Opinions

Nogal een vuilgebekte film over een ontspoorde jeugd in de suburbs van Londen. Wordt deels via rapnummers verteld en dat past wel redelijk goed bij de film en het doelpubliek. Rap is een subcultuur die voortspruit uit grootstedelijke sociale kwalen en weerspiegelt de frustraties van een jeugd zonder perspectieven . De film wil een statement maken door de ouders medeverantwoordelijk te stellen voor het geweld. Maar...

De verschillende personages zijn niet erg genuanceerd: het ontbreekt deze film aan menselijke emotie of een beetje poëzie, waardoor de personages mij stereotiep overkwamen en op weinig begrip of medevoelen konden rekenen. Als je als auteur toch wil aansturen op ouderlijke verantwoordelijkheid, toon dan de relatie kind-ouder ook, dan galmt de maatschappelijke aanklacht ook na. Nu is het vooral net niet. Wel een heftige scène met de baby die uit het raam gegooid wordt tijdens de brand . Dit was Britse cinema op zijn rauwst.

Je zou haast wensen dat het leven altijd loopt zoals in deze film. Een hoop toevalligheden (of is het lotsbestemming?) vormen de rode draad van deze romcom-roadmovie, en laat de vrije loop aan de onverwachte verrassingen die het leven kan bieden.

Een bij momenten erg grappige komedie waar de kleine filmische spielereien van Fatih Akin voortdurend leven in de brouwerij brengen : de scènes waar Daniel en Juli na joints te hebben gerookt al zwevend uitgebeeld worden, of de hallucinogene trip in de underground van Bucarest zorgen voor een film van hoog niveau. Muzikaal ook gezellig. Bleibtreu is in het begin wat nerd-achtig wanneer hij onzeker een drankje bestelt op een fuif, en wat hij allemaal uitspookt in de film strookt niet echt met zijn imago in het begin van de film, maar dit vergat ik al vlug wanneer de vrijgevochten Juli hem vergezelde in de hoop de vonk te laten overschieten. Mooie film vol levensvreugde.

Weinig nieuws onder de zon. Dit wat stijve gerechtsdrama vertelt het onderzoek dat vooraf ging aan de Auschwitz zaak in Frankfurt, waarbij het gerecht Duitse burgers / ex Nazi's veroordeelde die dachten ongestoord een burgerlijk leventje te kunnen leiden na hun wandaden als nazi. Na de oorlog werden de kopstukken veroordeeld in Nuremberg, maar al de kleine garnalen doken onder. De film laat de taboesfeer goed voelen en hoe het land liever stilzwijgend de schaamte van haar verleden toedekte met het excuus "we volgden alleen maar bevelen op".

Het leek me wat ongeloofwaardig dat de jurist eind jaren '50 niet op de hoogte was van Auschwitz en wat er daar gebeurd was maar anderzijds geef ik nog het voordeel van de twijfel daar de jaren '50 in Duitsland me niet erg gekend is. Zwakke scenariopunten vond ik de sterke focus op Mengele en de verplicht aanvoelende romantische affaire. Ook ik ben beter gewend van de Duitse filmindustrie al wil ik zeker de film niet volledig gaan afbreken : het acteerwerk vond ik verdienstelijk en het thema is interessant genoeg om te boeien.

Niet de meest vernieuwende film; Serieus, wie hoeft nog overtuigd te worden dat oorlog zinloos is? Wel een vakkundig geregisseerde en wrede film, die als meerwaarde heeft dat het verhaal vanuit Duitse hoek verteld wordt. De menselijke drama's aan de kant van wat voor ons de vijand was zijn niet anders. Met een brede lach tekenen enkele jongeren om naar het front te trekken om blakend van trots hun land te dienen. Ze worden algauw met de voeten op de grond gezet wanneer ze betrokken worden in een hopeloze strijd waarbij het front al jaren nauwelijks enkele meters heeft bewogen. De volharding van Duitsland om toch verder mensen op te offeren was onbegrijpelijk. Als historische mijlpaal zie je de capitulatie van Duitsland in Compiègne dichterbij komen want de film speelt zich af kort voor het einde van de vijandelijkheden.

Een ijzersterke oorlogsfilm maar één die een knoop in de maag draait. De oorlog wordt in al zijn gruwelijkheid getoond en sommige scènes beuken er goed in. Verder valt er op het feit dat er open deuren ingetrapt worden na, weinig aan te merken op de film. De regie is van een zeer hoog niveau. Toch gaat mijn voorkeur nog steeds naar Mendes' 1917 (5*).

Een nipte 3* door het geslaagde en voor mij onverwachte einde. Dit misdaaddrama gaat over polarisatie, een mooi woordje om het onderhouden van klassen- en rassenverschillen in onze maatschappij aan te duiden. Daarom is het uitgangspunt van de film erg actueel en verwachtte ik ook een boeiende reflectie daarrond, zeker wanneer de regisseur tot "slimste mens" opgehemeld wordt in spelletjes voor het plebs (superlatieven... yuck!!!). Tevergeefs : de film doet net alles om die verschillende werelden verder te verdelen. De journaliste blijft het geschoolde meisje met een mooi appartement in Gent en een veelbelovende job, en de Marokkaan Lahbib blijft een crapuleuze delinquent die maar niet uit zijn misdaadverleden kan en wil loskomen. Dit had zoveel beter kunnen zijn met wat meer nuance in de hoofdpersonages.

Een tweede plot volgt de sensatiezucht van de media, die de polarisatie versterkt om kijkcijfers te maken. Ik juich ook toe dat er geen cliché-romance tussen Eva en Lahbib is ontstaan (oef!). Maar ondanks alles gaat de film geen enkel cliché over Marokkanen in BXL uit de weg. Jammer.

Deed me maar weinig. Gilliam is een regisseur waar men van houdt of niet van houdt. In dit sprookje doet hij zo hard zijn best om origineel over te komen dat het niet werkte. Ook zijn Baron Munchhausen film (die trouwens qua sfeer soms dicht aanleunt bij Imaginarium) vond ik al een vreselijke realisatie van hem. Geef me dan maar Tim Burton, die dit soort fantasieën veel beter aankan. Gilliam is weer met de vuilkar rond geweest en bouwde zijn decors zoals vaak met een hoop rommel (plastic zeilen, oude vodden, karton) ... zo lijkt het mij althans. Het valt me op dat veel mensen dit extreem chaotisch verhaal toch nog slikken of er een verhaal rond kunnen verzinnen. Maar misschien gaat het net daarover in Gilliams films: je verbeelding de vrije loop even laten?

Ja, het is wel waar dat de fantasy-scènes "achter de spiegel" adembenemend mooi, fantasierijk zijn, ik zou zelfs de woorden "triomf van de verbeelding" in de mond nemen ... The Imaginarium moet wel zijn speciaal statusje krijgen door het hele Heath Ledger verhaal errond, maar laat je geen zand in de ogen strooien want verder is dit wat mij betreft een hoop gebakken lucht.

Gelaagd historisch drama over de man die de Enigma code kraakte, waardoor de Geallieerden alle duitse communicaties konden onderscheppen. Het kraken van de code heeft de oorlog met twee jaar ingekort luidt het. Imitation Game is vooral een ophemelende maar ook diepgaande biografie over de autistische, gekwelde en homoseksuele Alan Turing, die de laatste halve eeuw zowat in de vergetelheid is geraakt door staatsgeheimdoenerij. Tyldum was duidelijk geboeid door het personage en zorgde voor een fijne psychologische analyse van deze complexe wetenschapper die aan de wieg stond van de computertechnologie.

Cumberbatch zet een sterke rol neer, dat zal niemand ontkennen denk ik, maar het wordt op veel momenten toch echt wel te sentimenteel naar mijn zin; zeker dat einde waarin nog eens extra in de verf wordt gezet door zijn boezemvriendin Joan hoe belangrijk hij wel was voor het beëindigen van de oorlog. . Het hoeft er zo dik niet op te liggen. Maar wat een drama's en onrecht heeft die man moeten verduren in zijn leven; ik werd er zelf triest van.

Zoals gezegd waren er nog enkele interessante verhaallagen : de Britse homojacht, de Russische spion in hun midden , de relatie met Joan. Ik zou er persoonlijk net geen 4* aan kunnen geven omdat de film teveel moeite doet om van Turing een groot historisch figuur te maken (ik heb liever iets neutralere biopics), maar het mag verder zeker gezien worden.

Pakkend melodrama van James Gray, veel beter dan zijn Lost City of Z die ik nog onlangs zag. Nochtans is dit op en top Gray, met de bruinige kleurenfilter die voor de retrosfeer zorgt, en de duidelijke interesse voor de Europese diaspora in New York en de moeilijke aanpassing in de multiculturele hel die New York was. dit kwam ook sporadisch in zijn eerdere films aan bod. Ik vond het een vrij grimmig en zwaar melodrama, met Cotillard als hulpeloze Poolse immigrante Ewa, die uitgebuit wordt door Bruno, die zelf alle moeite heeft om te overleven. Het personage Bruno is trouwens even boeiend als Ewa zelf en wordt prachtig vertolkt door Phoenix. Die zet hier sinds lang nog eens een sterke rol neer. Hij is niet helemaal harteloos en blijkt in een latere fase in de film zelf helemaal het westen kwijt te zijn in dit harde gevecht om te overleven..

Het moet gezegd dat Gray voor een flink staaltje authenticiteit zorgt door heel wat Poolse taal in de film te verwerken. Zijn film is niet te vergelijken met het meer romantische en naieve "Brooklyn". Visueel donker en grimmig en muzikaal weemoedig. En de film sputtert meer dan eens onderweg door de trage vertelstijl en weinige wendingen. Voor Cotillard is dit ook niet haar beste film: ze laat precies alles over zich heen gaan en dit de hele film lang .... "je hebt me vernederd", zegt ze tegen de goochelaar orlando in een welbepaalde scène, maar waar zijn de tranen? waar is de woede?

En check your facts mr Gray... Caruso was in 1921 zwaar ziek en trad al niet meer op, maar behalve ondergetekende ligt niemand hier wakker van. Vind deze film hoe dan ook zeker de moeite (bijna een meesterwerk), al sloeg mijn hart iets meer bij Brooklyn.

Ambitieus maar maakt de ambities niet waar. Laat ik beginnen met het positieve : de visuele uitwerking is zoals je van Tarsem mag verwachten... echte schilderijen met veel kleur, erg barok, surrealistische kostuums. Hij behoudt dezelfde stijl als The Cell en The Fall, maar hier wordt alles ietwat ontsierd door de toegevoegde computerbeelden. Het artistieke verschuift naar het Hollywoodiaanse. Het blijft ondanks alles allemaal mooi.

De mindere punten : ik kon me minder vinden in de mythologische wereld en het redelijk zwakke verhaal is een samenraapsel van verschillende weetjes over de mythologie maar erg diep hebben ze niet gegraven merk ik op. Dat Goden vermoord worden vind ik ronduit lachwekkend, die Lysander is een nutteloos figuur in het hele verhaal, alsook de meeste anderen die rond Theseus hangen. Ook met de titanen klopt het niet : in het begin zie je dat er 20 in die kooi zitten maar op het einde lijkt het alsof de goden er dubbel zoveel neerhalen. Voor het woord "titanen" zijn ze ook behoorlijk klein . Dat betekent : niet teveel meer stilstaan bij dat plot dat noch kop noch staart heeft en gewoon genieten van het visuele. Ik had me aan veel beter verwacht na de twee vorige topfilms van deze regisseur.

Wie niet vertrouwd is met het surreële SF-universum van Enki Bilal zal hier niet veel mee kunnen. Terwijl de gemiddelde striplezer in de jaren 70-80 nog op Kuifje niveau zat, maakten auteurs als Moebius en Bilal werken die ver vooruit waren op hun tijd. Immortel A.D. is de verfilming van de Nikopol trilogie. Futurisme en mythologie lopen door elkaar. Goden, mensen en halfgoden lopen elkaar tegen het lijf in een verhaal over de zegen van menselijkheid en de vloek van onsterfelijkheid... Het verhaal is soms wat vaag, onevenwichtig, wil soms filosofisch, maar ik kan er niet omheen dat de CGI me erg in de smaak viel al is er zeker beter op de markt. Hij koos voor een bepaalde stijl om zijn stripwereld body te geven. Is het immers niet de droom van elke stripauteur om de vrucht van zijn verbeelding ooit tot leven te zien komen? Terwijl ik een andere film van hem, Bunker Palace Hotel (1*), als een mislukt experiment zag, zorgt hij hier voor een betere afwerking.

Jean Réno is terug in een grimmige misdaadfilm die zich in het criminele milieu van Marseille afspeelt. Twee mafiabazen, oude vrienden, voeren oorlog tegen elkaar. Zeer dun verhaal die probeert interessant over te komen met enkele twists, verder barst het van de clichés en zijn de actiescènes niet alleen rommelig.. ze zijn gewoon lelijk. De film poogt voortdurend schaamteloos op een blockbuster te lijken en mist hierdoor substantie en originaliteit. Onderhoudende fastfood die volgende week al vergeten is. Kleine 3*

Flinke brok uitlach-televisie die films van Seidl. Nooit goed weten of je dat allemaal erg zielig moet vinden of gewoon grappig. Het lijkt me dat Seidl de mensheid niet echt hoog in het vaandel draagt maar toch een relativerende humoristische noot wil steken in al die menselijke tristesse.

Import Export wisselt voortdurend tussen twee losse verhalen. Het "import" verhaal gaat over een slechtbetaalde Oekraiense verpleegster die eventjes aan webcamsex doet om bij te verdienen, vooraleer een betere toekomst te gaan zoeken in Oostenrijk waar ze in de geriatrie terechtkomt als kuisvrouw. Het "export" relaas toont een jonge kerel in de schulden die met zijn stiefvader kauwgomautomaten gaat installeren in de grauwe Oekraïnse buitenwijken.

Zoals gezegd moet je deze film met gevoel voor humor bekijken. Er zitten eigenlijk heel wat grappige scènes in : de duitse woordenschatcursus voor de porno-industrie waarna Olga er geen snars van begrijpt wanneer haar gevraagd wordt een vinger in haar kont te steken , die oudjes met hun incontinentie-luiers, de sollicitatie-oefening waarbij de coach en de immigrante rug aan rug zitten, dat fuifje in de geriatrie ... ja hoor, de film is wel degelijk komedie. De film zelf heeft geen eindpunt. Het flirt soms met exploitatie en voyeuristisch kun je het ook wel noemen, maar ik had niet het gevoel dat er grenzen werden overschreden.

Sterke impressie van de tsunami ramp in Thailand. Zeker de eerste dertig minuten vond ik angstaanjagend overtuigend. Het leek allemaal net echt en de details maken het helemaal goed : het puin dat overal meestroomt, de stroming, de chaos, het zoeken naar verwanten. Heel realistisch. De dramatische impact zou nog sterker geweest zijn en nog zwaarder gewogen hebben, moest één van de familieleden het niet hebben overleefd. Alleen maar dit en de film zou er een vol punt bij hebben gekregen. Nu blijft het een verplicht feelgood nummertje op emotioneel vlak. Maar visueel is dit zonder meer impressive.

Ik heb zo goed als dezelfde mening als mijn voorganger.

Het idee is niet slecht en het einde bleef toch wel doorspoken in mijn hoofd. Alleen jammer dat die achtervolgingsscène in het midden van de film zo lang bleef voortduren. Je moet ergens je tijd mee vullen als je geen sterk verhaal hebt.

Best goed; zeker niet verwacht dat hier een 3,5* uit te halen was. Een thriller over een landelijk dorpje dat in een psychotische roes verkeert na een korte aardschok. Tegen het einde komt een conspiratietheorie over het uittesten van chemische wapens op de eigen burgers naar voren maar ik vond de naargeestige en bedrukte sfeer vooral sterk neergezet, zonder dat het uitleggerig wordt. Deed mij wat aan de sfeer uit Shyamalans films denken. Persoonlijk ben ik ook een fan van films met bad endings en dit is hier absoluut het geval. Als de hele film al wat bizarre scènes heeft, wat moet je dan van dat einde zeggen...

Ik woon slechts op een half uurtje van Brugge. Een grote band met de stad heb ik niet maar ik heb wel genoten van de verschillende gekende locaties; toch blijkt het een historisch decor dat nog redelijk werkt in deze misdaadkomedie. De humor is echt wel van het donkerder soort en wanneer Fiennes ten tonele verschijnt wordt het nog redelijk bruut. Het is een vreemde combinatie wat je te zien krijgt die goed wordt ingevuld door de acteurs met vooral leuke rollen voor Prentice en Fiennes. 3* + 0,5* voor de setting.

Film die toch vooral de Amerikaan als doelpubliek heeft.

Deze nauwelijks bekende, doch weinig indrukwekkende film met Willis gaat over de trauma's die de Vietnam oorlog achterliet bij de veteranen en hun families. Trauma's die een generatielang blijven nazinderen. Zoals Emmett (Willis), die er zowel psychologische en fysieke letsels (Agent Orange) aan overgehouden heeft. Hij heeft geen doel meer in het leven en vadertje staat is zijn opofferingen voor het vaderland intussen vergeten. Het enige wat overblijft zijn leed en bittere herinneringen.

Ook de jonge Sam, de dochter van Emmetts zuster, die haar vader nooit heeft gekend en obsessief wil weten wie hij was via foto's en dagboeken, is onrechtstreeks een slachtoffer, daar ze niet in een normaal gezin opgroeide. Haar one-night stand met een impotente veteraan schetst hoe diep de wonden van de oorlog wel gingen. Het is vooral haar verhaal die centraal staat, want zij zorgt er ook voor dat het rouwproces stilaan tot een einde komt.

Als Europeaan was het voor mij moeilijk om geraakt te worden of me betrokken te voelen bij de gevolgen van Vietnam. Dit is een situatie die beter begrepen is door Amerikanen dan door onszelf, die nooit echt oorlog aan den lijve hebben ondervonden. Daarom raakte het mij ook nauwelijks. Lloyd speelt heel goed, echt een prachtmeid die veel sympathie oproept met haar zuiders accentje. Zou nog wel graag wat films met haar zien. Willis speelt een andere rol dan we van hem gewoon zijn, één van zijn weinige dramatische rollen, maar niet één die indruk wekt. Voor de rest is de film ook een tikkeltje saai en probeert er soms een overdreven sentimentele show van te maken. Toch even loslaten, vooral aan de Vietnamoorlogsfilm-fans, dat de film zich volledig afspeelt in het Amerikaanse dorpje Hopewell. Verwacht dus geen "Apocalypse Now".

Een film over verbondenheid, eenzaamheid en de dagelijkse last van het leven die moet gedragen worden. Inderdaad een zeer goede film met een heel menselijke insteek. Geen conflicten en bekvechterij, maar een bijna stilzwijgende solidariteit heerst tussen de werknemers. Bruno en de zwijgzame Christian zijn al vlug twee handen op een buik. Het aangename romantische niemendalletje met Marion mocht er ook wel wezen. Ze groeien stil maar zeker naar elkaar toe maar nooit is het romantiek in full force.

Deze film deed me vooral denken aan Paterson (3,5*) die dezelfde structuur van dagelijkse routine gebruikte, wat me in voornoemde film ook al beviel. Hier spelen die routines zich af tussen de winkelrekken van een supermarkt. De hoofdacteur deed me onmiddellijk denken aan Joaquin Phoenix waarop hij als twee druppels water lijkt, en zijn personage is een wat vreemde figuur, vol tattoo's, introvert, beetje een meeloper, maar toch een goedaardige vent.

Een tedere en warme film zoals ik ze graag zie. Ruime 3,5*

Twilight Zone achtig gegeven, met een mysterieuze sfeer. Ik meen me te herinneren dat er zelfs een gelijkaardig gegeven was in deze serie. De spanning wordt goed opgebouwd en als kijker kreeg ik geen grip op wat er allemaal gaande was. Op dat moment is het beste om afstand te maken van een logische uitleg en geloofwaardigheid wil je niet gefrustreerd worden na de film. De creepy sfeer was geslaagd met wazige beelden, chilling sounds... ook de regen helpt een handje... Toch verliest de film een volledig punt op het einde... shit zeg, wat een lompe afsluiter. Als conceptfilm toch een kijkbeurt waardig.

Heftig en zwaar drama maar ik hield niet van het misdaad einde, dat veel om zeep helpt. Slechter kon eigenlijk niet. Een beetje jammer dat de film zoveel moeite steekt in een ernstige volwassen toon over het moeilijke verderleven en pijnlijke verdriet na de dood van de zoon om dan op de meest lompe manier gewoon die gast om te brengen als genoegdoening . Zo typisch Amerikaans alweer Vond dit teveel contrasteren met de rest van de film en haalt ook het psychologisch aspect onderuit. Was verder wel overtuigend geacteerd, zeker van Tom Wilkinson, en ook het eerste uur was geweldig gebracht.

Turistas 2 : Honeymoon vacation... Ook van de hand van Stockwell.

Vond het een redelijke meevaller. De atletisch gebouwde Carano (mooi lijf!) zoekt haar verdwenen echtgenoot op een Caraïbisch eiland. Veel actie, genoeg spanning maar de latino-stereotiepen (en ja, de stereotiepe figuren Trejo en Guzman zijn van de partij) en het dubieuze plotverloop moet je er meteen ook bijnemen. Onderhoudende actieflick die nergens verveelt. Wel een slecht einde met Trejo die de boel even snel afhandelt .

US versie gezien. Toch een wat zielloze thriller. Misschien hebben de uitgeknipte 15 minuten hier iets mee te maken? Een detective onderzoekt twee moorden, dat van een jong meisje en dat van een slaaf, die 40 jaar terug neergeknald werd.
TLJ draait de hele film door rondjes, van de ene mogelijke verdachte naar de andere, en puzzelt een uiteindelijk vrij eenvoudige enquête in elkaar. Dat zijn dochtertje gekidnapt wordt op het einde is een weinig originele twist . Voeg daar nog een beetje magisch realisme aan toe en je hebt ITEM.

Veruit het meest vervelende is de montage. Op een bepaald moment ondervraagt de detective een bepaalde Goldman (John Sayles in een acteerprestatie) en stelt hem een vraag, waarop de actie naar een andere scène verspringt. Als kijker verwachtte ik toch wel een antwoord. En dan heb je ook nog scènes die amper enkele seconden duren.

Ik hoop dat de director's cut iets beter is, want dit kon maar net door de beugel.

Helemaal mee eens. En vooral het geluid openzetten. Vond het een goede film en sommige scènes waren adembenemend. Een zinkend schip vond ik zelden zo mooi en de eerder genoemde stormbeelden waren indrukwekkend. Had veel mee van de oudere spektakelfilm. Verder niet meer dan een soort Moby Dick hervertelling. Hemsworth speelt een stereotiepe held, maar klassieke avonturenfilms hebben niet meer nodig dus stoorde ik me niet aan hem. De rivaliteit tussen kapitein en eerste stuurman mocht iets venijniger maar anderzijds mocht het ook niet teveel op de Bounty gelijken. De walvis leek door gods hand geleid om wraak te nemen op de wreedheid van de mens. Aardig tussendoortje dat me net genoeg wist te imponeren,

Wel wel, helemaal niet verkeerd. Die face slap in de serre van mr Endicott was nogal gedurfd voor die tijd. In the heat of the Night is dan ook een emanciperende film, waar de zwarte nu niet eens als een katoenplukker afgebeeld wordt. Inspecteur Tibbs is zelfs beter betaald dan zijn blanke collega's en op het einde is het zelfs politiechef Gillespie die zijn koffer naar de trein draagt . De positieve ingesteldheid van de makers zijn lovenswaardig en in de jaren '60 was zo'n film wel eens nodig. Was dat de reden dat de film toen de Oscar voor beste film won?

Poitier en vooral Steiger zijn onberispbaar en acteren stevig. Plot zat niet zo sterk ineen en de manier waarop Tibbs de moordzaak oplost, brengt bij mij fronsende wenkbrauwen teweeg. Acteerwerk en regie maken het verder wel de moeite waard om te zien.

Meer drama dan in een doorsnee Liam Neeson flick. Drie IRA terroristen verschansen zich in een klein Iers kustdorpje na een bloedige aanslag. Ze kozen het verkeerde dorp, want ex huurmoordenaar Finbar Murphy heeft er zich ook gevestigd. Het verhaal wordt aangedreven door de bezorgdheid van Finbar over een meisje die mishandeld wordt door haar ""oom" maar ik vond dit allemaal matig werken. Waarom hij zo nodig die "oom" moest vermoorden is voor mij onbegrijpelijk. Het eerste uur was redelijk saai, met Murphy die wat over Dostoievsky zit te brabbelen met de lokale agent, of subtiele avances maakt aan zijn buurvrouw wiens vent doodziek is. Allemaal niet zo boeiend. Eens de IRA cel actiever in de film komt wordt het wel beter maar men laat dan opnieuw een kans liggen in de opbouw van een sterke climax. Vond het allemaal erg snel gaan in die pub. Er zat meer in.

Blijft na herziening een sterke thriller, waarbij een vroegere presidentiële lijfwacht het moet opnemen tegen een man die van plan is om de POTUS te vermoorden. Genoeg leuke wendingen, actie en spanning. Eastwood en Malkovich zijn sowieso altijd een pluspunt. Het zal nog lang duren voor die film me tegenvalt.

Reality is not what it used to be...

Uitstekende Carpenter met een geslaagd uitgewerkt idee : hij wisselt realiteit en fictie met elkaar... Het plotmechanisme dat hij hiervoor gebruikt is de zoektocht van een verzekeringsagent naar een verdwenen schrijver van horrorverhalen. Een soort Stephen King, maar tien keer harder. De waanzin begint wanneer hij ontdekt dat het "fictieve" plaatsje Hobb's End uit zijn recentste boek wel degelijk bestaat...

De hele film is prima ineen geknutseld maar is in de eerste plaats een trick met een eigen gestoorde logica. Ik vind het nog steeds één van Sam Neills beste rollen als de rationele man die stilaan alle grip op de realiteit begint te verliezen. Carpenter zet ook vaak geniale scènes op zoals die waarin de wereld van Trent plots helemaal blauw is nadat Cane hem vertelde dat blauw zijn lievelingskleur is

Spelen met verschillende realiteiten is bestemd voor erg bekwame regisseurs, en Carpenter toont zich in deze film een meester daarin.

Bewijst nog maar eens dat je de gemiddeldes hier niet altijd serieus moet nemen. Gewoon zelf kijken en oordelen want dit vond ik een prima film, en dat met onbekende acteurs. De synopsis van de film hint op een Terminator achtige film, maar dan wel fris en origineel verpakt. Ook met de actie kwam ik ruimschoots aan mijn trekken. Hier en daar blijf je wel met een vraagje zitten. Dat is een beetje eigen aan films over tijdsreizen, die vaak de complexe toer opgaan. Echter wel minder ingewikkeld dan Predestination. Ik vond het in ieder geval aangrijpend en de plaspauze kwam er met tegenzin...

Het was al sinds "Lord Of War", met Nicolas Cage dat Niccol nog eens een film maakte. Het is met een ingebeelde toekomstvisie dat hij zijn comeback maakt. Wat mij betreft een geslaagde comeback met een plot dat zo uit het brein van Philip K. Dick kon komen. Tijd is een monetair systeem geworden waarmee kan gegokt en betaald worden. Voor het gewone volk is het een race tegen de klok om te blijven leven en voor de rijken is tijd een luxe. Het verschilt natuurlijk allemaal niet veel met ons welbekende kapitalisme en de klassenverschillen in eigen maatschappij. In Time begint met goede ideeën en glijdt daarna af tot een actiefilm waarbij een deja-vu gevoel me bekroop. Tegen het einde is er van filosofie helemaal geen sprake meer en is Timberlake een soort Robin Hood geworden. Ik had er minder van verwacht door de weinig aantrekkelijke cast maar dat viel redelijk mee, en ik had het ook wat subtieler verwacht (iets in de richting van Blade Runner).

Het einde liet me toch even ademloos achter omdat ik de waarheid absoluut niet verwachtte. Hard, erg, absurd! Eén van de mooiste eindes die ik heb gezien dit jaar. Twee kinderen van een overleden vrouw gaan op zoek naar hun vader en broer. Wat ze niet weten, is dat de moeder op de dool was in oorlogstijd tijdens de oorlog van Libanon (1975-1990). Ze zocht haar zoon, vrucht van een verboden relatie en die in een weeshuis werd geplaatst vele jaren voordien.

De film, een zwaar humaan drama, deed me denken aan Fatih Akins "Auf der Anderen Seite" waar ook daar mensen op zoek gaan naar elkaar. De triestheid en desolaatheid die de oorlog en conflicten in een mens nalaat spookt voortdurend door het verhaal en dat levert situaties op die de logica tarten. Het is ook een droevig portret over een land dat uitgeput en getraumatiseerd is na vele jaren geweld. De beelden die Villeneuve toont van Libanon zijn weinig uitnodigend : dorre droge vlakten, vuile ghetto's, met wrakken bezaaide straten en tot slot mensen die er niet veel meer over willen praten. Dat kan niet opzettelijk zijn en het past perfect bij de toon van het verhaal. Het einde met die brieven die worden voorgelezen is hartverscheurend en legt in enkele woorden de hele impact van de film bloot.

De eerste helft viel me in eerste instantie wat tegen door de trage opbouw en de arthouse-achtige sfeer met flashbacks, inmiddels een heel bekende techniek in dit soort films. Visueel lijdt het wat aan soberheid maar de wending die de film aanneemt zorgt er voor dat de tweede helft veel goedmaakt. De goede indruk overheerst ruimschoots, wat een 3,5* oplevert.