Opinions

Of course you can trust me ... i'm a cop !

En uit de mond van Richard Gere is dit zeer cynisch, want hij moet zowat één van de corruptste smerissen zijn die ik ooit op het witte scherm gezien heb.

IA is een sterke thriller met een vies en pervert sfeertje erin. Echt erg duister bij momenten zoals die scène waar Gere zijn collega doodwurgt net voor de politie eraan komt. Ijzingwekkend wreed als je bedenkt dat Baldwin op dat moment denkt dat hij net in veilige handen is . Gere is overtuigender als bad guy dan als gigolo, militair officier of zakenman. Het onderzoek waarin Andy Garcia verzeild raakt, boort zich tot diep in zijn privé leven . Mede door de aandacht voor diepgang voor elk personage is dit een meer dan aangeraden thriller. 4*

Deze film is me aardig bevallen, al is er wel het één en ander aan te merken. Ik ben dan ook wel een groot liefhebber van dit soort verhalen, waar bedrijven betrokken zijn bij wereldwijde criminele activiteiten, en dat stemt me ook milder in mijn beoordeling.

De schietscène in het Guggenheim is bovendien één van de beste die ik heb gezien sinds Heat en mag niet gemist worden. Wat jammer van dat simplistische voor de hand liggende einde. Daar verwachtte ik meer van, vooral omdat de film goed op dreef was. De regie was vlot, op sommige momenten zit de spanning er dik in, maar Tykwer heeft het niet op een originele manier kunnen afronden waardoor het geen thriller is die zal bijblijven. Toch blij om ook nog eens de charismatische Ulrich Thomsen, één van de lead acteurs uit Festen te zien.

Ik vond het correct zaterdagavond-amusement zonder meer

Mooi gemaakt SF epos met een vleug drama, maar wederom niet zonder gebreken, iets wat ik telkens bij Nolan opmerk. Nu vond ik dit wel beter dan Inception, en alles gaat goed tot Cooper zich in het zwart gat laat vallen. Dan begint de Nolan-onzin weer. Er zijn ontelbare plaatsen op aarde, maar nee, in die tijdsruimtedimensie moet hij nauurlijk juist in de kamer van zijn dochter terechtkomen. En dan daarna nog op één of andere manier gered worden . Verder weinig op aan te merken : leuke en prikkelende reflectie over de natuur van tijd en ruimte, een wetenschappelijk onderbouwde ruimtereis wat resulteert in adembenemende beelden, enkele spannende scènes die ondersteund worden door epische muziek. Indrukwekkende science fiction met nu eens meer science dan fiction

Blijft een goede vampierenfilm, iets moderner opgevat dan de gekende klassiekers en met meer diepgang. Vampieren zijn sentimenteler dan je zou denken. Dat is zeker het geval voor Louis, die eigenlijk te menselijk is om als vampier te leven en zich tevreden stelt met het leegzuigen van ongedierte. Zijn mentor Lestat benadert dan weer de meer klassieke vampier, die geniet van zijn macht en onsterfelijkheid. Het derde personage is Claudia, een jong meisje dat verdeeldheid zaait en zowel de straf van Lestat wordt als de onafscheidelijke gezellin van Louis.

Jordan levert een gotisch en duister sprookje, niet zo sterk als Coppola's Dracula, maar aan een sfeervolle aankleding ontbreekt het niet. De film is ook zwierig met dramatiek : de dialogen wegen best door voor een vampierenfilm, met beschouwingen over eenzaamheid, menselijkheid, binding. Jammer van het slechte einde, plots wordt het komisch maar het past niet bij de rest . Wil je je hoofd niet teveel breken verkies liever nog eens Fright Night of de oude Dracula films.

Heb amper moeten lachen om deze film, die verschillende genres wil dooreenklutsen en door deze te opvallende poging om grappig over te komen ten onder gaat. Het wil maar niks worden, noch als komedie met zwarte humor noch als thriller. Het begon best goed, met de slapeloze Ed die een rondje in L.A. gaat rijden en in een onwaarschijnlijk avontuur verzeild raakt. De eerste helft was zelfs vrij sterk. De talrijke cameo's, hoewel leuk, zijn een vreemde keuze om aan het publiek te verkopen want wie weet nu hoe regisseurs als Lawrence Kasdan, Mazursky of Siegel etc. eruit zien? Ik vond het rommelig en het plot rond de juwelen voelde oninteressant aan.Ook de bloederige finale leek niet goed aan te sluiten bij de toon van de film. Geen beste 80s film die in de jaren '80 ook lauwtjes ontvangen werd.

Het is niet moeilijk om je voor te stellen waarom deze film de massa aanspreekt en zo'n hit is geworden in Frankrijk. Het samenspel Cluzet - Sy is fantastisch. Sy werkt zonder probleem Cluzet van het scherm met zijn spontane reacties en natuurlijke humor. Zouden alle invaliden uit deze wereld zo'n mensen als verzorger hebben, dan zou de wereld er beter uitzien. Driss is zowat de engel die op aarde is gezet voor Philippe. Ik heb meer dan eens in een deuk gelegen van het lachen en dat is één van die ijzersterke eigenschappen van Intouchables. De humor is nergens geforceerd en komt bijna elke minuut om de hoek kijken.

Je zou kunnen denken dat de invaliditeit van Philippe melodrama met zich zou meebrengen, maar dat is nooit het geval. Zoals Philippe zelf verwoordt in het begin : "ik wil iemand die geen medelijden met me heeft". Hij voelt zich niet invalide en wil blijven genieten van het leven al heeft hij zijn beperkingen. Hij overtreft in één enkele scène ( de parapente ) zelfs de levenslust van zijn verzorger. Een warme film en een vanzelfsprekend kassucces.

Erg gedateerde slasher. Dialogen, verhaal, acteerwerk zijn van benedenmaats niveau. Maak u geen illusies, veel horror krijg je niet. Meer dan wat nepbloed en lijken is het niet. Je moet het natuurlijk wat met de ogen van toen bekijken, daar kan ik inkomen. Inmiddels ligt de lat natuurlijk hoger voor de liefhebber van dergelijke films.

Dit is trouwens een film die nooit eerder werd uitgebracht. Het is Garagehouse Pictures die daar voor heeft gezorgd.

Saai. Er had nochtans zeker wat ingezeten in deze Chabrol-achtige film over een ongewenste indringer die een rijke erfgename chanteert. Het thriller/drama dat de film plots wordt evolueert uiteindelijk verder naar een bijna komisch-absurd slot waar alle personages samenkomen op een bizar dineetje. Net als Chabrol wordt in Intrusions volledig ingezet op de drukkende kleinburgerlijke sfeer en haar malaises. Alle personages gedragen zich op de rand van het gezond verstand en vullen hun lege dagen met elkaar kwellen. Goed idee, maar mist passie, zowel in het acteerwerk als in de regie.

Nooit eerder van deze film gehoord, en dan nog van Tobe Hooper. Is me niet tegengevallen, al duurt het lang voor er iets gebeurt. Het eerste uur lijkt op een kinderversie van Invasion of the Bodysnatchers, waarbij de dorpelingen worden bezeten door de aliens. Invaders from Mars is voor de diehard 80s fans en heeft alle stijlkenmerken uit dit decennium. Succes gegarandeerd zou je denken dus, maar het is allemaal te knullig en van B-film niveau om goed te zijn, iets waar je niet verwonderd hoeft over te zijn gezien dit een Cannon productie is. De creature design vond ik hier wel in orde, vooral die alien leader. Simpel vermaak, en had zeker zijn charme en zijn momenten.

Knappe klassieker over mensen die bezeten raken door een plantaardig alien ras. Kaufmans film wordt als één van de beste remakes ooit aanzien. Het origineel heb ik niet gezien, Ferrara's beduidend mindere versie wel, maar kon niet tippen aan deze versie hier...er zaten razend knappe en intense scènes in, zeker voor een film uit die jaren.

Daarnaast is er ook het maatschappij-kritische kantje over conformisme en eenheidsworst, over kuddegedrag. Wat een gevoelloze wereld zou het zijn als iedereen identiek was? De peulwezens als de assimilerende maatschappij (denk aan de Nazi's) en de mensen als reactionairs, rebellen (denk aan het verzet). En om te overleven bewegen de mensen zich zo onopvallend mogelijk tussen de peulwezens, maar verloochenen daarom niet hun opstandigheid. Het idee bevalt me wel.

De peulwezens kennen geen goed noch kwaad en alles wat ze doen is om hun ras in stand te houden. . Naast deze wat diepere betekenissen is dit verder ook een prima thriller met een sterke en overaanwezige paranoide sfeer, vooral door eenvoudigweg overal mensen op de achtergrond te laten rondlopen. Leuk om hier "Mr Spock" in te zien en een jonge Jeff Goldblum. Met 500 stemmen is dit absoluut een onderbekeken film op Movie Meter. Ik denk dat deze dan ook zwaar onderschat wordt.

Na het zien van Invasion USA ben ik ervan overtuigd dat slechts een man Islamitische Staat zou kunnen stoppen : Chuck Norris, dat is zeker. Deze idiote actiefilm is totale kul: alsof een 150-tal terroristen zomaar Amerika in vuur en vlam zouden kunnen zetten. En dan duikt Norris natuurlijk overal op, net wanneer er iets gebeurt. Soms wordt het echt grappig, zoals met die bom op die schoolbus . Het einde is pijnlijk slecht maar past helemaal bij de rest van de film. Toch redelijk vermakelijk tot op een zeker niveau maar Norris blijft een levenloos acteur.

Vreselijk. Dat het niet veel zou worden vermoedde ik al. Speelgoedwapens, aliens in zilverfolie, playmobil voertuigjes... Voor een film uit 1980 ziet dit er erg sixties uit. Voeg daar nog saaie procedure dialogen bij en als film stelt dit gewoon niks voor. De "onderwateropnames" lijken in een gewone aquarium geschoten na het verwijderen van de goudvis.

SHADO is een geheim overheidsagentschap dat moet voorkomen dat aliens onze atmosfeer binnendringen en op aarde terechtkomen. Het opgezette systeem werkt niet altijd en soms dringt er wel eens ééntje door. Naar het einde toe is er een hele invasie op til. Het plot klinkt eigenlijk een beetje als Men in Black en qua stijl is dit het soort films waar Mars Attacks! naar refereert.

Ik was hier nieuwsgierig naar maar nieuwsgierigheid loont niet altijd.

Ook weer zo'n lekker sterke thriller die je op het verkeerde spoor zet. Er valt niks op af te dingen. Een vrouw verlaat haar maniakale en verstikkende echtgenoot en trekt in bij een vriend. Kort daarop verneemt ze dat de man zelfmoord heeft gepleegd. En dan begint de nachtmerrie ... Whannell drijft de spanning in sommige scènes behoorlijk op de spits, zoals in die zolderruimte , maar in andere scènes voel je het dan toch weer aankomen vond ik. Maar het is wel een goede remake van andere "onzichtbare man" films en ik hou wel van het psychologische aspect dat onzichtbaarheid met zich meebrengt. Geen enkele acteur hier was me bekend maar ze acteerden op hoog niveau. Zeker Elisabeth Moss is voor mij een ontdekking.

Overdreven lang... Gelukkig is Scorsese een goede verteller en speelt hij met het trio De Niro, Pacino en Pesci op zeker. The Irishman voelt vaak als een zwakkere versie van Goodfellas aan. Alle nodige clichés uit de Scorsese-misdaadfilms komen langs, al zijn ze hier gekoppeld aan de Hoffa-affaire, waarvan dit een hervertelling is door de ogen van Frank Sheeran, zijn moordenaar. Deze film is minder gewelddadig en sensatiezoekend dan Goodfellas en is meer begaan om licht te werpen op de omstandigheden rond de verdwijning van Hoffa. De dialogen zijn bij momenten van ongelooflijk hoog niveau, en ik hing dan ook meer dan eens aan de lippen van DeNiro en Pacino. Maar ook die scène waar Hoffa zijn rivaal Tony Pro (Stephen Graham) zit te koeioneren omdat hij te laat is op afspraak, is goud waard.

Irishman brengt verschillende decennia in beeld van een verziekt Amerika, waar de mafia en Hoffa's machtige vakbond met elkaar verstrengeld zijn geraakt tot een punt dat de mafia eigenlijk veel meer macht had dan de instanties die het publieke leven besturen..

Als puber noteerde ik in een boekje de films die ik huurde in de videotheek, en deze heb ik bijna dag voor dag 35 jaar geleden gehuurd in augustus 1988 met een cijfer van 9/10. Ik kan echter niet meer zeggen wat ik er toen zo goed aan vond want er blijft bijna niks meer over in mijn herinneringen, behalve dat het over een jongen was die in een straaljager presteerde met 80s muziek in een walkman.

Intussen na herziening vind ik deze film nog steeds geen ramp al kan ik er geen 4,5* aan geven. Echt een jeugdfilm met als enige bedoeling om Top Gun te bekampen die datzelfde jaar in de zalen verscheen, maar dan iets minder volwassen en met een lager budget gemaakt.

De vader van Doug wordt na een verkenningsvlucht gevangengenomen in een land in het Midden Oosten en zal binnen drie dagen opgehangen worden. Maar Doug heeft een plan: met een straaljager zal hij zelf een rescue mission op touw zetten om hem te redden. Hij krijgt de steun van Chappie Sinclair, een vriend van vaderlief.

Het verhaal dat een tiener zomaar eens zo'n operatie zou kunnen uitvoeren slaat natuurlijk nergens op, maar als avonturenfilm kan ik dit makkelijk door de vingers zien. Ook de scoutshumor in zo'n ernstige situatie voelt niet helemaal op zijn plaats maar ik vond het nog steeds een leuke film.

Dit kon me dus niet boeien. Teveel verkeerde keuzes werden gemaakt. De film is erg fragmentarisch : de dementerende Thatcher die gesprekken met haar overleden echtgenoot voert vielen niet mee. Dennis Thatcher wordt als slungelig figuur zelfs redelijk belachelijk gemaakt. Die scène waar een aanslag tegen hen wordt gepleegd heeft een storend Mister Bean gehalte, wanneer hij met zijn kapotte schoenen van tussen het stof verschijnt. Aan het dementerende Thatcher gedoe wordt veel te veel tijd besteed. Waarom het niet eenvoudigweg bij een intro en een outro houden wat dat betreft?

De herinneringen aan haar bewind gingen mij beter af en de soms koppige en controversiële beslissingen die ze nam (Falkland oorlog, sluiting van steenkoolmijnen) komen goed naar voor, blijven bij de essentie en tonen veel meer van de sterke politieke persoonlijkheid die ze was. Streep is de geknipte actrice voor dit soort karakterrollen, en enkel hiervoor is de Iron Lady het zien waard.... gelukkig, want verder laat de aanpak te wensen over.

Volkomen eens. Eerste deel was zelfs véél beter. Hetgeen deze sequel minder interessant maakt is al in eerdere commentaren aan bod gekomen : irriterende dialogen en soms zelfs monologen waar geen einde aan lijkt te komen, zowel van Downey maar vooral van Sam Rockwell. De humor was ook ver zoek. Waar deel 1 (4*) me verraste door zijn frisse aanpak van het superhelden-genre, valt dit deel ten onder aan een reeks banaliteiten om het gebrek aan ideeën te verbergen. Afgezien van het drietal actiescènes waarvan de eindconfrontatie kort en onkrachtig is (vergelijk maar even met het duel tussen Downey en Bridges), valt er bitter weinig te beleven. Waar het eerste deel op alle vlak goed in elkaar stak is de sequel op bijna alle vlak een irritatie. Enkel de schaarse actiescènes geven nog wat pit, verder zal ik deze film vlug vergeten. Kom, toch 2,5* omdat het Iron Man is.

En ik die hoopte op verbetering tegenover deel 2 (2,5*)... wow wat viel dit me tegen. Ik weet niet goed wat het is met deze film, maar voor een superheldenfilm maakt Iron Man 3 zich soms erg belachelijk : pakken die heel de film lang niet goed werken, flauwe grapjes van een praatzieke Downey die de irritante kant op gaan, Kingsley als amateur acteur , Cheadle als de Iron Patriot... vreselijk. De actie is nog het enige dat de moeite waard is om de film door te komen, en dan nog zijn deze momenten niet overvloedig. Zeker die scènes met de Air Force One waren geweldig. Downey vind ik doorgaans wel een goed acteur, zeker in Sherlock Holmes, en ook in de eerste Iron Man (4*) zette hij een prestatie van formaat neer. Ik krijg de indruk dat hij zijn humor ook in Iron Man wil doordrijven maar het is teveel van het goede. Ik huiver al voor de volgende twee IM films. Van superheldenfilms zal ik nooit wild lopen, zoveel is zeker.

Met zo'n briljant idee zou het niet mis kunnen lopen zou je denken. Nee, het loopt niet volledig mis, wel een beetje. De film werd geïntroduceerd door Vuorensola zelf, een grappige kerel die enkele anecdotes vertelde over de film zelf. Zo had de filmploeg heel wat problemen bij het invoeren van Nazi kostuums in Duitsland waar de film zelf is geschoten. Ligt daar nogal gevoelig.

Iron Sky is een dwaze SF-komedie die ongetwijfeld aan Mel Brooks films doet denken, met grappen die uitgesproken (anti)nazistisch (die gebleekte neger ) zijn enerzijds en met politieke satire op Amerika anderzijds (Sarah Palin president, war against terrorism grapjes). Ook verwijzingen naar andere films (o.a. Der Untergang, Star Trek) komen aan bod. Sommige grappen waren goed gevonden maar vele andere vond ik redelijk flauw. Maar er is wel voor ieder wat wils op het vlak van humor. De meeste Nazi grapjes zijn vaak redelijk cliché en kun je makkelijk zelf verzinnen. Hierdoor boet de film in aan lef en heb je een idee dat fout is en hoge verwachtingen schept maar uiteindelijk met een uitwerking die erg braaf is gebleven en tot mijn spijt nooit echt provocerend wordt.
.
Het lage budget is er niet aan te zien. De shots van de Nazi-vesting op de maan en de mooiste space battles sinds Star Wars zijn mooi gedaan en maken indruk. Op deze momenten ziet de film er ook duurder uit dan hij werkelijk is. Groot minpunt is het verloop van het verhaal. Een dunne verhaallijn die bokkesprokken maakt. Voor je het weet begint de invasie van de aarde, voor je het weet staat de Nazileider in het witte huis, voor je het weet is de bad guy al dood en voor je het weet is het plots gedaan. Het ging te vlug en de personages blijven karikaturen maar dat zal heel zeker de bedoeling geweest zijn. Een amusante film maar verre van een instant classic. Daar is de film te wanordelijk en te braaf voor. 3*

Zes jaar wachten op dit. Ze hadden beter die zes jaar van hun leven aan wat anders besteed dan aan het maken van dit ongeïnspireerde prul. Wat een ellende. Het lijkt allemaal een poging om te imponeren met CGI, want de humor is ver zoek, de acteurs zuigen (vooral die Rus is nog vervelender dan een strontvlieg) en het regent spektakelfilm-clichés. De eerste film was een erg originele SF-komedie maar hier is het helemaal fout gelopen en krijg je een amateuristisch gedrocht in de plaats. Filmkriebel zegt : skippen die shit, het verdient je tijd niet.

Standaard Disneyfilm over een sledehondenrace. Bereid je ook voor op de zwaaiende Amerikaanse vlaggetjes, een hoop opgehemeld patriottisme en sentimentele opvoeringen. Het leed van het begin af geen twijfel wie de race zou winnen. Een mooie film voor een jonger publiek, verder miste ik meer magie tussen acteurs en honden.

Ik vond het nogal gefocust op de barbaarse gevechten en het hakwerk werd soms evenjes te veel, maar ik kan niet ontkennen dat Ironclad hierdoor ergens in slaagt om de middeleeuwen in al haar grimheid neer te zetten. Giamatti als King John deed het bloed in mijn aderen stollen op bepaalde momenten en de minder bekende Purefoy, duidelijk een actieheld-type, bracht het er vrij goed van af, al moet je niet veel acteertalent verwachten van hem. Ondanks de film zich bijna helemaal op eenzelfde locatie afspeelt, het kasteel van Rochester, blijft het onderhouden. Pijnlijk moment was die hongersnood tijdens de belegering : niemand leek te vermageren of fysiek af te takelen en de tempelier, nog steeds met volle kracht, gaat eten stelen in het vijandelijke kamp. Hoe ongeloofwaardiger kan het nog? Behoorlijke middeleeuwse actiefilm, erg bruut.

Jack Nicholson en Meryl Streep in een film. Welke filmliefhebber wil dit niet zien vraag ik me af? Babenco is een regisseur die vooral gekend is om personages aan de rand van de afgrond te portretteren. Ditmaal twee alcoholverslaafde daklozen in de persoon van Francis Phelan en Helen Archer. Beiden leven een mensonterend bestaan in de straten van Albany eind jaren 30. De vraag die je je moet stellen is : wat ligt aan de basis van hun ellende? De film vraagt om begrip en medeleven voor beiden en slaagt erin om hen menselijk te maken, want van daklozen bestaat de familienaam niet meer, en ze lijken geen verleden te hebben, of laat ik zeggen, een verleden dat ze liever vergeten.

Nicholson en Streep zetten misschien niet de rol van hun carrière neer, maar ze weten wel hoe ze het publiek moeten bespelen. De scène waarin Helen een liedje moet zingen in een pub is geweldig gebracht; ook de scène waarin Francis even herenigd wordt met het gezin die hij jaren terug in de steek liet was erg ontroerend. Je ziet mensen die zoeken naar waardigheid. Van Babenco krijg je vooral pessimisme en melodrama met wat magisch-realisme en een zonnestraaltje, maar hoe anders kun je een dergelijk onderwerp eerlijk behandelen? Sterke film in ieder geval.

Heel complete documentaire (op CANVAS meegepikt) over alle aspecten van ultra-bewerkt voedsel. De voedselindustrie veranderde vanaf de jaren 1970 het voedselpatroon van de consument en het aandeel ultrabewerkt in onze voeding werd alsmaar groter en leidde tot ernstige gezondheidsproblemen die men in de jaren 70-80 niet had voorspeld.

Erger is dat de grote bonzen achter deze industrie hun marketingstrategie vooral richten op meer consumptie. Hun R&D afdelingen investeren in allerlei sensorisch onderzoek bvb de optimale hoeveelheid suiker in elk product, aantrekkelijke packaging, zelfs geluidjes worden uitgetest zoals knapperigheid, wanneer je een zakje opent bvb. Alles is berekend en gepland om tot kopen aan te zetten.

Ook meer beschouwelijke vragen worden aangehaald: kan men ultrabewerkt nog als voedsel beschouwen? Of is dit gewoon namaak met chemische componenten? Past dit in ons voedselpatroon?

En tot slot worden de juridische en gezondheidsaspecten uit de doeken gedaan en hoe de industrie alles doet om overheidsregulering uit de weg te gaan om aandeelhouders tevreden te houden. Het mag duidelijk zijn dat deze industrie een ongewenste ontwikkeling heeft doorgemaakt en de gezondheid van miljoenen mensen in het gedrang heeft gebracht. Voedsel is zelfs verslavender dan drugs en sigaretten omdat het levensnoodzakelijk is wordt gezegd.

Een leerrijke en genuanceerde documentaire die ons als burger bewust maakt waar ultrabewerkt voor staat en wat het met ons doet. In de hoop dat het ons aanzet om er in de toekomst wat minder te kopen... De docu duurde anderhalf uur en niet één uur...

Een beetje filmliefhebber zou hier toch wat mee moeten kunnen. Ik had er niet het volste vertrouwen in, en de eerste 20 minuten vielen me redelijk tegen. De chaotische wervelende camerashots waren niet aangenaam om te zien en vond ik aanvankelijk interessantdoenerij. Al snel wordt duidelijk dat dit beredeneerd was door de omgekeerd chronologische vertelling. Van een volledig van de realiteit losgekoppelde situatie waarbij de personages helemaal door het lint gaan wordt de nerveuze camera alsmaar beheerster en kalmer naargelang de film vordert naar een beginpunt waar gelukkige momenten overheersen. We keren van een buitengewone situatie terug naar de vertrouwde realiteit.

Waarom de verkrachtingsscène zolang moest duren is me niet helemaal duidelijk, maar ze is wel erg smerig gebracht en absoluut onaangenaam om zien. Ook de lange sex talk op de metro voelde niet echt nuttig aan, en maakt de personages zelfs vrij onsympathiek en oppervlakkig. Hoewel ik het een technisch goed in elkaar gestoken geheel vind, vraag ik me toch af of de vertelling in chronologische volgorde de betere keuze was geweest. Moet hier voor mezelf nog even over nadenken. Voorlopig 3 met kans op opwaardering.

Heerlijke thriller. Van begin tot het einde van genoten. De natuurlijke decors voegden heel wat sfeer toe aan dit grimmige verhaal dat zich afspeelt begin jaren '80, en waarin twee detectives onderzoek doen naar gruwelijke moorden op jonge meisjes ergens op het Andaloesische platteland. De twee detectives worden niet teveel uitgediept maar wel voldoende om hen enige complexiteit te geven, zeker die Juan met een duister verleden onder Franco . De laatste blik tussen de twee mannen houdt alles lekker ambigu .

Op sommige momenten vond ik de film erg onderhoudend omdat de whodunnit toch redelijk goed werkt en de kijker meesleept tot het einde; het verloop van het onderzoek zelf is redelijk standaard en er komt ook wel eens een scène langs die geen steek houdt bvb wanneer Juan KO geslaan wordt. Je weet niet door wie en waarom, en hij wordt dan nog ook levend gelaten en ergens achtergelaten. Die hadden ze beter uit de film gelaten. Ondanks wat kleine tekortkomingen een erg fijne film met een prachtige fotografie en veel sfeer.

Foute piratenfilm die destijds vreselijk flopte. Fotografie dik in orde en boven mijn verwachtingen, maar het verhaal is echt B-film/Exploitation-achtig. Het verbaast me enigszins dat dit gebaseerd is op Peter Benchley's boek (auteur van Jaws en The Deep, die allebei erg realistisch waren). Tenzij Ritchie zich bewust enkele vrijheden heeft veroorloofd voor de filmversie.

The Island, de minst bekende van Benchley's verfilmingen, gaat over een journalist en zijn zoon, die verdwijningen van toeristen gaan onderzoeken in de Bahama's. Het duurt niet lang of ze bevinden zich te midden van een kolonie bloeddorstige piraten, die al eeuwen op hun eiland alleen leven, ver van de beschaving. Het verhaal schommelt van avonturenfilm in het begin, naar wat piratenhumor, en zelfs enkele staalharde scènes die dicht bij het horror-genre van toen komen. Het einde is een opperbeste climax.. wat een bloedbad zeg .

Het plot zit vol belachelijke leemten. Er is door inteelt een voortplantingsprobleem en ze willen de zoon hiervoor gebruiken, terwijl ze net daarvoor een schip aanvielen dat vol jonge meiden zat.

Zeker wel een kijkbeurt waardig, al is het enkel maar omdat dit soort films niet meer gemaakt worden.

Bay's beste. The Island zou er idd nooit geweest zijn zonder films als Logan's Run en THX-1138 maar Bay maakt er nog iets beters van want dit is een aardige actiefilm geworden zoals het moet, met actie en met inhoud. Ditmaal visueel ook imponerend. De ethiek rond klonen en organenkweek is een ideaal vertrekpunt waarbij alles in functie staat van het idee. Dat levert een vlotte prent op, met bombastische actiescènes zoals de treinwielen die op de autosnelweg gekieperd worden . Echt een zalige en grootse actiescène . Sean Bean vind ik altijd goed passen in badguy rollen( bvb Patriot Games) en hij ontgoochelde me ook niet als gewetenloze directeur. De film maakt enkele opvallende logicafouten zoals vaker in Bay-films maar de film gaat er niet aan ten onder.

Vond deze persoonlijk beter dan de IT uit 1990. De special effects in deze oude versie stelden niks voor, terwijl die hier best indrukwekkend waren. Het ademt ook wat de sfeer uit van oude Spielberg/jaren 80 films met dat avontuurlijke ten strijde trekken. Van de oude film kan ik me op Pennywise na, weinig herinneren. Deze nieuwe herwerking was broodnodig, en meteen krijg je één van de betere Stephen King verfilmingen cadeau, met een goede balans tussen emotie en gegriezel. De kinderen zijn goed gecast en omdat ze allemaal wel hun rol kunnen uitwerken vond ik hen goed uit de verf komen. Sommige van hen (o.a. het meisje en de lead pestkop) krijgen wel heel sombere familiale achtergronden mee. Het verhaal is erg simpel : een monsterachtig wezen die zich als een clown toont, leeft onder het dorp en keert alle 27 jaar terug om zich te voeden met de angst van de kinderen, en uiteindelijk ook met de kinderen zelf. Het levert enkele goede horror-momenten op in ieder geval.

What a memories huh... all bad!

Het vervolg is op niveau van de vorige film. Dat het bijna drie uur duurt vond ik niet erg. Het blijft een onderhoudend tweeluik, waarbij persoonlijke drama's en surrealistische horror scènes blijven afwisselen. 27 jaar na de gebeurtenissen uit de eerste film keren de inmiddels volwassen geworden "Losers" terug naar Derry om hun eed na te komen. Dit wordt al van het begin af overschaduwd door de zelfmoord van één van hen. Het kindermoordende wezen "It" a.k.a. Pennywise, is terug wakker geworden. Er wordt veel teruggeblikt naar gebeurtenissen die in de eerste film niet te zien waren; veelal horrorscènes. Dit voegde wat mij betreft niet veel toe, en leek me eerder een gelegenheid om "cut footage" uit de eerste film terug te gebruiken. Het gezelschap bindt de strijd aan met deze mysterieuze intrigerende entiteit En opnieuw zijn de special effects erg geslaagd. Ook soms grappig zoals met die dwergkees. Al lang geleden dat ik nog een horrorfilm zag die zo uitvoerig FX gebruikt.

Chapter One : 3,5*

Chapter Two : 3,5*