopgevend is de film in geen geval : hij vermoordt tussendoor twee mensen en blijft een vrouw stalken . Niet dat zijn bedoelingen slecht zijn, maar de voortdurende ontkenning van zijn bestaan maakt hem gevaarlijk. Bittere film die dromerig verfilmd wordt en daarmee de onwerkelijkheid van de situatie waarin hij leeft, goed naar voren brengt.

Grappige situaties! De geloofwaardigheid van de media over de hekel gehaald met twee radio-journalisten die door een blunder niet naar Irak kunnen om hun reportage te maken. Ze zenden daarom maar ondergedoken uit vanuit een flat in Parijs en faken een gijzeling die een nationale geldinzameling uitlokt.

Je moet het hen nageven, de Fransen hebben talent voor komedies. Het duo Lanvin - Jugnot komt soms hilarisch uit de hoek. Jugnot, na enkele ernstiger rollen, is helemaal terug in een soort typetje dat hem vijfentwintig à dertig jaar geleden bekend maakte. Kaprisky blijft een schoonheid en ook Omar Sy, de grote held uit "Intouchables" heeft een bijrol. Leuk dus, maar het gevoel dat er meer uit dit idee kon gehaald worden overheerst.

Kon veel beter. We zijn al meer dan een uur in de film wanneer hij eigenlijk begint. Ervoor, veel bijzaken die hoofdzaken worden, zoals Miles die zich vooral op zijn talenten moet focussen wil hij niet op het slechte pad raken. In dit soort films vind ik de "alle negertjes die niet goed leren op school belanden in de criminaliteit"-moraal om van te kotsen. En dan de holocaust overlever, waarvan ik eigenlijk niet goed weet wat hij in deze Equalizer film eigenlijk doet. Tja, het levert veel oninteressant gepalaver op en blijkbaar is het de bedoeling dat McCall een aureool rond zijn hoofd moet krijgen door zijn humane kijk op dit alles. Dan hebben we nog een verhaal met enkele moorden in Brussel waarvan ik niet goed wist waarom precies die gebeurden? Het wordt verder ook nooit uitgelegd. Het sterkste kwam dan nog op het einde, met een absoluut sterke finale in een door een zware storm geteisterd haventje . Heerlijk, maar dit kon de matige film slechts deels redden. Eerste film was een stuk beter.

Een Equalizer film laat bij mij altijd een wat teleurstellend gevoel achter. Robert McCall zit in Italië ditmaal en krijgt het aan de stok met de lokale mafia. Het is nogal een clichématig verhaal zonder veel nieuws. Het eerste uur zie je opaatje McCall die een stamcafé vindt, vis gaat kopen op de markt en wat aan sightseeing doet... En dat sleept nogal aan. Pas in het laatste half uur komt de actie er eindelijk wanneer de Camorra boel gaat maken in het schilderachtige kuststadje en McCall er zich gaat mee bemoeien. Wat ook al zo kut is aan Equalizer is dat McCall nooit enige tegenstand krijgt van zijn vijanden (de kogel die hij krijgt in het begin zou ik eerder een toevalstreffer noemen). Hij moordt zich een weg door de film en maakt zijn vijanden droogweg af. Dat was zo in de twee vorige delen, hier is dat niet anders. Hoe saai en voorspelbaar kan je een actiefilm in elkaar steken? Klaar is de klus, op naar de eindaftiteling. Equalizer 3 is een film met weinig ideeën.

Behoorlijke verfilming van de gelijknamige TV-serie. Niet zonder de nodige gebreken : het eerste uur is vrij traag. Dat was zeker wel nodig om de aanleiding van de actie goed te kaderen. Daarna geeft de film wel wat het belooft... keiharde actie. Een ander vervelend punt is weer dat cliché dat de actieheld nauwelijks weerstand krijgt , wat de spanning onderuit haalt. Zeker dat laatste stuk in het doe-het-zelf magazijn levert maar weinig op voor een finale. Washington zit goed op zijn plaats in de rol van moordmachine met een geweten, en Csokas is een leuke badguy. Het is allemaal geen straf om te kijken en veel betere actiefilms heb ik dit jaar sowieso al niet gezien...

Uiterst vermakelijk maar wel hard gekopieerd van de Matrix films, daar kun je niet omheen. Toch volgt de film een eigen pad met een nakende rebellie tegen een autoritair regime, dat het kwaad met het kwaad bestrijd. Of daar iets goeds van gekomen is? Welnee. Preston is één van de Grammaton Clerics, een orde van krijgers die alle vorm van emotie moet onderdrukken. Niet alleen mensen, die op holocaust achtige wijze vernietigd worden (ovens) maar ook objecten die emotie opwekken zoals muziek, foto's etc. Uiteraard maakt het hoofdpersonage een radicale verandering door en wisselt geleidelijk van kamp.

Genoeg actie maar de film maakt het zich enorm moeilijk om de vooropgestelde logica na te leven. Hoe kunnen mensen zich nog voortplanten bvb als emoties van liefde onderdrukt worden. Niet teveel nadenken is de boodschap. 3,5* want dit is toch veel meer dan zomaar een flauwe Matrix ripoff.

Hoe kijken de Duitsers op de dag van vandaag naar Hitler? Wel, vreemd genoeg lijken velen hem als een soort volksfiguur te zien, een individu dat in het collectief bewustzijn leeft, ten goede of ten slechte. Niet eens een taboe, gelukkig niet. Voor de één is hij een provocatie of een slechte grap, voor anderen is hij gewoon iets om mee te lachen en om niet ernstig te nemen. Er ist wieder da mengt fictie en mockumentary dooreen... de "verborgen camera" fragmenten (ik had er graag nog meer gezien) waren trouwens ook de leukste, zoals wanneer Hitler zijn was binnendraagt...

Dan is er vraag 2: zou Hitler in onze huidige maatschappij kunnen gedijen en opnieuw opkomen met zijn retoriek? Het antwoord in de film is duidelijk. Vreemdelingenhaat leeft duidelijk erg sterk in Duitsland en er zijn nog mensen die het liefst een figuur als Hitler terug zouden zien om het blazoen van Duitsland terug op te poetsen. Triest maar helaas verontrustend dat de geschiedenis zich zomaar zou kunnen herhalen...

De plotlijn rond de echte Hitler die als een acteur aanzien wordt en een media-hit wordt werkt dan weer goed in op de propagandamachine anno 2015, waarbij populariteit en oppervlakkigheid dicht bij elkaar liggen. De media zou nog beter geschikt zijn voor hem om populair te worden en te beïnvloeden. Leuke Hitler-satire dus, en een machtige prestatie van Masucci...

Bwah zo slecht zeg... Rommelig script, amateuristisch, met geografische blunders (toch voor wie vertrouwd is met Brussel en Antwerpen). Zo wordt de Koningstraat in Brussel in Antwerpen geplaatst in de film. Om nog maar te zwijgen van het gebrek aan Belgische sfeer. Maar verder is deze thriller (hoe misplaatst kan een woord soms zijn) ook totaal spanningsloos en boeit voor geen meter. Wat een ellendig spektakel, en dat van de regisseur die het uitstekende Nordwand regisseerde. Soms slaak je een zucht als een slechte film eindelijk voorbij is... dat was hier het geval.

Niet mijn ding. Visueel slaat het wel aan maar de film is gewoonweg onbegrijpelijk, en dat maakt het lastig om te beoordelen. Te bizar. Misschien wel de weirdste film die ik ooit gezien heb.

Maar dit is het debuut van David Lynch, en dus experimenteert hij volop en laat hij zich gaan met allerlei surrealistisch beeldmateriaal.

I hate lawyers... i just work for them

Steengoede film waarin drama afgewisseld wordt met wat fijne humor, maar zonder dat de ernst van het dramatische thema daarom genegeerd wordt. De karaktervolle recht-voor-de-raap Erin Brockovich vond ik een geweldig personage; de single moeder die het hard heeft om de eindjes aan elkaar te knopen is vandaag nog meer een herkenbaar type dan 20 jaar terug. Daarom is ook haar persoonlijke situatie boeiend om te volgen. Dat ze daarna een lichtend voorbeeld wordt als werkneemster in een advocatenbureau is dan een gedroomde uitwerking voor de film Damn wat stond Roberts hier geweldig te acteren ; het kwam er allemaal zo spontaan uit. Finney ook trouwens als de baas die een flinke kluif heeft aan Erin maar ook menselijk genoeg is om haar betrokkenheid te waarderen. Niks kritiek, dit is een schitterende goedhartige film die talent en tomeloze inzet verbindt met enorme achievements. Een film om inspiratie en energie uit te putten en die veel beter verdient dan een povere 3,30

Documentaire over Ernest Cole, een fotograaf die het onrecht van het Apartheid systeem in zijn lens vastlegde maar daarna in ballingschap moest leven in New York. Ware het niet dat zijn talrijke foto's herontdekt werden na een deposit van zijn bezittingen in een Zweedse bank, dan was de man misschien volledig vergeten. Het zou zonde geweest zijn, want zijn foto's zijn prachtig. Vooral mensen ... die aan het leven zijn. Blanken, zwarten, rijken, daklozen... het doet er niet toe. Iedereen telt. Het eerste deel toont hoe het sociale leven was in Zuid-Afrika tijdens de Apartheid in het begin van de jaren 60. Je kan het wel uit boeken weten, maar het zien op foto's is toch wat anders. De vele plaatsen waar de zwarte niet welkom was, de zwarte nannies die zich bezig houden met blanke kinderen die hen later zullen haten, de gedwongen verhuizingen.

Daarna ontdekt Cole in ballingschap dat de toestand van de zwarte in de VS eigenlijk niet zoveel verschilt dan in zijn eigen land. Hij komt er toe in een periode van verandering eind jaren 60 begin jaren 70 : de hippies, de Vietnamoorlog, seksuele vrijheid (foto's van interraciale koppels). Alleen is de "amerikaanse apartheid" weggemoffeld onder een illusie van vrijheid. Cole zelf had een hard leven waarin hij vooral overmand werd door heimwee, en door zijn status als ontheemde in de VS vaak op straat en zonder inkomen belandde. Hij overleed aan pancreaskanker op amper 50 jarige leeftijd.

Narratief heel goed verteld, met vaak heerlijk ingesproken teksten bij het talrijke fotomateriaal. Als je interesse hebt in fotografie, maar ook in het Apartheid verhaal en de lange strijd voor gelijke rechten voor zwarten, dan is dit niet te missen.

O ja, wat een mooie animatiefilm. Een echt pareltje. Leuk, teder, lief, ontroerend, fantasierijk. Ideale film voor kinderen. Ik kon ook genieten van de tekenstijl; deed me denken aan kinderboektekeningen en inderdaad... het is ook een verfilming van een kinderboekenreeks : Brammert en Tissie. De manier waarop alles tot leven is gebracht is soms verbluffend, en met een zeldzame eenvoudige vertelstijl die onmiddellijk raak is. De goede kinderanimatie... ik ben gecharmeerd.

Het was tien jaar lang wachten op een vervolg en het is er toch van gekomen.

De viool van Ernest is stuk en hij en zijn onafscheidelijke buddy Célestine gaan naar zijn geboorteland 'Charabie' of Brabbelland in het Nederlands, om het te laten herstellen door Octavius, een instrumentenmaker. Charabie is een autoritaire Oostblok-achtige staat waar muziek spelen verboden is. Zelfs de vogeltjes moeten zich aan die wet houden. Waarom? Omdat het zo is en niet anders. Verzet komt er in de vorm van de mysterieuze Mifasol. Een tekenfilm die kinderen wil uitleggen hoe onprettig het is om in een land zonder vrijheden te leven dus.

Het is alweer leuk getekend en geanimeerd, onschuldig en lief. Voor mij persoonlijk was het ontstaan van de vriendschap uit de eerste film eveneens ietsje beter (4,5*) maar dit is hoe dan ook een fijne comeback van Brammert en Tissie die hier samen op avontuur gaan. Doet me nog het meest denken aan die Paddington films.

Sterke film over een rechercheur die een kindermoordenaar achterna zit. Heel eenvoudig van structuur, maar knap gespeeld door Rühmann en Michel Simon. Het verloop is wat doorzichtig omdat er gewerkt wordt met fundamentele elementen uit de serial killer vertellingen, en inmiddels hebben velen al zovele serial killer films gezien, dat het niet moeilijk is om te raden waar het allemaal naartoe gaat. Mij hoor je er in ieder geval niet over klagen, want het is een plezierige film om te volgen en meteen één die je echt moet gezien hebben als je van dit genre houdt. Weeral een pareltje op ARTE (Frans gedubd).

Eén van mijn favoriete films met Eastwood. Soms zie je dat The Shawshank Redemption veel gehaald heeft uit deze klassieker. Ik zou het dan ook meer verdiend vinden dat Escape from Alcatraz op één staat want Shawshank is in essentie net hetzelfde verhaal is, maar dan met wat sentimenteel gedoe errond om een breed publiek te kunnen paaien.

Hier is de uitbraak van Frank Morris rauw, duister en to the point. Gelukkig geen "docu" over het leven in de Alcatraz-gevangenis maar een zuivere "prison break" film. Door zijn hoge IQ slalomt hij rond alle obstakels op zijn weg om zijn doel te bereiken. Een agressieve kolos die hem tot vriendje wil, de paranoïde gevangenisbewaarder, de voortdurende rondjes van de cipiers. De complexe ontsnapping is schitterend gebracht en geeft aanleiding tot enkele spannende momenten. Uitstekend!

Goede film, niet meer dan dat. Spannend verhaal maar een donkere setting waar ik niet zo van hield. De makers behielpen zich toch wel goed met het weinige budget die ze hadden. Merk ook de catchy synth-deuntjes op, iets waarvoor Carpenter toch altijd een beetje verder stond dan andere filmmakers.

Dergelijke prison break films zijn intussen al zo vaak gemaakt dat je al van het begin weet hoe het zal eindigen. Weinig verrassende film moet ik zeggen die absoluut niks nieuws brengt. Toch is het allemaal aardig opgevoerd en vond ik sommige scènes aardig spannend uit de hoek komen.

Radcliffe zat goed in de huid van een gefocuste en bijzonder handige Tim Jenkin, die bijna ten onder gaat aan de stress, en hem kun je zeker niks negatiefs ten laste leggen. De film houdt zich niet teveel met politieke boodschappen en gevangenisleven bezig zodat de apartheidsaanklacht verloren gaat ten voordele van de ontsnappingsthriller.

Stallone en Schwarzenegger ontmoeten elkaar in een wat onoriginele actiefilm met sterke jaren '80 stijl. Het gevecht met Vinnie Jones op het einde deed me toch even aan Commando denken. Het verhaaltje kon me helemaal niet boeien en is weer een voorwendsel om Sly op een sokkel te plaatsen.. he's the best yeah. De man kan het maar niet over zijn hart krijgen om eens een bad guy te spelen en dat vind ik zo vervelend bij hem.

Wanneer de actie begint komt het één en ander dan wel weer tot zijn recht en een in het Duits foeterende Arnold is een hoogtepunt op zich. De aanwezigheid van deze twee dinosaurussen maakte me in ieder geval blij als een kind.

Verrassend goed in elkaar gestoken. Overtreft soms "Cube" bij momenten. Maar het is inderdaad absoluut geen horrorfilm, wel een 12+ nagelbijter van een thriller. De ongeloofwaardigheids-meter valt nog best mee en ik stel vast dat het allemaal doordacht in mekaar is gestoken waardoor de film enkele valkuilen vakkundig vermijdt. De vriend die met mij meekeek staat meestal wel tijdens een film klaar met een waslijst vol plotholes maar hier werd hij toch in het ootje genomen.

Sommige escape rooms waren ook geweldig ontworpen. De scène met de omgekeerde poolbar vond ik geweldig. Nooit klonk "Downtown" zo misselijkmakend.

Volgt wel enkele conventies waar je je aan verwacht maar toch blijft het serieus spannend en intens. De actie blijft er voortdurend inzitten. Een sequel zal er wel komen en ik zal er zeker met ongeduld op wachten. Ruime 3,5*. Voor Robitel is dit bij mij twee op drie, want ook zijn Taking of Deborah Logan vond ik erg de moeite.

Vangt aan waar de eerste film eindigde... Zoey en Ben willen Minos opdoeken maar verzeilen opnieuw in een valstrik waarin ze escape room puzzles moeten oplossen met nog enkele andere overlevenden. De bank en de zuurregen vond ik de beste twee; de spanning zat er goed in. Wat me zwaar tegenzat was het verhaal van de game maker en zijn vrouw en dochter : sloeg helemaal nergens op.

Een groep gevangenen en een Griekse rebel plannen de herovering van een Grieks eilandje op de Nazi's. Veel vuurwerk in de tweede helft van deze avonturenfilm. Eerste uur gebeurt er niet veel. De personages boeien niet echt en Roger Moore als Nazi is wel echt slecht gecast (ik bedoel maar... hoe Britser kan je een Nazi nog maken?) ... De film leek me soms meer een reclamefilm voor Griekenland, en dat was op dat moment een bestemming die stilaan in trek kwam voor het massatoerisme. Gould, die ik een heerlijk acteur vind, zorgt voor de komische noot. Hoogtepunt vond ik de motorachtervolging door de smalle steegjes van een dorpje. Niet mis en enorm entertainend, maar het voelt allemaal kitscherig aan en het script was op zijn zachtst gezegd een rommeltje.